Lepiej bym tego nie mogła ująć. Logo zespołu było dla mnie znane, jednak aż do tego roku nie pokusiłam się, aby sprawdzić jaka muzyka się za nim kryje. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy po pierwszym utworze, sprawdzałam, kiedy i gdzie zagrają kolejny koncert. To chyba nazywa się miłość od pierwszego wejrzenia.

Kiedy dotarłam do Progresji, na scenie było już Future Palace. Ludzi (w przebraniach lub bez) pod sceną robiło się coraz więcej, więc również z każdą minutą zabawa stawała się coraz lepsza. Charyzmatyczna wokalistka zachęcała tłum do wspólnej zabawy. Przed koncertem przesłuchałam kilka utworów niemieckiego trio, które całkiem dobrze wypadły na żywo. Duży plus za super kontakt z publiką.
Po krótkiej przerwie, jako drugi support, pojawił się Holding Absence. Niestety, nie znam ich twórczości. Jednak po raz kolejny muszę pochwalić ten występ i kontakt z coraz większą liczbą odbiorców. Zespół został również bardzo dobrzy przyjęty przez publiczność.

Jednak większość z nas czekała na Electric Callboy (kiedyś Eskimo Callboy). Kiedy tylko rozbrzmiały pierwsze nuty utworu Tekkno Train (kilka dni wcześniej doczekał się oficjalnego klipu, który przez ten czas osiągnął już ponad 2 miliony wyświetleń!), pubilka oszalała. Posypało się na nas kolorowe konfetti. Chłopaki szybko przeszli do starszej kompozycji MC Thunder II (Dancing Like a Ninja). Zgodnie z tytułem, zachęcali nas do tańca jak Ninja. W sumie nikogo nie trzeba było zachęcać do zabawy, ponieważ nogi same rwały się do tańca. Jednak kolejny utwór był z tych, które nazywam”bardziej poważnymi” – Hate/Love. Zaraz po nim pojawił się również The Scene. Duży plus za ogromny monitor za chłopakami, na którym pokazywały się teksty wykonywanych utworów. Następnie usłyszeliśmy kawałek w rodzimym języku Electric Callboy – Castrop X Spandau, utrzymany bardziej w klimacie rap, ale ognia nie zabrakło! Oczywiście po każdym utworze byliśmy zabawiani różnymi opowieściami i żartami członków zespołu i zapewnieniami, że każdy jest mile widziany na ich koncertach. Kolejnym utworem był Supernova, a następnie Arrow of Love, który bardzo lubię. Coraz więcej osób próbowało crowd surfingu, zaś między Mindreader a Best Day zostaliśmy zaproszeni do wyskoku w górę, co wyszło świetnie. Po solo na bębnach przyszła pora na „ortalion”. Hypa Hypa porwała absolutnie wszystkich do tańca i śpiewu. Jak dobrze, że Progresja wytrzymała ten tłum! Crystals nas delikatnie uspokoił, jednak na Fuckboi pojawiła się niespodzianka, w postaci duetu z Marią Lessing z Future Palace. Na koniec tej części usłyszeliśmy jeszcze Hurrikan. Następnie przyszła pora na „dodatki”. Na scenie pojawiło się pianino, na którym zagrał wokalista Kevin Ratajczak, a gitarzysta sięgnął po saksofon, żeby zagrać słynną czołówkę z Careless Whisper. Osobiście byłam pod wielkim wrażeniem, jak pomysłowy i wszechstronnie uzdolniony jest ten skład. Potem ułyszeliśmy Let It Go. Tak, to Let It Go z filmu Frozen, a po nim klasyk lat 90. – I Want It That Way. To mogło wydarzyć się tylko na koncercie EC. Po przerywnikach przyszła pora na dwa ostatnie utwory, Parasite i MC Thunder. Po ultrakrótkim skandowaniu pewnego niecenzuralnego słowa, ekipa EC pojawiła się w zabawnych perukach, aby na koniec znów porwać nas do dzikiego tańca w klimacie techno. Usłyszeliśmy Pump It, Spaceman oraz We Got the Moves.

Wieczór minął mi niewiarygodnie szybko, jestem pod ogromnym wrażeniem całego show. Z czystym sumieniem mogę je polecić każdemu, bo każdy znajdzie coś dla siebie. Było chyba wszystko, co tylko się dało: ogień, metal, growl, pogo, ciężkie gitarowe riffy, rap, ale też konfetti, zabawne przebrania, dresy, dużo różu, klasyki popu, Scooter, techno. Ten koncert na długo pozostanie w mojej pamięci!

Setlista:
Tekkno Train
MC Thunder II (Dancing Like a Ninja)
Hate/Love
The Scene
Castrop X Spandau
Supernova
Arrow of Love
Best Day
Drum Solo
Hypa Hypa
Mindreader
Hurrikan
Careless Whisper / Let It Go / When You Say Nothing at All / I Want It That Way
Parasite
MC Thunder
Pump It
Spaceman
We Got the Moves

Artykuł Electric Callboy, Holding Absence, Future Palace – Warszawa (18.03.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Zapowiadało się, że impreza będzie kameralna. Kilka osób czekało w kolejce do baru, kolejna grupa popijała czeski, złoty trunek, a jeszcze inne osoby siedziały na ławkach ustawionych na wprost sceny (pierwszy raz widziałam takie rozplanowanie miejsc w tym klubie), niczym na szkolnej akademii. Frekwencja na Broach nie dopisała, a zbliżała się godzina występu headlinera. Był to przedostatni koncert na trasie, więc spodziewałam się większego zainteresowania fanów. Na próżno. Bywa i tak. Koncert rozpoczął perkusista Otep, który z miejsca zachęcał wspólnej zabawy. Podziałało! Po chwili na scenie pojawiła się wokalistka zespołu, czyli Otep Shamaya. Z ciekawostek to filigranowa kobieta, która trenuje boks i podnosi 300 lbs (137kg). Byłam zaskoczona, że jest niższa ode mnie, a nie należę do wysokich. Od pierwszych dźwięków porwała te 50 osób pod sceną (tak, policzyłam ile było osób). Zaczęli starym kawałkiem T.R.I.C z płyty Sevas Tra. Potężny growl tej niepozornej kobiety zmiażdżył moje uszy od razu. Oczywiście zapoznałam się wcześniej z setlistą z poprzednich występów i jakie było moje zaskoczenie, kiedy zespół pominął kilka utworów i od razu przeszedł do Battle Ready. Gitarzyści średnio wypadli w roli chórku, na szczęście Pani Otep dobrze ich zagłuszała swoim growlem. Potem przyszła pora na nowsze wydawnictwo Lords Of War. Po tym kawałku na scenie pojawiła się wokalistka z siatką na twarzy i głową świni, a po chwili usłyszeliśmy potężne wejście do piosenki Blood Pigs.

Mój absolutny faworyt z całej setlisty, a może nawet całej twórczości zespołu. Od tego utworu się wszystko zaczęło. Niesamowite uczucie usłyszeć jedną ze swoich ulubionych piosenek na żywo po tylu latach od odkrycia ich twórczości. Następnie wybrzmiały Zero z Generation Doom oraz Boss z płyty Kult 45. Na scenie ponownie pojawiła się głowa. Jednak tym razem nie była to świnia, ale Donald Trump. Pod sceną pomimo tak niewielkiej frekwencji utworzyło się pogo. Koleją piosenką był kolejny klasyk z Sevas Tra – My Confession. Piosenka z bardzo emocjonalnym przesłaniem, w pewnym momencie growl Otep znów skutecznie zatkał mi uszy. Kolejnym kawałkiem było Equal Rights, Equal Lefts, który jest ważnym utworem dla wokalistki, zadeklarowanej w ruchu LGBT. Ostatnim kawałkiem było Confrontation z płyty The Ascension, która jest jedną z moich ulubionych płyt ever. Zespół zszedł ze sceny, a ja zaczynałam powoli dochodzić do siebie. Po chwili szybko zaczęły się bisy i wybrzmiał cover Rage against the Maschine: Wake Up, który momentalnie porwał tłum do dzikiej zabawy. Piękne zwieńczenie koncertu!

I wszystko skończyłoby się jak sen nastolatki, ale realia bywają jednak rozczarowujące. Po koncercie entuzjastycznie chciałam sobie zrobić zdjęcie z Otep, która dumnie wyszła do fanów. Jakie było moje zaskoczenie, kiedy poinformowała, że najpierw należy kupić koszulkę za 500 koron i dopiero wtedy można zrobić sobie z nią zdjęcie. Dodatkowo wokalistka usprawiedliwiała swoją „prośbę” i tłumaczyła ją tym, że podczas tej trasy został skradziony ich van, więc rozumiecie, brakuje forsy. Co śmieszniejsze, koszulki były jedynie w rozmiarze XL, ale przecież ”one size fits all”. Żenująca sytuacja. Podsumowując całość, energia była, bawiłam się dobrze wspólnie z garstką ludzi, którzy przybyli na ten gig. Na minus fakt, że setlista została okrojona, jednak to zachowanie wokalistki przeszło moje najśmielsze oczekiwania. A na przykład na koncercie w Pradze okazała się agresywną osobą, która bije technicznego, tragedia… i sen o Otep runął jak domek z kart. Uważam, że w dzisiejszych czasach prawo pięści nie powinno mieć racji bytu, niezależnie od wszystkiego. Jednym słowem, zespół Otep to jedna wielka kontrowersja.

Setlista:

T.R.I.C

Battle ready

Lords Of War

Blood Pigs

Apex Predator

Zero

Boss

My Confession

Menocide

Equal Rights, Equal Lefts

Confrontation

Wake Up (Rage Against the Maschine Cover)

Artykuł Otep – Ostrawa, Czechy (23.02.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Cześć Panowie. Cieszę się, że możemy chwilę porozmawiać, zacznijmy zatem od Waszej wizytówki. Jakie były początki Lilla Veneda? Jak się poznaliście?

Virian: Cześć. Poznałem się z Antrisem w 2010 roku. Zostałem wówczas bez muzyków w Lilla Veneda, która dopiero co raczkowała, a Antris tworzył z kolegami ze swojego zespołu muzykę hardrockową. Kiedy postanowili powołać do życia zespół poruszający się w stylistyce melodyjnego death metalu/black metalu, a ja miałem dołączyć do nich w roli wokalisty/autora tekstów, to stwierdziliśmy, że ich nowa muzyczna ścieżka idealnie wpasowuje się w wizję, jaką miałem na temat muzyki Lilla Veneda, i pod tym szyldem postanowiliśmy kontynuować razem działalność. Skład tak naprawdę ustabilizował się dopiero po wydaniu pierwszej płyty Diagnosis w 2012 roku, kiedy do mnie i Antrisa dołączył Andrew i Kindroth, z którymi znam się od dziecka, ponieważ pochodzimy z jednej miejscowości. Tylko stanowisko basisty było tak naprawdę przechodnie aż do wiosny 2018 roku, kiedy to dołączył do nas Boro, i to jest właściwy człowiek na właściwym miejscu.

Pytanie-pewniak: czym się inspirowaliście, tworząc ostatni album?

Antris: Kiedy układam utwór, kieruje mną jedna podstawowa zasada: gram to, co sam chciałbym usłyszeć na dobrej metalowej płycie. Podstawą jest nie robić nic na siłę, nie ma to sensu. Jest to właśnie tak okrutnie proste. Wiele pomysłów zostało przez lata pominiętych, gdyż nie spełniały moich oczekiwań, czy też nie wpływały na mój gust. Sztuką jest potraktować każdy utwór maksymalnie indywidualnie, zachowując przy tym spójność całego materiału. Czy się udaje? Nie mi to oceniać. Wiem natomiast jedno: wałkując po raz setny ten sam utwór, musi mi się on choć trochę podobać. Co do inspiracji, to ciężko wskazać jedną, konkretną. O muzyce nie wspominam, bo to jest oczywistość. Natomiast na każdy riff składa się duża ilość czynników, np. aktualny stan trzeźwości (śmiech). Każde narodziny utworu niosą ze sobą inną historię, niektóre powstały ze zwykłego zbiegu okoliczności (te zazwyczaj są najlepsze). Reasumując, inspiracją jest życie, które staram się wykorzystać najlepiej jak potrafię.

Zdradźcie proszę, co oznacza ta, powiedzmy, dość elegancka nazwa zespołu Lilla Veneda. Skąd  w całym pomyśle wziął się Słowacki?

Virian: Oryginalny reprint Lilla Weneda autorstwa Juliusza Słowackiego otrzymałem w prezencie od taty w 1992 roku (doceń proszę inwencję ojca kupującego sześciolatkowi takie dzieło). Wiele lat przeleżał na półce, ale za każdym zwracałem na niego uwagę przechodząc obok, właśnie ze względu na nazwę, która kłuła mnie w oczy. W czasach liceum w końcu dojrzałem do decyzji, by przeczytać to dzieło i wchłonąłem je momentalnie. Wywarło na mnie ogromne wrażenie ze względu na klimat, oraz intrygę w nim opisaną. To jest tragedia na poziomie największych dzieł mistrza gatunku – Szekspira, tyle że ze słowiańskim rodowodem. Czyż może być lepiej? W każdym razie, co do nazwy na zespół, to chciałem żeby była nieoczywista, miała to „coś” w sobie i posiadała drugie dno. Ludzie często ją kojarzą, ponieważ wpisała się na stałe w naszą kulturę. Kiedy po nią sięgną to zrozumieją, że jest to liryczna apoteoza mroku, która idealnie koresponduje z naszą muzyką. By zachęcić ich bardziej, postanowiliśmy nagrać liryczny koncept-album bazujący na tej tragedii, by już w pełni wyczerpać temat. Rozpisałem Lillę Wenedę po angielsku na dziewięć utworów (stworzyłem swoiste jej streszczenie), wplatając kilka moim zdaniem najbardziej pikantnych cytatów w naszym rodzimym języku, by polscy fani mieli punkt zaczepienia. Zauważ, że na naszej pierwszej płycie Diagnosis pojawiły się z kolei cytaty z prozy Josteina Gaardera, norweskiego pisarza, więc motyw literacki jest cały czas obecny. Jest to nasz pomysł na połączenie dwóch, wydawałoby się niekoniecznie ze sobą korespondujących dziedzin sztuki – metalu i literatury. W tym momencie zdecydowanie bardziej przemawia do mnie opisywanie ciekawych historii niż silenie się na tworzenie pseudointelektualnych i napompowanych tekstów, jakich w metalu nie brakuje.

Dzieje się u Was sporo. Niedawno zaprezentowaliście swój pierwszy teledysk, w którym wykorzystaliście fragmenty sztuki teatru Centrala „Lilla Veneda”. Za Wami  również pierwsza trasa koncertowa z Percival Schuttenbach. Jak wrażenia?

Virian: Najpierw klip. Powiem nieskromnie, że robi bardzo dobre wrażenie i na pewno wybija się ponad przeciętność na tle innych klipów zespołów metalowych. Duża ilość pozytywnych reakcji z Polski i nie tylko  na pewno potwierdza tę opinię. Co do ujęć z teatru, to nasz teledysk jest tym razem bardzo ciekawym połączeniem trzech dziedzin sztuki – literatury, teatru i muzyki metalowej. Wszystko to Lilla Weneda/Veneda. Chyba nic więcej nie muszę dodawać.

Trasa z Percival Schuttenbach spełniła w stu procentach nasze oczekiwania. Przypomnę, że zagraliśmy sześć z jedenastu koncertów trasy Druga Tura, Tura. Na każdym gigu było około trzystu szalejących pod sceną osób. Dla tych kilkudziesięciu minut adrenaliny na scenie w takich okolicznościach naprawdę warto poświęcać znaczną część swojego życia dla tworzenia zespołu. Poza tym poznaliśmy też bardzo ciekawych ludzi ze wspomnianego Percival Schuttenbach oraz innych zespołów wspierających: Varmia, Merkfolk i Stelarius, których serdecznie pozdrawiamy. Nowy rok przyniesie kolejne, bombastyczne niusy koncertowe plemienia Venedów…

Ulubiony kawałek z płyty?

Virian: Trudne pytanie. Kwestia indywidualna. Poza tym u każdego z nas zmienia się to jak w kalejdoskopie. Niemniej obraz stworzyliśmy póki co pod Divination, więc niech to będzie wskazówka. 😉

Okładka! Świetna robota, wspaniała kompozycja. Czy możecie coś więcej o niej opowiedzieć – uczestniczyliście w jej powstawaniu czy daliście wolną rękę artystce? Czy planujecie robić koszulki właśnie z tą grafiką (chętnie kupię!)?

Virian: Tak się składa, że Anna Sobczak to moja żona, i bardzo zdolna artystka, która stworzyła dla nas już drugą okładkę oraz cały booklet w najnowszym dziele. Jeśli chodzi o współpracę, to jesteśmy w bardzo komfortowej sytuacji, ponieważ nikt nie zna naszej twórczości tak dobrze jak Ania, i nie musimy jej tłumaczyć, co konkretnie pasowałoby do charakteru naszej muzyki i np. tekstów bazujących na dziele Słowackiego. Mamy podobne gusta i oglądamy, słuchamy podobnych dzieł. Taka swoboda twórcza daje najlepsze rezultaty, co zresztą sama zauważyłaś. Koszulki z motywami z bookletu trafiły już do sprzedaży online. Serdecznie zapraszam do zakupów! Logo z kolei zaprojektował nasz tragicznie zmarły przyjaciel – Wojciech Siudeja. Szalenie zdolny twórca. Niepowetowana strata. Na pewno przez to, co dla nas stworzył część jego będzie cały czas z nami i ludźmi, którzy sięgną po nasze płyty. „Vita brevis ars longa” – „Życie jest krótkie, a sztuka wieczna”.

Jak opisalibyście różnice między Waszymi albumami?

Virian: Zmieniamy się cały czas, zachowując swój pierwotny rdzeń. Jest to nieustanna ewolucja, a nie rewolucja. Gdzie nas zaprowadzi – czas pokaże. Na razie jestem spokojny o to, że nie będziemy się powtarzać, a nasz styl będzie rozpoznawalny. Mamy pomysły na co najmniej kilka albumów.

Muzyka to pomysł na życie czy tylko hobby?

Virian: Muzyka jest od dziecka największą miłością każdego z nas. Oczywiście póki co ma formę hobby. Podchodzimy jednak do tematu najbardziej profesjonalnie jak to tylko możliwe, i jesteśmy ciekawi, gdzie nas to zaprowadzi. W obecnych czasach bardzo ciężko jest się wybić i tylko nielicznym ta sztuka się udaje. Nie nastawiamy się, ale robimy wszystko, co w naszej mocy, by muzyka, jaką tworzymy była wyjątkowa pod każdym względem. Być może właśnie takie podejście jest najbardziej zdrowe i długofalowo przyniesie najlepsze rezultaty.

Najlepsze wspomnienie koncertowe podczas nagrywania materiału czy  promocji?

Virian: Zapytaj mnie proszę za pięć lat. Wierzę, że będę miał wtedy dużo więcej do powiedzenia w tym temacie.

Czy już jesteście rozpoznawalni na wrocławskich ulicach (śmiech)?

Virian: Nie ma o tym mowy, póki co natomiast znamy się doskonale z ludźmi tworzącymi wrocławską i ogólnie polską scenę metalową.

A może macie jakieś muzyczne marzenia dotyczące kolaboracji, artystów, z którymi chcielibyście wspólnie coś nagrać?

Virian: Jeśli w przyszłości będziemy chcieli zaprosić kogoś do współpracy, to będzie to osoba, która może wnieść jakiś magiczny pierwiastek do naszej muzyki. Niekoniecznie chodzi nam o wielkie nazwisko, a o brakujący element w danej frazie. Na naszym najnowszym dziele gościnnie wystąpił Jacek Dzwonowski, utalentowany skrzypek i prywatnie mój znajomy. Dzięki jego partiom wybrane fragmenty brzmią zdecydowanie pełniej, wytwarzając specyficzny nastrój melancholii.

Dziękuję za rozmowę i do zobaczenia na koncertach!

Artykuł LILLA VENEDA: „sztuką jest potraktować każdy utwór maksymalnie indywidualnie” pochodzi z serwisu KVLT.

W roli supportu wystąpił Sicphorm, jednak przybyłam do klubu pod koniec ich występu, więc za wiele powiedzieć nie mogę. Chłopaki grali dość konkretnie, jednak nikt z słuchaczy nie skusił się na pogo. Martwiła mnie słaba frekwencja na supporcie, jednak z każdą minutą przychodziło coraz więcej osób. Po kilkudziesięciominutowej obsuwie na scenie pojawili się Amerykanie i zaczęli show swoją najpopularniejszą piosenką Two Weeks. Już na 1 refrenie pod sceną rozpętał się sporego rozmiaru młyn! Bez zbędnego gadania Panowie przeszli do Whispers (I Hear Your) i No Knock. Przed Not Alone publiczność usłyszała powitanie od wokalisty Philipa Labonte.  Przyznał się, że pierwszy raz grają w Polsce i nie znają żadnego słowa w naszym języku. Następnie przyszedł czas na Chiron oraz This Probably Won’t End Well. Potem usłyszeliśmy Hold On i The Air That I Breathe. Przed Wasteland, utworem z ostatniej płyty, wokalista nawiązał do śmierci Herberta. Przedstawił również zastępcę Oliego na trasie Jason’a Richardsona, który występował wcześniej min. w deathcore’owej grupie Chelsea Grin. Kolejną piosenką z ostatniego krążka było Fuck love. Następnie przyszedł czas na starsze wydawnictwo, czyli utwór Six. Wokalista usiadł na podeście i powiedział, że muzyka All That Remains jest różnorodna. Nie zawsze jest tam „double bass”, czasami grają spokojniejsze kawałki, jak właśnie What If I Was Nothing? Na Sali zrobiło się „romantycznie”, tylko zapalniczek i świecących wyświetlaczy od telefonów brakowało. Ostatnią piosenką było This Calling, był to pierwszy utwór ATR, który usłyszałam w ogóle i znam najlepiej ze wszystkich. Panowie bez zbędnego pożegnania odłożyli instrumenty. Labonte porozrzucał w publiczność wszelkie fanty, w tym jeden z nich wylądował w moich rękach – kostka. Wyszłam z gigu zadowolona. Usłyszałam swoje ulubione oraz nowe piosenki. Mimo że frekwencja nie była jakoś oszałamiająca, pod sceną nie dało się tego odczuć. Publika bawiła się dobrze, ja też. Kolejny zespół do wykreślenia z listy „must-see”.

Setlista:

1. Two Weeks
   2. Whispers (I Hear Your)
   3. No Knock
   4. Not Alone
   5. Chiron
   6. This Probably Won’t End Well
   7. Hold On
   8. The Air That I Breathe
   9. Wasteland
   10. Fuck Love
   11. The Last Time
   12. Six
   13. What If I Was Nothing?
   14. This Calling

Artykuł All That Remains – Wrocław (14.12.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Pogoda była przepiękna. A w środku klubu, już o 19.00 na scenę wkroczył amerykański Night Club, który gościł w naszym kraju po raz pierwszy. Duet powstał w 2012 roku i tworzy muzykę w stylu dark/ synth wave synth pop. Lubię raz na jakiś czas posłuchać takiej “łagodniejszej” dla ucha sztuki, więc rozgrzewka Amerykanów była bardzo dobry rozwiązaniem. Grupa zaprezentowała przekrojowy set, który bez wątpienia mi się spodobał. Piosenki bardzo łatwo zapadały w pamięć (dosłownie przesłuchałam kilka dzień wcześniej), łatwo było je później nucić. Podobno synth wave przeżywa obecnie drugą młodość i ja jestem w stanie to uwierzyć. Moim zdaniem był to bardzo udany debiut w naszym kraju. Wokalistka Emily Kavanaugh była wulkanem energii, ciągle zachęcała publiczność od zabawy. Warto było ich zobaczyć.

Kilka minut przed 20.00, po 11-letniej przerwie od grania w naszym kraju, na scenie pojawił się Wednesday 13. Grupa ma super image, wokalista Joseph Michael Poole wyszedł na scenę z ogromną siekierą, którą wymachiwał przez całą piosenkę What the Night brings. Średnio co dwie piosenki zmieniał swój ubiór: zakładał maski przypominające głowę kozy lub Billy’ego z filmu Piła, biały “garnitur”, a na koniec kostium szkieletu. Podczas piosenki I Love to Say Fuck Joseph wniósł na scenie parasolkę z namalowanym środkowym palcem. Przypadek – nie sądzę! Ostatnią piosenką było Bad Things, jeśli macie jakichś wrogów, to polecam pokazać im ten kawałek! Grupa zrobiła świetne show, publiczność szalała pod sceną, a gitarzysta chętnie przybijał z nami piątki i żółwiki.

Po występie Amerykanów przyszedł czas na gwiazdę wieczoru czyli Combichrist. Chłopaki zaczęli z przytupem, czyli od piosenki  All Pain Is Gone. Następnie zagrali Blut Royale, Can’t Control oraz Electrohead. Kolejnym utworem był jeden z moich ulubionych Throat Full of Glass. Publika po raz kolejny dzisiejszego wieczoru pokazała na co ją stać. Jednak najlepszy show zrobili perkusiści Combichrist, którzy rzucali sobie nawzajem pałeczki i rozkręcali niezłą imprezę na drugim planie. Tak wiele działo się na scenie, że nie wiedziałam na co mam się patrzeć. Po 9. piosence Denial  wokalista zakomunikował nam, że ostatnią piosenką będzie Get Your Body Beat. Po jej zakończeniu zespół opuścił scenę, jednak po głośnym skandowaniu publiczności powrócił na ostatnie 3 piosenki. Resztkę moich sił straciłam dla Maggots at the Party oraz What The Fuck Is Wrong With You? Po zakończeniu koncertu czułam się jak po porządnym treningu na siłowni. Dawno się tak nie naskakałam, jak w Zaklętych Rewirach do tak różnej muzyki! Kto ma szansę, niech śmiało uda się na kolejne koncerty!

Wednesday 13 Setlist:

1. What the Night Brings
2. Blood Sick
3. Scream Baby Scream
4. Serpent Society
5. Prey for Me
6. Blood Sucker
7. Gimmie Gimmie Bloodshed
8. Condolences
9. I Want You… Dead / I Walked With a Zombie
10. I Love to Say Fuck
11. Bad Things

Combichrist Setlist :

1. All Pain Is Gone
2. Blut Royale
3. Can’t Control
4. Electrohead
5. Throat Full of Glass
6. Scarred
7. Fuck That Shit
8. Exit Eternity
9. Denial
10. Get Your Body Beat
11. Never Surrender
12. Maggots at the Party
13. What The Fuck Is Wrong With You?

Artykuł Combichrist, Wednesday 13, Night Club – Wrocław (26.07.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Ukraińską formację Jinjer  poznałam  kilka lat temu właśnie dzięki AE, byłam więc bardzo ciekawa jak wypadną jako gwiazda wieczoru. Supportami  występu byli: Sinoptik, Minetaur oraz The Sixpounder. Zmęczona intensywnym koncertowaniem w tym tygodniu dojechałam tylko na The Spixpounder. Pierwszy raz widziałam ten zespół na żywo. Moim zdaniem wypadli bardzo dobrze, publika znała i chętnie śpiewała teksty piosenek. Zakręcił się również sporej ilości młyn, wokalista zachęcał też do innych czynności koncertowych, było entuzjastycznie i intensywnie.

Już na Spixpounderze bez trudu zajęłam  miejsce w 1 rzędzie. Po krótkiej przerwie na scenie pojawił się Jinjer. Tatiana Shmaylyuk niespodziewanie wskoczyła na scenę i rozpoczęła piosenką  Who is Gonna be The One? Bez żadnej przerwy od razu przeszła do Words of Wisdom. Następnie nastąpiło krótkie przywitanie i mój ulubiony utwór – I Speak Astronomy. Tatiana jest bardzo drobną kobietą, niepozorną, kiedy pierwszy raz usłyszałam Jinjer, myślałam, że partie growlu śpiewa mężczyzna. Potem usłyszeliśmy utwór z wydanej w 2016 roku  płyty King Of Everything –  Just Another oraz “spokojnieszy” kawałek Pisces, który chętnie podśpiewywała publika. Techniczny zespołu nagrywał fragment występu, w tym miedzy innymi : Capitan Clock, Outlander  oraz No Hoard of Value. Kolejnym utworem był  Bad Water, pod sceną pojawiło się coraz więcej fanów crowd surfingu, którzy powodowali ogromny grymas niezadowolenia na twarzach ochroniarzy. Po głośnych okrzykach publiczności zespół zagrał jako bis Scissors.

Jinjer daje radę! Polecam zobaczyć Tatianę w akcji, która potrafi niesamowicie “krzyczeć” na publikę. Koncert był bardzo udany, wszystko, co było potrzebne do dobrej zabawy było obecne – wierni fani, pogo, crowd surfing. Ja dostałam również pamiątkę od ochroniarza – setlistę, ot taki miły akcent na koniec imprezy.

Setlista:

1. Who is Gonna be The One?
2. Words of Wisdom
3. Sit Stay Roll Over
4. I Speak Astronomy
5. Just Another
6. Pisces
7. Capitan Clock
8. Outlander
9. No Hoard of Value
10. Cloud Factory
11. Bad Water
12. Scissors

Artykuł Jinjer – Wrocław (18.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Znam ten zespół od samego początku ich powstania i tak naprawdę każda z ich płyt była utrzymana w innej stylistyce.  Pierwszy album to melodyjny metalcore, na kolejnym znajdziemy już mniej growlu, 3 płyta utrzymana jest mniej więcej w takiej konwencji jak pierwsza. W międzyczasie pojawiły się również covery Walk Pantery oraz Call me Blondie. Nagle wraz z 4 wydawnictwem  oblicze zespołu się zmieniło – nowy image i znaczący wzrost popularności. Początkowo nie mogłam przyzwyczaić się do nowego brzmienia i tekstów grupy, jednak 5 płyta utwierdziła mnie w przekonaniu, że odnaleźli swoją metalową niszę. Jednak nie na długo,  ostatni album Ritual jest znowu czymś zupełnie innym. Jest to bardziej nastrojowy krążek, na którym próżno szukać growlu. Znajdziemy za to bardzo dobry cover Phila Collinsa– In the air tonight oraz Black Wedding, w którym usłyszymy wokalistę Judas Priest – Roba Halforda.

Wróćmy do meritum relacji. Koncert odbył się w klubie Akvarium (15.06.2018), położonym niedaleko centrum miasta. Klub znajduje się pod ziemią, toteż nie tak łatwo do niego trafić. Po frekwencji zastałej w środku  stwierdziłam jednak, że musi to być dość popularne miejsce w Budapeszcie. Akvarium jest dość sporym klubem z ogromną poczekalnią. Bardzo dobrze, że koncert został przeniesiony, bo to miejsce było wypełnione po brzegi. Mimo że byłam ponad pół godziny przed rozpoczęciem show(nie było żadnego supportu), miejsce, które zajęłam było słabe, z bardzo ograniczonym widokiem.

Show rozpoczęło się z delikatnym poślizgiem instrumentalem Salvation. Po chwili na scenie pojawiła się Maria Brink wraz ze swoimi tancerkami, które wyglądy jak jej klony. Ubrana była w czarną pelerynę i wyposażona w mikroskopijnych rozmiarów mikrofon, który niestety nie “zbierał” wszystkich wydawanych przez nią dźwięków. Już po pierwszym utworze  Blood wiedziałam, że szału z jakością dźwięku nie będzie. River of Fire wyszło już zdecydowanie lepiej, ponieważ jest to spokojna piosenka bez growlu. Niestety kolejny utwór (jeden z moich top 3 ITM) Adrenalize – tragedia. Na tym kawałku zorientowałam się, że zespół gra bez basisty, przez co piosenka zupełnie nie przypominała wersji studyjnej. Maria po każdym utworze się przebierała, a na namiocie, który udawał ekran, wyświetlane były krótkie filmiki zapowiadające piosenki, np. fragmenty teledysków. Wszystkie kawałki  z ostatniej pyty zespołu wypadły bardzo dobrze – tak samo było z Roots. Po tym utworze nastąpiła krótka przerwa, w której techniczni zespołu wnieśli na scenę elektryczne pianino, na którym Maria zagrała balladę Lay Your Gun Down. Klub rozświetlił się również zapalniczkami oraz latarkami. Widać, że Brink potrafi śpiewać, jednak bardziej niż na jakość dźwięku wydawał się odbiór wizualny show. Kolejnym utworem był instrumental, podczas którego wokalistka przedstawiła cały zespół i poinformowała, że basista nie mógł być z nami z powodów rodzinnych. Piosenką nr 7 był Black Wedding, niestety Rob Halford nie towarzyszył ITM podczas tego występu, Maria śpiewała ją sama, przez co piosenka wypadła średnio. Za to In the Air Tonight  oraz Big Bad Wolf – mistrzostwo.  Kiedy na scenie pojawiły się święcące kule, publiczność już wiedziała ze zaraz usłyszy Oh Lord. Następnie na scenie została rozłożona mównica, a wokalistka ze swojego namiotu zapytała fanów, jaką z piosenek chcą teraz usłyszeć, a cały tłum jednogłośnie wykrzyczał: Whore! Hmm Marię nasz krzyk nie przekonał i ponownie zadała to pytanie, tym razem publiczność odpowiedziała jeszcze głośniej Whore! Na scenę weszła jedna z  tancerek z tabliczką z napisem SHAME. Brink zajęła miejsce na mównicy i zaczęła swoją emocjonalną przemowę, że tę piosenkę dedykuje wszystkim “hejterom” oraz osobom, które nazwały ją tytułową Whore (Brink urodziła syna jako nastolatka). Jak dla mnie była to najlepsza (i ulubiona) piosenka teego wieczoru. Już nawet ten mały mikrofon mi nie przeszkadzał, ponieważ cały klub śpiewał razem z ITM.

Podsumowując, koncert był stosunkowo krótki, tyle czekania na 11 piosenek to zdecydowanie za mało. Setlista skupiała się tylko na 3 ostatnich wydawnictwach zespołu, a ja z chęcią posłuchałabym ich starszych utworów. Przez chwilę usłyszeliśmy również wstęp Beatuiful Tragedy podczas przedstawiania zespołu. Show było doskonale przygotowane i przemyślane pod każdym względem. Maria wraz z tancerką (tylko na  1 utworze były 2) na każdą piosenkę przygotowała inna stylizacje, przez co wrażenia wizualne były bardzo dobre, dźwiękowe – już niekoniecznie.

Cieszę się, że mogłam zobaczyć Amerykanów na żywo, jednak nie sądzę, że ponownie będę jechać tyle kilometrów na ich występ (chyba że będą w okolicy lub “po drodze”). Zdecydowanie nie był to koncert mojego życia, ale jednak spełniłam moje kolejne koncertowe marzenie.

Setlista:

1. Blood
2. River of Fire
3. Adrenalize
4. Roots
5. Lay Your Gun Down
6. Monster Jam
7. Black Wedding
8. In the Air Tonight
9. Big Bad Wolf
10. Oh Lord
11. Whore

Artykuł In This Moment – Budapeszt (15.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Na jednym z portali społecznościowych ponad 2300 osób zadeklarowało chęć uczestnictwa w eliminacjach, podczas gdy 2 lata temu „jedynie” 1300 osób. Deklaracje deklaracjami, jednak od razu było widać, że ludzi było zdecydowanie więcej niż w 2016 roku. Wydarzenie miało miejsce w największym klubie we Wrocławiu – Centrum koncertowym A2, które pękało tego dnia w szwach. Znalezienie swoich znajomych w trakcie koncertu Nocnego Kochanka było czymś niemożliwym.

Ale po kolei. Po godzinie 16.00 dotarłam do A2. O tej porze ogromny klub świecił pustkami. Na scenie grał już pierwszy zespół tych eliminacji – Dreamheart, pochodząca z Rzeszowa grupa pop-rockowa.  Jako swoje inspiracje podają na portalach społecznościowych: 5 seconds of summer, All time low, Blink-182, One Direction, Paramore. Nie jest to moja muzyka, na tym więc poprzestanę. Drugim zespołem był Manchiz. Dla mnie już lepiej. Grupa gra muzykę w stylu grunge, alternative, rock. Występ był energetyczny, jednak frekwencja – nadal marna. Koleją kapelą był HORRORSCOPE. Zespół thrashmetalowy założony w 1998 roku, inspirujący się takimi zespołami, jak Testament, Hatesphere, Trouble, Overkill. I to było już coś dla mnie. Był growl, ostre riffy, ciężka perkusja i skromne pogo gotowe! O 17.30 na scenie pojawił się  katowicki St. James Hotel . Z przyczyn jednak niezależnych ode mnie (musiałam się posilić!) usłyszałam dosłownie jedną piosenkę zespołu, utrzymaną w klimatach bluesowo-rockowych. Po zespole z Katowic przyszedł czas na poznański Hope. Nu-metalowy zespół ściągnął pod scenę całkiem pokaźną grupę odbiorców. Widać, że wielu z nich było fanami Hope, którzy długo domagali się bisu. Następnie na scenie pojawili się goście wieczoru –zespół CHORZY, który wygrał zeszłoroczne przystankowe eliminacje oraz grał na ukraińskim Woodstocku. Grupa zachęcała zebranych coraz liczniej ludzi do zabawy i wspólnego śpiewania, co im się udało. Kolejnym zespołem walczącym o występ na Pol’and’Rock Festival była warszawska grupa MetKa. Ich występ zrobił na mnie dobre wrażenie, mimo że grają muzykę, na której nie znam się totalnie – ska/ rock/ reggae. Zespołem nr 8 był Maja & Dandysi, który jako jedyny tego wieczoru miał w swoim składzie przedstawicielkę płci pięknej. Grupa powstała 2 lata temu w Żyrardowie, obecnie pracuje nad wydaniem debiutanckiej płyty. Band został bardzo ciepło przywitany przez publiczność, pojawił się nawet pierwszy śmiałek crowd surfingu. Kolejną grupą dzisiejszego wieczoru był death/thrash/groove/core metalowy Neshorn. To zdecydowanie moje rytmy, pod sceną pojawiło się pogo i zainicjowany przez wokalistę mosh pit. Przedostatnim ansamblem, biorącym udział w eliminacjach, był Dream Atlas, który zwyciężył w zeszłorocznym Antyfeście AntyRadia.  Zespół gra muzykę z pogranicza pop-rocka, do której coraz liczniejsza publiczność bawiła się dobrze. Ostatnią kapelą był indie-rockowy Czaqu.

Pod sceną zaczęło się już „zagęszczać”. Po niecałym 30-minutowym występnie grupy przyszedł czas na krótką przerwę, a następnie gwiazdę wieczoru – Nocnego Kochanka. Po kilku minutach puste miejsca pod sceną zapełniły się ludźmi, oj tak, takich tłumów  we Wrocławiu nie pamiętam już dawno. Stety/niestety zespół ten poznałam dopiero rok temu, właśnie dzięki Przystankowi Woodstock. Muzycznie nie mam wiele do zarzucenia, ale lirycznie….. Owszem, znając jakieś 30% utworów, i kojarząc tylko niektóre ich wersy, bawiłam się nadzwyczaj dobrze. Jest to ciekawe, bo zawsze uchodziłam za metalowego ortodoksa, który ma swoją małą metalową niszę i niechętnie wpuszcza tam ogólnie pojęty „mainstream”. Mimo wszystko NK gdzieś przedziera się przez moje restrykcyjne wrota i od czasu do czasu mogę spasować w swoich true przekonaniach. A kiedy widzisz, że wręcz cała trasa koncertowa (54/62 koncerty) została w mgnieniu oka wyprzedana, to wiedz, że coś się dzieje. Może warto przyjrzeć się temu zespołowi bliżej? Wrocławskie A2 było wypełnione po brzegi, a stężenie tlenu – przeraźliwe małe. Na koncercie można było spotkać dosłownie każdego: gimnazjalistów, wielbicieli Woodstocku, zatwardziałych metali, osoby, które nie mają totalnie nic wspólnego z metalem ani rockiem,  odzianych w koszulki Nocnego Kochanka fanów i przysłowiowych przypadkowych śmieszków! Chociaż najbardziej lubię dramaty i melodic death metal, to komedią i NK też nie pogardzę. Fani i reszta bawili się wybornie, ja też, chociaż nie dane było mi zobaczyć całego show.

Tego wieczoru zabrakło we Wrocławiu ojca założyciela Przystanku Woodstock – Jurka Owsiaka, który ze względu na sprawy osobiste, nie mógł wziąć udziału w eliminacjach oraz ogłosić zwycięzców. Oto wyniki:

Do Finału Eliminacji  Pol’and’Rock Festivalu, które odbędą się w warszawskiej Progresji zakwalfikował się : Hope, HORRORSCOPE oraz Dream Atlas. Na Małą Scenę: Dreamheart i MetKa, natomiast do Strefy Lech – St. James Hotel. Czyli jak to bywa na Najpiękniejszym Festiwalu Świata- mamy wszystko. Nie do końca zgodziło się to z moimi typami, ale podobno na Woodstocku nie liczą się zespoły, ale ludzie i panująca tam atmosfera. I tego się trzymajmy.

Artykuł Półfinał Eliminacji do Pol’And’Rock Festival 2018 – Wrocław (21.04.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Warto na początek nadmienić, że mimo solowej kariery Graves’a, na koncertach sygnowanych jego nazwiskiem, nie braknie kompozycji Misfits. Tak samo sprawa wygląda z byłym giatrzystą Misfits – Doylem Wolfgangiem Von Frankenstein. Zespół Doyle także gra stare hity horror punkowej legendy (przynajmniej rok temu tak było). Jako że widziałam występ Misfits z wokalem Jerry’ego Only (jedynego oryginalnego członka zespołu, a zarazem jego basisty), następnie Doyle’a, teraz przyszedł wreszcie czas na Graves’a.

Liverpool jest dość małym klubem, jednak wystarczył na tego typu imprezę. Gołym okiem było widać, że 90% osób przyjechała tam tylko dla legendy Misfits. Na koszulkach królowało logo zespołu oraz wszechobecne Crimson Ghost Skull – symbol kapeli (przyznam się, że ja też miałam taką na sobie). Niestety nie widziałam żadnego supportu, tj. Hrabia i HateStory, ponieważ byłam wtedy na eliminacjach do Pol’and’Rock Festival. Mimo, że koncert rozpoczął się pół godziny później niż planowano, bez trudu zajęłam miejsce przy samych barierkach. Michale Graves wywarł na mnie pozytywne wrażenie. Uraczył nas zarówno własnym kompozycjami, jak i utworami byłego zespołu. Piosenki Misfits pochodziły oczywiście tylko z płyt nagranych z Graves’em. Występ był bardzo żywiołowy i energetyczny. Ponieważ utwory Misfits są zazwyczaj krótkie, 2-3 minutowe, koncertowa setlista szybko się powiększała. I to jest punk! Dwa akrody i darcie mordy! Bez żadnej przerwy doszliśmy do połowy występu. Michale podzielił się z publicznością informacją, że jest to jego pierwsza wizyta w naszym kraju. Cóż, moim zdaniem był to bardzo udany debiut. Widownia szalała, pogowała, śpiewała do każdego utworu. Graves niejednokrotnie ratował fanów z crowd surfingu, przybijał „żółwiki”, wciągał również niektórych na scenę. Publiczność również próbowała wciągnąć Michale pod scenę – jednak nieskutecznie. Z każdym kolejnym numerem robiło się również coraz cieplej. Początkowy „makijaż” Michale pod koniec występu dosłownie z niego spłynął.  Wspomnieć też muszę o dość ciekawym ubiorze Graves’a: miał na sobie spodnie
z eko skóry, a do nich przyklejone ochraniacze na nogi jakąś izolacyjną czarną taśmą. Z daleka wyglądały, jakby niejedno już przeżyły i były zrobione dosłownie  z czarnego worka na śmieci. Bardzo piękne. Pod koniec występu gitarzysta zespołu zasygnalizował, że zostało jeszcze 8 (!) piosenek do końca show, i że po występie cały zespół będzie dostępny na merchu, gdzie będzie można porozmawiać z członkami grupy, dostać autograf, zrobić sobie zdjęcie. Nazwał to dosłownie: „meet and greet for free”.  Niestety nie doczekałam tego momentu, ponieważ straciłam już głos na śpiewaniu dwóch ostatnich utworów, które są moimi ulubionymi  Misfists– Helena oraz Dig up Her Bones. Również koncertowanie od godziny 16.00 dało o sobie znać. Na pocieszenie dostałam za to kostkę.

Powiem szczerze: to był naprawdę bardzo dobry koncert! Niesamowita energia, rewelacyjna relacja na linii publiczność- zespół, świetna setlista. Kto nie był, niech żałuje!

Setlista:

1. Bedlam
2. American Psycho (Misfits cover)
3. Speak of the Devil  (Misfits cover)
4. Walk Among Us  (Misfits cover)
5. The Beginning of the End
6. When Worlds Collide
7. Saturday Night  (Misfits cover)
8. Pumpkin Head  (Misfits cover)
9. We wait
10. Beware
11. Teenage Monster
12. 3 Days’til Dawn
13. Scream!  (Misfits cover)
14. Shining  (Misfits cover)
15. Crimson Ghost  (Misfits cover)
16. Scarecrow mon!  (Misfits cover)
17. Descending Angel  (Misfits cover)
18. Lost Skeleton  (Misfits cover)
19. Helena  (Misfits cover)
20. Dig Up Her Bones  (Misfits cover)

Artykuł Michale Graves – Wrocław (21.04.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Klub A2 jest to stosunkowo nowe miejsce na koncertowej mapie Wrocławia. Działa od ponad roku i jest to największe centrum koncertowe w mieście. Lokal robi wrażenie, jest przestronny (1000m^2), posiada dużą scenę i dwa bary. Według mnie to bardzo dobra miejscówka na tego typu eventy. Mimo że klub jednak nie był w 100% wypełniony, frekwencja na Pielgrzymce dopisała.

I Pielgrzymkę rozpoczęła po godzinie 19.00 formacja z nurtu black metal/sludge/post-metal – Entropia. Entropia w fizyce/chemii jest miarą stopnia nieuporządkowania układu i rozproszenia energii, i ta książkowa definicja idealnie opisuje występ tej grupy. Chociaż to nie do końca moje klimaty, zawsze uważałam black metal za „entropię”, to jednak występ mi się podobał. Szybka perkusja, ostre gitary, oszczędny wokal wprowadziły publikę w odpowiednio psychodeliczny nastrój.

Po wstępnej, półgodzinnej rozgrzewce, na scenie pojawili się Obscure Sphinx. Mogłabym godzinami rozwodzić się nad tą kapelą, która dla mnie jest fenomenem. Weszli na scenę, rozpoczęli rytuał bez zbędnego gadania i po prostu pozamiatali, by bez pożegnania  zostawić nas-fanów pod sceną zdewastowanych emocjonalnie. Godzinny występ tej formacji to mistyczne przeżycie. Utwory trwające ponad 10 minut, w których można się zagłębić i odpłynąć, które rozkręcają się z każdą sekundą. Nie zdążyłam się jeszcze otrząsnąć po pierwszym Nothing Left, a na scenie już zabrzmiał mój absolutnie ulubiony kawałek OS, ponad 15-minutowy The Presence of Goddess. Kolejny był kilkuminutowy instumental Air, a na koniec usłyszeliśmy jeszcze Nastiez i Lunar Caustic. Magia. Obscure Sphinx na zmianę miażdżyło ciężkimi riffami, przejmującym krzykiem i kocimi ruchami  Wielebnej oraz chwilowymi momentami wyciszenia. Huśtawka doznań i dźwięk, w połączeniu z oświetleniem zniszczyła mnie doszczętnie.  Zagrany został przekrojowy set, pierwszy raz również miałam okazje usłyszeć kompozycje z ostatniej płyty zespołu, wydanej w 2016 roku Epitaphs.  Występ, jak i zespół zaprezentowali się na bardzo dobrym poziomie. Mając również w pamięci, że jest to zespół „typu DIY” oraz to, że członkowie grupy na co dzień posiadają inną pracę, nadal trzymają poziom. To się bardzo chwali i dlatego warto wspierać takie zespoły, choćby kupując na merchu płyty (niestety była dostępna tylko pierwsza płyta zespołu – Anaesthetic Inhalation Ritual w cenie 40 zł).
Nie mam się do czego przyczepić, może jak każdy fan dodam jedynie, że chciałabym ich więcej. Publiczność upominała się o bis, jednak sztywne ramy czasowe wydarzenia na to nie pozwoliły.

Po występie Obscure Sphinx emocje nie jeszcze nie opadły, a na scenę wkroczył najbardziej tajemniczy projekt w ostatnim czasie – Batushka. Pod sceną zrobiło się  ciaśniej, atmosfera zgęstniała. Było to również moje drugie spotkanie z tą …black/doom metalową muzyką cerkiewną (?). Wybaczcie, dość ciężko jednoznacznie zdefiniować ten niewątpliwie interesujący twór. Jako że widziałam ich na żywo wcześniej, to dziś nie przeżyłam aż takiego szoku,  jak 2 lata temu. Supportowali wtedy  Behemoth na sławnej trasie Rzeczpospolita Niewierna. Wówczas właśnie Batushka, a nie headliner, afery i modlący się pod klubem ludzie, skradła dla mnie ten występ. Tego wieczoru było podobnie. Tajemnica pogania tajemnicę, spekulacji na temat członków zespołu jest wiele, ale aura demonizmu tworzy niesamowity klimat. Występ Batushki to metalowa msza, a właściwie Litourgiya.  Ażeby to poprawie opisać, musiałam się trochę zagłębić w religię prawosławną. Tak więc: mieliśmy po krótce batiuszke, czyli prawosławnego księdza (Wierni prawosławni w krajach słowiańskich używają tego określenia) z Pismem Świętym oraz księgami liturgicznymi; ikony (obrazy sakralne), kropidło i świeczki. Wiadomo więc, czym jest ten koncept – wszystko łączy się w całość. Po prostu to trzeba zobaczyć. Moje słowa nie są w stanie oddać atmosfery tego występu.  Muzycznie było wszystko  – agresja, chór i sakralne dźwięki  w wersji black metalowej. Na koniec występu zebrana publiczność została również pobłogosławiona : „Batushka błogosławi Wam”.  To były jedyne słowa, jakie usłyszeliśmy.

Pielgrzymka Polska to jeden wielki zbiór dziwności, tajemniczości i zwyczajnie dobrej muzyki. To nie jest powszedni koncert, a właściwie swego rodzaju performance. Raczej nie do pogowania, ale do chłonięcia tej niepowtarzalnej atmosfery. Niesamowite przeżycie, a przy okazji nazwa trasy to kolejny strzał w dziesiątkę. Chociaż pochodzę z miasta oddalonego od Częstochowy o 40km, to była moja pierwsza prawdziwa pielgrzymka.

Autorką zdjęć jest Monika Wawrzyniak.

Artykuł I Pielgrzymka Polska – Wrocław (19.04.2018) pochodzi z serwisu KVLT.