Pochodzący z Teksasu zespół prężnie działa w scenie gotyckiej i post-punkowej już od kilku lat, na swoim koncie ma 2 albumy i 4 EPki, a już wkrótce odwiedza Polskę. No ale po kolei… zapraszam do lektury wywiadu z Dariusem Davilą, założycielem Haunt Me.

Cześć, Darius! Jak się masz?

U mnie dobrze, jak tam u Ciebie?

Bardzo się cieszę z naszej rozmowy! Ciekawi mnie, jak Ty się czujesz przed zbliżającą się trasą? Czy jesteś raczej podekscytowany i pełen energii przed graniem na żywo, czy może trochę spięty, zdeterminowany, by dać z siebie wszystko?

Jako zespół jesteśmy naprawdę podekscytowani, ja w każdym razie bardzo. Jest w tym oczywiście trochę nerwów, ale na szczęście mamy już pewne doświadczenie w tej kwestii.
Na naszej ostatniej europejskiej trasie, która miała miejsce w zeszłym roku, występowaliśmy z innym zespołem, coś jak co-headlining.
Teraz po raz pierwszy w Europie będziemy w zasadzie sami, jako headlinerzy. Odpowiadając więc na Twoje pytanie… jesteśmy trochę zestresowani, ale szczerze mówiąc, również podekscytowani tym powrotem.

A ponieważ graliście zarówno w Europie, jak i w Stanach Zjednoczonych, to spytam o główne różnice pomiędzy nimi. Co jest najciekawsze w koncertach na obu tych kontynentach?

To naprawdę dobre pytanie. Ogólnie to bardzo podobne doświadczenie, bez ogromu różnic, przynajmniej dla mnie.
Mimo wszystko pewne standardy bookowania dość wyraźnie się różnią. Zwykle otrzymujemy catering i nocleg jako część umowy. W Europie dostajemy w zasadzie wszystko od promotora, podczas gdy w Ameryce na większości koncertów nie mamy zakwaterowania, o ile wyraźnie o to nie poprosimy. Co do cateringu, to zależy – czasem możemy na niego liczyć w Stanach, a innym razem go nie dostajemy. W Ameryce jest to więc takie fifty-fifty.

Koncerty zwykle są lepiej płatne w Ameryce, ale zakwaterowanie wydaje mi się lepsze w Europie. Jeśli o fanów chodzi, to w Europie mają do nas bardzo, bardzo dużo szacunku i wdzięczności, naprawdę świetnie widzieć coś takiego.

Poza tymi przeważnie drobnymi aspektami trasy, powiedziałbym, że generalnie jest to bardzo podobne.

Bardzo ciekawie to słyszeć, zwłaszcza, że jako zespół macie już spore doświadczenie. Graliście przecież na Wave-Gotik-Treffen. Co możesz nam o nim powiedzieć? Co najbardziej urzekło Cię na tym feście?

Wave-Gotik-Treffen 2024 było dla nas w ogóle pierwszą okazją do postawienia stopy w Europie przed naszą europejską trasą.
Ten fest łączył się przede wszystkim z niezłym zszarganiem nerwów. Byliśmy po prostu nieobeznani z tym wszystkim, ale… to było wspaniałe przeżycie, wszyscy byli dla nas tacy mili igościnni.

Graliśmy w Lipsku. Mieliśmy okazję zagrać na jednej z większych festiwalowych scen, czyli Felsenkeller. Przypomina ona katedrę, ma w sobie coś z kościoła i dzięki temu zapewnia idealny vibe do muzyki, jaką gramy. Nasz materiał to głównie post-punk i darkwave i widać było, że wielu ludziom się to spodobało.
To wciąż największy koncert, jaki zagraliśmy – jeśli o liczby chodzi, przyszło z pewnością około dwóch tysięcy ludzi.

Wave-Gotik-Treffen było niesamowitym przeżyciem – publika była wspaniała, spotkaliśmy się również z naszymi przyjaciółmi, z którymi pracujemy w założonym w Niemczech labelu, Young and Cold Records. Mieliśmy okazję ich wtedy poznać na żywo, zapewnili nam merch. To była dla nas również możliwość spotkania wielu fanów, których nigdy wcześniej nie mieliśmy szansy zobaczyć na żywo.

Brzmi niesamowicie, bez wątpienia. Cieszę się, że mieliście szansę tam zagrać i tego doświadczyć, co nasuwa mi kolejne pytanie. Jako Haunt Me, należycie do największych i odnoszących najliczniejsze sukcesy zespołów z Teksasu, wraz z Twin Tribes, Nite czy Urban Heat.
Co prawda wiem, że Teksas to ogromny obszar – na przykład Polska jest w zasadzie wielkości tego jednego stanu – ale zastanawiało mnie, co powiesz o gotyckiej i ogólnie alternatywnej scenie w tym stanie?

Wszystkie zespoły, które wymieniłaś, świetnie sobie radzą. Myślę, że Teksas ma bardzo niedocenianą scenę alternatywną, a jeśli chcemy powiedzieć to dosadniej: niedocenianą scenę gotycką.

Odnoszę wrażenie, że większości ludzi, kiedy myślą o alternatywie, przyjdzie do głowy raczej inny stan. Kalifornia, Nowy Jork, może Chicago… ale Teksas? Nie będzie to ich pierwszy wybór, ale pomimo tego, Teksas ma świetną scenę alternatywną.

Od stosunkowo niedawna, dzięki tym zespołom , które zdobywają na popularności, nasz stan zyskał większą widoczność. To pomogło ludziom uświadomić sobie, że „hej, Teksas ma sporo niezłych zespołów!”.

Mamy naprawdę dobrą scenę, świetnych artystów. To bardzo motywujące i po prostu fajne widzieć coś takiego.
Dawniej było nam pod tym kątem dość ciężko. Teksas przez bardzo długi czas był rządzony przez władze konserwatywne.

Mają one tendencję do bycia bardzo religijnymi, bardzo „przeciw” wielu rzeczom. Jest u nas wiele społeczności, które czują się uciskane, i grup spotykających się z dyskryminacją, takich jak osoby LGBTQ albo ci, którzy nie są religijni. A za każdym razem, kiedy ktoś czuje się wykluczony, wręcz prześladowany – czy to przez fanatyków religijnych, czy polityków ogólnie, tworzy się kontrkultura.

Myślę, że to dlatego Teksas ma tak dużą scenę alternatywną i tak prężną kulturę gotycką.
To dzięki powstawaniu tej kontrkultury w wyniku długotrwałej historii ucisku. Teraz to naprawdę świetna sprawa widzieć, że Teksas stał się demokratycznym stanem. Tak naprawdę stało się to dzisiaj (4 listopada) i po raz pierwszy od trzydziestu lat mamy demokratyczne władze i senatora.

To naprawdę dużo czasu.

Tak, i pokrzepiające jest to widzieć.

Pozwala ludziom stwierdzić, że kontrkultura ma duże znaczenie, również w Polsce. Jesteśmy dość religijnym krajem, jest tu więc sporo konserwatywnych ludzi, zwłaszcza jeśli porówna się nas do Zachodu Europy. Mamy też jednak rozrastającą się scenę gotycką, więc… świetnie jest widzieć coś takiego!

Inna dobra sprawa to współpraca z innymi zespołami. Wraz z innymi artystami pojawiliście się kilka lat temu na kompilacji Deathpop. Co oznacza dla Ciebie „Deathpop”, czy jako gatunek muzyczny, czy jako pewien kierunek w sztuce?

Tak naprawdę nigdy nie słyszałem tego określenia dopóki nie dowiedziałem się, że taki będzie tytuł składanki. Dla mnie Deathpop to po prostu fajnie brzmiąca nazwa, z pewnością bardzo ciekawa.

W moim rozumieniu jest to po prostu popowa wrażliwość i chwytliwość tych utworów, a w połączeniu z nią idzie serce, emocje, smutek i melancholia gotyku.

Dlatego: tak, to właśnie to oznacza dla mnie Deathpop. To trochę jakby powiedzieć gothpop, jest to dla mnie ta sama rzecz. W każdym razie to dwa bardzo bliskie pojęcia w moim odczuciu i zwyczajnie lubię połączenie chwytliwości i popowej struktury z czystymi emocjami i smutkiem muzyki gotyckiej.

W materiale Haunt Me z pewnością jest dużo chwytliwości, bardzo podoba mi się to, że do wielu Waszych utworów można potańczyć. Jeśli jednak chodzi o Wasz nowy singiel 500 Days of Summer, ma inne brzmienie, może bardziej nostalgiczne. Czy masz wrażenie, że to właśnie w tym kierunku zmierza większość współczesnej muzyki, czy po prostu wolniejsze, bardziej melancholijne brzmienie było tym, co Wam w danym momencie odpowiadało?

500 Days of Summer to zdecydowanie coś trochę innego, niż nasz zwykły materiał, jak wspomniałaś. No cóż, na pierwszym albumie mamy pewne numery, które mi się z nim kojarzą. Na przykład  Clementine. Generalnie jednak rzecz biorąc, to coś innego, ponieważ staramy się stworzyć coś nowego wraz z każdym albumem.

Nasza twórczość to wciąż Haunt Me, ale nie chcemy dwa razy nagrywać tego samego albumu. Dążymy do tego, żeby muzyka była świeża i interesująca.

Na chwilę obecną mamy dwa albumy i cztery EP za sobą. Nasz pierwszy album, This Sadness Never Ends, jest zdecydowanie bardziej rockowy, a w każdym razie bardziej w klimacie post-punk niż darkwave. Nie ma na nim zbyt dużo syntezatorów ani elektroniki. Zamiast tego sięgaliśmy raczej po gitary, które mają organiczny dźwięk, z kolei sam album ma swoją konkretną tematykę. Dla mnie jest to album o miłości, o stracie, o tych uczuciach, które bywają po prostu przejmująco smutne.

Nasz drugi album, Watch You Bleed, jest zupełnie inny, bardziej w duchu darkwave i mniej post-punkowy. Jest tu dużo większy focus na elektronikę, dużo syntezatorów. Ten album to również pewna wampiryczna historia miłosna. Jest to więc romantyczny materiał, ale nie aż tak smutny. Cóż, jest w tym wszystkim bardziej seksowny (śmiech). A to wszystko bez porzucania romantyzmu.

Nowy album, który mamy zaplanowany i który chcielibyśmy wydać latem 2027, to jeszcze inne połączenie.

Chcielibyśmy wymieszać nasze EP Wish You Were Here, na którym znalazło się kilka naszych ulubionych utworów, z brzmieniem naszego pierwszego albumu. To nostalgiczna i zarazem smutna kombinacja, nawet w połączeniu z tymi bardziej „tanecznymi” utworami.

Jest tam więc zachowana równowaga pomiędzy smutnym nastrojem a brzmieniem indie, wszystko przy odejściu od klasycznego darkwave. O ile to, co mówię, ma sens! (śmiech)

Co prawda te elementy od zawsze przewijały się w naszej muzyce, ale tym razem będzie to jeszcze mocniej osadzone w indie/alternatywie, niż w darkwave i stricte w gotyku, tak bym to ujął.

To naprawdę brzmi na dobry balans.  Ciekawe również, że wspominasz o romantycznej stronie Watch You Bleed. Wydawnictwo ukazało się w zeszłoroczne Walentynki – zapewne nie był to przypadek, prawda?

Zgadza się. Tak, to było w stu procentach przemyślane.

Zaplanowaliśmy premierę na ten dzień. Cała ta tematyka jest romantyczna, to jak wampiryczny romans, love story mocno inspirowane filmem Dracula Brama Stokera. Uznaliśmy, że będzie to idealnie pasowało na walentynkową premierę. Po prostu czuliśmy, że to będzie dobry pomysł!

Zdecydowanie. Innym interesującym wydawnictwem, jakie macie na koncie, a nawet bardzo interesującym, jest singiel nagrany z Past Self, czyli utwór Pecador. Zarówno Wy, jak i oni jesteście zespołami zyskującymi popularność nie tylko w amerykańskiej, ale światowej scenie gotyckiej, dlatego zastanawiało mnie, jak doszło do tej współpracy?

Nie pamiętam, kto wpadł jako pierwszy na ten pomysł. Will (koreańskie imię: Sung), wokalista Past Self, to mój wieloletni przyjaciel, znaliśmy się na długo zanim którykolwiek z nas miał zespół. Byliśmy przyjaciółmi na długo przed tym, jak zapoczątkowaliśmy projekty muzyczne, w których obecnie jesteśmy.

W którymś momencie zaczęliśmy się zastanawiać nad nagraniem collabu, wspólną pracą nad utworem. Następnie zaczęliśmy coraz więcej o tym rozmawiać i dobrze pamiętam, że to ja zadałem nam pytanie „co, jeśli nagramy trójjęzyczny utwór”. Ponadto: co, jeśli byłby to pierwszy w historii trójjęzyczny utwór gotycki? Powstało wiele dwujęzycznych numerów, ale trzy języki w jednym utworze to coś, co, o ile mi wiadomo, jeszcze nigdy nie zostało nagrane.

Will przystał na mój pomysł, zgodził się, że to dobra myśl i że powinniśmy to zrobić.

Moja zwrotka jest po hiszpańsku, następnie jest partia Willa po koreańsku, a później wchodzi angielski, w momencie, w którym razem śpiewamy refren. Jest to więc bardzo fajna, wyjątkowa współpraca, która sprawiła nam wiele frajdy. Past Self to bardzo utalentowani ludzie i mogę śmiało powiedzieć, że jesteśmy zadowoleni z tego, jak wyszedł nam ten utwór.

To naprawdę coś szczególnego, więc gratuluję pomysłu.

Dziękuję!

Ten utwór pokazuje, że gotyk przekracza granice. No właśnie, super by było zobaczyć Haunt Me na trasie z Past Self!

Dokładnie tak, jeśli o przekraczanie granic chodzi. A skoro o trasie mowa: rozmawialiśmy nawet o tym i bardzo chcielibyśmy wyruszyć we wspólną trasę. Mam nadzieję, że uda się nam to w niedalekiej przyszłości.

Ja również na to liczę. Jeśli mógłbyś wymienić znanego artystę oraz mniejszy, zasługujący na większy rozgłos zespół, to z kim najbardziej chciałbyś nawiązać współpracę?

Z małych zespołów, które moim zdaniem zasługują na większe uznanie to teksański zespół post-punkowy, o hiszpańskojęzycznej nazwie – Sucio.. To nasi bliscy przyjaciele, naprawdę przemili ludzie, i nagrywają bardzo dobrą muzykę.
To jeden z zespołów, które mam nadzieję zabrać kiedyś w trasę jako support, i z pewnością zasługują na to, by być bardziej znani.

Jeśli o znane kapele chodzi… to trudne pytanie przy tylu dobrych zespołach! Jednak w scenariuszu marzeń chciałbym współpracować z Robertem Smithem z The Cure, to by było niesamowite. To byłoby spełnienie moich marzeń.

Myślę, że super byłoby coś nagrać z Deceits czy też Nite.

Naprawdę mam nadzieję, że się Wam uda. Jeśli chodzi o tworzenie nowych utworów – zaczynasz od muzyki, a następnie dopełniasz ją tekstami i wokalem, prawda?

Zgadza się. W naszym materiale najpierw jest muzyka, następnie dodawany zostaje tekst, linia wokalna. Najczęściej tworzę w ten sposób.

Wracając do sceny gotyckiej i tego, jak łączy ludzi, to często odnoszę wrażenie, że to gościnna, bardzo otwarta na innych subkultura. To jak bezpieczna przestrzeń. Czy scena gotycka to dla Ciebie taki safe space?

Jak najbardziej. To, co uważam za piękne w społeczności gotyckiej, to właśnie ta gościnność i brak oceniania. Fantastyczna sprawa.

Myślę, że Teksas ogólnie jest pod tym względem bardzo bezpieczny, zwłaszcza w dużych miastach i zwłaszcza po niedawnym głosowaniu. To świadczy o tym, dokąd zmierzamy jako stan, w którym młodzi mają głos i go wykorzystują. Mniejszości, takie jak Latynosi i Afroamerykanie, w końcu także zabierają głos i podejmują akcje.

Myślę, że to dlatego scena gotycka w Teksasie stanie się jeszcze lepsza, jeszcze bezpieczniejsza. Powiedziałbym, że obecnie jest bezpiecznie w dużych miastach, takich jak Houston, Dallas, Austin… nie mogę jednak powiedzieć tego z pewnością o mniejszych miejscowościach czy bardziej wiejskich terenach, po prostu duże miasta wydają mi się bezpieczne.

Rzecz jasna, zawsze będą te bardziej konserwatywne albo przesadnie religijne osoby, które będą próbować coś złego zrobić albo powiedzieć…

To bardzo ważne w prawdziwym życiu – podczas koncertów, na innych eventach… to przecież istotne, żeby każdy czuł się mile widziany w alternatywnej społeczności.

Tak, a to, że może zjawić się tam każdy z alternatywnych kręgów, to coś fantastycznego.

Mam więc nadzieję, że tę mentalność i otwartość będziecie ze sobą prezentować, gdziekolwiek zagracie.

Zapraszamy na nasze nadchodzące koncerty!
Bardzo dziękuję za wywiad i za rozmowę o scenie. Świetnie było pogadać, zwłaszcza z kimś zza oceanu, tu w Polsce.

Artykuł HAUNT ME: „Serce, emocje, smutek i melancholia gotyku”” pochodzi z serwisu KVLT.

Pochodzący z Los Angeles jednoosobowy projekt rozpoczął wieczór z przytupem.
Naprawdę rzadko zdarza się, żeby support tak dobrze rozgrzał publikę, tymczasem Gavin J. Payne, założyciel Shadows Hold, zrobił to tak sprawnie, jakby przygotowanie kilkuset osób do koncertu nie stanowiło dla niego najmniejszego problemu.

Od utworu Petrichor otwierającego set, przez wyraziste Stigmata i mroczniejsze Glass, aż po Nosebleed oraz końcowe Not Much To Say, Shadows Hold zadbał o to, by widownia bawiła się należycie.
Solowy artysta zręcznie lawirował między gitarowymi dźwiękami i brzmieniem syntezatorów, a wokal, nieco schowany pod instrumentarium, dopełnił całości.

Spójność stylu muzycznego oraz oprawy wizualnej (która przez większą część setu sprowadzała się do jednokolorowego, czerwonego bądź niebieskiego światła) sprawiała, że koncertu słuchało się z przyjemnością.
Pomimo drobnych problemów technicznych, warto było zobaczyć ten występ.

Setlista Shadows Hold:
Petrichor
Stigmata
Glass
Haunt Me
Scuff
Faceless
Nosebleed
White Roses
Not Much to Say

Po supporcie przyszedł czas na gwiazdę wieczoru. Swoim występem w stolicy She Past Away przyciągnęli do Proximy rzesze fanów i ponownie ugruntowali swoją pozycję na scenie gotyckiej. Zespół udowodnił, że potrafi zahipnotyzować zebraną widownię i zawładnąć słuchaczami na cały czas trwania koncertu, a już za to należą się brawa.

Rozpoczynające ich set İçimdeki Düşman stanowiło najlepszy możliwy wstęp wieczoru. Od pełnego melancholii intro, poprzez przesycone mrokiem wersy (na wpół śpiewane, na wpół deklamowane w rodzimym tureckim artystów), aż po nieskomplikowane, ale niezawodne instrumentarium – mistrzostwo.
She Past Away wystarczy syntezator, gitara oraz (na tej trasie), bas wraz z jednostajnym wokalem. Dodajcie do tego ponadczasową nośność post-punku i melancholię gotyku, a otrzymacie sprawdzony sposób na niezapomniany wieczór dla wszystkich lubujących się w mrocznych klimatach.

She Past Away to jeden z tych zespołów, które pokazują, że zrozumienie tekstów nie jest nieodzowną częścią pełnego przeżywania muzyki. Poza dosłownie paroma utworami w ich repertuarze (z czego prawie wszystkie są coverami), Volkan Caner pisze teksty jedynie w języku tureckim, nie przeszkadza to jednak miłośnikom zespołu doceniać muzykę jego autorstwa.
Świadczyły o tym żywe reakcje, z jakimi spotkało się hipnotyczne Durdu Dünya należące do najczęściej odtwarzanych numerów bandu czy zasługujące już w zasadzie na miano klasyka chwytliwe, ponadczasowe Katarsis.

Na setliście nie mogło zabraknąć również utworów z najnowszego wydawnictwa grupy, zwłaszcza że ich wciąż trwająca trasa promuje władnie album Mizantrop.
Tytułowy utwór wniósł ze sobą vibe rodem z lat 80., Sessiz Orman sprowadziło na ziemię swoim chłodnym, znacznie surowszym brzmieniem, z kolei fenomenalna, singlowa Inziva to jeden z tych numerów, które na albumie brzmią świetnie, a na żywo wprost rewelacyjnie.
Dla wielu z zebranych osób z pewnością była to pierwsza okazja do sprawdzenia nowych utworów na żywo, ja z kolei miałam okazję po raz pierwszy na tej trasie zobaczyć She Past Away jako trio. Wraz z duetem złożonym z Volkana Canera (wokal, gitara) i Doruka Öztürkcana (syntezatory, dodatkowy wokal) występował bowiem basista Francis Mallari znany z grupy Rendez Vous.

Mało który koncert może się obyć bez fanów wykrzykujących tytuły wyczekiwanych utworów (mniej lub bardziej udolnie w przypadku zagranicznych zespołów), i tak było również na warszawskim koncercie Turków.
Słuchacze domagający się mniej skomplikowanych tytułów, takich jak Izole czy Sanrı, doczekali się swoich faworytów, a jeśli ktoś chciał usłyszeć Hayaller?, to ostatni numer okazał się najlepszym możliwym finałem wieczoru.
Niespieszne, wręcz wprawiające w trans, a przede wszystkim przesycone smutkiem końcowe nuty występu pozwalały niemalże odpłynąć wraz z muzyką She Past Away i po godzinie z hakiem ciężko było uwierzyć, że tak świetny występ dobiegł już końca…

Uwielbiam twórczość She Past Away od lat i zapewne tak zostanie aż do grobowej deski.
Cieszy mnie fakt, że nie jestem sama – z czterech polskich koncertów dwa zostały wyprzedane (co nie jest oczywiste, patrząc na to, jak często u nas koncertują, a jeden z sold-outów miał miejsce w środę), a ciepłe przyjęcie artystów w Warszawie mogło oznaczać jedynie oddanych fanów.

Setlista She Past Away:

İçimdeki Düşman
Durdu Dünya
Katarsis
Mizantrop
Asimilasyon
Rituel
Sessiz Orman
Kasvetli Kutlama
Inziva
Ruh
Kaygan Kayaliklar
Insanlar

Bozbulanik
Izole
Sanri
Hayaller?

Artykuł She Past Away – Warszawa (29.10.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Cześć, Bismu! Zacznę od pytania o najnowsze wydarzenia – za sobą masz już rozkręcanie aftera po wrocławskim koncercie Closterkeller, jak również szesnastą już odsłonę Twojej imprezy Noc Mroku w Lublinie. Jak poszły oba eventy? Jakie były nastroje i czy frekwencja dopisała?

Closterkeller to było coś niesamowitego. Kiedy słyszysz ze sceny, że ludzie są zapraszani na Twoją imprezę, to wtedy wiesz, że robisz coś dobrze.

To w takich momentach zdajesz sobie sprawę, że robisz coś dla kogoś, coś ważnego. Wiesz, że jest to należycie docenione.

Impreza wyszła tam świetnie, ludzie naprawdę się bawili i wręcz chcieli jeszcze więcej, ale klub poinformował ich, że trzeba kończyć! Jestem za ten entuzjazm bardzo wdzięczny.

Jeśli chodzi o Noc Mroku, to wypadła naprawdę w porządku. Nie stawiło się aż tyle ludzi, co ostatnio, ze względu na okoliczności, jakimi były inne koncerty  w tym samym czasie. Stali bywalcy się pojawili, a to najważniejsze.

To bardzo ważne, zwłaszcza że paręnaście odsłon tej imprezy już za Tobą, a to naprawdę dobre osiągnięcie.

Na pewno świadczy to o tym, że ludziom się podoba i że warto to dalej ciągnąć.

Jak najbardziej. Ciekawi mnie, jak w Lublinie wygląda scena gotycka? Jak ogólnie określiłbyś lubelską scenę alternatywną?

Biorąc pod uwagę, że jest pewne rozdroże między Lublinem a zachodnią częścią Polski, to jest zauważalna różnica. Myślę, że Lublin dopiero kiełkuje pod tym względem i cały czas nowe osoby interesują się subkulturą – przychodzą na imprezy i ciekawią się, jak gotyk wygląda od podstaw, z całą historią. Nie tylko zresztą gotyk, bo to też o punk czy metal tu chodzi.
I to ma swój plus, bo można powiedzieć, że tworzy się jedna większa kolebka alternatywnej rodziny.

Też tak myślę. To świetna sprawa, że w polskiej subkulturze gotyckiej tak często widzi się studentów, osoby nastoletnie… bardzo młodych ludzi, którzy zaczynają swoją przygodę z subkulturą i którzy, z tego, co mówisz, w Lublinie również stanowią liczną grupę.

Tak, w Lublinie jak najbardziej takie osoby są i uważam to za duży atut lokalnej sceny. Dzięki temu mam możliwość przekazania wiedzy tym młodszym osobom, a wszystko odbywa się na zasadzie polecania muzyki – skoro pamiętam te czy inne zespoły, to mogę podzielić się z młodszymi od siebie rekomendacją w tym stylu.

Tak więc – jak najbardziej. To bardzo fajne, bo takie osoby zaczynają od tego punktu wyjściowego i mają pojęcie, jak to faktycznie wyglądało.

No właśnie, poza tym Lublin to chyba miasto typowo studenckie, jeśli o Wschód Polski chodzi?

Głównie jest to miasto studenckie, tak. Widać to na przykład na drogach, kiedy podczas roku akademickiego próbuje się gdzieś dojechać samochodem… to zdecydowanie widać! (śmiech)

Ale to ma swoje plusy, bo kiedy zaczyna się sezon studencki, to część tych osób siedzi w alternatywie i w podobnych klimatach, można więc się ich spodziewać na imprezach i na parkiecie, to na pewno.

Super! To rzeczywiście spora zaleta.

Zresztą tu na uczelni, na kilku wydziałach u siebie sam wieszam plakaty ze swoimi imprezami.

Chciałabym pociągnąć jeszcze temat Wrocławia. Był tam oczywiście Kacper Rice, z którym nagrałeś utwór Resonance. Kacper prowadzi podcast Dark Side of the Earth, Ty również nagrywasz swoją muzykę i organizujesz imprezy. Jak zatem Resonance doszło do skutku? Czyj to był pomysł, kto pierwszy zaproponował współpracę?

To jest bardzo ciekawa historia, bo z Kacprem poznaliśmy się na Castle Party w zeszłym roku. Patrzyłem na niego i zauważyłem, że nosi naszywkę z logo gotyckiego podcastu, na co on odpowiedział, że to właśnie on nagrywa wspomniany podcast.
Wtedy poszło już z górki: z koleżeńskim „cześć” i „siema”! (śmiech)

Dałem mu znać, jak bardzo doceniam jego podcast i świetną robotę, jaką wykonuje. Kacper nie tylko podziękował, zaproponował też zrobienie jakiegoś wywiadu, na co chętnie przystałem.

Przed wywiadem, właśnie na Castle Party, poznałem też grupę muzyczną Darkways, która oryginalnie nagrała utwór Resonance.

Zakochałem się w ich brzmieniach, to teraz jeden z moich ulubionych zespołów, które katuję, i zaproponowałem, że zrobię remix ich utworu.

Dystrybutor Darkways nie był zbyt chętny do wyrażenia zgody, ale postawiłem na swoim i zaproponowałem cover. Zespół się zgodził, a ja wcisnąłem w to Kacpra oraz koleżankę Agatę, a sam zespół później udostępnił ten cover na swoich mediach społecznościowych.

Jestem z tego powodu bardzo zadowolony, bo wyszedł nam fajny utwór.
Ma awangardowe, nowatorskie brzmienie, a jednocześnie wydaje mi się, że domyka strukturę gotyku.

Jak najbardziej! W nawiązaniu do naszej wcześniejszej rozmowy, czy to właśnie Darkways przyjadą do Polski? Wspominałeś o pewnym hiszpańskim zespole, który ma nas odwiedzić…

Nie, to inny zespół… Ale oczywiście nie narzekałbym, gdyby Darkways również przyjechali!

Poza tym, czy niedawno przypadkiem nie było ich w Poznaniu?

Byli, i to chyba właśnie na Shadow Dance Party [cyklicznym evencie gotyckim w poznańskim klubie Pod Minogą].

Tak, pamiętam, a to również jest ciekawe, jak te zespoły działają. To było chyba wtedy, kiedy grali również Twin Noir?

Tak, a oni z kolei… oni swoją energią po prostu wszystko trochę przyćmili. (śmiech)

Czasem tak jest! Wtedy jeden z uczestników imprezy bardzo dobrze ocenia event, a drugi z tego samego powodu odbierze koncert nieco gorzej, być może z nie do końca spełnionymi oczekiwaniami.

Tak, poza tym to zawsze kwestia mocno subiektywna jeśli chodzi o odbiór muzyki.
Wiem, że pewnie ciężko zdecydować, ale gdybyś miał wybrać, to wolisz grać imprezy, na których jesteś DJ-em, czy grać swoją muzykę?

To ciężkie pytanie! (śmiech) To bardzo ciężkie pytanie, bo to i to ma swoje plusy i minusy. Hm… Jednak chciałbym mimo wszystko spróbować grania na żywo, bo w robieniu imprez już siedzę długo, mam w tym doświadczenie, a jak akurat skończę jakiś materiał muzyczny, to chciałbym go zaprezentować. Chciałbym po prostu zobaczyć, jak od tej strony to wygląda i jak występuje się na żywo.

W takim razie czy są szanse na koncerty w następnym roku?

Wszystko jest w realizacji i skończone w siedemdziesięciu procentach, więc ma się raczej ku końcowi.

Super! Już na tym etapie powiedziałabym „gratulacje”, bo muszę przyznać, że mimo, że scena gotycka jest otwarta na różne współprace, na wsparcie i generalnie ma dużą otwartość w sobie, to jednak nie jest to oczywiste, że uda się coś zorganizować.
Nie ma gwarancji że, mówiąc potocznie, coś faktycznie „styknie”.
Moim zdaniem jest to też dosyć wyjątkowe, ponieważ, dla porównania, wiem trochę więcej o scenie metalowej, i odnoszę wrażenie, że tam ludzie mają większe tendencje do gatekeepingu czy upartego wręcz obstawania przy swoim… 

Zastanawiało mnie też, z jakimi artystami chciałbyś jeszcze współpracować – gdybyś mógł wymienić kogoś, kto jest realistyczną opcją i do kogo być może trafi ten wywiad, a kto jest bardziej odległym marzeniem?

Największym marzeniem, nie będę ukrywał, jest zespół, który zresztą widziałem na żywo, Molchat Doma.
Uwielbiam ich całym sercem i chciałbym z nimi współpracować.
Tak, jak już wcześniej wspominałem, wymieniłbym również zespół Darkways.
Z kolei realnym celem jest możliwość współpracy z Twin Tribes, gdyż na bieżąco jestem w kontakcie z wokalistą.

A Twin Tribes mają przecież na swoim koncie dużo remixów…

Mają, więc nie ukrywam, że kiedyś chciałbym się tym zająć. Jeśli chodzi o scenę polską, to kiedyś bardzo chciałbym coś wydać wspólnie z Hiroszymą.
Graliśmy kilka imprez, ma świetny styl muzyczny i wiele lat siedzi w tym biznesie.

Idealnie byście do siebie pasowali.

Tak, on mnie też pod tym względem inspiruje, swoim zaparciem w tym, pracą… mam w jego osobie mentora pod tym względem.

A gra też naprawdę dużo, ostatnio na wydarzeniu typu fashion week, w teatrze…

Tak! I to takie eventy, że… wow, nawet nie wiedziałem, że można to rozprzestrzeniać na tyle różnych dziedzin kulturowych.

Tak, i jest to naprawdę super, to bardzo interdyscyplinarne.
Czy sam miałbyś zajawkę również na fotografię, modę, sztukę wizualną? Czy jesteś jednak zakorzeniony głównie w muzyce?

Inspirując się Hiroszymą i tym, co robi, skontaktowałem się z pokazem mody alternatywnej w Toruniu z pytaniem, czy dałoby radę zagrać jako DJ, ewentualnie na jakiejś burlesce.

To fantastyczne, że kiedy patrzę na ludzi na scenie gotyckiej, to wielokrotnie myślę, jacy oni są kreatywni, mają tyle pomysłów, tyle różnych wpływów.
Nawet u Ciebie utwory A Warrior is Born czy najnowszy Sun Eater mają wręcz metalowy sound.

Byłem na takim etapie, że nie chciałem się skupiać na jednym gatunku, aczkolwiek teraz wiem, że trzeba się przekonwertować na coś bardziej konkretnego.
Mimo wszystko Sun Eater powstało prawie dwa lata temu, jeśli o sam podkład muzyczny chodzi, tak samo A Warrior is Born – na początku tego roku.
I to było celowe odejście od gotyku po to, żeby przerzucić się na coś mroczniejszego, spróbować czegoś nowego.

Masz swój styl, który ewidentnie jest mocno darkwave’owy, ale też jest przełamywany metalem. Zaryzykuję tutaj stwierdzenie, że wielu gotom również metal jest bliski.

Tak, i trochę też house, ale to już w zasadzie dla koneserów. A że sam jestem gotem, to też lubię słuchać metalu, najbardziej death metalu.

To zrozumiałe i wręcz oczywiste, że ma się tak różne wpływy. Na razie wydałeś EPkę oraz single, ale czy album również jest w planach?

Tak, jak najbardziej jest w planach. I nawet myślę, że nie tylko jeden. Zobaczymy, jak życie się potoczy.

Zresztą już sama EPka Oddments, która wyszła dwa lata temu, była sporym osiągnięciem. Zastanawiam się, jak wyglądał cały proces twórczy. Czy przebiegał tak, jak oczekiwałeś, czy może były jakieś niespodzianki po drodze?

Działo się to w dość ciekawy sposób. Na pewno określiłbym go jako dynamiczny, gdyż EPka powstawała głównie w domu, ale też w różnych innych miejscach, gdzie miałem wenę i gdzie tworzyłem.

Pamiętam na przykład, że w utworze Fog, który skomponowałem, wszystko się zaczęło od charakterystycznego brzmienia syntezatora, które miałem w głowie. Miałem wtedy poczucie, że to jest na tyle dobre, że chcę z tego zrobić coś więcej.

Koncepcja płyty naprawdę była ciekawa, a sama nazwa Oddments w kontekście tej płyty odnosi się do tego, że z angielskiego „oddments” oznacza graty, bibeloty. Tak właśnie traktuję tę płytę. Nie w sposób umniejszający, ale jako pewną formę pudełka, właśnie takiego zbioru rzeczy, które znajdujemy na strychu, do których można cały czas wracać i znajdować w tym jakąś nostalgię czy po prostu sentyment.

Nawet okładka zrobiona z Lego bardzo tutaj pasuje.

Została zrobiona amatorsko, ale chciałem tak ją wykonać i miałem po prostu taką koncepcję.

Ale to bardzo ciekawy i mega niesandardowy pomysł. Nie widziałam tego na żadnej innej gotyckiej okładce.

To właśnie jest ciekawe. Miałem podobną sytuację, gdy gotyckiemu zespołowi Last Grasp wysłałem swoją płytę i jeden z członków bandu skomentował to słowami „yo, ale świetna okładka”! (Śmiech)

Te różne muzyczne polecajki wydają się być niewyczerpanym tematem. Chociaż o Molchat Doma słyszał chyba każdy, to jest również bardzo wielu artystów, takich dużo mniej znanych, których brzmienie naprawdę potrafi urzec.

Tak, to prawda. Można, że tak powiem, znaleźć jakąś nową inspirację i zanurzyć się w danym nurcie.

No właśnie, do odkrywania nowości muzycznych służą też Twoje imprezy.

Tak! Właśnie po to są, żeby odkrywać na nich za każdym razem coś innego, nowatorskiego.

Zwłaszcza, że DJ powinien grać różnorodny repertuar. Taki z nowszymi, mniej znanymi utworami, ale też klasykami czy znanym, ejtisowym brzmieniem, wraz z tymi hitami, które rozpoznaje każdy – niezależnie od tego, czy jest gotem, czy nie…

Tak, to kawałki, do których pobawi się właśnie got, pobawi się metalowiec, może nawet czyjaś mama czy babcia. (śmiech)

Zdecydowanie! Jest to bardzo fajne wyczucie parkietu i tego, czego ludzie potrzebują. To także dopilnowanie, żeby ludzie się bawili do końca.

Tak, na przykład mój ulubiony moment à propos klasyków ejtisowych to puszczane, zwykle pod sam koniec, Forever Young od Alphaville. To po prostu czysta nostalgia!

Tak, ciężko się nie uśmiechnąć, kiedy gdzieś ktoś wywija na parkiecie, ktoś inny po prostu jeszcze gdzieś się trzyma, ludzie zaczynają śpiewać… jest w tym klimat.

Tak, mam wtedy takie poczucie spełnienia.

Czy poza przekazaniem wartości i zachęceniem nowych, młodszych ludzi do sceny i utrzymaniem subkultury wiecznie żywej, są jeszcze jakieś główne cele, które Ci przyświecają?

Jeśli chodzi o gotyk, to byłoby tym dla mnie stworzenie bezpiecznej przestrzeni – w Lublinie czy gdziekolwiek indziej. Przestrzeni, w której ludzie mogą przede wszystkim poczuć się sobą.

Nie oszukujmy się, gotyk to forma ekspresji – nihilizmu, bólu, po prostu, który często w ludziach tkwi. A jak się stworzy bezpieczną przestrzeń, ludzie mogą o tym bezgranicznie mówić, poczuć to. Mogą poczuć, że to nic złego dzielić się swoimi uczuciami ze światem.

Pięknie powiedziane. Bardzo doceniam te słowa i też podpisuję się pod nimi. Cieszę się, że tak trafnie to opisałeś, bo zbliżam się już do ostatniego pytania…
Czy podzielasz moje wrażenie, że scena gotycka w Polsce coraz bardziej się rozrasta? I to nie tylko w Lublinie czy u mnie w Katowicach.

Tak. To na pewno też dlatego, że jest do tego dzisiaj łatwiejszy dostęp. Kiedyś dostęp do muzyki zapewniały koncerty i płyty, a dzisiaj, kiedy już jest internet, znacznie łatwiej sobie przekazać różne muzyczne polecajki. Algorytmy czy najzwyczajniej w świecie takie aplikacje jak Tiktok, Instagram czy Facebook również robią robotę.

To na pewno pomaga subkulturze się rozwinąć.

To też jest bardzo istotne – że w dobie internetu można łatwiej dotrzeć do tych wszystkich ludzi ze swoją muzyką, prawda?

Powiem tak: jeśli ktoś będzie tak jak ja kupować płyty, to dalej będzie to robił dla sceny alternatywnej. To dzieje się niezależnie od tego, czy żyjemy w dobie internetu, czy nie – to jest po prostu zależne od ludzi. Jeśli o odkrywanie zespołów przez Spotify chodzi, to… jeśli ma to pomóc ludziom w odkrywaniu nowej muzyki, to jest słuszna opcja.

Miejmy nadzieję, że tak zostanie i że zarówno Spotify, jak i eventy, pozwolą ludziom odkrywać nową muzykę.

Myślę, że ludzie trochę kopiują swoją energię od innych. Chodzi mi o to, że słuchacze kopiują trochę energię od samego DJa właśnie, bo jeśli sam DJ się świetnie bawi, to ludzie też się doskonale bawią. To jest jedna z zasad, jeden z warunków, żeby impreza dobrze się udała.

Dobrnęliśmy do końca wywiadu i na chwilę obecną mogę po prostu podziękować Ci za dzisiejszą rozmowę.

Ja również dziękuję.

Artykuł BISMU: „Ludzie mogą poczuć, że to nic złego dzielić się swoimi uczuciami” pochodzi z serwisu KVLT.

Przyznaję, podczas wymiany zdań zarówno wtedy w klubie, jak i na social media, Kris Esfandiari z pełnym przekonaniem przekazała mi, że „z pewnością wróci już wkrótce”, ale jak wiadomo, życie weryfikuje nawet najśmielsze plany.
Założycielka zespołu nie rzucała jednak słów na wiatr. Gdy w tym roku ogłoszono kolejne show, ponownie byłam zachwycona – takiej okazji do zobaczenia King Woman na żywo nie mogłam odpuścić.

Miejscem poniedziałkowego koncertu była Hydrozagadka, a znajomy anturaż neonowego konfesjonału oraz roślin rozmieszczonych na ścianach i suficie idealnie się wpisywał w klimat wieczoru. Nieoczywisty, dla niektórych zapewne szokujący widok pasował jak ulał zarówno do King Woman, którzy przecież po mistrzowsku łączą w swoim repertuarze niezliczone gatunki muzyczne, jak i ich intrygująco brzmiącego supportu.

Jako pierwszy band zaprezentował się projekt działający pod nazwą Cockstar – The Sex Messiah. Był tylko jeden sposób, żeby dowiedzieć się, czy ich muzyka będzie równie interesująca, co nazwa.
Niestety dojechałam do Hydrozagadki spóźniona (pech chciał, że mój pociąg stawił się na dworcu z ponad półgodzinnym opóźnieniem), ale sądząc po reakcjach publiki, warm-up należał do ciekawych.

Lexci Doumer pracuje nad swoim pierwszym albumem, a w międzyczasie prezentuje zebranej przed King Woman publiczności set, w którym noise miesza się z brzmieniem drone, niepokojącego ambientu i świdrujących, przesterowanych pejzaży dźwięku.
Było to zupełnie inne show niż to, które publiczności przed King Woman zaprezentowała w zeszłym roku Datûra. Nie będę tu rozstrzygać, czy lepsze, czy gorsze – ale na pewno bardzo ciekawie jest mieć takie urozmaicenie wśród supportów.

Wraz ze swoim wejściem na scenę artyści King Woman momentalnie zdobyli uwagę widowni, a skupienie słuchaczy wymieszane z zachwytem i niemal nabożną czcią trwało aż do końca.

Niespieszne, budujące klimat Celestial Blues wkrótce okazało się istnym koncertowym walcem, z którym widownia została zderzona, by wkrótce dać się porwać dźwiękom i należycie uczestniczyć w koncercie, doceniając moc muzyki na żywo.
Publika szalała, a fani dawali o sobie znać, kiedy aplauzem i okrzykami zachwytu domagali się więcej. Ponadto zgromadzone z przodu koncertowiczki wyśpiewywały tekst do każdego z utworów, co nie przeszło bez echa.
Niby to poważny doom metal, ale Kris Esfandiari przez lwią część setu pozostawała uśmiechnięta niezależnie od odgrywanych utworów. Podobnie było z wyszczerzonymi od ucha do ucha instrumentalistami.

Kolejnym dowodem na świetne samopoczucie nie tylko fanów, ale też zespołu, był numer Golgotha. Kawałek pochodzący z najnowszego wydawnictwa Celestial Blues uderzył w widownię z mocą (te basy!) i, co tu dużo mówić, został zagrany iście po mistrzowsku.

Banger gonił banger. Rozbłyski czerwieni na Coil dodatkowo podkręciły atmosferę, Boghz rozbujało widownię, jak na istny hicior grupy przystało, a genialne Psychic Wound pozamiatało tak porządnie, że nie było już co zbierać.
Koncert nie byłby kompletny bez fenomenalnego, w zasadzie niezastąpionego na setliście Morning Star. Fantastyczny numer, po którym bisy były już tylko formalnością.

Tutaj kieruję swoje podziękowania do redakcyjnego kolegi Huwera, który dopowiedział to, czego nie zdążyłam zobaczyć na własne oczy.
Ze względu na transport powrotny do domu (ach, te uroki dojazdu do stolicy) musiałam opuścić Hydrozagadkę wcześnie, zanim doczekałam się coveru The Stone Roses, numeru I Wanna Be Adored. Cóż, swój pierwszy koncert King Woman obejrzałam od początku do końca, w związku z czym konieczność szybkiej ewakuacji z drugiego gigu po prostu zaakceptowałam.

Jestem pewna, że nikt nie żałował pozostania w klubie do końca – i że na kolejnym koncercie postąpię jak reszta oczarowanej występem widowni. Pozostaje mi jedynie dodać: do następnego!

Artykuł King Woman – Warszawa (05.10.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Zupełnie nie dało się odczuć, że Dom Zły mają za sobą już dziesięć występów na polskiej trasie. Ich pełne profesjonalizmu i czystego zapału podejście do muzyki pozostały takie, jak zawsze, niezależnie od liczby wcześniejszych koncertów.

Sow the Seed, Reap the Fear okazali się jednym z najlepiej dopasowanych do tego zespołu supportów, jakie kiedykolwiek widziałam na żywo. Jako że kilka ich koncertów mam już za sobą (no dobrze, może i kilkanaście), z tym większą ciekawością wsłuchałam się w Sow the Seed, Reap the Fear i ich repertuar, który można określić mianem blackened crustu zahaczającego o hardcore.
Bez dłużyzn czy zbędnej konferansjerki rozpoczął się ich set wprost kipiący od szaleńczej, nieskrępowanej pasji. Jeśli ktokolwiek wśród widowni odczuwał zmęczenie po całym tygodniu pracy, to koncert taki jak ten gwarantował błyskawiczne ożywienie się.
Serio, nie na każdym show można doświadczyć takich wybuchów energii, jakie zafundowała crustowa grupa!

Frontman oraz gitarzysta dzielili się obowiązkami wokalnymi, a sekcja rytmiczna dosłownie naparzała w swoje instrumenty.
Podobnie jak prezentowane utwory, tak i powitanie ze strony supportu było krótkie i dosadne. Po konkretnym „Jesteśmy z Warszawy, gramy crust” artyści wrócili do swego pozbawionego zapychaczy setu, którym zjednali sobie widownię.
Od początku do końca band zdołał porwać słuchaczy swoim materiałem i porządnie rozgrzać zebrane towarzystwo przed występem gwiazdy wieczoru – a o to przecież chodziło, prawda?

Bezlitosne tempo, jakie narzucali sobie Sow the Seed, Reap the Fear, spotkało się z entuzjazmem widowni, która coraz tłumniej się zbierała – a już wkrótce, zgodnie z rozpiską wydarzenia, na scenę wkroczyli muzycy zespołu Dom Zły.
Music Hub jak zwykle okazał się miejscówką na poziomie, zarówno jeśli o dźwięk, jak i o sam klimat chodzi. Nisko ustawiona scena ułatwiła zespołom wchodzenie w interakcje z publiką, co dodatkowo wpłynęło na pozytywny odbiór eventu.

Nie było wątpliwości, że na występie Domu Złego zjawi się już całkiem przyzwoity tłum.
Tak było w istocie i kiedy klub wypełniły dźwięki nowego, niewydanego jeszcze utworu grupy, nie było wątpliwości, jak ceniony jest ten skład wśród metalowej publiczności.
Chociaż „popularność” w kontekście metalu i szeroko pojętej muzycznej alternatywy to niekoniecznie trafione określenie, to z pewnością cieszy fakt, że Dom Zły pojawiają się w Katowicach coraz częściej.
Setlista opierała się oczywiście o najnowszy album grupy, Ku Pogrzebaniu Serc, jednak nie skupiała się wyłącznie na tej płycie.

O początkach zespołu przypomniał kapitalny, blackowy banger Luty, z kolei ich pierwsze wydawnictwo z wokalistką Anią, Śnisz Bory Tak Gęste, doczekało się fenomenalnej reprezentacji w postaci klimatycznego numeru Rzeka. Jeśli czegoś mi brakowało, to może kawałka Burza ze wspomnianej EPki, jednak podczas tak dobrego setu nie odczuwało się niedosytu.

Wraz z jednym z pierwszych zagranych utworów, Wiatr, było już pozamiatane. Robiło się coraz lepiej wraz z mocnym numerem Zła Krew, singlowym Nie Pamiętam Siebie czy tytułowym trackiem, który zawładnął publiką na dobre.
Muszę tu również wspomnieć o jednym z moich faworytów – Czarny Ptak, również z najnowszego albumu grupy, wypadł wprost fenomenalnie.

Materiał Domu Złego po raz kolejny sprawdził się bezbłędnie w warunkach koncertowych.
Tutaj zaryzykuję stwierdzenie, że za każdym razem, kiedy ich widzę, wypadają coraz lepiej, ciężej i z większą mocą, za co w moich oczach należy im się wielkie uznanie.
To jeden z tych zespołów, który oglądany co jakiś czas na żywo po prostu mi się nie nudzi, a support w postaci Sow the Seed, Reap the Fear stanowił doskonałe rozpoczęcie wieczoru.
Choć nie dotarłam na pierwszy z piątkowych zespołów, Fungi ov Doom, to po wysokim poziomie prezentowanym przez drugi warm-up band z pewnością zjawię się na następnym koncercie Domu Złego o wcześniejszej godzinie – wszystko bowiem wskazuje na to, że niezależnie od miejsca puławski band gra w asyście bardzo dobrych zespołów.

Zarówno Dom Zły, jak i Sow the Seed, Reap the Fear byli w doskonałej formie i ciężko było uwierzyć, jak szybko minął ten wieczór. Koncert w Katowicach okazał się kolejnym strzałem w dziesiątkę od Chroma Music, a powrót Domu Złego do stolicy Śląska był idealnym rozpoczęciem jesiennego sezonu koncertowego.

Artykuł Dom Zły – Katowice (25.09.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Jak wypowiedziała się Maja, utwory będące poprzednikami materiału Datûry trafiły właśnie na album Atavii. Ciekawy wybór i jednocześnie trafna decyzja, bo To the Old Ones w pewien sposób stanowi uzupełnienie repertuaru stołecznego bandu.
Korzenie projektu sięgają jeszcze 2018 roku, co dodatkowo podsyciło moją ciekawość. Jak się okazało już podczas pierwszego odsłuchu, warto było czekać, a lata, które minęły od początków Atavii przyczyniły się do powstania intrygującego materiału.

Już sam początek jest obiecujący i można śmiało powiedzieć, że robi się tylko lepiej. Wraz z Waterfalls zostajemy uraczeni rytualnym, wręcz szamańskim repertuarem, a mistyczny klimat, z jakim słuchacze mają tutaj do czynienia, gwarantuje pozostanie z nimi aż do końca trwania wydawnictwa.
To the Old Ones jest jednoznaczne ze świetnym, znanym z Datûry wokalem, niespiesznym rozwijaniem kompozycji i metalową mocą, która stopniowo przybiera na sile. To materiał zbliżony, ale nie identyczny do tego, co w ekstremalnej muzyce ma do powiedzenia Datûra.

To ogromny plus wydawnictwa: podobieństwa do (bardzo zresztą dobrego) materiału Datûry bez jednoczesnego stanowienia kopii ich twórczości. Można się o tym przekonać przy Azure czy dynamicznym Inclinations, w których z wyczuciem został zachowany balans spokoju i zgiełku.
Songwriting, brzmienie, klimat – chociaż wszystko to brzmi znajomo, to na To the Old Ones sprawdza się bez zarzutu.
Kompozycje cechują się średnimi i wolnymi tempami, co pozwala w pełni docenić materiał Atavii i po prostu chłonąć klimat.

Mroczniejsze, wzniosłe Of the Longest Night jest utrzymane w wolnych i średnich tempach.
I w tym właśnie tkwi siła (a na pewno jedna z najmocniejszych stron wydawnictwa) albumu – umiejętnym zestawianiu tego, co uderzające i wyciszające, zgiełku i spokoju, a także wyrazistych, metalowych partii kontrastujących z tymi rodem z folku/ambientu.
To the Old Ones również należy do najmocniejszych utworów na płycie. Serio, jeśli z całego krążka mielibyście posłuchać tylko jednego numeru, to poleciłabym Wam zabrać się za tytułowy.
Gwarantuję, że nie pożałujecie.

Na albumie znalazły się również momenty wytchnienia, takie jak Vesta z onirycznymi, pełnymi klimatu wokalizami oraz w dużej mierze ambientowe (momentami również metalowe) Flowers Off, jedyny na albumie instrumental.
Bardzo dobrze robi taki przerywnik, ponadto przygotowuje na wielki finisz, jakim jest Turn It Off.

Kompozycja zamykająca album stanowi godne zakończenie całości, a przy tym nieco monumentalne, biorąc pod uwagę podniosłość oraz sam czas trwania tracku. Przez ponad 8 minut słuchacze mają okazję obcować z surową odsłoną repertuaru Atavii i przekonać się, że to świetny album.

Ta spójna płyta najlepiej się sprawdza słuchana w całości, ale sprawdzana „na wyrywki” nie traci wiele.
Odsłuch można w zasadzie porównać do przyglądania się rytuałowi, przez który słuchaczy prowadzą oszczędne instrumentacje, ambientowe dźwięki i oczywiście niezastąpiony wokal Mai.
Datûra bez wątpienia znaleźli swoją niszę i oddanych fanów, tego samego życzę projektowi Atavia.

Artykuł ATAVIA – „To the Old Ones” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Udany początek stanowi już sam tytułowy utwór. Rytualne, a przy tym proste intro potwierdza, że Lyrre wiedzą, jak zainteresować słuchaczy i korzystnie wypaść już na wstępie.

Następne Still Human to z kolei znacznie cięższy, bardziej energetyczny numer, któremu przestrzeni nadają partie grane na lirze korbowej.
Zachowano tu równowagę pomiędzy metalowymi i folkowymi partiami, a sam utwór nabiera bardziej dramatycznych tonów, również dzięki świetnym wokalom Michaliny. Outro utworu grane na lirze korbowej stanowi swoistą ciszę przed burzą – mowa tutaj o mocnym Orchard, które ponownie łączy metalowe uderzenie z bardziej stonowanym instrumentarium.

Warto wspomnieć, że obok urzekającego, dość delikatnego wokalu nie uświadczymy tutaj growlu i ta decyzja wpływa jedynie na korzyść muzyki. Odnoszę wrażenie, że jego obecność mogłaby wprowadzić niepotrzebne zamieszanie i zahaczać o przesadę. Twórczość Lyrre wypada najlepiej dokładnie w takiej formie, w jakiej jest obecnie.

Moim faworytem wśród zebranych na płycie numerów jest Eos – możemy tu w pełni docenić kontrast metalowego intro z delikatnym, wprost onirycznym wokalem. Ponadto ten dynamiczny utwór ma w sobie pewną nadzieję i udzielającą się słuchaczom energię – to bez wątpienia numer, który wybrzmiewa na żywo z niesamowitą mocą.
Do tego, a także do otwierającego tracku całkiem podobne jest Ephemeral. Ani trochę nie dziwi jego wybór na jeden z singli promujących album, gdyż ten nośny kawałek zawiera w sobie najlepsze cechy zebranego na krążku materiału.
Dramatyzm powraca na The Well, uderzającym raczej w prog metalowe, niż w folkowe tony, z kolei finałowe Oracle stanowi podniosłe, pełne emocji domknięcie albumu.

Połączenie ciężkich, gitarowych riffów i subtelniejszych dźwięków liry korbowej jest na tyle ciekawe, że długość albumu nie pozwala się znudzić materiałem Lyrre. Siedem utworów to metraż w sam raz i pozwala zespołowi na zaprezentowanie swojej najnowszej twórczości w nieco odświeżonym, upgrade’owanym wydaniu.
Zarówno pierwszy, jak i drugi album Lyrre są pozbawione przesady czy kiczu, jednak Nothing is Promised to materiał bardziej zróżnicowany niż Not All Who Dream Are Asleep.
Na wyższym poziomie stoi również produkcja, a samego wydawnictwa słucha się po prostu lepiej. Zespół wydaje się stawiać na atmosferę i przestrzeń, wprowadzać słuchacza w trans, momentami wręcz hipnotyzować.

Lyrre mają za sobą premierę jakościowego albumu, który nawet jeśli nie rewolucjonizuje sceny metalowej, to pozostaje przyjemny w odsłuchu. Wszystkim tym, którzy cenią szeroko pojęty atmospheric metal, z czystym sumieniem mogę polecić przeznaczenie nieco ponad pół godziny na odsłuch drugiego albumu Lyrre. Warto.

Artykuł LYRRE – „Nothing is Promised” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Polski odcinek trasy Lili Refrain (dwa dni wcześniej grała w Aleksandrowie Łódzkim, a poprzedniego dnia w Krakowie) rozpoczynały występy Moriah Woods.
Artystka z Colorado dysponuje mocnym wokalem, w Piątym Domu jej repertuar wypadł ponadto jeszcze ciekawiej, niż miałam okazję usłyszeć wcześniej.

Chociaż kompozycje pozostały w dużej mierze minimalistyczne, z zapętlonymi motywami przewodnimi i trzonem w postaci głosu Amerykanki, to każdy z utworów miał w sobie transowy, mistyczny klimat. Było w tym trochę folku, nieco Americany, coś z ambientu… pojawił się nawet cover utworu Chrisa Isaaka. Mowa tu oczywiście o Wicked Game, zresztą bardzo przejmująco zinterpretowanym. Moriah zadedykowała go organizatorowi wydarzenia, co sprawiło, że utwór zabrzmiał jeszcze lepiej.

Nie obyło się bez podziękowań dla dźwiękowca, głównej wykonawczyni wieczoru, jak i dla widowni – nie było wątpliwości, że set Moriah Woods został ciepło przyjęty. Trwające dość długo oklaski, w pełni skupiona publika z zaciekawieniem słuchająca występu artystki – naprawdę świetne show na rozpoczęcie wieczoru.

Lili Refrain, inaczej niż to mają w zwyczaju np. Eivør czy Myrkur dobierające muzyków sesyjnych na swoje koncerty, występuje na żywo sama. Z jednej strony mamy tu zróżnicowane instrumentarium, z drugiej zapętlone po nagraniu na żywo wokale – rozwiązania, po które sięga, zawsze się sprawdzają.

Przed występem Lili Refrain przechadzała się pośród widowni, potrząsając trzymanymi w dłońmi dzwonkami. Dźwięk został następnie nagrany i zapętlony, a sama występująca dała się poznać od niesamowicie otwartej, zwyczajnie ludzkiej strony. Zero napinki, dystansu czy sztuczności – po prostu artystka ciesząca się z tego, że jest wśród ludzi.
Świetny pomysł na siebie, a przy okazji chyba najlepsza rzecz, jaką można zrobić na niewyprzedanym koncercie, przy czym „niewyprzedany” nie oznacza „słabo się sprzedający”. Tutaj muszę przyznać, że chociaż gig odbył się w środę, to frekwencja była wyższa, niż w Piątym Domu bywa w weekendy!

Po krótkim wstępie w klubie rozległy się dźwięki utworu Ichor. Dzięki tak dobremu trackowi otwierającemu można było od razu poznać się na muzycznym kunszcie głównej gwiazdy wieczoru – pierwsze dźwięki dzwonków oraz bębna stanowiły tło dla imponującego wokalu, tak donośnego, że momentami można było się zdziwić, jak drobna osoba nim dysponuje.
Kolejny plus stosunkowo małego koncertu – dźwiękowy rytuał Lili Refrain można było wręcz poczuć na własnej skórze.

Na scenie znajdowało się między innymi pięć mikrofonów do loopów, które artystka zaprezentowała w przerwie przed utworem Nagal. Zapętlone dźwięki, które nadawały przestrzeni jej muzyce, zostały dodatkowo pokazane na przykładzie tego, co mówiła do publiczności – kwestie, które skierowała do widowni, zostały nagrane i nałożone na siebie, stanowiąc nieoczywisty wstęp do utworu z najnowszego albumu.

Różnorodne, ale stosunkowo proste instrumentarium – wokal, gitara, dwa syntezatory oraz ustawiony po boku sceny bęben – wystarczyły, żeby występ artystki nabrał cech pogańskiego obrzędu. Nie obyło się bez wzniosłego, bardzo „wiedźmowego” Mami Wata czy mocnego Ahi Tapu z wybijanym na bębnie rytmem.
Na setliście znalazło się również miejsce dla Travellers, aranżacji nabierającej ciężaru i klimatu dzięki gitarze i niezmiennie hipnotyzującemu wokalowi. Czysty śpiew, szepty przypominające rzucane zaklęcia, a nawet okazjonalny, niski wokal brzmiący niczym skrzyżowanie growlu ze śpiewem gardłowym – Lili Refrain ma świetne możliwości wokalne, a wszyscy zebrani w Piątym Domu otrzymali doskonałą okazję się o tym przekonać.

Lili Refrain wielokrotnie dziękowała zebranej w klubie widowni, wyraźnie zadowolona z tego, że po raz pierwszy może zagrać w Katowicach. Pozostaje liczyć na to, że nie będzie to jej ostatni śląski koncert i czekać na kolejny występ. Tak udany wieczór zasługuje na powtórkę!

Artykuł Lili Refrain, Moriah Woods – Katowice (15.04.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Spośród trzech zespołów zapowiedzianych na to środowe wydarzenie wcześniej na żywo nie miałam okazji sprawdzić tylko tego, co w blackmetalowej sztuce ma do powiedzenia BaarRa.
Przesłuchanie ich albumu przed koncertem pozwoliło mi stwierdzić, że krakowski band wpasuje się świetnie na support przed Aluk Todolo – i tak było w istocie. Niestety dotarłam do klubu na ostatnie utwory w ich secie, jednak zaliczam go do udanych.

Najdziwniejszym i chyba najbardziej pokręconym składem wieczoru okazali się Aluk Todolo.
Złożony z gitary oraz sekcji rytmicznej, dźwiękowy rytuał zespołu wciągał i intrygował.
Publika włączyła się do koncertu od razu, dość szybko podchwytując często połamany rytm utworów. W odpowiednich momentach pojawiały się oklaski i okrzyki uznania spod sceny, jednak zebrani słuchacze zdawali się przede wszystkim pozostawać w kontemplacyjnym nastroju.

Francuzi zaprezentowali set przepełniony nieoczywistymi, czasem wręcz niepokojącymi dźwiękami, a ich pozbawiony wokalu repertuar pozwalał w pełni skupić się na muzyce osadzonej w stylu noise/ambient.
Miało to w sobie pewną blackmetalową wrażliwość i klimat właściwy najbardziej ekstremalnym gatunkom muzycznym, nie dziwił więc fakt, że typowo metalowej publice koncert wyraźnie przypadł do gustu.

Obiecywał on przy okazji bardzo ciekawe połączenie z headlinerem wieczoru, którego członkowie przepadają zresztą za towarzyszącym im w trasie zespołem. Frontman Hexvessel określa ich w końcu mianem swojego „najulubieńszego” bandu, a uważniejsi obserwatorzy z pewnością dostrzegli wytatuowane na jego ramieniu logo Aluk Todolo.

To, co w najnowszym materiale Hexvessel najlepsze – surowość brzmienia połączona z mistycznym, podniosłym klimatem – wybrzmiało z mocą w Zaścianku. Od mocnego otwieracza w postaci Mother Destroyer robiło się już jedynie lepiej. Klub zalało czerwone światło i wypełniło iście blackmetalowe tremolo, wkrótce zestawione z pełnym emocji wokalem.

Drobne problemy techniczne na początku nie przeszkodziły zespołowi. Artyści byli wyraźnie w dobrych humorach, a Mat McNerney wielokrotnie dziękował (również po polsku!) zebranej publice. Wszelkie wtrącenia, komentarze i zwracanie się do publiczności były naturalne i niewymuszone, sprawiały wrażenie nie tylko pełnej profeski, ale też dużego dystansu artystów do samych siebie.
Black metal black metalem, ale same uśmiechy, jakie wymieniali między sobą członkowie grupy, jak i widoczna frajda, jaką sprawiało im granie na żywo, najzwyczajniej w świecie cieszyły.

W równym stopniu cieszył fakt, że muzycy Aluk Todolo byli obecni wśród widowni podczas koncertu Hexvessel, a headliner wieczoru przekazywał im podziękowania ze sceny. Prosty gest, który jednocześnie niezbicie świadczył o wdzięczności i po prostu ludzkim podejściu do towarzyszy trasy.

Zarówno pełen profesjonalizm, jak i nieskrywana przyjemność z grania na żywo wpłynęły na moje pozytywne odczucia. Tym sposobem ani się obejrzałam, a zespół płynnie przeszedł do numeru Eternal Meadow (dawniej granego raczej w połowie setu) oraz piekielnie wprost mocnego A Dark & Graceful Wilderness z najnowszego albumu.

Numery z dwóch ostatnich wydawnictw, Nocturne oraz Polar Veil, przeważały w setliście. Można więc było liczyć na agresywne, rozpędzone riffy, growl i niezwykle dynamiczną pracę perkusji, jednak repertuar fińsko-brytyjskiego bandu nie stracił przy tym nic ze swojego szamańskiego klimatu.

Rytualny charakter ich występów wciąż był obecny, ponadto artyści pozwolili sobie również na zwolnienie tempa. Zapowiedziane jako odstępstwo od ich typowego ostatnimi czasy, blackowego repertuaru, wkrótce rozległo się Cosmic Truth. Pochodzący z When We Are Death obecnie utwór ten rzadko gości na setlistach, dzięki czemu urzeka ze zdwojoną siłą.
Intro na klawiszach, poruszający wokal i tekst – mistrzostwo. No i jak tu nie lubić Hexvessel…

Od rozpoczętego wzniosłymi chórami, monumentalnego i poruszającego Older Than the Gods poprzez dynamiczne Spirit Masked Wolf aż po hipnotyczne i posępne A Cabin in Montana, Hexvessel zapewnili słuchaczom fantastyczny set.
Ten gig bez wątpienia należał do tych, podczas których można całkowicie zatracić się w muzyce, niemalże wpaść w trans. W pewnym momencie wokalista grupy zasugerował nawet, żeby zamknąć oczy i wspólnie z muzykami przenieść się do lasu – sądząc po zachwycie wśród publiki, wielu słuchaczom się to udało.

Hexvessel to zespół, który potrafi wynieść metal do rangi sztuki, co ponownie udowodnił swoim koncertem w Krakowie. Taki występ trzeba już w zasadzie nazwać rytuałem, a za ten fantastyczny, szamański wieczór można jedynie podziękować Iron Realm Productions.

Setlista:
Mother Destroyer
Eternal Meadow
Inward Landscapes
A Dark & Graceful Wilderness
Crepuscular Creatures
Older than the gods
Spirit Masked Wolf
Ring
A Cabin in Montana
Cosmic Truth
Phoebus

Artykuł Hexvessel, Aluk Todolo – Kraków (08.04.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

W roli supportu ogłoszono francuski projekt Rémiego Lauvergne pod nazwą Sad Madona, który jak dotąd miałam przyjemność widzieć na żywo jedynie raz. Zarówno skład, jak i miejsce imprezy (poznańska Minoga należy do klubów, do których lubię wracać) przemawiały więc na korzyść koncertu, w którym – jak się okazało – warto było uczestniczyć.

Klub zapełnił się już na Sad Madona, co stanowiło dobrą zapowiedź czwartkowego wieczoru.
Tłum pod sceną z widocznym zaangażowaniem wsłuchiwał się w muzykę. Zaprezentowany set składał się w dużej mierze z utworów z najnowszego wydawnictwa Amor Hardcore, od shoegaze’owego Chloroform, przez powolne, oniryczne Blush, aż po mroczniejsze New Flesh.

Highlightem występu było dla mnie Witch Coast, które wypadło fenomenalnie i wprost hipnotyzująco dzięki zapętlonemu motywowi przewodniemu. Utwory z nowego albumu jeszcze bardziej przemówiły do mnie na żywo, a klimat potrafił wprawić w trans, dzięki czemu koncert minął niepostrzeżenie.
Ależ ja to lubię, kiedy na scenie wystarczy zaledwie jedna osoba do zapewnienia świetnego show!
Bez wątpienia będę czekać na następny gig Sad Madona.

Indie rock połączony z darkwave? Czemu nie. French Police dobrze się odnajdują w łączeniu tych gatunków. Nie bez powodu indie rock wymieniam pierwszy – więcej tu rockowej dynamiki niż gotyckiego zacięcia i nie jest to żaden zarzut.
Zespół dobrze się odnalazł wśród w dużej mierze gotyckiej publiczności i zapewnił solidny, spójny set.
Nie było tu rewelacji czy fajerwerków, ale też pewnie nie o to chodziło na kolejnym już koncercie podczas trasy. Trójka artystów bez zbędnego dramatyzmu czy „wielkiego wejścia” przejęła scenę, z której po chwili popłynęły przyjemne w odsłuchu, niespieszne riffy.

Frontman zespołu Brian Flores wymieniał Interpol wśród swoich największych muzycznych inspiracji i ciężko się temu dziwić. Dynamika i prostota repertuaru przywodzą na myśl klasyków gatunku, jednak w żadnym wypadku nie stanowią ich kopii.
French Police najzwyczajniej w świecie grają krótkie, chwytliwe numery, i to właśnie z takich utworów składała się setlista w Poznaniu. Nie zabrakło nośnych hitów takich jak CDMX czy Dance With Me, od razu rozpoznanych i ciepło przyjętych przez publiczność.

Artyści nie są typem showmanów, o czym często wspominają w wywiadach, i mają raczej nieśmiałe usposobienie. Potwierdziło się to na polskim przystanku ich trasy, podczas którego konferansjerka została ograniczona do minimum, a sami członkowie French Police wyglądali na skupionych raczej na swoich instrumentach, niż na zebranej publiczności.
Gdy scenę zasnuła mgła i wypełniło niebieskie światło, artyści pozwolili przemówić muzyce, co sprawiało wrażenie szczerego, bezpośredniego podejścia. Przyznam, że osobiście wolę zdawkowe zwracanie się do publiczności, niż zapowiadanie każdego z utworów czy przeplatanie setu niewiele wnoszącą do muzyki gadką, w związku z czym praktyczne podejście French Police nie było dla mnie rozczarowujące.

Nie przeszkadzała również pewna przewidywalność ich występu – pozostawione na koniec Hidalgo oraz (a jakże) Vampiro rozruszały widownię i stanowiły idealne domknięcie wieczoru.
Pomimo pewnej zachowawczości i prostoty występu, French Police zapewnili zebranej publiczności koncert na wysokim poziomie, z kolei Sad Madona przedstawił według mnie jeszcze ciekawszy set, balansujący gdzieś pomiędzy shoegaze a darkwave.

Nie ukrywam, że szalenie mnie cieszy tak duża ilość właśnie darkwave’owych oraz post-punkowych klimatów zarówno w Pod Minogą, jak i na koncertowej mapie Polski w ogóle. Pozostaje mieć nadzieję, że tendencja się utrzyma, a gotycka publiczność w naszym kraju wciąż będzie miała z czego wśród organizowanych koncertów wybierać.

Artykuł French Police, Sad Madona – Poznań (26.03.2026) pochodzi z serwisu KVLT.