Już w trakcie słuchania Years of Lead można nabrać przekonania, że oddźwięk będzie pozytywny. Vvaake wspierany przez Andrew Lee, studyjnego perkusistę, wprost tnie powietrze, na deathgrindowym fundamencie osadzając swoje warmetalowe projekcje. Liczący sobie nieco ponad dwadzieścia minut album oparto na bezlitosnej perkusyjnej kawalkadzie i krwistych riffach przywodzących na myśl echa dokonań Revenge czy Napalm Death. Nieco młodsi fani z pewnością dosłyszą w kompozycjach Coffin Nail śladowe ilości Knelt Rote czy Caustic Wound. Żonglerka nazwami oczywiście nie odda w pełni ducha płyty, jednak pomoże nastawić się psychicznie na poziom bezprzykładnej nienawiści. Album, zgodnie z konwencją, jest zjawiskiem monolitycznym, niemniej znajdują się na nim momenty godne szczególnej uwagi. Warto wspomnieć o zabójczym zwolnieniu w pierwszej fazie Comatic God lub napomknąć o powracającej jak bumerang gitarowej zagrywce w Ireform. Ta druga kompozycja stanowi w mojej ocenie centralny punkt krążka.

Ciężko stwierdzić, na ile za jeszcze głębszy ukłon w stronę blackmetalowego dziedzictwa odpowiada Lee (który stworzył również partie perkusji na Witchfurnace). Nie da się natomiast zaprzeczyć jego zasługom w kwestii miksowania i masterowania płyty: jej brzmienie jest jeszcze bardziej mięsiste i surowe niż w uprzednich dokonaniach. Chyba każdy słuchacz przyzna, że ze względu na muzyczny profil Coffin Nail jest to osiągnięcie nie lada.

Years of Lead nie stanowi nowego porządku, raczej reintepretuje stary przy akompaniamencie dobrze znanych motywów . Fani metalowych nowostek mogą być zawiedzeni, za to miłośnicy harców w konwencji deathgrind/war metal winni zaordynować sobie krótki anihilacyjny seans. Zaręczam, że nie będzie to czas stracony.

Artykuł COFFIN NAIL – „Years of Lead” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Już pierwsze sekundy otwierającego Denature wskazują, że pod kątem faktury brzmienia nowojorczycy będą trzymać się źródłosłowu nazwy zespołu. Wydana nakładem Profound Lore Records płyta prezentuje niemal bezustanny hałas, suto opatrzony kanciastymi riffami i klaustrofobiczną atmosferą. The Ailing Facade ma przede wszystkim straszyć i z tego zadania wywiązuje się doskonale. Aeviterne krzyżuje niewątpliwą wirtuozerię techniczną z duszną aurą nagrań Portal czy Flourishing, nie boi się także walcowych akcentów. Płyta w swym brzmieniu na pierwszy rzut ucha wydaje się monolityczna, jednak każdy kolejny odsłuch ujawnia cuda drugiego planu – hałas hałasem, ale na wyjątkowość krążka wpływa przede wszystkim precyzyjna praca sekcji rytmicznej. Penitent brzmi chwilami jak mariaż Gorguts z dokonaniami psychodelików spod znaku Morbus Chron. Z kolei The Reeking Suns dostaje dwa życia, gdy w srogie tryby deathmetalowej machiny wpada nagle niemal heavymetalowe intermezzo. The Gaunt Sky zachwyci natomiast wielbicieli kunsztownej gry na perkusji – myślę, że Jamie Saint Merat z Ulcerate nie powstydziłby się takiej kompozycji.

Chociaż utalentowany bębniarz Ian Jacyszyn niewątpliwie zasługuje na ukłony, te należą się również Colinowi Marstonowi, basiście Gorguts oraz Krallice, który odpowiada za inżynierię dźwięku i miks perkusji na albumie Aeviterne. Nie umniejsza to oczywiście zasług rewelacyjnego „pałkera” zespołu, śmiem jednak wątpić czy panom udałoby się tak dobrze uwypuklić grę perkusji w natłoku klaustrofobicznych dźwięków zwichrowanych gitar.

The Ailing Facade jest silnym kandydatem do miana debiutu roku. Dyskretna obecność człowieka z Gorguts podczas nagrywania płyty nakazuje także wierzyć, że amerykański kwartet nie zniknie nam z radarów zbyt szybko. Pozostaje jedynie sparafrazować Ola Żwirskiego: jak tacy zaczynają od nagrywania The Ailing Facade, to gdzie skończą? – tym razem bez kontekstu cmentarza na Powązkach.

Artykuł AEVITERNE – „The Ailing Facade” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Drugi longplay norweskiego projektu w swej konstrukcji dość mocno kojarzy się z debiutem. Ponownie znajdują się tu trzy utwory, trwające łącznie około pół godziny, z monumentalnym, szesnastominutowym „Acts of the Flesh” wieńczącym płytę. Brzmieniowo również stanowi twórcze rozwinięcie pomysłów sprzed ponad dwóch lat. Najprościej byłoby scharakteryzować tonację płyty jako pomost między „klasycznym” blackiem, a tym serwowanym przez zespoły z Islandii – chociażby Sinmarę czy Misþyrming, które również wydawały w wytwórni Terratur Possessions. To właśnie zespołom z wyspy gejzerów norweska formacja zawdzięcza charakterystyczne, zimne brzmienie. Z kolei progresywne upodobania oraz słabość do gitarowych dysonansów każą słuchaczowi nieśmiało spoglądać w kierunku dziedzictwa Deathspell Omega.

Choć Misotheist najlepiej czuje się w rytmie galopady, nadal nie są mu obce zmiany tempa, co najpełniej uwydatnia się we wspomnianym już „Acts of the Flesh”, który nie dłuży się, mimo iż czas jego trwania wypełnia ponad połowę płyty. Jest to utwór zagrany z niezwykłym rozmachem, składający się niejako z dwóch przeplatających się części: chmury intensywnego, gitarowego gradu, oraz bardziej melodyjnej i atmosferycznej, wyraźnie nasyconej klimatem patosu i wzniosłości. Dwie wcześniejsze kompozycje również traktować należy jako udane, choć bledną wobec tej specyficznej blackowej symfonii. Jakkolwiek nie są one tak wielowymiarowe, tak stanowią cenną część składową płyty i z pewnością znajdą swoich amatorów wśród miłośników ekstremy.

„For the Glory of Your Redeemer” w końcowym rozrachunku należy zatem potraktować jako udany sequel debiutanckiego wydawnictwa i zarazem jedną z ciekawszych pozycji w metalowym światku, które ukazały się początkiem roku. Słuchacze, którzy poza soczystym tremolo cenią sobie także grę gitarowych dysonansów oraz kreowanie klimatu powinni wysoko ocenić tę pozycję.

Artykuł MISOTHEIST – „For the Glory of Your Redeemer” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Przedtem jednak dwa słowa dla tych, którzy włoskich metalowców nie mieli okazji poznać. Założony w 2011 roku kwartet trudni się graniem skomplikowanej odmiany death metalu, którą na potrzeby recenzji możemy scharakteryzować jako technical death metal. Traktować to należy jednak jedynie umownie, najwyżej jako punkt wyjścia do dalszych rozważań. Ad Nauseam to zespół, którego muzyka jest gęstsza i bardziej „połamana” od tego, co serwuje choćby Rivers of Nihil, podobnie teksty, których kanwą mogą być niejasne introspekcje oraz halucynacje. Wspomniany wyżej debiutancki longplay wydany został w 2015 roku i został ciepło przyjęty zarówno przez recenzentów, jak i publikę.

Już chociażby pobieżne przesłuchanie „Imperative Imperceptible Impulse” daje poczucie, że mamy do czynienia z krążkiem, który został nagrany z rozmachem. Główny komponent brzmienia pozostał bez zmian. To nadal intensywna symfonia dźwięków, technicznie wykonana bez zarzutu, z bardzo grą gęstą gitar przywodzącą na myśl Ulcerate, a zwłaszcza Gorguts. Doprowadzony do perfekcji został za to model długich, kipiących brutalizmem kompozycji, który pozostawia więcej miejsca kreowaniu klimatu, a nawet pewnej dozy oniryzmu. Niektóre impresje zespołu przywodzą także luźne skojarzenia z holenderskim Dodecahedron wraz z jego abstrakcyjnymi gitarowymi dysonansami. Centralny punkt płyty stanowi z kolei kolosalny, dwunastominutowy „Coincidetia Oppositorum”, który najpełniej uosabia jej ducha. Nawałnica dźwięku przeplata się tutaj wraz z nastrojowymi pejzażami, w których prym wiedzie solowa gitara.

W końcowym rozrachunku okazuje się zatem, że Ad Nauseam udźwignęło ciężkie brzemię debiutanckiej płyty. Co więcej, z każdym kolejnym odsłuchem „Imperative Imperceptible Impulse” wydaje się jeszcze lepsza. Pod ciężarem muzyki i naporem ściany gitar kryje się bowiem wielowątkowa, kompleksowa muzyczna opowieść. Na drugim planie też, bynajmniej nie z rzadka, dzieją się prawdziwe cuda. Drugi album Włochów wymaga od słuchacza sporo czasu, bowiem należy słuchać go wielokrotnie, by pieczołowicie wyławiać kolejne kompozycyjne smaczki. Za pasjonującą płytę, na której death metal spotyka awangardę to cena niewielka.

Artykuł AD NAUSEAM – „Imperative Imperceptible Impulse” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Założony przez gitarzystę Phila Kusabsa w 1994 roku zespół ma stosunkowo skromną dyskografię, nawet biorąc pod uwagę przerwę w funkcjonowaniu w latach 1997 – 2004. Dość powiedzieć, że pierwszym pełnym albumem ekipy był „Obsidian Codex” z roku… 2012. Lata oczekiwań na premierowy krążek zostały jednak zrekompensowane. W pewnych proporcjach można by uznać tę płytę za podsumowanie, a także rozwinięcie brzmienia zespołów pokroju Mitochondrion, Diocletian, Teitanblood czy Antediluvian. Splecione na „Obsidian Codex” tropy tych zespołów skrzyżowane zostały ponadto z upiorną, lovecraftowską atmosferą i dość znaczącymi regulacjami tempa. W 2017 roku Kusabs i spółka wypuścili drugi longplay zatytułowany „Malediction”, stanowiący kontynuację pomysłów, które zaserwowane zostały słuchaczom pięć lat wcześniej. Formuła bagiennego, śmiercionośnego brzmienia została wówczas doprowadzona do perfekcji. Pozostawało pytanie – czy w takim wypadku Vassafor dokona jakiejś wolty i zredefiniuje nieco swoje brzmienie?

Tegoroczny „To the Death” i na tym polu spełnia oczekiwania, przy czym to najprzystępniejsza (o ile to trafne słowo) pozycja w katalogu zespołu. Oczywiście, próg wejścia wciąż jest wysoki, dla mniej wprawionych słuchaczy może być nawet bolesny, ale to nadal pozycja wysokiej próby. Poza mocniej zaakcentowaną melodyką nagrań, zwrócić należy także uwagę na większą motoryczność. Chodzi głównie o elementy death/doomowe – wciąż pełnią istotną rolę, choć nie nasycają już płyty w tak znacznym stopniu. Już rozpoczynający płytę „Egregore Rising” wskazuje wspomnianą zmianę kierunku – kompozycja rozpoczyna się jawnie black metalowym riffem, potem przechodzi w jadowity death, by za chwilę niemal skonać w walcowym tempie… i powraca z powrotem do obskurnego death metalu. Liczba pomysłów przewijających się przez utwory wciąż zaskakuje, niemniej zespół cały czas żyje, oddychając śmiercionośną atmosferą. Wieńczący krążek siedemnastominutowy kolos „Singularity” stanowi w tej dziedzinie manifest Vassafor i podsumowuje brzmienie nowozelandzkiej formacji. Zaskoczeniem może być końcówka, przywodząca luźne skojarzenia z bardziej heavy metalowym obliczem Darkthrone.

„To the Death” w żadnej materii nie stanie się wyłomem w dyskografii zespołu. Raczej nie przekona nieprzekonanych, nie stanie się również dziełem, o którym w metalowym światku będzie mówiło się z wypiekami na twarzy. A jednak to jedna z najlepszych, a na pewno
najgęstszych płyt obecnego roku, nawet pomimo pewnych koncesji poczynionych przez zespół na polu wygładzenia brzmienia.

Artykuł VASSAFOR – „To The Death” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Rzucona słuchaczom na pierwszy ogień kompozycja „Odyssey 3000” daje wyobrażenie o obowiązującej konwencji brzmienia. Motywem przewodnim jest intensywny, techniczny riff gitarowy, w kilku miejscach przerwany zmianami temp oraz innymi kompozycyjnymi ozdobnikami. Niezwykły rozmach, motoryka nagrań oraz zawarty w tytule wątek futurystyczny dość jasno wskazują na inspirację Voivod z okresu „Killing Technology”. Poza tym legitymizują także dość często stawianą przez słuchaczy tezę, jakoby Niemcy mieli być death metalowym odpowiednikiem legendarnej formacji. Elementy black metalowe, dbałość o szczegóły i przestrzeń mogą natomiast kojarzyć się z dokonaniami grupy Vektor.

Wcześniej wymienione nazwy uznanych metalowych firm nie przytłoczyły jednak swoim ciężarem Khthoniik Cerviiks. Płyta sprawia wrażenie tyleż żywiołowej, co gruntownie przemyślanej. Utwory to w większości wielopoziomowe konstrukcje, w których riffy stają się jedynie punktem wyjścia; niektóre kompozycje wręcz dają poczucie, jakby miały się rozpaść niczym domki z kart. To taki fascynujący proceder defragmentacji utworów oraz komplikowania ich struktur. Pod tym kątem niemieckiej formacji blisko byłoby do ansamblu Howls of Ebb (co ciekawe oba zespoły nagrały wspólnie split w roku 2017) – jakkolwiek należy zaznaczyć, że zarówno brzmieniowo, jak i tematycznie zespoły (przynajmniej w kontekście recenzowanej płyty) znajdują się na antypodach. W połączeniu z chłodnym acz dynamicznym brzmieniem krążek może być jakimś zdehumanizowanym manifestem sci-fi.

„Æequiizoiikum” to płyta intensywna, dla wielu słuchaczy może okazać się niełatwą w odbiorze. Kilkukrotne przesłuchanie płyty jest wręcz wskazane, aby wczuć się w wykreowany klimat i stopniowo zanurzać się w tej futurystycznej materii. Khthoniik Cerviiks poszerzyło paletę brzmienia o kilka nowych barw, dając słuchaczom jedną z ciekawszych, a na pewno najbardziej oryginalnych death metalowych wydawnictw ostatnich lat.

Artykuł KHTHONIIK CERVIIKS – „Æequiizoiikum” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Już podczas pierwszego przesłuchania można wyczuć, że w tryby machiny Caustic Wound wprzęgnięto dwa zasadnicze elementy brzmienia. Jednym jest klasyczny amerykański death metal pod silnym wezwaniem Incantation, drugim niemniej oldskulowy wczesny grindcore spod znaku Terrorizera czy Repulsion. O ile fascynacji klasyczną odmianą death metalu część członków zespołu dała już wyraźny upust w zeszłym roku (na bardzo solidnym krążku „Disgorged From Psychotic Depths”), o tyle „Death Posture” znacznie silniej zostało nasycone elementami grindowymi. Wskazuje już na to sama forma nagrań – płyta jest skondensowaną, niespełna półgodzinną petardą, która zawiera czternaście utworów, trwających dwadzieścia sześć minut. Jedynie otwierający album numer tytułowy oraz zamykający longplay „Cataclysmic Gigaton” osiągają długość powyżej trzech minut.

Mimo, iż słuchacz ma do czynienia ze znaną koncepcją, potrzeba wiele złej woli, by nie docenić wzorowego wykonawstwa. Imponująco wypadają momenty miażdżących zwolnień sekcji rytmicznej – transparentnym przykładem może być „Guillotine”, które na parę chwil z burzy blastów przeistacza się w rasowy death/doom. Znakiem firmowym jest też spójność: niektórzy słuchacze zapewne będą narzekać na jednorodność w formie, moim zdaniem to ona stanowi o sukcesie Caustic Wound. Spójność i podobny szkielet większości nagrań nie tylko wzmagają uczucie sonicznej rzezi i decydują o intensywności, ale doprowadzają również do niezwykle udanej syntezy grindcore’u oraz death metalu.

„Death Posture” to świetna płyta – co do tego nie mam żadnych wątpliwości. Ale to także niezwykle udana wiwisekcja pewnego wycinka metalowej ekstremy. Samo połączenie grindcore’u i death metalu nie jest może pionierskie, niemniej rzadko można spotkać ich tak smakowitą fuzję. Prawdziwa uczta dla muzycznych kanibali.

Artykuł CAUSTIC WOUND – „Death Posture” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

„Seminarium dziewiąte” to dzieło stworzone przez zawodowców – to trzeba przyznać na samym wstępie. Poza Turnerem na pokładzie bowiem znajdują się Nate Newton (Converge) czy Stephen Brodsky (Mutoid Man), czyli ludzie o ustalonej renomie, którzy wraz z liderem grupy uwielbiają dzielić się swoimi demonami ze słuchaczem. Jeżeli chodzi o brzmienie, Old Man Gloom nie jest (i nigdy nie będzie) w stanie uwolnić się od konotacji z Isis czy Neurosis. To jest wciąż post-metal w kanonicznej formie, wciąż ulokowany na tym samym brzegu Rubikonu, co złośliwsi słuchacze wprost pisali o „bezglutenowym Neurosis”. Choć wypowiedź w swym pierwotnym znaczeniu wybrzmiewa sarkastycznie, użyta a rebours jest według mnie komplementem dla obu zespołów.

Jak już nadmieniłem, „Seminar IX” nie jest żadną rewolucją – to płyta, która tworzy znajomy obraz przy użyciu znajomych środków. Turner i spółka za punkt wyjścia uznają powolny, pancerny riff, potrafią jednak także przyspieszyć, dekonstruować swoje utwory czy uzupełniać je plamami elektronicznego hałasu. Co najważniejsze, wszystkie kompozycje są autonomiczne względem siebie, różniąc się od siebie poszczególnymi detalami. Wrażenie robi zwłaszcza początek albumu – otwierające krążek „Procession of the Wounded” swoją konstrukcją przypomina dokonania drone z usilnie wracającym, wbijającym się w głowę motywem. Następujące po nim „Heel to Toe” jest natomiast istnym ładunkiem wybuchowym; utwór otwierają i zamykają elektroniczne trzaski, zaś osią kompozycji jest brutalny riff przełamany w drugiej fazie galopadą sekcji rytmicznej. To dobra zapowiedź tego, z czym słuchacz będzie miał do czynienia. Jedyną chwilą wytchnienia jest na poły akustyczny „Death Rhymes”, mający uspokoić słuchacza przed dwoma kolosami zamykającymi płytę.

Odnosząc się do pytania, które recenzent zadał sam sobie na początku recenzji – tak, Old Man Gloom straszy i robi wrażenie także w warunkach post-pandemicznych. To muzyka nieokrzesana, brutalna, nagrana przez weteranów i także przez nich produkowana (za stołem producenckim zasiedli Kurt Ballou i Randall Dunn). „Seminarium dziewiąte” nie jest pionierskie, jednak przy swej intensywności przekazu doskonale odnajduje się w realiach tego dziwnego roku. Podobnie zresztą jak i wydane przez grupę dwa miesiące później wydawnictwo „Seminar VIII: Light of Meaning”, ale to temat na zupełnie inną recenzję.

Artykuł OLD MAN GLOOM – „Seminar IX: Darkness of Being” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Jak już nadmieniłem, kwartet z Colorado to ansambl złożony z ludzi znających metalowe rzemiosło oraz rozpoznawalnych w półświatku. „Endless Wound” to premierowy longplay tej artystycznej trupy, którego wydanie zwiastowała wypuszczona w zeszłym roku demówka o takiej samej nazwie. Spod szumów i trzasków garażowej produkcji dawały się wysnuć pierwsze wnioski dotyczące potencjału oraz brzmienia formacji – na potrzeby recenzji można by je scharakteryzować jako fuzję Katharsis, Autopsy oraz Archgoat. Demo, jakkolwiek naprawdę udane, było jednak zaledwie uwerturą, a pełnoprawny debiut w mojej opinii przeszedł śmiałe oczekiwania fanów oraz krytyków.

„Endless Wound” to dzieło doskonale pomyślane w swym barbarzyństwie. Na szczególną uwagę zasługuje rewelacyjne brzmienie – choć zostało oparte na fundamencie wcześniej wspomnianych trzech klasycznych zespołów, nie znalazłbym formacji, którą mógłbym z Black Curse zestawić w skali 1:1. Najbliżej byłoby zapewne Teitanblood, jednak ich pobratymcy z Colorado tworzą kompozycje bardziej przestrzenne. Debiutancka płyta Amerykanów jest wyjątkowo przemyślana. Wielokrotne zmiany temp, zabawa motoryką, świetna praca sekcji rytmicznej – to tylko niektóre z zalet albumu. Na przeszkodzie nie stoi także forma nagrań; Black Curse czuje się świetnie zarówno podczas trzyminutowej rzezi, jak i grając monumentalne, niemal dziewięciominutowe „Finality I Behold”. Żonglerka konwencją (od death metalowych sprzężeń, przez black metalową furię, do doomowych niekiedy temp) jest jednak przeprowadzona w sposób sprawny, a złowieszcze brzmienie jest koherentne w swojej różnorodności.

Przyznam, że dawno żadna metalowa płyta nie owładnęła mną tak mocno. Może zabrzmi to górnolotnie, ale uważam, że „Endless Wound” nie jest podsumowaniem dokonań Archgoat czy Diocletiana – jest za to rafinacją tego brzmienia, war-metalową czystą formą. Czas pokaże, czy mój zachwyt był przesadzony, czy debiutanci nagrali nowożytnego klasyka. Na chwilę obecną skłaniałbym się ku tej drugiej opcji.

Artykuł BLACK CURSE – „Endless Wound” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Wspomniany album jest krążkiem debiutanckim, nie powinno zatem dziwić, że muzycy postanowili dość szybko oprzeć się na bezpiecznych patentach. Recepta na sukces amerykańskiego kwartetu wygląda na papierze banalnie:  „Death Meditation” to zgrabnie skrojony mariaż Autopsy i Bolt Throwera. Funeral Leech gra zwyczajnie szorstki, brudny death/doom, uwypuklając swój ciężar zwłaszcza w powolnych tempach. Same kompozycje trwają przeciętnie 7–8 minut. Miłośnicy podobnych struktur w ten sposób z łatwością powiążą kwartet ze Spectral Voice – a mimo mnogości skojarzeń i konotacji, a także recyklingowego charakteru swojej niszy, Funeral Leech robi znakomite wrażenie.

Siła „Death Meditation” tkwi w dwóch elementach, które odróżniają płytę od dzieł współczesnych im pobratymców. Pierwszym są po prostu dobre riffy – choć wydawać by się  mogło, że w death/doomie jest to banalne, wielu wykonawców na tym polu notuje mniej lub bardziej spektakularne porażki. Podczas odsłuchu odnosiłem wrażenie, że tytuł płyty zobligował wręcz nowojorczyków do wypracowania ascetycznego, medytacyjnego, chwilami wręcz mantrowego brzmienia, będącego podstawą tej brzmieniowej klaustrofobii. Nieco „szarpany” powracający riff w „Statues” stanowi bodaj najpełniejsze potwierdzenie tych słów, w najbardziej kompletny sposób łącząc dziedzictwo wspomnianych wyżej Bolt Thrower i Autopsy. Drugi atut wynika natomiast w pewnym stopniu z pierwszego – Funeral Leech jest na tle swojego środowiska zespołem bardziej różnorodnym, aniżeli można było się spodziewać. Szczególnie imponująco w tym kontekście brzmi początek „I Am the Cosmos”, który może kojarzyć się z echami progresywnego death metalu spod znaku Venenum. To pokazuje, że mimo dość jednoznacznego profilu brzmienia, kwartet jest w stanie wykreować także nieco przestrzeni.

„Death Meditation” nie jest dziełem demiurgów, niemniej krążek śmiało można uznać za jeden z ciekawszych w death/doomowej szufladce w ostatnich latach. Nawet jeżeli chwilami nad płytą zawiśnie niebezpiecznie nisko widmo starych klasyków gatunku, to Funeral Leech po chwili jest w stanie bez szwanku wyjść z tych oparów. Nie pozostaje mi nic innego, jak gorąco polecić debiutanckie dzieło nowojorczyków. A także wyrazić nadzieję, że album nie będzie łabędzim growlem, a znakomitym otwarciem katalogu.

Artykuł FUNERAL LEECH – „Death Meditation” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.