Kamil Downarowicz: Kiedy rozmawiamy, odbywacie akurat mini-trasę po Polsce z zespołami O.D.R.A. i Guantanamo Party Program. Poznaliście się podczas tej trasy czy już wcześniej mieliście ze sobą kontakt?

Grzegorz Napora: Jako Dom Zły znamy się z GPP kilka ładnych lat i grywaliśmy z nimi już wspólne koncerty w przeszłości. Z kolei osobiście poznałem chłopaków, kiedy występowałem jeszcze w projekcie o nazwie Panacea. Było to mniej więcej przed dekadą. O.D.R.Ę. mieliśmy przyjemność poznać w 2017 roku, kiedy mieliśmy wspólny koncert w Olsztynie. Zadzwonił do nas Jarek Jazienicki, który współpracuje z Core-poration, i zaprosił nas do wspólnego objazdu po największych miastach, na co oczywiście ochoczo przystaliśmy. Jesteśmy więc wszyscy „kolegami po fachu”.

Mówi się, że jesteście zespołem black metalowym, ale z hardcore’owym zacięciem. Zgadzacie się z tą opinią? Bo mi ona nie do końca pasuje.

Grzegorz Napora: Powiedziałbym bardziej, że jesteśmy kapelą „postową” (śmiech). Dokładniej rzecz biorąc, post-metalową z naleciałościami black metalowymi.

Anna Truszkowska: Ogólnie strasznie trudno określić, co dokładnie gramy, bo trochę wyskakujemy z tych wszystkich stylistycznych szufladek i lądujemy na nieco nieznanym terenie. Sama miałam z początku problem, żeby określić, jaki gatunek muzyczny uprawiamy…  Wydaje mi się, że gramy post-hardcore wymieszany z odrobiną black metalu czy crust. Na pewno nie jesteśmy grupą black metalową sensu stricto.

Grzegorz Napora: To prawda. Sam zresztą zawsze mówię, że jedną nogą stoję na scenie punkowej, a drugą na scenie metalowej.

A propos black metalu – mówi się, że obecnie to właśnie ten odłam szeroko pojętej muzyki metalowej jest najbardziej kreatywny. Też tak myślicie?

Anna Truszkowska: Na pewno o black metalu najwięcej się teraz słyszy. Gatunek mocno się wybił, ale czy jest najbardziej kreatywną odmianą metalu? Ciężko powiedzieć. Mnie osobiście od zawsze urzekały w nim melodie i riffy. Wiesz, to wszystko pięknie płynie. Dlatego choćby zwróciłam uwagę na Dom Zły jeszcze zanim do nich dołączyłam. Grali mocno, brutalnie, ale jednocześnie melancholijnie. Byłam wielką fanką zespołu (śmiech).

Grzegorz Napora: Jest hype na black metal, który trwa już sześć lat. Spowodowały go takie grupy jak Mgła, Furia, i jeszcze parę innych składów zza granicy. Z drugiej strony takie zjawiska działają często na zasadzie wahadła, które raz jest po lewej, raz po prawej stronie. Ta „moda” również przeminie. Już teraz daje się odczuć pewien przesyt. Pewnie za jakiś czas przyjdzie coś nowego albo coś, co jarało ludzi kilkanaście lat temu wróci do łask.

Bartek Krysiuk z Batushki wymienił Was wśród najważniejszych polskich zespołów, które są wyznacznikami jakości, papierkiem lakmusowym światowego metalu. Co sądzicie o tej opinii?

Grzegorz Napora: Nie słyszałem wcześniej tej opinii.

Anna Truszkowska: Też pierwsze słyszę, ale z drugiej strony jakoś nieszczególnie chyba wyszukujemy informacji na swój temat w Internecie.

Wasza muzyka ma moim zdaniem coś z dźwiękowej apokalipsy. Myślicie, że żyjemy w czasach, na krótko poprzedzających prawdziwą apokalipsę? Mówię o zbliżającej się katastrofie ekologicznej czy coraz liczniejszych głosach, jakoby miała niedługo wybuchnąć III Wojna Światowa.

Anna Truszkowska: Myślę, że ten klimat, jaki obecnie panuje na świecie, jest bardzo niepokojący. Praktycznie cały czas czujemy oddech na karku, że oto zbliża się coś groźnego, coś, co może zniszczyć rzeczywistość, jaką znamy w dzisiejszej formie.

Grzegorz Napora: Żeby było ciekawiej, to my nie tworzymy tej „dźwiękowej apokalipsy” w sposób świadomy. Nie usiedliśmy sobie w sali prób i nie stwierdziliśmy, że będziemy starali się oddać w riffach atmosferę zagłady i zagrożenia. To wszystko wypływa z nas bardzo naturalnie.

Anna Truszkowska: Żyjemy w świecie pełnym napięć, które w nas rezonują i odciskają na nas swoje piętno, czy tego chcemy, czy nie. Musimy sobie jakoś z tym radzić.

Aniu, jesteś wokalistką Domu Złego od niedawna. Zadomowiłaś się już w zespole?

Grzegorz Napora: Ania zadomowiła się w „Domu”, tak (śmiech).

Anna Truszkowska: Mieszkam w Warszawie i za każdym razem, kiedy przyjeżdżam do Puław na próby, to czuję, jakbym serio jechała do kochanego i bezpiecznego domku. Wcale nie jest on zły! No, może trochę patologiczny. Ale w końcu, która rodzina nie jest trochę patologiczna? (śmiech). Z chłopakami czuję się naprawdę świetnie, super się dogadujemy, mamy luz w relacjach, jest sporo śmiechu i jesteśmy we wszystkim bardzo swojscy.

Grzegorz Napora: Tak, to wyszło bardzo naturalnie. Nie było tak, że „oho, teraz szukamy nowego głosu dla Domu Złego i to musi być totalnie dziewczyna”. Z Anią znaliśmy się już wcześniej. W Warszawie zamierzaliśmy stworzyć wspólny projekt hardcore’owy, który ostatecznie nie wypalił. Kiedy Krzysiek Dziak poinformował nas, że opuszcza zespół, jeszcze tego samego dnia zadzwoniłem do Ani i zaproponowałem jej dołączenie do składu. Zgodziła się od razu.

Dlaczego drogi Domu Złego i Krzyśka się rozeszły?

Grzegorz Napora: Chodziło o sprawy osobiste Krzysztofa, o których nie chciałbym się wypowiadać. Natomiast nie doszło między nami do żadnego konfliktu, nadal się kumplujemy, szanujemy i mamy ze sobą kontakt. Wiesz, ja z nim grałem w czterech zespołach w ciągu piętnastu lat, jesteśmy przyjaciółmi.

Anno, scena metalowa kojarzy się raczej z męską publiką. Czy jako wokalistka zauważyłaś seksistowskie zachowania ze strony publiki oraz tak zwanego środowiska ?

Anna Truszkowska: Absolutnie nie. Byłam wychowana przez bardzo silne damskie autorytety, dlatego zawsze jakoś tam lgnęłam do męskiego światka, w którym do dziś czuję się bardzo dobrze. Otoczenie facetów w ogóle mi nie przeszkadza, bardzo dobrze dogaduję się z „brzydszą płcią”. Nigdy w tzw. środowisku nie dano mi odczuć, że jestem gorsza, bo jestem kobietą. Nie mam też w związku z tym żadnych ulg. Normalnie targam wszystkie nasze graty, sprzęty (śmiech).

Zajmujecie się jeszcze czymś zawodowo oprócz grania w zespole?

Anna Truszkowska: Tak, ja pracuję w gamingu, zajmuję się marketingiem i z tego żyję.Grzegorz Napora: Ja pracuję w Grupie Azoty w Zakładach Azotowych Puławy. Jestem tam Aparatowym Procesów Chemicznych. Mam do czynienia z ciężką chemią w ciężkiej fabryce (śmiech).

Co po mini-trasie? Gdzie będzie można Was zobaczyć?

Grzegorz Napora: Na razie czekamy na propozycje. Coś jest na horyzoncie, ale nie mogę ci podać na tę chwilę żadnych konkretów.

Anna Truszkowska: Natomiast ten rok może okazać się dla nas okresem bardzo intensywnej pracy. Przygotowujemy nową EP-kę, zaczniemy nad nią pracować na wiosnę. Znajdzie się na niej kilka zupełnie nowych numerów. Już teraz zresztą gramy na koncertach jeden z nich.

Jak się nazywa ten utwór?

Grzegorz Napora: Jeszcze nie wymyśliliśmy dla niego nazwy, więc to taki „no name”, póki co.

Artykuł DOM ZŁY: „żyjemy w świecie pełnym napięć” pochodzi z serwisu KVLT.

Kamil Downarowicz: Wielu krytyków muzycznych twierdzi, że Wasz ostatni album „A Dawn To Fear”, który niedawno miał swoją premierę, jest najlepszym wydawnictwem w całej 20-letniej karierze Cult of Luna. Zgadzasz się z takimi opiniami?

Johannes Persson: Cóż, na pewno sama praca nad tą płytą była ogromnie satysfakcjonująca, odbyła się w znakomitej atmosferze i bez większych problemów… wiesz, zawsze jest tak, że kiedy wydajesz nowy materiał, to masz cichą nadzieję, że oto właśnie nagrałeś najlepszą i najbardziej ambitną rzecz w swoim życiu. Dopiero późniejsze zderzenie z rzeczywistością weryfikuje, czy miałeś rację. Prawda jest też taka, że obiektywnie ocenić dany album można dopiero w dłuższej perspektywie czasu, kiedy pewne emocje i oczekiwania ostygną. Patrzysz wtedy chłodno na robotę, którą wykonałeś, widzisz jej wszystkie zalety i wady.

W przypadku „A Dawn To Fear” rzeczywiście dochodzą do mnie głosy, że nagraliśmy bardzo dobrą płytę, może nawet najlepszą. To oczywiście ogromnie mnie cieszy, bo potwierdza, że pomimo upływu lat wciąż jesteśmy zespołem, który potrafi stworzyć coś świeżego, co podoba się ludziom i ma nich wpływ.

„A Dawn Of Fear” – co dla Ciebie osobiście oznacza ten tytuł?

Traktuję ten tytuł, jako swoiste zaklęcie, które ma mi przypominać o tym, że pewne bardzo przykre w życiu są nieuniknione. Możesz mieć wspaniałe życie, kochającą rodzinę, oddanych przyjaciół, ale i tak w końcu zetkniesz się z czymś, co cię bardzo zaboli. Ktoś z twojej rodziny umrze, inny zachoruje, popadnie w poważne kłopoty. Ostatecznie ty sam przecież pewnego dnia umrzesz. To naturalne procesy w życiu.

Myślenie o tych sprawach jest, co prawda, dość depresyjne, ale posiada w sobie także pewien aspekt pozytywny, ponieważ daje ci czas i siłę, by się na te wszystkie przykre sprawy odpowiednio przygotować. Nie możesz ignorować negatywnych stron życia i skupiać się jedynie na pozytywach, bo w pewnym momencie okaże się, że żyłeś w iluzji, w bańce bezrefleksyjnego optymizmu. Ważna jest harmonia dobra i zła. Tylko dzięki świadomości jak wszystko jest kruche, będziesz w pełni mógł docenić dar, którym jest życie, ze wszystkimi jego zaletami i wadami.

Wydaje mi się, że przy okazji tej płyty na nowo odnaleźliście w sobie pewnego rodzaju świeżość artystyczną, oddaliście fantastyczną energię oraz olbrzymie pokłady emocji, których być może brakowało na ostatnich krążkach.

Każdy ma prawo do swoich opinii w tym kontekście. Jedni twierdzą tak, inni inaczej, i to jest oczywiście dla mnie ok. Cieszy mnie to, że muzyka, którą z chłopakami tworzymy, wywołuje żywe dyskusje i emocje. O to przecież chodzi. Nie będziemy się obrażali na nikogo za to, że mówi, jacy to jesteśmy do bani. To byłoby po prostu śmieszne i małostkowe z naszej strony. Nie jesteśmy tego typu zespołem. Zawsze z chęcią i zainteresowaniem wsłuchujemy się w konstruktywną krytykę, bo to pomaga nam rozwijać się i rosnąć.

Z całą pewnością też złagodnieliście, jeśli chodzi o brzmienie. Nie zrozum mnie źle, to nie jest absolutnie żaden zarzut, po prostu wydajecie się obecnie dużo bardziej dojrzali, doświadczeni.

Jest w tym pewnie trochę prawdy. Człowiek dojrzewa, zmienia się z wiekiem, a co za tym idzie, zmienia się także muzyka, którą tworzy. To naturalny proces. To dobrze, że nie stoimy w miejscu, jak niektóre inne kapele. Sam na pewno znasz grupy, które wciąż grają tak samo, i wiesz, że nie jest do końca przyjemny widok. My nadal staramy się rozwijać, nie zamykać się w ciasnej szufladzie. Wydaje mi się, że wychodzi nam to dość dobrze.

Wylądowaliście pod skrzydłami wytwórni Metal Blade Records. Jakie macie wobec niej oczekiwania? Liczycie, że wskoczycie na wyższy level na rynku muzycznym?

Od zawsze mierzyliśmy wysoko, więc to dla nas nic nowego. Nie oczekujemy też, że wytwórnia będzie miała wpływ na to, jak będziemy brzmieć. Bardziej liczymy, że z powodzeniem zajmie się… nazwijmy to, „rzeczami organizacyjnymi”. I to Metal Blade Records robi właśnie znakomicie. Czujemy się, że trafiliśmy na ludzi, którzy nas rozumieją i podzielają nasze pasje muzyczne. To tak, jakby znaleźć się w domu, w którym czujesz się dobrze, bezpiecznie i na swoim miejscu.

Scena post-metalowa ma już za sobą sporą historię. Twoim zdaniem, w jakiej znajduje się ona obecnie kondycji?

Szczerze powiedziawszy nie mam pojęcia! (śmiech). Nie śledzę zupełnie, co dzieje się w tym światku. Może w końcu powinienem zacząć?

Czy zespół o takim statusie jak Cult Of Luna utrzymuje się we współczesnym świecie tylko i wyłącznie z grania? Czy może jednak musicie gdzieś „dorabiać na boku”?

Nie tyle musimy, co chcemy to robić z własnej, nieprzymuszonej woli. Dawno temu, koło 2005 roku, postanowiliśmy wspólnie, że nie poświęcimy się zawodowo tylko i wyłącznie pracy w zespole. Nie czuliśmy takiej potrzeby. Gdybyśmy podjęli wtedy inną decyzję, to musielibyśmy cały czas przebywać w trasie, grać wiele koncertów, wciąż dawać wywiady i dbać o marketing, aby zarobić przyzwoite pieniądze. A nam kompletnie na tym nie zależało i nie zależy. Nie chcę być w trasie przez cały czas, nawet nie wiesz, jak męczący potrafi być taki tryb życia. Spróbuj pojechać w zimie w trasę po Europie, to naprawdę nie lada wyczyn. Wciąż zimno, depresyjnie za oknem busa…nic fajnego. Dlatego wszyscy mamy „normalne”, regularne prace, które lubimy, i w których dobrze zarabiamy.

Moim zdaniem jesteśmy więc w bardzo uprzywilejowanej pozycji. Nie musimy martwić się, czy sprzedamy dużo czy mało płyt, i czy „zarobimy na siebie”. To daje nam artystyczną wolność i spore pole działania. Nie musimy odcinać kuponów, pisać hitów i podlizywać się nikomu.

Zagraliście w swojej całej historii kilkanaście dużych i małych tras. Którą z nich wspominasz najlepiej, a którą najgorzej?

Zdecydowanie najlepiej wspominam naszą pierwszą trasę. Chodzi zapewne o efekt świeżości. To było dla na zupełnie nowe doświadczenie, wszystko było nowe, zaskakujące. Teraz koncerty i trasy to po prostu część naszej pracy, w której panuje pewna rutyna. Śpisz w busie, wstajesz, próbujesz ćwiczyć fizycznie, by być w dobrej formie, potem jedziesz na próbę dźwięku, grasz koncert, wypijasz piwo i idziesz spać do busa…to naprawdę mało ekscytujące zajęcia. A podczas naszej debiutanckiej trasy chłonęliśmy wszystkie te rzeczy z neofickim entuzjazmem. Do tego występowaliśmy wspólnie z The Dillinger Escape Plan, czyli zespołem, który uwielbialiśmy. Byliśmy w europejskiej trasie jakieś siedem tygodni, to był naprawdę długi i intensywny okres w naszych życiach. Lubię czasem wracać do niego wspomnieniami.

Co nie oznacza, że obecnie granie koncertów nie sprawia mi przyjemności. Jest wręcz odwrotnie. Nasze trasy są przygotowywane z najwyższym profesjonalizmem, każdy szczegół mamy dopięty na ostatni guzik.

Czy na tej trasie koncertowej korzystacie z dwóch perkusistów na scenie, jak bywało to czasami w przeszłości, czy gra z Wami jeden pałkarz?

Na koncercie w Polsce zobaczycie dwóch perkusistów. Taka konfiguracja według mnie sprawdza się wyśmienicie.

Na koniec coś w innym „klimacie”. Ostatnio głośno jest o Twojej rodaczce Grecie Thunberg. Śledzisz jej działalność?

Heh, nie spodziewałem się takiego pytania! Z całą pewnością jest to bardzo inspirująca dziewczyna, od której my dorośli, możemy się wiele nauczyć. Dla mnie osobiście robi ona dwie bardzo ważne rzeczy. Po pierwsze, daje nam nadzieje na przyszłość, prowokując przy tym głupich ludzi do głupich reakcji, co jest dla mnie przezabawne, a po drugie edukuje nas wszystkich na temat klimatu, sprawia, że jesteśmy mniejszymi ignorantami w tej dziedzinie. Pewnie wiele osób zmieniło swoje nawyki konsumenckie dzięki Grecie, i to jest naprawdę super sprawa.

Też byłem kiedyś pełnym gniewu dzieciakiem, któremu bardzo nie podobało się to, w jaki sposób funkcjonuje wiat. Ale nie miałem nawet połowy zapału i mocy sprawczej, którą posiada obecnie Greta. Jeszcze niedawno siedziała przed budynkiem szwedzkiego parlamentu całkowicie sama (swoją drogą to dosłownie kilka kilometrów od mojego domu) i protestowała. Teraz stoją za nią miliony ludzi na całym świecie, to naprawdę niesamowite. Wyobraź sobie, że masz 16 lat i jesteś w stanie rozmawiać ze światowymi liderami, wywierać na nich nacisk…nie ogarniam tego umysłem (śmiech).

Sam interesujesz się takimi kwestiami, jak środowisko, zmiany klimatyczne itp.? Czy raczej nie zajmujesz tym sobie głowy?

Tak, zdecydowanie. Jeśli przy obecnym stanie wiedzy naukowej masz nadal w dupie środowisko, to znaczy, że jesteś totalnym ignorantem. Wiesz, ja posiadam własne dzieci, więc to jest też dla mnie sprawa bardzo osobista, nie tylko globalna. Kiedy słyszałem przemówienie Grety w UN, czułem się wstrząśnięty i wzruszony. Te wszystkie makabryczne rzeczy, które kiedyś się wydarzą, dotkną przecież dużo bardziej właśnie moje dzieci niż mnie samego.

Powiem ci coś jeszcze. Pod koniec lat 90. Studiowałem historię ekonomii i już wtedy podręczniki mówiły o tym, co czeka naszą planetę, jeśli nie zmienimy sposobu, w jaki żyjemy. Niektóre rzeczy, o których wtedy czytałem, dzieją się już teraz. Wymieranie gatunków, dewastacja przyrody itp. To ma miejsce właśnie w tej chwili, gdy sobie tak miło rozmawiamy. Kiedy 20 lat temu o tym pierwszy raz usłyszałem, była to dla mnie czysta abstrakcja, która obecnie nabrała bardzo realnych, przerażających kształtów. Bardzo dobrze, że społeczności na całym świecie, w tym i moja skromna osoba, domagają się radykalnych zmian i działań ze strony rządów.

Dziękuję za rozmowę i do zobaczenia wieczorem!

Za pomoc w przygotowaniu wywiadu dziękujemy Winiary Booking i Łukaszowi Andrzejewskiemu. 

Artykuł JOHANNES PERSSON (Cult Of Luna): „ważna jest harmonia dobra i zła” pochodzi z serwisu KVLT.

Kamil Downarowicz: W tym roku AmenRa obchodzi 20-lecie istnienia. Jak bardzo zespół zmienił się na przestrzeni tych wszystkich lat?

Colin H. Van Eeckhout: To bardzo ciekawe pytanie. Takie, na które chyba nie da się odpowiedzieć w wyczerpujący sposób. Wiesz, niektórzy z nas zaczęli grać razem, gdy mieliśmy jakieś 16 lat. Teraz jesteśmy tuż przed 40-stką, większość z nas ma dzieci, prowadzi w pełni dorosłe życie. Z całą pewnością w ciągu tych dwudziestu lat nasze prywatne światy uległy poważnej metamorfozie. Zmieniliśmy się jako ludzie, jako muzycy, jako przyjaciele. W każdym tym wymiarze staliśmy się silniejsi, mocniejsi niż kiedykolwiek wcześniej. Myślę, że doskonale zdajemy sobie sprawę, że ścieżka, jaką podążamy to prawdziwy dar, który w pełni doceniamy, i za który jesteśmy ogromnie wdzięczni. Granie muzyki ciągle sprawia nam ogromną radość, dlatego robimy to bardzo naturalnie.

Pamiętasz, jak czuliście się, kiedy wydawaliście swoją debiutancką płytę? Pojawiła się wtedy u Was jakaś szczególna ekscytacja, może nawet duma?

To był początek nowego rozdziału, nowego zespołu, więc oczywiście byliśmy bardzo podekscytowani. Chyba nigdy w życiu nie czułem się tak zapalony do robienia czegoś, tak jak wtedy. Za każdym razem, kiedy nagrywamy nowy album, czujemy się szczególnie zmotywowani, dajemy z siebie naprawdę wszystko, co jest w nas najlepsze. Nigdy nie odpuszczamy.

Muszę przyznać, że sposób, w jaki opowiadasz o radości grania, tworzenia brzmi szczególnie z Waszym przypadku. Muzyka AmenRa wydaje się brutalna, dzika, tymczasem swoje wszystkie dotychczasowe albumy nazwaliście „mszami”, a msza kojarzy mi się ze spokojem ducha, kontemplacją. Możesz wyjaśnić mi ten paradoks?

Nasza muzyka jest nie tylko brutalna i dzika. Jeśli wsłuchasz się naprawdę dokładnie, dostrzeżesz w niej sporo wrażliwości, emocjonalności. Albumy, które tworzymy, rzeczywiście mają być momentami refleksji nad sobą, kontemplacji. Podobnie jak msze, które są takim czasem w życiu człowieka, kiedy się szuka odpowiedzi i odnajduje pociechę lub nadzieję pośród mroku.

Do której części „Mass” jesteś najbardziej przywiązany? Którą z  nich cenisz najbardziej?

„Mass III” i „Mass VI” to zdecydowanie najcięższe kamienie milowe w naszej karierze. „III” była miejscem, w którym znaleźliśmy kierunek i udało nam się stworzyć coś więcej niż  zwykły „utwór muzyczny”. „VI” otworzyła nas przed szerszą publicznością, sprawiła, że poczuliśmy się akceptowani.

A propos „Mass VI”. Na okładce albumu widzimy martwego łabędzia, to dość niepokojący obraz. Łabędź to piękny, majestatyczny ptak, tymczasem śmierć odbiera mu to wszystko. Możesz mi powiedzieć, dlaczego zdecydowaliście się na wybór akurat takiej grafiki?

Od zawsze poszukujemy prawdziwego dzieła sztuki lub obrazu, który z powodzeniem zwizualizuje naszą muzykę. I ten obraz przypadł nam do gustu, ponieważ ucieleśniał kontrast w naszej muzyce. W smutku jest piękno. Łabędź jest, co prawda, pełnym gracji, silnym ptakiem, ale potrafi też ostro i brutalnie zaatakować, gdy poczuje się zagrożony. Zwróć uwagę, że ten łabędź – choć martwy – nadal jest piękny, wzbudza zachwyt. Wymaga wiecznego szacunku. Nawet w wiecznym spoczynku.

No tak, bo pomimo całego mroku, który jest typowy dla AmenRa, zawsze istnieje odrobina światła i nadziei w Waszej muzyce. Czy moja obserwacja jest dokładna?

Zdecydowanie tak. Światło pomiędzy cieniami jest najważniejszą częścią naszej muzyki. Nadzieja istnieje zawsze, nawet kiedy w danym momencie jej nie dostrzegamy. Jako zespół naginamy ciemność w światło.

Jakie były najlepsze i najgorsze momenty Waszej dotychczasowej kariery?

Jest to dość paradoksalne, ponieważ najgorsze chwile w moim życiu osobistym okazały się najlepszymi momentami w naszej karierze zespołu. Czasem jest tak, że im bardziej cierpimy, tym bardziej interesująca i prawdziwa staje się muzyka, którą tworzymy.

Kiedyś deportowali nas z USA, to było na pewno mało przyjemne doświadczenie. Minusem były też wypadki na trasie, zdarzyła się raz kradzież naszego sprzętu…ale wiesz, ostatecznie  to nic nie zniszczyło i nie zniszczy wszystkich tych pięknych chwil, które przeżyliśmy razem jako przyjaciele i zespół. Wszystkie te przygody…. miłość, wsparcie, które dostawaliśmy, kiedy tego najbardziej potrzebowaliśmy…nie sposób tego nie docenić.

Gdybyś mógł spotkać dzisiaj Colina dwadzieścia lat młodszego, to co byś mu powiedział? Jakiej rady udzielił?

Powiedziałbym mu: nie martw się, chłopie, wszystko będzie dobrze. Nie bądź też taki surowy dla siebie i dla ludzi, których kochasz.

Muzyka Waszego zespołu posiada aspekt religijny, duchowy?

Trudno powiedzieć. To, w co wierzymy, poprowadzi nas przez mroczne czasy w naszym życiu. Religia daje ludziom siłę, nadzieję, kiedy jest potrzebna, coś, czego możemy się trzymać. Na pewno da się powiedzieć, że używamy naszej muzyki jako naczynia, do modlitw, opowieści o trudnościach. Traktujemy  muzykę, jako instrument prawdy.

Myślisz, że religie przyniosły naszemu światu więcej złego czy dobrego? Z jednej strony religie nadają życiu ludzi sens, z drugiej prowadziły od zarania dziejów do wojen i konfliktów.

Zorganizowane religie przyniosły z całą pewnością więcej  zła niż dobra. Ale te wszystkie instytucje, systemy hierarchii nie mają nic wspólnego z prawdziwą esencją religii, są często wręcz jej zaprzeczeniem.

Jesteście znani z emocjonalnych, intensywnych koncertów. Czy kiedy schodzicie ze sceny czujecie, że właśnie zażyliście lekarstwo na ból i cierpienie? Tym są dla Was właśnie występy na żywo?

Kiedyś czułem się pełen energii, w pełni wtopiony w to, co się dzieje, ale….w dzisiejszych czasach coraz częściej nienawidzę występów na żywo. Nie wiem dlaczego. Jeszcze tego nie rozgryzłem.

W Waszej muzyce słychać wiele cierpienia. Czy według Ciebie cierpienie jest ważnym aspektem ludzkiego życia? Czy to uczy nas czegoś ważnego?

Cierpienie i ból przynoszą ci największe życiowe lekcje. Jest to typ pewnej mądrości, która nie jest do zdobycia w żaden inny sposób.

Na niektórych koncertach używasz np. haków czy kabli do torturowania swojego ciała. Dlaczego zdecydowałeś się akurat na taką formę artystycznej ekspresji? Moje ciało jest moim instrumentem, staram się używać go w pełnym zakresie. Nie nakładam na siebie żadnych ograniczeń, nie wytyczam granic.

Zależy Ci, żeby wywołać w publiczności uczucie szoku, wytracić ją ze strefy komfortu? Żeby razem z Tobą przekroczyła pewną granicę?

Nie, nie widzę w tym sensu, chociaż wiem, że niektórzy działają w ten sposób. Przede wszystkim zależy mi na tym, żeby ludzie poczuli się zainspirowani, żeby mogli zobaczyć, że są w stanie przezwyciężyć swój własny ból. I nie muszą wcale przekraczać żadnych ekstremalnych granic, muszą po prostu sobie zaufać.

W jednym z wywiadów powiedziałeś, że gdybyś mógł cofnąć się w czasie, to najchętniej do okresu swojego dzieciństwa. Możesz wyjaśnić dlaczego?

Dzieciństwo to bardzo intensywny czas. Cieszysz się po prostu pięknem świata i życia. Nie zastanawiasz się za bardzo nad tym wszystkim, co cię otacza, chłoniesz emocje i wrażenia.

Pochodzicie z Belgii i uzyskaliście międzynarodową sławę. Nie wszystkie jednak zespoły metalowe z Twojego kraju miały tyle szczęścia. Czy możesz polecić czytelnikom jakieś ciekawe  belgijskie grupy, na które warto szczególnie zwrócić uwagę?

Wiegedood, Every Stranger Looks Like You, Psychonaut, Brutus, Soul grip, Slow Crush – koniecznie sprawdźcie te grupy.

Ponownie gracie koncerty w naszym kraju. Polska dobrze Wam się kojarzy?

O wiele lepiej niż moglibyście się spodziewać…

Artykuł COLIN H. van EECKHOUT (AmenRa): „światło pomiędzy cieniami jest najważniejszą częścią naszej muzyki” pochodzi z serwisu KVLT.

Nowe wydawnictwo zwiastuje radykalne odejście od ciężkich, noizowych brzmień i zwrócenie się ku bardziej abstrakcyjnej elektronice. Brak żywej perkusji nadaje albumowi chłodniejszy i bardziej wyalienowany charakter. Na płycie usłyszymy mniej krzyku, a więcej osobliwych tekstur. Wraz z Absolute Still Life, Wreck and Reference po raz kolejny wkracza samotnie na nieznane i trudne do skategoryzowania, brzmieniowe terytorium.

Podobnie jak poprzednie wydawnictwa, płyta wychodzi w wytwórni The Flenser, która ma pod swoimi skrzydłami takie projekty jak All Your Sisters, Have a Nice Life, Bell Witch czy Planning for Burial.

Wreck and Reference ma na swoim koncie cztery EPki i trzy albumy długogrające. Ich debiut, zatytułowany Black Cassette, to zestaw ciężkich, przesterowanych, syntezatorowych brzmień i liryki pełnej odniesień do filozofii determinizmu i poczucia izolacji, charakterystycznej dla twórczości Cormaca McCarthy’ego. Ich pierwsze długogrające albumy – Y̶o̶u̶t̶h̶ (2012) i Want (2014), opisywane przez redakcję Pitchoforka jako „radykalna wizja” i „niczym nieograniczony eksperyment”, prezentowały już znacznie bogatszą paletę brzmień. Wydany w 2016 r. longplay Rivers Romance End stanowił kolejny krok na drodze do doskonalenia kompozytorskiego rzemiosła, testując granice noizowego, opartego na samplach instrumentarium.

BC: https://wreckandreference.bandcamp.com/
VIDEO: https://www.youtube.com/watch?v=3c28gM9HdLQ
VIDEO: https://www.youtube.com/watch?v=d7bWGuVQK44

26.08.2019 – Warszawa, Chmury (wydarzenie)
27.08.2019 – Wrocław, DK Luksus (wydarzenie)

W Warszawie jako support wystąpią Du͏y ͏Ge͏b͏o͏r͏d oraz Rumianek.

Bilety:
Warszawa: 25 zł (przedsprzedaż), 35 zł (w dniu koncertu)
Wrocław: 25 zł do nabycia tylko przed wejściem na koncert

Artykuł Wreck and Reference na dwóch koncertach w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Nowe wydawnictwo zwiastuje radykalne odejście od ciężkich, noizowych brzmień i zwrócenie się ku bardziej abstrakcyjnej elektronice. Brak żywej perkusji nadaje albumowi chłodniejszy i bardziej wyalienowany charakter. Na płycie usłyszymy mniej krzyku, a więcej osobliwych tekstur. Wraz z Absolute Still Life, Wreck and Reference po raz kolejny wkracza samotnie na nieznane i trudne do skategoryzowania, brzmieniowe terytorium.

Podobnie jak poprzednie wydawnictwa, płyta wychodzi w wytwórni The Flenser, która ma pod swoimi skrzydłami takie projekty jak All Your Sisters, Have a Nice Life, Bell Witch czy Planning for Burial.

Wreck and Reference ma na swoim koncie cztery EPki i trzy albumy długogrające. Ich debiut, zatytułowany Black Cassette, to zestaw ciężkich, przesterowanych, syntezatorowych brzmień i liryki pełnej odniesień do filozofii determinizmu i poczucia izolacji, charakterystycznej dla twórczości Cormaca McCarthy’ego. Ich pierwsze długogrające albumy – Y̶o̶u̶t̶h̶ (2012) i Want (2014), opisywane przez redakcję Pitchoforka jako „radykalna wizja” i „niczym nieograniczony eksperyment”, prezentowały już znacznie bogatszą paletę brzmień. Wydany w 2016 r. longplay Rivers Romance End stanowił kolejny krok na drodze do doskonalenia kompozytorskiego rzemiosła, testując granice noizowego, opartego na samplach instrumentarium.

BC: https://wreckandreference.bandcamp.com/
VIDEO: https://www.youtube.com/watch?v=3c28gM9HdLQ
VIDEO: https://www.youtube.com/watch?v=d7bWGuVQK44

27.08.19 [wtorek]
D.K. Luksus
Wita Stwosza 16, Wrocław

start: 20:00
bilety: 25zł (do kupienia tylko na bramce w dniu koncertu!)

Artykuł Wreck and Reference pod koniec sierpnia we Wrocławiu pochodzi z serwisu KVLT.

28.05.2019 – Wrocław, D.K. Luksus (wydarzenie)

W roli supportu zagra grupa Black Smoke.

Black Tusk fenomenalnie łączy sludge z tzw. amerykańskim southern’rockiem. Można w tym usłyszeć Black Sabbath zanurzony po uszy w bagnie z bluesowymi naleciałościami.

Kapela powstała w 2005 roku w Stanach Zjednoczonych w mieście Savannah, które stało się stolicą sludge metalu w US (z tego miasta pochodzą także Kylesa, Baroness). Dotychczas ekipa wydała 6 długograjów, a do Polski przyjeżdża ze świeżutkim LP pt. T.C.B.T. wydanym z ramienia Season of Mist. Na płycie znalazło się 12 kawałków pełnych punkowego wygaru, pustynnych riffów i wściekłego wokalu.

Chłopaki z Black Smoke wreszcie wydali nowy materiał. Następca F Society nosi imię Holy Reptilian Mother i wypełzł z nory w walentynki tego roku. Ciężki i okrutnie wkurzony sludge z elementami reptiliańskiego doomu z dodatkiem saksofonu.

Artykuł Black Tusk już jutro zagra we Wrocławiu pochodzi z serwisu KVLT.

Jednak zanim na deskach A2 pojawili się twórcy nieśmiertelnej pieśni „Bela Lugosi’s Dead” do głosu doszedł support, czyli zespół Desert Mountain Tribe. Nie zrobił on na mnie absolutnie żadnego wrażenia. Ot, mocne, rockowe granie wyjęte żywcem z lat 90. Mało oryginalne i mało interesujące. Prawdziwe emocje pojawiły się dopiero wtedy, kiedy po raz kolejny zgasły wszystkie światła i z głośników popłynęły pierwsze takty „In the Flat Field”.

To był od początku do końca fenomenalny koncert. David, niczym dostojny mag czarował publiczność swoim wciąż znakomicie brzmiącym głosem. Oglądanie go było prawdziwą przyjemnością. Nie da się ukryć, że to niezwykle charyzmatyczna, skupiająca na sobie uwagę persona. Murphy pomimo swojego wieku wciąż świetnie się rusza, wykonuje pełne pasji teatralne gesty, wytwarzając przy tym wokół siebie aurę fascynującego mistycyzmu.

Jego sylwetka przemykała po scenie skąpana w punktowym świetle, czyniąc  z niego centralną postać wieczoru. Reszta zespołu była jedynie tłem dla jego poczynań. I wszystko byłoby naprawdę wspaniale, gdyby nie dwie sprawy, które utrudniały pełne zaangażowanie w koncert. Po pierwsze, fatalna nagłośnienie. Dźwięk był niesłychanie wręcz płaski, pozbawiony basu, charczący. Brzmiało to wszystko, jakbyśmy znaleźli się nagle w małomiasteczkowym domu kultury z lat 80., a nie w nowoczesnej i wypasionej technicznie sali koncertowej. Druga rzecz, która wpłynęła u mnie negatywnie na odbiór muzyki, to zachowanie części publiczności. Średnia wieku oscylowała w okolicach 40+ i chyba niektórym pod wpływem kilku wypitych piw wydawało się, że są na Jarocinie 84’, a nie we Wrocławiu a.d. 2018. Brutalne pogowanie nawet w spokojnych momentach, głośne rozmowy, rubaszne wybuchy śmiechu, chamskie odzywki do przedstawicielek płci żeńskiej – to był naprawdę żenujący widok.

Pomimo tych mankamentów zapamiętam ten koncert w pozytywny sposób. Naprawdę fajnie było usłyszeć na żywo takie kawałki jak: „Small Talk Stinks”, „She’s in Parties”, „Ziggy Stardust”, „Double Dare”, „Dive” czy „St. Vitus Dance”. Będzie co opowiadać wnukom.

Artykuł Peter Murphy – Wrocław (26.11.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Grupa przyjechała do Polski promować swoje najnowsze wydawnictwo „Existential Void Guardian”, które zostało znakomicie przejęte zarówno przez słuchaczy, jak  i krytyków. I to właśnie utwory z tej płyty przeważały na setliście wrocławskiego gigu. Kawałki takie jak „Eye to Eye to Eye”, „Volt Thrower”, „Vexxagon” czy „Prosper on the Path” zabrzmiały znakomicie. Osobiście bardzo ucieszyłem się też, że Brytyjczycy zagrali kilka moich ulubionych utworów ze swoich poprzednich krążków: „Throne of Fire”, „Gravity Chasm” i „Battle in the Swamp”.  Conan nie marnował czasu na gadki z publicznością czy dłuższe przerwy, tylko bezlitośnie i skutecznie przeprowadził swoją potężną gitarową ofensywę. Całość brzmiała niezwykle surowo, intensywnie. Dobre nagłośnienie klubu sprawiło, że riffy nie zlewały się w jedną chropowatą rzekę, z której ciężko wyłowić konkretną melodię. Wręcz przeciwnie.

Bardzo przyjemnie było patrzeć na zaangażowanych w występ muzyków. Było widać, że naprawdę granie sprawia im wiele satysfakcji. Scena należała całkowicie do nich. Zaryzykuję nawet stwierdzenie, że Conan to jeden z najlepszych obecnie koncertowych zespołów z półki „sludge metal”. Na pewno jeden z najbardziej żywiołowych i dzikich, który koniecznie trzeba zobaczyć na własne oczy przynajmniej raz w życiu.

Poniżej galeria zdjęć, której autorem jest Daniel Kucza.

Czerń

Artykuł Conan – Wrocław (06.10.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Kvelertak – Wrocław (29.04.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Do stolicy Dolnego Śląska po trzech latach powróciła brytyjska kapela Turbowolf.

W 2018 roku załoga dowodzona przez genialnego wokalistę Chrisa Georgiadisa obchodzi 10-lecie powstania. Jubileusz przypieczętowany został nową płytą „The Free Life”, z której wiele utworów zabrzmiało we Wrocławiu. Podobnie, jak przy poprzedniej wizycie zespołu w Polsce, publiczność przeżyła porywający, wypełniony dziką energią wieczór.

Artykuł Turbowolf – Wrocław (30.03.2018) pochodzi z serwisu KVLT.