O płytach:

Debiutancka płyta Thy Worshiper „Popiół (Introibo ad Altare Dei)” ukazała się w 1996 roku. Album wypełnia muzyka łącząca elementy black metalu czy folku, uzupełniona polskojęzycznymi tekstami związanymi z pogańską duchowością. „Popiół…” na swoje trzydziestolecie trafił na winyl w rozkładanym gatefoldzie w dwóch wersjach kolorystycznych. Wewnątrz znajduje się także booklet z archiwalnymi zdjęciami zespołu oraz krótkimi tekstami wspominkowymi zaproszonych gości (m.in. dziennikarzy czy muzyków).

Wydana w 2016 roku przez Arachnophobia Records płyta „Klechdy” jest czwartym pełnowymiarowym materiałem Thy Worshiper. To drugi album wydany po kilkuletniej przerwie w działalności, który uchodzi za jeden z najlepszych we współczesnej działalności pochodzącego z Wrocławia zespołu. Po dziesięciu latach od premiery po raz pierwszy ukazał się na winylu – podobnie jak debiut – w dwóch wariantach kolorystycznych i w rozkładanym gatefoldzie z insertem. 

W lutym bieżącego roku Thy Worshiper wydał swój szósty album Demony Wschodu, który, podobnie jak winylowe wznowienia, ukazał się nakładem Piranha Music. Zimą odbył polską trasę koncertową promującą płytę, a latem pojawił się na festiwalu Castle Party (17 lipca, Bolków). Kolejny występ zespołu planowany jest podczas Summer Dying Loud (3-5 września, Aleksandrów Łódzki).

Artykuł Winylowe reedycje albumów THY WORSHIPER pochodzi z serwisu KVLT.

Posłuchaj Song for the Queen:

O zespole:

Na koncie setki koncertów, w tym na festiwalach Summer Dying Loud i Róbmy Swoje, a także trasa z Me And That Man. Trio w składzie Magda Kramer, Tomek Szkiela i Maciek Misiewicz wydało dotychczas trzy płyty – Dead Heart, Kiss Kiss Or Bang Bang, The Break Up Club oraz EP-kę. Maćka na stanowisku perkusisty zastąpił niedawno Michał Zawadzki i to z nim został nagrany czwarty album. W takim zestawieniu Fertile Hump zagra również jesienną trasę koncertową z zespołem Wij.

Zespół, w duchu filozofii DIY, postanowił samodzielnie zrealizować i zmiksować całość materiału, powierzając jedynie mastering Marcinowi Klimczakowi z Mustache Ministry.

Zamów płytę Jazzpunk Superheroes w preorderze na CD lub winylu (dostępną w trzech wersjach kolorystycznych): https://www.piranha-music.com/

W listopadzie Piranha Music zaprasza na trasę koncertową zespołu u boku Wij. Grupy zagrają:

05.11.2026 – Gdańsk, Drizzly Grizzly
06.11.2026 – Olsztyn, Zajezdnia Trolejbusowa
07.11.2026 – Łódź, Wooltura
08.11.2026 – Lublin, Fabryka Kultury Zgrzyt
13.11.2026 – Warszawa, Hydrozagadka
20.11.2026 – Kraków, Zaścianek
21.11.2026 – Wrocław, Łącznik
22.11.2026 – Katowice, Piąty Dom
27.11.2026 – Szczecin, Krzywy Gryf
28.11.2026 – Poznań, Szum
29.11.2026 – Toruń, NRD

Bilety do nabycia w serwisie biletomat.pl (z wyjątkiem Gdańska – tu sprzedaż na stronie klubu Drizzly Grizzly oraz Olsztyna (sprzedaż na stronie MOK Olsztyn ruszy wkrótce).

Artykuł FERTILE HUMP udostępnia pierwszy singiel z nowej płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Radość z obcowania z muzyką zespołu przyniósł mi na powrót wydany w 2023 roku Foregone, podlany bardzo przyzwoitym koncertem na Mystic Festivalu, który tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że na kolejny klubowy występ Szwedów w okolicy na pewno warto się wybrać.

Dogodna okazja nadarzyła się w połowie lipca, gdy grupa zawitała na dwa koncerty do Polski. Gęsto wypełnione gdańskie B90 oraz wyprzedane wrocławskie A2 udowodniły, że In Flames wciąż cieszy się w naszym kraju zauważalną popularnością. Mniejszą odznaczał się w Gdańsku pomysł zapewnienia sprawnej wentylacji, przez co koncert momentami przypominał bardziej harcowanie w saunie niż zabawę w postoczniowej hali przemysłowej.

Temperaturę już na wejściu skutecznie podniósł występujący tego wieczoru w roli supportu szkocki Bleed from Within. Główne skrzypce podczas występu grał sympatyczny frontman składu, który z pociesznym wyspiarskim akcentem zachęcał ludzi do niestrudzonego pogowania. „Have you got good teeeejm with us, lads”?! No pewnie! Nawet pomimo grania dość generycznego metalcore’u, którego szczyt popularności minął dobrych kilkanaście lat temu, bawiłem się podczas koncertu Bleed From Within naprawdę nieźle. Patrząc zresztą na reakcje publiczności, nie tylko ja – Szkoci zagrali bardzo dobrą, wysoce energetyczną sztukę, rozgrzewając publikę przed występem In Flames w sposób więcej niż przyzwoity.

Reprezentanci Göteborga zaczęli całkiem zaskakująco, bo od tytułowego utworu z przedpotopowego Colony. Tak odważny powrót do przeszłości z miejsca porwał publikę do żywiołowych reakcji, przez co przebywanie pod sceną sprowadzało się do bezwładnego dryfowania w gąszczu rozgorączkowanych fanów. Zespół postawił na dość przekrojowy set, sięgając zarówno do klasyki (Artifacts of the Black Rain, Only for the Weak, Cloud Connected, Trigger), jak i hojnie promując ostatni krążek studyjny (State of Slow Decay, Meet Your Maker, Foregone Pt. 2, In the Dark).

Nie obyło się niestety bez kilku mielizn w postaci dwóch-trzech bliżej nierozpoznawalnych dla mnie utworów z nowszych płyt, które dodatkowo boleśnie obnażyły deficyty wokalne Fridéna. Zespół pominął też odegranie swojego absolutnego evergreena w postaci Pinball Map, poza tym jednak do doboru utworów trudno było mieć większe zastrzeżenia.

Ciężko było mieć je również do nagłośnienia. Wokal Andersa momentami ginął wprawdzie w ścianie gitar, nie jestem jednak przekonany, czy w przypadku tego wokalisty nie był to zabieg celowy. Bardzo dobrze w roli gitarzysty sprawdził się za to Chris Broderick, udowadniając, że zarówno pod względem techniki, jak i – szczególnie na tle reszty – prezencji scenicznej okazał się dla szwedzkiego składu naprawdę udanym transferem.

Skoro już o energii mowa, nieco lepsza mogłaby być na pewno chemia i sceniczna więź między muzykami. Zespół wyglądał w Gdańsku bardziej jak grupa ustatkowanych pięćdziesięciolatków na etatowej zmianie, niezainteresowanych ponadprzeciętnie ani wzajemnymi relacjami, ani szerszą interakcją z publicznością. Mam wrażenie, że pod tym względem zeszłoroczny występ na Mysticu prezentował się znacznie lepiej.

Deficyt energetyczny nadrabiali za to z nawiązką fani, którzy nawet na moment nie zdejmowali nogi z gazu, wyciskając w Gdańsku – zarówno z siebie, jak i z okolicznych towarzyszy – prawdziwe siódme poty.

Czy był to zły koncert? Z pewnością nie. Jego niedoskonałości skutecznie zakrywał sentyment i radość z obcowania z zespołem, do którego trudno mi nie czuć rozczulającej sympatii. Dlatego daleki jestem od stwierdzenia, że wyjazd do Gdańska okazał się źródłem zawodu. Dobrze było po raz kolejny zobaczyć tych skurczybyków i choć na chwilę przypomnieć sobie, jak to jest znów mieć kilkanaście lat.

Autorem zdjęć jest Stanisław Szczęśniak (pełna fotorelacja tutaj).

Artykuł In Flames, Bleed From Within – Gdańsk (15.07.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Gustowna okładka, nie mniej gustowny tytuł, zdjęcia promocyjne wskazujące na zamiłowanie do old schoolu, wciśnięty z zaciekawieniem przycisk play i… jeb!

Wrota krypty uchylone w intro wypuszczają na powierzchnię prosty (choć bynajmniej nie prostacki), zagrany z gracją rozpędzonego tarana death/black metal, kierujący swój rozgorączkowany wzrok ku staroszkolnemu metalowi śmierci z wyraźnie południowoamerykańskim rodowodem.

Zdechłemu Aniołowi udało się bardzo sprawnie uchwycić i odwzorować na debiutanckiej EPce charakterystyczną dla latynoskiej sceny atawistyczną wręcz agresję i niedbającą o przystępność formy popędliwość. Uroku całości dodają polskie teksty (cytat z Wilczycy bdb+) oraz wyraźny potencjał koncertowy wydawnictwa (czuć w kościach, że uczestnictwo w występie grupy mogłoby kosztować mocne ich nadwyrężenie).

Bardzo przyjemny – o ile można użyć tego słowa w tym kontekście – dźwiękowy masaż twarzy.

Artykuł ZDECHŁY ANIOŁ – „Kurwomancer” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Pandemic Outbreak umiejscawia się ze swoją muzyką gdzieś pomiędzy technicznym thrashem, a death metalem, gdzie miłość do Death, Voivod, Cynic czy Morbid Angel słychać na niemal każdym kroku. Muzycy potrafią z jednej strony zachwycić swoim warsztatowym zaawansowaniem, z drugiej szarpnąć muzyką podszytą groovem, przebojowością i nośnym charakterem.

Od poziomu kompozycyjnego płyty trochę odstaje niestety wokal (po części schowany w produkcji, po części sam z siebie aż proszący się o większe zróżnicowanie). Bardziej mięsisty, charakterny i lepiej zaakcentowany growl na pewno wzmocniłby siłę oddziaływania zawartej na krążku treści i pozwolił muzyce grupy jeszcze szerzej rozpostrzeć skrzydła.

Na szczęście warstwa instrumentalna z łatwością niweluje wspomniane niedostatki, dzięki czemu słucha się Torment Beyond Comprehension z niekłamaną przyjemnością.

Znakomita płyta, do której na pewno warto powrócić.

Artykuł PANDEMIC OUTBREAK – „Torment Beyond Comprehension” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Czy da się czynić to w bardziej odpowiedni sposób niż za pomocą black metalu? Francuzi eksplorują jego bardziej nowoczesne i zdysonansowane oblicze, pozostawiając dużo miejsca na klimat, przestrzeń, budowanie nastroju oraz tworzenie aury tajemniczości.

Ex Nihilo sprawia przy tym wrażenie albumu bardzo schludnego i poukładanego. Próżno szukać na krążku twórczego chaosu, nieprzewidywalności czy nadającego dynamiki szaleństwa. Znacznie więcej jest tu dbałości o detale, ornamentykę i pieczołowicie zaplanowane struktury.

Miejscami ma się przez to wrażenie przerostu formy nad treścią. Na szczęście, przy oszczędnym metrażu (niecałe 35 minut muzyki), trudno odczuć podczas odsłuchu Ex Nihilo wyraźne zmęczenie.

Czy jednak chodzi tylko o to, żeby się przy muzyce nie męczyć?

Artykuł MALEPESTE – „Ex Nihilo” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Sprawdzamy, jak wyglądało widowisko w Teatrze Szekspirowskim i czy spełniło oczekiwania fanów.

Po niedawnej wizycie na Śląsku i spotkaniu z Metalliką, pod koniec ubiegłego tygodnia wybrałem się do Gdańska na spotkanie.. ze Śląskiem. To właśnie w stolicy Pomorza, w miejscowym Teatrze Szekspirowskim miałem okazję wziąć udział w jednej z odsłon mini-trasy, organizowanej pod szyldem Furia Gra KINO, będącej odpryskiem wydarzenia zrealizowanego w zeszłym roku z okazji 25-lecia Filmoteki Śląskiej.

Pominę w tym miejscu opis tego, jak wyjątkowym zespołem jest Furia, jak niepowtarzalną i własną gra muzykę oraz jak oryginalną koncepcję od lat, nieustannie na siebie wymyśla. Na ten temat powiedziano i napisano już niemal wszystko, przejdę więc od razu do sedna, skupiając się na wrażeniach, których dostarczyło mi gdańskie widowisko.

Czym jest projekt Furia Gra Kino?

Po eksploracji teatru i zaaranżowaniu mezaliansu muzyki metalowej ze sztuką dramatu, grupa postanowiła uzupełnić swoje artystyczne portfolio o kino. Zapożyczyła w tym celu z archiwów Filmoteki Śląskiej wiekowe produkcje dokumentalne, wzbogaciła je autorskimi animacjami i podjęła się zaprezentowania ich miksu przy akompaniamencie muzyki pochodzącej z dwóch ostatnich płyt studyjnych – Księżyc Milczy Luty i Huty Luna (umyślnie nie wliczam w ich poczet w Śnialni).

Katowicki kwartet zawsze była zespołem emanującym śląskością, jednak do tej pory dziedzictwo społeczne, kulturowe, historyczne i przemysłowe tego regionu nie było w jego sztuce tak bezpośrednio wyeksponowane. Bo, czy ktokolwiek przed seansem spodziewał się, że film dokumentalny, relacjonujący budowę katowickiego Spodka, może być w swoim wydźwięku tak black metalowy?

Karkołomna na pozór idea zestawienia muzyki metalowej z filmami dokumentującymi życie Śląska sprzed kilku dekad, bardzo szybko przerodziła się w zjawiskowo zazębiający się spektakl. Kluczem do udanej percepcji widowiska było poddanie się czemuś w rodzaju podświadomej synchronizacji, pozwalającej doszukać się zgodności kształtów, symboli i znaczeń w niezależnych od siebie (lecz współwystępujących) elementach. Dokładnie takiemu muzyczno-wizualnemu testowi Rorschacha poddał zgromadzonych w gdańskim teatrze, pochodzący z Katowic „zespół pleśni i końca”.

Wrażenia po widowisku w Gdańsku

Pręty zbrojeniowe, beton, smar, ogień hutniczego pieca, kopalnie, hałdy i nasypy kolejowe. I w samym środku człowiek – z jednej strony jakby siłą uwięziony w tym przemysłowo zdegradowanym i wrogim świecie – z drugiej żyjący z nim w przedziwnej, ścisłej i niepowtarzalnej symbiozie.
Poprzez wzbogacenie wyświetlanych filmów o fantazyjne animacje, udało się twórcom wywołać też efekt surrealizmu i błądzenia na granicy jawy i snu – niczym w lynchowskiej Głowie do wycierania, podczas której widz nie ma pewności, czy wydarzenia ekranowe są tylko wytworem zmęczonej wyobraźni bohatera, przemierzającego przemysłowo-fabryczne labirynty, czy też elementem obiektywnego świata.

Organizacja i przebieg koncertu

Zachwalając treść nie mogę przejść jednak obojętnie obok formy – i tutaj niestety muszę wspomnieć o kilku zawadzających elementach. Myślę tu przede wszystkim o niefortunnie zaprojektowanych balkonach Teatru Szekspirowskiego, których drewniane filary w zasadzie uniemożliwiały znalezienie miejsca, pozwalającego na bezproblemowe oglądanie gdańskiego koncertu. Uczestnicy pomorskiej odsłony tour mogli też jedynie pozazdrościć tym, którzy zdecydowali się na udział w wydarzeniu w krakowskim Studiu, nagłośnionym z wykorzystaniem innowacyjnego, „immersyjnego” systemu dźwiękowego. Szkoda, że nie udało się zapewnić podobnych warunków w większej liczbie miast na trasie.

Jeśli zaś chodzi o przebieg samego koncertu, to zmieniłbym w nim na pewno wyważenie akcentów między utworami, a (miejscami zbyt długimi) fragmentami czytanymi w przerwach przez lektora. Skrócenie tych drugich pozwoliłoby moim zdaniem zwiększyć ich impakt, podkręcając przy okazji dynamikę spektaklu.

Czy warto było wziąć udział?

Wszystkie te spostrzeżenia są jednak didaskaliami, które w żadnym stopniu nie umniejszają temu, że wraz z projektem Furia gra KINO, katowicki zespół przekroczył kolejny próg, dzielący formy jego artystycznego wyrazu. Dopisując do swojego magicznego, muzycznego świata aspekt kinowy, a do wykutego przez siebie określenia „nekrofolk” przymiotnik „industrialny”.

Setlista Furia gra Kino – Gdańsk 2026

• Za ćmą, w dym
• Swawola, niewola
• Na koń!
• Grzej
• Spanie polskie
• Idź!
• Wyjcie psy
• Maska masce
• Ciało
• Zamawianie wirujących Sarmatów (czwarte)
• Gore!
• Zwykłe czary wieją

P.s – słowa uznania należą się całej ekipie, zaangażowanej w prace nad projektem – napisy końcowe wyeksponowały, jak wiele liczy ona osób i jaki ogrom wysiłku kosztowało ją przygotowanie tak kompleksowego przedsięwzięcia.

Autorką zdjęć jest Wiktoria Wójcik, a do pełnej galerii z koncertu w Krakowie zapraszamy poniżej.

Furia gra KINO – Kraków (24.05.2026)

Artykuł Furia gra KINO – relacja z koncertu, Gdańsk (22.05.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Metallica w Chorzowie zagrała na Stadionie Śląskim dla około 90 tysięcy fanów w ramach trasy M72 World Tour.

Miliony fanów na całym świecie, setki tysięcy obecnych na każdej trasie, dziesiątki nagranych hitów, kilka formatywnych dla muzyki metalowej albumów i jedyny w swoim rodzaju zespół – Metallica.

Amerykański kwartet postanowił ponownie zawitać do Polski w ramach rozpoczętej w 2023 roku trasy M72 World Tour. Tym razem wybór padł jednak na Stadion Śląski w Chorzowie, co było w moim przypadku czynnikiem przesądzającym o udziale w zapowiedzianym wydarzeniu.

Grupę widziałem ostatnio dobrych kilkanaście lat temu (w 2010 roku na lotnisku Bemowo podczas występu Wielkiej Czwórki w ramach Sonisphere Festival), perspektywa czasowa pozwalała mi więc spojrzeć na formę i dyspozycję zespołu z właściwym dla tak długiej przerwy dystansem. Nawet przez chwilę nie miałem jednak szansy być w swoim spojrzeniu w pełni obiektywny, bo Metallica to jeden z tych składów, które towarzyszą mi w muzycznej podróży niemal od zawsze. Ich płyty poznawałem w różnych momentach swojego życia, poza kolejnością chronologiczną, z różnym nastawieniem i żywionymi oczekiwaniami. Nie da się ukryć, że mam do tego zespołu olbrzymi sentyment, a sposobność ponownego spotkania – tym razem szczęśliwie poza „gościnnymi” progami Stadionu Narodowego – była dla mnie wyborem z kategorii must be.

Biorąc pod uwagę frekwencję i poziom zainteresowania imprezą (wystarczy wspomnieć, że samą sprzedaż oficjalnego merchu, organizowaną w katowickim MCK, można było rozpatrywać w kategoriach imprezy masowej) miałem wszelkie podstawy oczekiwać wyjątkowego i zapadającego w pamięć wydarzenia. Szczęśliwie dopisać miała także pogoda – zostawiając za sobą deszczowy poranek w Toruniu, miałem co do tego lekkie obawy, jednak wraz z przybyciem na miejsce koncertu, zostały one rozwiane wraz z resztkami chmur, mogących w jakikolwiek sposób popsuć fanom wtorkowy wieczór w Chorzowie.

Supporty: Knocked Loose i Gojira

Grający jako otwieracz Knocked Loose był wyborem całkiem nieoczywistym. Wczesna pora, pełne słońce, publika, spośród której znaczną część stanowili ludzie niemający na co dzień do czynienia z nawet umiarkowanie ekstremalną estetyką i punch zaciśniętą pięścią w twarz już na wejściu na stadion. Wyraźnie rozpierany energią kwintet Amerykanów zafundował w Chorzowie trzy kwadranse połamanego, chaotycznego, wypełnionego skondensowaną dawką agresji i brutalności, zmetalizowanego hardcore’a. Koncert obejrzałem ze sporą satysfakcją (cieszył na pewno widok dużej grupy młodych wojowników, dzielnie rozkręcających mosh pit) ostatecznie potraktowałem go jednak raczej jako ciekawostkę i przyzwoity akcent otwierający, niż coś, co na dłużej miałoby związać moją uwagę.

Zupełnie inaczej sprawa miała się z występującą w roli drugiego supportu Gojirą. Nie trzeba szczególnie uważnie śledzić aktualnych trendów, by wiedzieć, że zespół braci Duplantier od dawna przerasta już kluby i hale koncertowe. Mam jednak wrażenie, że boost, jaki dał im występ podczas ceremonii otwarcia francuskich Igrzysk Olimpijskich w 2024 roku, przyspieszył rozwój ich popularności w skali wręcz logarytmicznej. Było to zresztą doskonale widać po reakcjach publiczności, która przywitała Francuzów z całkowicie autentycznym i żarliwym entuzjazmem.

Muzycy wciąż nie mieli jednak łatwego zadania – występowali stosunkowo wcześnie, z okrojoną z oczywistych powodów oprawą wizualną oraz średniej jakości nagłośnieniem, które odczuwalnie odebrało ich muzyce znaną z płyt precyzję i selektywność. Mimo tego – odgrywając swoje najbardziej reprezentatywne numery (z Backbone, Flying Whales, Stranded, L’Enfant Sauvage, czy wspartym głosem niespodziewanego gościa w osobie sopranistki, Mariny Viotti Mea Culpa (Ah! Ça ira!) na czele), wyszli z postawionej przed nimi próby jednoznacznie obronną ręką.

Czuć było w występie Francuzów charakterystyczny puls i drzemiące pod dźwiękową skorupą pokłady energii – rozdygotanej i gotowej w każdej chwili niemal eksplodować. Animusz występu skutecznie udzielił się zgromadzonej pod sceną i na trybunach publice (spośród której niemała część prawdopodobnie dopiero tego dnia miała okazję Gojirę w ogóle poznać), co podkreślało skalę skuteczności, z jaką zespół zaprezentował na scenie Kotła Czarownic swoje atuty.

Powrót Metalliki do Polski – Stadion Śląski

Oprawa i brzmienie koncertu

Widząc przygotowania do kulminacyjnego punktu programu, wyraźnie uwidoczniła się (tradycyjna zresztą dla Metalliki) olbrzymią przepaść, dzieląca oprawę jej występów od poprzedzających ją supportów – myślę tu zarówno o rozmachu produkcji, jak i samym nagłośnieniu. Podobnie rzecz miała się z oczekiwaniami fanów – tuż przed wyjściem zespołu, trybuny Stadionu Śląskiego zainicjowały gigantyczną meksykańską falę, która kilkukrotnie obiegła koronę obiektu. Nie mniejsze wrażenie robił widok oświetlonej promieniami zachodzącego słońca płyty, ośmiu stalowych konstrukcji z owalnymi telebimami, wspomaganej półtysiącem zainstalowanych głośników sceny 360° i rozlanego wokół prawdziwego mrowia ludzi, którzy już od pierwszych nut tradycyjnego The Ecstasy of Gold Ennio Morricone zdawali się wpadać w stan uniesienia.

Nie miałem żadnych konkretnych oczekiwań wobec setlisty, niespecjalnie też śledziłem losy wcześniejszych koncertów trasy w Grecji czy Rumunii. Nietrudno było przewidzieć, że set opierać się będzie na największych szlagierach zespołu, urozmaiconych drobnymi modyfikacjami. Tym razem padło na Of Wolf and Man z Czarnego Albumu, The Memory Remains z Reload oraz The Day That Never Comes z Death Magnetic. Promocja nowej płyty ograniczyła się do Lux Æterna (i bardzo dobrze, akurat w przypadku tego albumu więcej nie trzeba). Resztę czasu antenowego wypełniły doskonale znane klasyki z Nothing Else Matters, The Unforgiven, Enter Sandman, Seek & Destroy i Master of Puppets na sztandarze.

Czy koncert Metalliki spełnił oczekiwania?

Przechodząc jednak do najważniejszego – emocji i pozytywnych wrażeń, towarzyszących występowi legendarnej Mety. Te w znacznej mierze zagwarantowane zostały doskonałą produkcją oraz naprawdę przyzwoitym brzmieniem wykręconym na Stadionie Śląskim. Oczywiście znajdą się tacy, którzy narzekać będą na brak klinicznego soundu, biorąc jednak poprawkę na skalę wydarzenia i gigantyczną przestrzeń jego realizacji, do nagłośnienia trudno było mieć we wtorek większe zastrzeżenia. Zarówno gitary, jak i gary Larsa (akurat w jego przypadku nie zawsze jest to atutem), a także wokal Papy Heta wyeksponowane były w sposób, który gwarantował możliwość czerpania przyjemności w bardzo komfortowych warunkach.

Na osobną wzmiankę zasługuje sam odbiór występu przez zgromadzoną na stadionie publiczność. Rekordowa jak na polskie warunki frekwencja (organizatorzy podawali liczbę 90 tysięcy osób) zapewniała rezon i impakt wydarzenia w prawdziwie masowej skali. Zarówno płyta, jak i trybuny wyczuwalnie angażowały się w koncert Metalliki, dając grupie dowód niesłabnącej sympatii i przywiązania do jej twórczości.

Nie sposób nie wspomnieć też o nowym pokoleniu fanów, które pojawiło się na Stadionie Śląskim w imponującej liczbie. Na wzrost zainteresowanie muzyką zespołu wpływ mają z pewnością social media i moda (na horyzoncie miga neon z czołówki Stranger Things), dzięki której Metallica zyskała wyraźną popularność wśród przedstawicieli pokolenia Z. Jasne, można debatować, ilu jest wśród nich ludzi „z przypadku”, ilu „influencerów”, pojawiających się na stadionie jedynie po selfie, ilu „niedzielnych fanów”, którym przeszkadza mosh pit i ścisk tłumu – pozostaje jednak pytanie, czy ma to w takich okolicznościach większe znaczenie? Metallica to firma, ich koncerty to wydarzenia masowe, prawo do udziału niezależnie od pobudek i motywacji ma każdy posiadacz właściwie zakupionego QR kodu, zamiast więc zatracać się w walce o wyimaginowane ideały, znacznie lepiej było choć spróbować wyciągnąć z koncertu jak najwięcej dla siebie.

Dokładnie takie nastawienie wydawali się mieć licznie reprezentowani w Chorzowie koncertowi weterani Mety – fani oddani grupie od wielu lat, wyśpiewujący z pamięci komplet tekstów i autentycznie przeżywający wtorkowe wydarzenia sceniczne.

Skoro na powrót o koncercie mowa – nie mogło oczywiście obyć się bez serii tradycyjnych dla zespołu pomyłek, wpadek i niezręcznych momentów. Pomijając już wywrotki Kirka i Larsa, trudno przejść obojętnie obok momentu, który wywołał u mnie największą konsternację (chodzi rzecz jasna o Przegląd polskiej piosenki rozrywkowej, w ramach którego tym razem padło na bogu ducha winne Chcemy być sobą Perfectu). Jestem w stanie zrozumieć chęć przypodobania się polskim fanom, przyjmuję też do wiadomości potrzebę urozmaicenia poszczególnych odsłon trasy, kompletnie nie kupuję jednak widoku Roba i Kirka, którzy (bez znajomości kontekstu i znaczenia wziętej na barki kompozycji) męczą się z łamaną polszczyzną i prostą melodią odgrywaną na pół gwizdka. Historię z utworem Dżemu można było jeszcze uznać za miły akcent. Kolejne razy z kompozycjami Czesława Niemena i Maanam były już gorsze. Sztuczka powtórzona po raz kolejny w Chorzowie przestała być moim zdaniem w najmniejszym już nawet stopniu skuteczna. Podobnie kłopotliwy był moment, w którym zarówno Kirk, jak i Lars dziękowali za przybycie do.. Krakowa, kilkukrotnie powtarzając nazwę miasta podczas pożegnalnych wypowiedzi.

Cóż jednak począć? Mógłbym próbować się gniewać i zapisywać w pamięci negatywne spostrzeżenia, mam jednak do tych gości nieskrywaną (podszytą dodatkowo ogromnym sentymentem) słabość i trudno mi nie wybaczać im tych mniej i tych bardziej odczuwalnych potknięć.

Bo ostatecznie i ponad wszelką wątpliwość – piękny był to koncert. Taki, który przypomniał mi, jak bardzo tęskniłem za tym zespołem i jak wciąż ogromną darzę go sympatią.

Setlista Metallica – Chorzów 2026

• It’s a Long Way to the Top (AC/DC: If You Wanna Rock 'n’ Roll)
• The Ecstasy of Gold (Ennio Morricone)
• Creeping Death
• For Whom the Bell Tolls
• Of Wolf and Man
• The Memory Remains
• Lux Æterna
• The Unforgiven
• Fuel
• Kirk & Rob (Perfect: „Chcemy być sobą”)
• The Day That Never Comes
• Wherever I May Roam
• Nothing Else Matters
• Sad but True
• One
• Seek & Destroy
• Master of Puppets
• Enter Sandman

Artykuł Metallica, Gojira, Knocked Loose – relacja z koncertu, Chorzów (19.05.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Zamów CD: https://www.piranha-music.com/

Zespół zagra dwa koncerty podczas letnich festiwali:
17 lipca – Castle Party, Bolków,
3-5 września – Summer Dying Loud, Aleksandrów Łódzki.

Więcej dat zostanie opublikowanych wkrótce.

O zespole:

Wolfpack Heading Nowhere został powołany do życia przez gitarzystę Sz. oraz basistę Arma, a skład uzupełnili wokalista Res i perkusista KwB. Inspirując się Type O Negative, The Cult, Paradise Lost czy Tiamat, zespół przywołuje brzmienie i klimat lat 90., przesiewając je przez sito własnej nostalgii. Debiutancki album, zatytułowany Wolfpack Heading Nowhere zawierać będzie 7 atmosferycznych utworów, inspirowanych klasycznym rockiem i metalem gotyckim.

Tracklista:
1. Flesh From Flesh
2. Wolfpack Heading Nowhere
3. Die In an Ivy Barbered Wire
4. Endure
5. Over The Tide
6. Tiny Pieces
7. Overseer

Wolfpack Heading Nowhere posłuchasz poniżej:

Artykuł WOLFPACK HEADING NOWHERE: premiera debiutanckiego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

O płycie:

Na Cosmic Indifference składa się pięć instrumentalnych kompozycji, łączących różne muzyczne wpływy – od rocka progresywnego w stylu Pink Floyd czy Rush, przez stonerowe naleciałości Kyuss, po metalowe riffy inspirowane Mastodon. Do najdłuższego z utworów, Phantomatics, ukazał się teledysk autorstwa Jana Gajewskiego, a oprawę graficzną płyty przygotował Kuba Sokólski.

Zamów album:

https://www.piranha-music.com/

W październiku Ampacity ruszy w krótką trasę koncertową wraz z zespołami Weedpecker oraz Snakes Snakes Snakes:

• 09.10 Gdańsk / Klub Żak*
• 15.10 Warszawa / Hydrozagadka
• 16.10 Kraków / Zaścianek
• 17.10 Poznań / Pod Minogą
• 18.10 Wrocław / Łącznik

*tylko Ampacity, oficjalne release party albumu.

Bilety na trasę (poza Gdańskiem) dostępne tutaj: https://biletomat.pl/wydarzenia?text=ampacity

O zespole:

Ampacity to zespół założony w 2012 roku, który w swojej twórczości łączy wpływy rocka psychodelicznego, muzyki progresywnej i alternatywnej oraz space rocka. Wydanie debiutanckiej płyty Encounter One zaowocowało między innymi zaproszeniem na OFF Festival. W ciągu 4 lat działalności zespół wydał kolejne dwa wydawnictwa (Superluminal w 2015 oraz The Sum of All Flaws z 2016 roku), po czym zawiesił działalność. Reaktywacja przyniosła album IV, który ukazał się nakładem wytwórni Piranha Music. Zespół odbył następnie trasy koncertowe u boku grup Dola i Entropia, a także zagrał na scenach Summer Dying Loud, Red Smoke Festival, niemieckiego Blue Moon Festival czy Mystic Festival.

Posłuchaj Cosmic Indifference:

Artykuł Premiera czwartego albumu AMPACITY pochodzi z serwisu KVLT.