Od jakich koncertów zacząć planowanie sezonu?

Najpierw określ, jakiego koncertowego doświadczenia szukasz. Może to być występ promujący nowy album, trasa nawiązująca do konkretnej płyty albo przekrojowy program obejmujący utwory z różnych etapów kariery zespołu. Sama nazwa wykonawcy nie zawsze wystarczy, by ocenić, czy repertuar odpowiada Twoim oczekiwaniom.

Closterkeller podczas „reCYAN Tour 2026” nawiązuje do albumu „Cyan” i jego ponownie nagranej wersji. To propozycja dla słuchaczy zainteresowanych konkretnym etapem twórczości zespołu i jego charakterystycznym rockowym brzmieniem. W listopadowym kalendarzu trasy znalazły się m.in. Warszawa i Olsztyn.

Inny charakter mają klubowe koncerty Nocnego Kochanka w ramach trasy „Hewimetalowe Jaja”, towarzyszącej premierze pierwszej biografii grupy. Heavy metal spotyka się tu z charakterystycznym dla zespołu humorem. To propozycja dla osób szukających bardziej energetycznego wieczoru niż ten, który oferuje repertuar Closterkellera.

Jak porównać klub i większy obiekt?

Przy wyborze koncertu sprawdź warunki konkretnego wydarzenia, a nie kieruj się wyłącznie popularnością zespołu. „Old Iron Biceps Tour 2026” Acid Drinkers obejmuje m.in. MCK w Katowicach i Polsat Plus Arenę Gdynia. To przykład trasy, która dociera do obiektów o różnej wielkości i charakterze.

Koncert klubowy i występ w hali mogą oznaczać inny układ przestrzeni, sektory oraz organizację wejścia. Sprawdź, czy wybrany bilet dotyczy miejsca stojącego, czy siedzącego, a także jakie informacje o widoczności podaje organizator. Nie zakładaj, że na wszystkich koncertach obowiązują takie same zasady.

Gdy powstanie krótka lista wydarzeń, porównaj dostępne bilety na koncerty w serwisie Biletyna. Zwróć uwagę na opisy poszczególnych występów, lokalizację obiektu i rodzaje dostępnych wejściówek.

Jak zaplanować czas i budżet na koncerty?

Przy planowaniu koncertowego sezonu uwzględnij koszt całego wyjścia lub wyjazdu, a nie tylko cenę biletu. Do wydatków mogą dojść transport, nocleg, posiłki i przejazdy na miejscu. Koncert w innym mieście będzie dobrym rozwiązaniem, jeśli masz możliwość wygodnego powrotu lub możesz połączyć wydarzenie z krótkim wyjazdem.

Na początku wybierz jeden lub dwa koncerty, na których najbardziej Ci zależy. Pozostałe potraktuj jako alternatywy, uzależnione od dostępnego czasu i budżetu. Jeśli planujesz wspólny wyjazd, wcześniej ustalcie skład grupy, sposób dojazdu i maksymalną kwotę, jaką każdy chce przeznaczyć na wydarzenie.

Układając kalendarz, pamiętaj również o obowiązkach następnego dnia. Dwa koncerty w kolejne wieczory mogą być ciekawym pomysłem, ale wymagają odpowiedniej organizacji. Uwzględnij czas na dojazd i powrót, a także występy supportów, jeśli są częścią programu.

Co sprawdzić przed zakupem biletu i wyjazdem?

Przed zakupem wejściówki i zaplanowaniem dojazdu sprawdź informacje dotyczące konkretnego koncertu. Zwróć uwagę na:

• godziny otwarcia drzwi i rozpoczęcia koncertu oraz zapowiedziane supporty;
• miasto, dokładny adres obiektu i rodzaj wybranego miejsca lub sektora;
• zasady wstępu, wymagane dokumenty i dodatkowe warunki określone przez organizatora.

Pamiętaj, że otwarcie bram nie oznacza początku występu. Osobno zweryfikuj zasady dotyczące wnoszenia bagażu, aparatów fotograficznych i innego sprzętu. Sprawdź również, czy po opuszczeniu obiektu można ponownie wejść na teren wydarzenia. Nie zakładaj też, że bilet można zwrócić lub odsprzedać bez ograniczeń – wcześniej zapoznaj się z obowiązującymi warunkami.

Planowanie koncertowego sezonu nie musi oznaczać udziału w każdej ogłoszonej trasie. Lepiej wybrać wydarzenia odpowiadające Twoim zainteresowaniom, porównać terminy i koszty, a następnie zostawić sobie wystarczająco dużo czasu, by w pełni cieszyć się każdym koncertem.

Artykuł Koncerty rockowe i metalowe – jak zaplanować sezon? pochodzi z serwisu KVLT.

Mystic Festival był dla mnie stałym punktem programu każdego początku lata. Przeniesienie lokalizacji z Krakowa do Gdańska (choć zwiększyła mi drastycznie odległość od domu) wyszła wszystkim na dobre a sceneria stoczni dodała klimatu, jakiego za żadne skarby nie dałaby Tauron Arena. Do tego zawsze topowe zespoły oraz masa znajomych, których można spotkać na corocznym metalowym święcie podczas Bożego Ciała.

Co roku, na Mystic jechałem z całą rodziną, w tym trójką nieletnich dzieci. Metalu słucham mniej więcej od czterdziestu lat, a muzyka jest dla mnie jednym z ważniejszych elementów życia. Od zawsze chciałem więc zarazić tą miłością swoich synów, a nic tak nie pomaga jak świetne miejsce, fajne i różnorodne zespoły oraz możliwość zbicia piątki z Nergalem, Łukaszem Pachem czy nawet Marią Konopnicką, Jarkiem Szubrychtem czy też Zielonym z Virgin Snatch, który uwielbia dzieci.

Brałem więc codziennie moich dwóch synów, kręciłem się z nimi po terenie stoczni, słuchaliśmy Turbo, Alcest czy Tides From Nebula (chłopaki mają poniżej 10 lat i nie chciałem wrzucać ich od razu na głęboką wodę oznaczoną logiem Behemoth czy Vader). Gadaliśmy ze znajomymi, robiliśmy sobie foty i grzebaliśmy w merchu. A jak się synowie zmęczyli, oddawałem ich mojej wyrozumiałej żonie stacjonującej poza terenem festiwalu i wracałem na headlinerów oraz najciekawsze kapele grające do późnej nocy.

Z czasem chłopcy czekali na początek czerwca, kilka dni wolnego od szkoły i ten festiwalowy zgiełk. A ja czekałem, żeby jeszcze głębiej zakorzenić w nich miłość do „mojej” muzyki. Pozwalał mi na to regulamin zapraszający młodzież do lat trzynastu bez konieczności zakupu biletów za niemałą przecież sumę.

Inne rodzime festiwale mają podobnie. Na genialny Summer Dying Loud Tomek Barszcz pozwala wejść dzieciom do 13 roku życia. W tym roku również mieliśmy zamiar zobaczyć jak „umiera lato” w Aleksandrowie Łódzkim. Wałbrzyski Metal Mine też miał podobnie, z tym, że rodzic może wprowadzić dzieci do 12 roku życia. Organizatorzy Castle Party nie są już tak łaskawi (darmowe wejście mają dzieci do lat 6) tak więc przestałem odwiedzać Bolków, chociaż wampiry i strzygi spacerujące swobodnie po rynku bardzo się chłopcom podobały.

I gdy kilka miesięcy temu po genialnym występie Behemoth i super klimatycznym The Gathering wracałem do hotelu wiedziałem, że w przyszłym roku także zabiorę dzieci na Mystic Festival, choć z pewnością nie będzie tak klimatycznie jak dotychczas. Jednak wszystko do czasu, aż pojawił się nowy regulamin.

Organizatorzy postanowili zarobić w przyszłym roku jeszcze troszkę więcej pieniędzy. Wprowadzając bilety rodzinne ograniczyli możliwość udziału dzieci do jednego na jedną osobę dorosłą. Z mojego punktu widzenia wygląda to tak, że jeśli chcę wprowadzić na teren festiwalu drugie dziecko, muszę kupić drugi bilet dla dorosłego. Mocno mnie ten fakt zszokował, gdyż wizja konieczności wyboru, z którym z synów będę mógł cieszyć się metalowym świętem podczas gdy drugi będzie stał na zewnątrz i czekał aż wrócimy, wprawiła mnie lekko mówiąc w złość (co by nie używać w tekście słów uważanych za niecenzuralne) i furię, wynikającą z konieczności wyboru: „które dziecko kocham bardziej?”.

Dopełniając dziennikarskiego obowiązku (czego nie zrobiłem w pierwszej wersji artykułu, za co wszystkich urażonych przepraszam) dodam, że bilety rodzinne były już wstępnie testowane podczas edycji minionej, niemniej oficjalnie nie były weryfikowane a ja w tym roku na mój blind bird ticket spokojnie wszedłem z dwoma dzieciakami nie zauważając nigdzie planowanych drastycznych zmian.

I druga sprawa: dla mnie to nowe (bo jednak po raz pierwszy oficjalne) ograniczenie jest postrzegane niestety skrajnie nielogicznie, niezrozumiale i niewytłumaczalnie. Niemniej jednak faktycznie (i tu znów zwracam honor organizatorom MF) festiwalowi należy się możliwość wyjaśnienia zaistniałych zmian i poniżej chciałbym zacytować stanowisko przedstawiciela Mystic Festival – Jarka Szubrychta,  w kwestii powodów ograniczenia możliwości uczestnictwa dzieci poniżej lat trzynastu:

Mystic Festival jest i był festiwalem otwartym dla rodzin, a uczestnictwo dzieci w wydarzeniu niezmiennie pozostaje darmowe, do ukończenia przez nieletniego 13. roku życia (w dniu rozpoczęcia festiwalu). Bilety Rodzinne, które wprowadziliśmy od tegorocznej edycji (2026), nie mają na celu uniemożliwienie komukolwiek uczestnictwa w festiwalu – są dla nas informacją, jak licznej grupy nieletnich możemy się spodziewać oraz dają nam pewność, że każde dziecko znajduje się pod opieką dorosłego opiekuna. W przypadku uczestnictwa większej grupy dzieci, takich opiekunów musi być odpowiednio więcej – nie badamy stopnia pokrewieństwa, tylko dbamy o to, by w ewentualnych nagłych sytuacjach (czy to osobistych uczestnika imprezy, czy np. w przypadku ewakuacji), każde dziecko miało indywidualną opiekę.

W 2026 roku w festiwalu wzięło udział ponad 700 osób nieletnich. Większość z nich skorzystała ze strefy Kids Zone, w której dzieci do 13. roku życia mogą odpocząć lub uczestniczyć w licznych zajęciach, prowadzonych przez wykwalifikowany personel. To usługa dla gości festiwalu całkowicie darmowa, pełny koszt urządzenia i prowadzenia strefy wzięliśmy na siebie. Bilety Rodzinne pozwoliły nam oszacować liczbę chętnych i odpowiednio się na to przygotować, dlatego zarzut, że na ich wprowadzeniu chcieliśmy zarobić dodatkowe pieniądze mija się nie tylko z naszymi intencjami, ale i z prawdą, zatem uważamy go za niesprawiedliwy i nieuzasadniony.

Jednocześnie przypominam, że zastrzegamy sobie możliwość ograniczenia puli Biletów Rodzinnych – również ze względów bezpieczeństwa. Wierzymy jednak, że w 2027 roku zobaczymy na Mystic Festival jeszcze więcej najmłodszych fanów metalu – niebawem to będzie ich festiwal.

Drodzy organizatorzy Mystic Festival, mam do Was wielką prośbę. Jeśli faktycznie zależy Wam na dobru najmłodszych uczestników festiwalu, przemyślcie jeszcze raz swoją decyzję. Rozumiem troskę o bezpieczeństwo dzieci, ale mam wrażenie, że tym razem postawiliście diagnozę i rozwiązanie w niewłaściwym miejscu. Efektem nie będzie wzrost bezpieczeństwa, lecz ograniczenie możliwości uczestnictwa rodzinom, które od lat współtworzą społeczność festiwalu.

Po pierwsze, kupując bilet rodzinny, opiekun może przecież zadeklarować liczbę dzieci, które zamierza wprowadzić na teren festiwalu. Już na etapie sprzedaży wiecie więc, czy ktoś przyjedzie z jednym dzieckiem, dwójką czy trójką swoich pociech. Nie bardzo rozumiem, jaki problem rozwiązuje nowe ograniczenie.

Po drugie, nie podzielam obawy, że jeden rodzic nie jest w stanie zająć się więcej niż jednym dzieckiem. Robię to przez cały rok: podczas wakacji, w górach, na festynach, jarmarkach bożonarodzeniowych czy w galeriach handlowych. I uwierzcie mi, że w wielu z tych miejsc jest znacznie tłoczniej, mniej przewidywalnie i po prostu mniej bezpiecznie niż na ogrodzonym i kontrolowanym terenie festiwalu.

Po trzecie, argument o konieczności zapewnienia każdemu dziecku osobnego opiekuna wydaje się kompletnie oderwany od rzeczywistości. Jeśli chciałbym, aby moje dziecko weszło na festiwal z kimś znajomym, musiałbym wcześniej organizować zakup dodatkowego biletu rodzinnego. To nie jest rozwiązanie zwiększające bezpieczeństwo. To rozwiązanie tworzące sztuczne bariery. Co więcej, nawet w nagłej sytuacji żaden z moich festiwalowych znajomych nie zaopiekuje się dziećmi lepiej niż własny ojciec. Trudno mi zrozumieć sytuację, w której organizator uznaje, że moje dziecko będzie bezpieczniejsze z przypadkowo dobranym dorosłym posiadającym bilet rodzinny niż z własnym rodzicem tylko dlatego, że rodzic ma więcej niż jedno dziecko.

W efekcie osiągnęliście coś odwrotnego do zamierzonego. Zamiast zachęcić rodziny do udziału w festiwalu, postawiliście część z nich przed wyborem: festiwal albo dzieci. A to wybór, którego wielu rodziców nie będzie chciało ani mogło dokonać.

Biorąc pod uwagę wszystkie te komplikacje, nie kupiłem biletu na przyszły rok. Jak prawdziwy metalowiec starej daty wybrałem rodzinę. Pozostaje mi tylko zastanawiać się, ilu innych „metalowych” rodziców podejmie dokładnie taką samą decyzję i czy właśnie o taki efekt Wam chodziło.

Artykuł Czy MYSTIC FESTIVAL nie chce mieć dzieci? pochodzi z serwisu KVLT.

Muzycznie był to czas intensywny, różnorodny, niepozbawiony niestety niespodziewanych pożegnań w świecie metalu, a także pełen wydarzeń i wydawnictw, które jak zawsze prowokowały do dyskusji, sporów, a czasem zmian zdania. Świętowaliśmy dziesięciolecie istnienia redakcji, wspieraliśmy się nawzajem w pobocznych projektach i kibicowaliśmy kolegom na różnych platformach działalności. Niezależnie od gustów, doświadczeń i muzycznych baniek ponownie wchodzimy w role obserwatorów sceny muzycznej wagi ciężkiej (ale nie tylko) i sumujemy swoje wybory w krótkich, subiektywnych podsumowaniach. Wśród najczęściej wymienianych wydawnictw pojawiły się skrajnie różne gatunkowo, ale jednak ugruntowane w świecie ekstremy składy: Scour, Deafheaven, 1914, Imperial Triumphant czy Der Weg einer Freiheit. Chwaliliśmy debiuty od Uulliata Digir i Haeresis. Nie zabrakło wyraźnych akcentów kobiecych w postaci doskonałych albumów od Castle Rat, Eldamar albo Anny von Hausswolff. Prawie zgodnie wybieraliśmy hipnotyczne Blut Aus Nord, Messę, i sprzeczaliśmy się elegancko o Deftones albo Behemoth. Miniony rok ponownie pokazał, że muzyka ciężka w najróżniejszych odcieniach pozostaje dla nas ważna, zaskakująca i ciągle zapierająca dech!

Zapraszamy do podsumowania roku 2025 według redakcji Kvlt!

Marcin „Mały” Brzeźnicki

Przejrzałem już kilka muzycznych podsumowań roku 2025, i porównując je z moją listą, wypada, że żyję w trochę innym świecie niż reszta muziarzy. Nie szkodzi, metal zawsze był definicją wolności i indywidualizmu, wszak metal to nie tylko muzyka, to styl życia. Zdecydowanym, muzycznym highlightem 2025 był dla mnie koncert belgijskiego Arkangel w Poznaniu, warto było czekać ponad dwadzieścia lat. Co do premier muzycznych, starałem się w tym roku wyrwać z mojego algorytmu, szukałem muzy trochę szerzej, choć moja polityka zakupowa nadal koncentrowała się na klasykach i uzupełnianiu braków w klasykach.

Scour – Gold. Bezapelacyjnie, bez zastanawiania i wątpliwości. Anselmo z kolegami trafił mnie bezkompromisową agresją, świetnymi aranżacjami i nienudzącą się formą kompozycji. Po prostu złoto.

AFI – Silver Bleeds the Black Sun. AFI zaskoczył. Wrzuciłem jeden z promujących singli, spodziewając się totalnej emo nudy. Zaskoczenie było ogromne, gdy okazało się, że zespół skierował się w stronę mrocznego rocka w stylu The Sisters of Mercy i zrobił to wzorowo. Takie skręty w muzycznych karierach uwielbiam.

Bleed – Bleed. 20 Buck Spin zaczyna wspierać bardzo różnych artystów, ale trzeba przyznać, że zawsze są to wartościowe projekty. Chłopaki z Bleed zbudowali siebie na miłości do wczesnego Deftones i ogólnie bardziej psychodelicznej odmianie nu metalu. Ich debiut zdecydowanie bardziej mnie „porobił” niż zachowawczy i nudny nowy album Moreno i spółki.

Tetramorphe Impure – The Sunset of Being. Kolejny debiutant na liście. Projekt ten również mocno wzoruje się na muzyce lat 90., na przykład na zespołach pokroju My Dying Bride. Klimat, smutne melodie, ciężar i potężny growling to podstawy stylu i zarazem najmocniejsze strony Tetramorphe Impure.

Chepang – Jhyappa. Krótki, grindowy cios. Muzyka urozmaicona, bogata w groove, ale niepozbawiona prędkości i obowiązkowej gatunkowo agresji. Jeden z mocniejszych strzałów Relapse Records w tym roku.

Malevolence – Where Only The Truth Is Spoken. Nie słucham za wiele takiej odmiany metalcore, ale Malevolence w swej wadze idzie na mistrza. Zespół łączy brutalność, bezpośredni atak hardcore’a z melodiami i fajnymi refrenami w sposób nieprzesłodzony. Wpływów jest tu wiele, ale całość kąsa wzorowo.

Phobocosm – Gateway. Jedyny reprezentant gatunku death metal na mojej liście. Płyta ukazała się niedawno, ale jego grobowy gruz mnie opętał. Słychać tu dużo z Immolation, ale inspiracje te zostały przełożone na dzisiejsze trendy w sztuce ekstremy.

Sanguisugabogg – Hideous Aftermath. Band na nowej produkcji rozbudował swój styl i wyszedł poza ramy klasycznego slamu. Nie stracił jednak na brutalności. W lutym wybieram się na ich koncert i wiele sobie po nim obiecuję.

Kirk Windstein – Ethereal Waves. Jestem dużym fanem całej działalności Windsteina. Bardzo lubię Crowbar, Down i jak się okazało jego solowy projekt również. Kirk może nie odszedł tu jakoś diametralnie od tego co robi na co dzień, nie odkrył siebie na nowo, ale na pewno do tej pory nie pokazał się z tak Black Sabbathowej strony. Są tu riffy-buldożery, jest kilka przenikających na wskroś melodii i ciekawych pasaży klawiszowych. Rzeczy, których można się było spodziewać, ale i tak się spodobały.

Split Chain – Motionblur. Trzeci debiutant na liście. Split Chain, tak jak Bleed, nie ukrywa swej miłości do Deftones, ale wpuszcza znacznie więcej wpływów spoza tego stylu. Album bardziej hałaśliwy od Bleed, ale niepozbawiony dziwnych melodii i nieoczywistych rozwiązań. Dobrze się tego słucha i mam wrażenie, że jest to znacznie świeższe, ciekawsze niż płyty dużych nazw związanych z nu metalem.

Piotr Czwarkiel

Bałem się, że będzie ciężko uzbierać płyty do TOP10. Myliłem się i to srogo. Sporo ciekawych albumów musiałem zostawić w przysłwiowym zeszycie.

1. A Tergo Lupi – Howl (folk). Po wielkim sukcesie Wardruny i Heilung, na rynku muzycznym pojawiło się mnóstwo folkowych entuzjastów, nierzadko wątpliwej jakości oraz poziomu oryginalności. Włoski projekt ma jednak wszelakie predyspozycje, żeby trafić do ścisłej czołówki, co świetnie udowadnia czwartym albumem w dyskografii. Piękny klimat od pierwszej do ostatniej minuty.
2. Patriarkh – Пророк Илия / Prorok Ilja. Muzyka zawarta na tym albumie to znów postęp i nowa wizja zespołu pod nowym szyldem. W pakiecie kobiecy wokal, klimatyczne chóry, zgrabna i nieprzesadzona orkiestracja, koncept wciąga w motyw przewodni historii o Proroku Ilja. Swego rodzaju kropką nad „i” było release party w Łodzi, gdzie zespół odegrał album w całości wraz z orkiestrą symfoniczną. Klasa.
3. Uulliata Digir – Uulliata Digir. Eksperymentalny post-metal prosto z Poznania. Muzycznie inspiracji słychać tu sporo: Cult of Luna, Tool, Absent in Body, Obscure Sphinx, Furia, Oranssi Pazuzu. Całość wraz z tekstami mnie osobiście powala, choć słyszałem opinie, że to płyta z kategorii love it or hate it.
4. Dormant Ordeal – Tooth and Nail. Oj niezliczoną ilość razy przemieliłem tę płytę. W death metalu AD 2025 z takim progresywno/technicznym zacięciem nie słyszałem nic lepszego.
5. Hållbar  – Nemesis. Nie raz dzieliłem się opinią, że uwielbiam debiutantów, w muzyce których czuć dzikość i szczerość. Tutaj warszawska ekipa zgrabnie łączy melodyjne partie gitar w black/death metalowym anturażu, okraszone dzikim kobiecym wokalem z deathcore’owym vibem.
6. Scour – Gold. Poczynania black metalowej kapeli pod dowództwem Anselmo z Pantery śledziłem od pierwszej EPki, ale to, co wypluto na pełnym albumie, przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Intensywność i dzikość to chyba najlepsze określenia, opisujące płytę Gold.
7. Myr – Helvegen. Dwóch Polaków, rezydujących w Norwegii, przesiąkniętych zagranicznym klimatem, stworzyło album, którego nie powstydziliby się ich zapewne ich idole, tuzy norweskiego bm kalibru Satyricon czy Bathory.
8. Haeresis – Si Vis Pacem Para Bellvm. Laur roku należy też do niemieckich post-black metalowych debiutantów z Hæresis.
9. 1914 – Viribus Unitis. Zespół 1914 urzekł mnie swoim debiutem, potem śledziłem ich poczynania nieco po macoszemu. Ale po usłyszeniu najnowszego wydawnictwa ukraińskiego zespołu – zmiotło mnie. Bardzo polecam.
10. Ciężko było wybrać płytę zamykającą mój TOP10: Behemoth wypuścił wyjątkowo dobry album, na równie wysokim poziomie stanął Hate (choć Rugię oceniam wyżej od Bellum Regiis), Debemur Morti wydał znakomite Blut aus Nord oraz Martröd, Novembers Doom wydaje się ciekawszą propozycją wobec ostatnich dokonań PL czy MDB. Suma summarum stawiam na Mysthicon – Bieśń.

Tuż za podium: Gaahls Wyrd – Braiding the Stories, Sothoris – D.O.M., Nasciturus – Fabulae, Impermanence – Anicca, Symbolical – Hope for Aerist.

Wadim Filiks

Nostalgiczny to był dla mnie rok, naznaczony przede wszystkim świetnym koncertem Pantery w czeskiej Ostrawie. W przerwach od celebracji każdego dźwięku zmiksowanej przez Terry’ego Date’a wersji Reinventing the Steel z 2020 udało mi się jednak pozostać na bieżąco z najważniejszymi nowościami płytowymi. Choć zabrakło mi solidnych pretendentów do miana albumu roku, z nieskrywaną radością podzielę się paroma wydawnictwami z roku 2025, które częściej niż raz gościły w moim odtwarzaczu. Kolejność przypadkowa (albo i nie).

1. Kanonenfieber – Live in Oberhausen. Nie ukrywam, że mam pewien sentyment do ekipy z Bambergu i śledzę ich poczynania od debiutu z 2021 roku. Wydana w 2025 roku koncertówka była zarejestrowana rok wcześniej przed publicznością w Oberhausen. Koncertowa płyta łączy najlepsze elementy dwóch LP zespołu, a przy tym jest świetnie zmiksowana. W sam raz pod zbliżającą się trasę koncertową Kanonów.
2. Coroner – Dissonance Theory. Jednym z milszych zaskoczeń minionego roku był powrót szwajcarskiego Coronera, którego sporo słuchałem za dzieciaka (Masked Jackal FTW). Oliwy do ognia dolał fakt, iż Dissonance Theory to pierwszy studyjny długograj grupy od… 1993 roku. Doświadczeni muzycy nadal dostarczają, a krążek stanowi ciekawy balans pomiędzy progresywnymi wycieczkami grupy sprzed trzech dekad z nowoczesnymi technikami produkcyjnymi. Efekt jest taki, że wprawny słuchacz od razu rozpozna autorów dźwięków, a jednocześnie dziesięć nowych numerów ma w sobie dużo świeżości.
3. Blut Aus Nord – Ethereal Horizons. Z francuskim Blut Aus Nord nie ma tego problemu, co z Coronerem – to trio regularnie raczy swoich fanów nowymi kompozycjami. Ethereal Horizons to ich szesnasty longplay, a niespełna 52 minuty materiału słucha się jednym tchem. Zespół doprowadził swój amalgamat atmosferycznego blacku i ambientu do perfekcji, aczkolwiek można mu zarzucić pewną powtarzalność motywów na ostatnich krążkach. Mimo to najnowsze dzieło Francuzów jest niezwykle klimatyczne i zdecydowanie godne uwagi.
4. Der Weg einer Freiheit – Innern. Pamiętam, jak ogromne wrażenie wywarła na mnie wydana w 2017 roku płyta Finisterre. Zeszłoroczne wydawnictwo Der Weg einer Freiheit może i nie powtórzyło tego efektu, ale i tak zasługuje na co najmniej kilka odtworzeń. Nagrana już z nowym basistą płyta kładzie nacisk na warstwę rytmiczną, a perkusja niejednokrotnie zbiera całą atencję. Solidna porcja nowoczesnego black metalu.
5. Scour – Gold. Pięć lat przyszło nam czekać na pełny album amerykańskiego Scour po pozytywnie przyjętej epce Black. Phil Anslemo w końcu na poważnie zaczął spełniać się w blacku, który inspirował go już w drugiej połowie lat 90. Dla jednych odkrycie, dla innych rozczarowanie – album Gold przyciąga uwagę dzięki swojemu frontmanowi. Gdyby nie obecność Phila, czy Scour miałby szansę wybić się spośród tysięcy kapel o podobnym brzmieniu? To chyba nie ma znaczenia, bowiem całościowo płyta wypada solidnie, choć Ameryki (sic!) nie odkrywa.
6. Uulliata Digir – Uulliata Digir. Rok 2025 zacząłem od odsłuchu poznańskiej formacji Uulliata Digir, debiutującej swoim self-titled albumem. Wysokiej klasy i nie dający się tak łatwo zaszufladkować materiał w swojej recenzji porównywałem do twórczości Hansa Zimmera, Obscure Sphinx i Michała Lorenca – tak, poznaniacy potrafili wziąć po szczypcie różnych przypraw, tworząc swój nietypowy muzyczny kociołek.
7. Pokuta – Metanoia. Za wszelką cenę chciałem uniknąć wyróżniania jednego polskiego albumu w osobistej kategorii „debiutu roku”. To nie KFPP w Opolu. Dlatego do mojego zestawienia trafiła rzeszowska Pokuta – młode trio, które zawiązało się w 2024 roku, a na Halloween 2025 wypuściło swoją pierwszą epkę, Metanoia. Solidna porcja black metalowego grania inspirowana norweskimi klasykami gatunku, w której wyróżniają się echa starego Mayhem. Warto śledzić kolejne poczynania grupy.
8. Patriarkh – Prorok Ilja. Nowa nazwa, nowa jakość. Do Proroka Ilji początkowo nie mogłem się przekonać, nie byłem w stanie przebrnąć dalej niż do końca Wierszalina II, szczególnie z powodu zabijających tempo melodeklamacji. Zdanie zmieniłem po usłyszeniu materiału na żywo w zabrzańskim CK Wiatrak. Każdy kolejny odsłuch utwierdzał mnie w przekonaniu, że kierunek obrany przez Patriarkha jest słuszny, a przyświecający albumowi koncept broni się – przede wszystkim na scenie, gdzie teatralność spotyka solidną warstwę muzyczną.
9. Robert Plant – Saving Grace. W przerwie od tych wszystkich metali otrzymałem też w 2025 płytę, która ma działanie kojące, a jednocześnie udowadnia, że niektórzy muzycy potrafią się starzeć z klasą. Legendarny wokalista Led Zeppelin, Robert Plant, wydał swój najnowszy krążek wraz z Suzi Dian i formacją Saving Grace. Tym razem sięgnął po nieoczywiste covery, tworząc inspirowane muzyką korzeni i americaną wersje zarówno tradycyjnych, jak i popularnych utworów, w tym Everybody’s Song z repertuaru dream popowego Low. Chapeau bas!
10. Black Sabbath – The Eternal Idol. Właściwie to powinienem uhonorować w tym miejscu Ozzy’ego (R.I.P.), wyróżniając zeszłoroczną wersję War Pigs w wykonaniu Judas Priest i samego Księcia Ciemności. Jednakże w 2025 roku ukazało inne ważne wydawnictwo związane z Black Sabbath – co prawda bez Ozzy’ego, a z Tonym Martinem na wokalu. Zremasterowana (w końcu!) wersja The Eternal Idol pozwala odkryć ten nieco zapomniany album na nowo. Odkurzony Ancient Warrior brzmi niezwykle świeżo, a cały krążek można stawiać na równi z Headless Cross.

Annika Gucwa

Czego by nie mówić o tym roku, to muzycznie zarówno pod kątem koncertowym, jak i wydawniczym zaliczam go do udanych. Obok stuprocentowo pewnych pozycji na moim osobistym podium znalazło się również miejsce na kilka niespodzianek, których słuchałam godzinami.

Kolejność alfabetyczna.

Behemoth – The Shit ov God. Nieco pretensjonalny tytuł nie przekłada się na szczęście na jakość płyty. Behemoth mają na swoim koncie kolejny album, który bezbłędnie łączy agresję i monumentalność. Klasa.

Hexvessel – Nocturne. Występ Hexvessel na festiwalu Roadburn był dla mnie okazją do przedpremierowego wysłuchania całości Nocturne na żywo, a tegoroczna premiera „jedynie” przypomniała o tym fenomenalnym połączeniu rytualnego folku i black metalu podanym z wizjonerstwem głównodowodzącego Kvohsta.

Marie Davidson – City of Clowns. W dużym skrócie: kawał znakomitej, nośnej elektroniki z błyskotliwym (choć niekoniecznie pozytywnym) komentarzem na temat społeczeństwa i sztuki.

Messa – Spin. Bardzo udany powrót Messy. Dzięki świetnej produkcji tego zgrabnego połączenia dark ambient i gothic rocka z doom metalem słucha się jeszcze lepiej.

Minuit Machine – Queendom. Choć nie należę do grona najzagorzalszych słuchaczy Minuit Machine, mam w zwyczaju śledzić nowe wydawnictwa francuskiej artystki. Queendom gościło w moich słuchawkach na tyle często, że miejsce w moim rankingu zapewniło sobie chwytliwą elektroniką i wysokiej jakości darkwave.

Sextile – yes, please. Świetna płyta zarówno w warunkach studyjnych, jak i na żywo. Wprost niesamowity groove i kipiące energią tracki są tutaj po mistrzowsku przełamywane transowym brzmieniem i chłodem synthów.

Sierra Veins – In the Name of Blood. W swoim jednoosobowym projekcie Annelise Morel po raz kolejny udowadnia, z jaką łatwością odnajduje się w stylistyce synthwave. Na jej najnowszym albumie melancholia sąsiaduje z wściekłością, a podejście do muzyki jest bezkompromisowe i bardzo osobiste.

Ultra Sunn – The Beast in You. Ależ mnie ucieszyła zapowiedź nowego albumu po ich zeszłorocznym wydawnictwie! W oczekiwaniu na premierę niemal zacierałam ręce, a darkwave’owych bangerów od Ultra Sunn namiętnie słuchałam całymi dniami.

Undertheskin – NEVER|RETURN. Na swojej kwietniowej trasie zespół zapowiadał premierę nowego krążka i stanął na wysokości zadania. Coldwave w ich wydaniu niezmiennie wypada dość minimalistycznie, a przy tym w stu procentach szczerze, bez przekombinowania czy udziwnień. Właśnie takie undertheskin jest bliskie mojemu zimnemu, gotyckiemu sercu!

Årabrot – Rite of Dionysus. Kierunek wyznaczony przez Årabrot już kilka wydawnictw temu nie przestaje mnie intrygować. Chociaż nieodzowny w ich muzyce surowy, rockowy trzon wybrzmiewa z mocą, to duchowy wymiar ich twórczości nabiera tu jeszcze większego znaczenia, a odsłuch albumu (zgodnie z tytułem) naprawdę przypomina rytuał.

Paweł Lach

Spotify podsumowując mój muzyczny 2025 rok orzekło, że mam gust osoby 60+. I kryje się w tym spostrzeżeniu mądrość algorytmów, bo od kilku lat raczej nasłuchuję, co słychać w obozach moich ulubieńców i czy wielkie firmy dostarczają wciąż czegoś interesującego. A nawet jeśli nie, to lubię odkurzyć ich klasyki. Smutno mi było, że zawiodłem się niestety na paru moich idolach, ale nie zdradzę których. Na szczęście wielu weteranów wciąż trzyma się nieźle, by wspomnieć Helloween, Turbo, Testament, Sodom, Destruction czy Coroner. Choć wyżej wymienieni nie w skoczyli ostatecznie do mojego subiektywnego podsumowania, to zasłużenie znajdą się w wielu innych. Chwała Starej Gwardii! Ale w mojej – alfabetycznie ułożonej dyszce – nie każdy trąci zaprzeszłym PESEL-em.

Armia – Wojna i pokój– żeby nie gadali, że tylko diabeł ogonem miesza w redakcyjnych podsumowaniach. Bardzo mnie ucieszyła ta płyta, która przywołuje ten sam podniosły, poetycki, a jednak pełen pasji i energii klimat pierwszych albumów. I muzycznie, i tekstowo rzecz wciągająca i niepokojąco na czasie.

Awakeness – Low Spirits.  Kapela z mojej małej miejscowości, ale nie promuję tylko z powodu lokalnych powinności. Poznałem chłopaków, gdy jeszcze pacholęciami byli i wypuszczali swoje debiutanckie demo, już obiecujące, ale nieco nieporadne. Każda ich kolejna produkcja to solidny krok naprzód. Debiutancki album to już pokaz siły i intrygujący miks blacku i deathcore’u.

Blut Aus Nord – Ethereal Hirozons. Łatwo mnie złapać na takie majestatyczne, psychodeliczne, rozbuchane hocki klocki. I tym razem Normandczykom się udało. I jakoś tu melodyjnie, bardziej chwytliwie, kusząco. A może tylko mi się wydaje?

Castle Rat – The Bestiary. Jak grać epickiego, brudnego doom hard rocka, to tylko w futrach i stalowych stanikach! Trzeba oczywiście uznać taką konwencję, ale ja jestem nerdem, więc łykam ją bez popitki – za hallowenowo/rekonstruktorskim anturażem stoi jednak kawał porządnego grania, to nie żaden zgryw.

Deafheaven – Lonely People With Power. A wiecie, że właściwie nigdy nie zagłębiałem się w ich dyskografii? Tyle mówiło się jednak o nowym albumie, że wypadało sprawdzić. No i zaskoczyło! A może skończę właśnie na „Lonely People With Power”? Ta mieszanina hałasu, atmosfery, dekadentyzmu i kalifornijskiego słońca wystarcza mi do szczęścia.

Evoken – Mendacium.  Ja po prostu bardzo lubię takie granie, które przywołuje w pamięci czasy świetności starego dobrego My Dying Bride czy Anathemy. Amerykanie podążają powolnie i dostojnie krainami cieni, a ja wraz z nimi kroczę z ochotą.

Imperial Triumphant – Goldstar. Dekadentyzm, dark jazz, Szatan, chaos, black metal, New York i Metro Goldwyn Mayer – tak trzeba żyć, z pompą, trzymając w jednej dłoni butelkę bourbona, a w drugiej cyrograf!

Messa – The Spin. Przynajmniej dzięki poprzedniej płycie o Włochach zrobiło się już głośno, ale mnie kupili – całkowicie zresztą – dopiero ostatnim albumem, który uważam za kompletny, wciągający, z miejsca klasyczny, gotowy zostać ze mną na dziesięciolecia.

Wardruna – Birna. Wardruna jaka jest, każdy widzi. Niczym mnie nie zadziwiła, ale jakoś przyjemniej czytało się komiksy z Thorgalem, gdy Einar śpiewał.

Yardburn – Junk. W 2025 roku może nie śrubowałem rekordu w ilości recenzji na łamach Kvlt, ale wśród płyt, o których wyraziłem swą opinię, ta dostała najwyższą notę. A to polska rzecz, ciekawa w każdym aspekcie – od muzyki, poprzez teksty, na oprawie graficznej albumu kończąc. Chłopaki grają z jajem, energią, bawiąc się konwencjami.

Joanna Pietrzak

Fajny był ten rok, nie zapomnę go nigdy. Wśród wydawnictw, które w 2025 roku wzbudziły we mnie ludzkie odruchy – ekscytacji, tudzież chociażby zainteresowanie – królowały przede wszystkim pewniaczki, do których byłam przekonana zanim ujrzały światło dzienne. Specjalne miejsce w moim czarnym serduszku zajmuje jednak jedna płyta – Proghma-C, od której zaczęła się kiedyś moja przygoda w pięknym, wielce zabawnym gronie. Ale to zupełnie inna historia. Jak zwykle zatrzymały mnie przede wszystkim składy, których nie da się bezpiecznie sklasyfikować i to ich wykraczanie poza wszelkie umowne ramy ma paradoksalnie największy dla mnie sens.

Proghma-C – Equation_Toxic: A. Jak mi miło w końcu powiedzieć cokolwiek o tej płycie! Trzy różne numery – dwa melancholijno-depresyjne i jeden 27-minutowy kolos. Ekstremalna forma idzie sobie pod rękę z narracją i konceptem. Całość jest wymagająca, skręca w różne rejony, zmienia tempo, czasem jest nawet niekomfortowo, a mimo wszystko udało się zachować tu kręgosłup. Perkusja szaleństwo, gitary i elektronika wariactwo, wokal we wszystkich odcieniach najlepszy pod słońcem. Album w jakiś sposób pozostał konsekwentny, spójny i ostatecznie pięknie wyprodukowany. Wspominałam, że Proghma-C nagrała ten materiał 10 lat temu? No cóż. Dwa wywiady temu z chłopakami przeżywałam tę nadchodzącą wtedy premierę równie mocno, co w tym roku. Rzecz dziwna i wspaniała. I o to w tym chodzi.

Imperial Triumphant – Goldstar. Amerykanie się nie patyczkują i dalej brną w swój kwadratowy metalowy chaos i jazzową dysharmonię. Być może to ekstraklasa awangardy. Być może bezczelne zadzieranie nosa. Ja to ciągle kupuję i się w tym lubuję.

Deafheaven – Lonely People With Power. Największą obelgą dla niektórych jest ironiczny epitet pod postacią „sympatyczny”. Tu jednak pasuje mi jak ulał to określenie – to jest sympatyczny album z sympatycznym pomysłem na całość.

Konrad Ciesielski – Koniec. Konrad poza swoim perkusyjnym kunsztem, pokazał kolejny raz talent kompozytorski i wydał album pod swoim nazwiskiem, dostarczając muzycznego ukojenia. Koniec to wydawnictwo bardzo nastrojowe, z wyraźną inspiracją od Mammal Hands czy Go Go Penguin. Jest subtelnie, bez krzyków, prawie kameralnie, ale też emocjonalnie i mocno w wyrazie tam, gdzie siła przekazu powinna być uwypuklona.

Anna von Hausswolff – Iconoclats. Znalazłam tu wszystko, co Anna tworzy najlepiej – klimat, duchowość, mroczny, trudny ambient i ciemność. Piękne, niepokojące, wciągające wydawnictwo.

Deftones  – private music. Nie ma dla mnie obecnie bardziej nostalgicznej grupy niż ekipa Chino Moreno. To płyta bardzo nierówna, ale dalej bardzo dobra.

Hubert Pomykała

Przez zdecydowaną większość 2025 roku słuchałem głównie klasyków spod znaku r’n’b, soulu i punk rocka, nurkując między innymi w przepastnych katalogach wytwórni Motown, tudzież dyskografiach Sade czy wspaniałych Circle Jerks. Żeby było zabawniej, mniej więcej w tym samym czasie narzekałem znajomym, iż nie słyszałem zbyt wielu dobrych płyt wydanych podczas ostatnich miesięcy. W końcu nie ma to jak pobyć sobie spokojnie w błogiej nieświadomości, nieprawdaż? Tak czy inaczej muziarskie zaległości zacząłem nadrabiać dopiero w okolicach października i mocno się wówczas zdziwiłem, natrafiając na kolejne znakomite wydawnictwa. Część z nich znajdziecie poniżej. Wciąż zostało mi sporo ciekawych albumów do przesłuchania, a co najmniej kilka ciekawych płyt zadebiutowało pod koniec grudnia, czyli wtedy, gdy zazwyczaj nie mam czasu na nic, oprócz ogarniania około-świątecznego chaosu, niemniej przedstawiam krótkie zestawienie, które mogę szczerze polecić już teraz.

Vauruvã – Mar da Deriva. Moja wiedza o zjawisku jakim jest black metal najwyraźniej wciąż pozostaje szczątkowa, ponieważ nie spodziewałem się tak zgrabnego połączenia wpływów zaczerpniętych z muzyki brazylijskiej z gitarami łojonymi tremolo i perkusyjnymi blastami. Mar da Deriva przykuwa mnie niczym czar, któremu nie mogę się oprzeć. Ale też wcale nie chcę go przezwyciężać.

Maruja – Pain to Power. Dla mnie to po prostu najlepszy punk rockowy materiał, jaki słyszałem od dawna.

PRO8L3M – Ex Umbra Ad Libertatem. Wydawnictwo dzielące fanów warszawskiego duetu – dla wielu najgorsza rzecz, jaką stworzył Oskar i Steez, zaś dla mnie najlepszy album w ich wspólnej karierze (pierwszego Art Brut nie wliczam, bo to przecież mixtape). Sporo tu luzu, rapowania na specyficznej wyjebce i eksperymentowania. Również i tutaj znajdziecie całe pokłady szeroko pojmowanego punk rocka.

Messa – The Spin. Rewelacyjna płyta, zaskakująca zarówno złożonością, jak i przystępnością, a na dodatek świetnie brzmiąca. Słuchanie tych kompozycji to czysta przyjemność.

JAD – Odwet. Ubój rytualny to jeden z najlepszych numerów JAD-u i nie zapraszam do dyskusji.

Crippling Alcoholism – Camgirl. Cenię sobie tę estetykę, czekam na więcej.

Blud Aus Nord – Ethereal Horizons. Nie znałem tego projektu przed przesłuchaniem Ethereal Horizons, czyli albumu, który dosłownie powalił mnie swoimi melodiami, patentami instrumentalnymi oraz klimatem. Podobno nie jest to wcale najlepsza rzecz od BAN, jednakże nadrabianie poprzednich dokonań tego projektu dopiero przede mną.

Steve Von Till – Alone in a World of Wounds. Widziałem go w czerwcu w warszawskim klubie Niebo i wówczas kompletnie mną pozamiatał (relację z koncertu przeczytacie na łamach Kvlt), grając Alone in a World of Wounds niemalże w całości. Ponadto nie spodziewałem się, że mężczyzna tak silnym charakterem i aż kipiący od charyzmy jest w stanie pozwolić sobie mentalnie na całkowicie bezkompromisowe uzewnętrznienie swojej głębokiej wrażliwości podczas występów na żywo. Cóż, obejrzenie Steve’a śpiewającego niskim, niejako przenikliwym głosem treść zawartą w do bólu szczerych tekstach na zawsze pozostanie w mojej pamięci.

Deftones – private music. Najlepsza płyta Kalifornijczyków od czasów wspaniałego Koi No Yokan. Trochę za dużo tu dłużyzn, ale i tak Chino z kolegami nadal mają u mnie fory. Czekam na koncert w Łodzi, a na dodatek przestała mi przeszkadzać sceniczna nieobecność pana Stephena „Ziemia jest płaska, a szczepionki złe” Carpentera.

Deafheaven – Lonely People With Power. Nie wkręciłem się w ten album jakoś totalnie, ale wciąż poświęcam mu sporo uwagi, co nie przydarzyło się innym dokonaniom Deafheaven po legendarnym Sunbatherze.

Łukasz Walas

W tym roku ode mnie będzie krótko, bez zbędnego wodolejstwa na temat zaległości (te mam wciąż z roku 2024) i tym podobnych: moja ubiegłoroczna wydawnicza “topka” kształtuje się następująco:

PŁYTA ROKU – Medico Peste – Aesthetic of Hunger – bo to płyta po prostu bezbłędna.

Za to, że zostały i zostaną ze mną na dłużej, dodatkowo na miejscach 2-5 wyróżnić chciałbym:
Amenra – De Toorn/With Fang and Claw  – bo w przekazywaniu emocji Belgowie wciąż nie mają sobie równych.
O.D.R.A – Breslau Spleen – bo to było najprzyjemniejsze taplanie się w syfie, jakie zespół zapewnił mi w całej swojej karierze.
Obscure Sphinx – Emovere – bo ten długo wyczekiwany powrót nie dość, że dowiózł, to jeszcze ani trochę nie spuścił z tonu.
Psychonaut – World Maker – bo to kolejny niesamowity krążek podopiecznych Pelagic Records.

Damian „Synu” Wiśniewski

Jak zwykle dopadło mnie pod koniec roku paskudne zakrzywienie czasoprzestrzeni i szok wynikający z bezlitosnego upływu czasu. Nie przesłuchałem szeregu albumów z 2025 roku, które miałem odnotowane i odłożone na później, a samo nadrobienie zaległości kosztować mnie będzie pewnie dobrych kilka miesięcy. Obowiązki są jednak obowiązkami i jakieś małe podsumowanie wypada mimo wszystko zrobić. Może nie najlepsze, ale takie, które przytrzymały mnie w minionym roku na dłużej – w tradycyjnym podziale na pięć albumów z Polski i pięć z zagranicy.

Nihilvm – Ancient Cosmic Emanation. Uduchowiony black metal z atmosferą, której – mimo prostoty użytych środków – jest tu pod dostatkiem. Znakomity album, którego w 2025 roku słuchałem z wypiekami na twarzy.

प्रलय – Beyond the Tattered Curtain of Unspeakable Madness. Zło w muzyce metalowej jest jednym z tradycyjnych tematów przewodnich, jednak jego prawdziwą esencję w swojej sztuce potrafią zawrzeć nieliczni. Materiał wywołujący dreszcze na plecach i psychiczny dyskomfort, kojarzący mi się przez pryzmat klimatu choćby z Death like Mass czy Lvcifyre. Lutowe i marcowe koncerty wydają się pozycją obowiązkową.

Angrrsth – Złudnia. Z toruńskimi podopiecznymi Godz ov War Productions przecierałem się dłuższą chwilę, jednak gdy już (dzięki Złudni) zaskoczyło, to bez wypłaty reszty. Niewątpliwie jeden z najczęściej słuchanych przeze mnie albumów końcówki 2025 roku.

Owls Woods Graves – Strix. Podobnie jak w przypadku Angrrsth – stosunkowo długo pozostawałem niewzruszony, Strix pozwolił mi jednak dołączyć do grona sympatyków Sów, Lasów i Grobów. Koncert w Toruniu tylko tę sympatię umocnił, czuję się więc zobowiązany, by o tym zespole i tej płycie w podsumowaniu wyraźnie wspomnieć.

Actum Inferni – Insygnia diabelskiej władzy. Draconis zaatakował znienacka, ale podskórnie wiedziałem, że zawiedziony nie będę. Kontynuacja drogi obranej na płytach Gniewu i Uzurpatorze niebiańskiego tronu sprzed trzech lat. Wierny tradycyjnej konwencji black metal, niepozbawiony jednocześnie wyraźnie chwytliwej i bujającej melodyki. Świetna rzecz.

–

Blut Aus Nord – Ethereal Horizons. Francuski projekt jest dziś prawdziwym black metalowym kolosem, który nową płytą wyłącznie umacnia wypracowaną przez lata pozycję. Muzyka piękna, monumentalna i piekielnie wciągająca.

Darvaza – We Are Him. To chyba najbardziej przystępna i najłatwiej wpadająca w ucho z dotychczasowych płyt Darvazy. Nie zmienia to jednak faktu, że wciąż pograne jest tu przekozacko. Grupa konsekwentnie wchodzi w rolę jednego z głównych rozgrywających na współczesnej scenie black metalowej.

Paradise Lost – Ascension. Na tych rzemieślników zawsze można liczyć. Mimo upływu lat Paradise Lost wciąż wydają się witalni, pełni temperamentu i muzycznego wigoru. W niszy, do której powrócili po wielu latach, rządzą niepodzielnie.

Castle Rat – The Bestiary. Klasyczny heavy/doom metal z potężnym riffem i wspaniałym, kobiecym wokalem? W każdych ilościach i o każdej porze. Żaden soundrack do sesji rpg w klimatach heroic fantasy nie brzmiał w 2025 lepiej.

Amorphis – Borderland. W moim podsumowaniu nie mogło zabraknąć miejsca dla metalowego mainstreamu, który również zdarzało mi się w zeszłym roku z ochotą eksplorować. Długo nie mogłem przekonać się do ostatniej płyty Finów, ale gdy wszystkie trybiki wskoczyły na swoje miejsca – przepadłem. Borderland to absolutna kopalnia hitów i jeden z najlepszych albumów zespołu od lat.

Rok 2025 będę wspominał niezwykle dobrze także przez pryzmat koncertów – od mniejszych, lokalnych sztuk, przez większe występy (pokroju Obscure Sphinx i Blindead 23, Primordial, czy Blood Incantation), aż po duże eventy z Papa Roach i Marilynem Mansonem na czele. Nie zawiodły też festiwale – wizyty na Mystic Festival i Summer Dying Loud pozwoliły naładować muzyczne baterie do granic możliwości. Pozostaje mi życzyć sobie – i wam – by nadchodzące 12 miesięcy było pod tym względem nie mniej udane.

Maciej „Masta”

Ciężko uwierzyć, że ostatnie muzyczne podsumowanie dla Kvlt pisałem w 2021 – w roku, w którym swój piąty studyjny album wydał niemiecki Der Weg Einer Freiheit. Z uwagi na sprawy „inne” był to także mój ostatni rok ścisłej współpracy z Kvlt .Teraz dałem się jednak złamać. Czy to ze względu na kolejny album Der Weg Einer Freiheit, który ujrzał światło dzienne ledwie kilka miesięcy temu? Czy to jest jeden wielki przypadek? Odpowiem prosto: „nie sondze”. Postanowiłem się odezwać z jednego zgoła innego zasadniczego powodu. Tak dobrego roku muzycznego nie pamiętam od bardzo, ale to bardzo dawna. Co ciekawe, kręciłem się głównie wokół mainstreamu. No i po drugie, układając sobie w głowie prywatną listę top ten, za diabła nie potrafiłem wyłonić numeru jeden. Wydane zostały w tym roku dwie płyty tak absolutne, że chyba tylko rzut monetą mógłby pomóc mi w wybraniu płyty roku. Co więcej, pozostałe pozycje na mojej liście także poukładane są trochę na chybił-trafił, gdyż w tym roku nie tylko dwa pierwsze miejsca są exequo. Pozostałe osiem też stawiam na równi obok siebie, bo nie da się tak genialnej muzyki zhierarchizować. Chcecie się dowiedzieć, o kim myślę? No to zapraszam do lektury.

11. Behemoth – The Shit ov God. Moją listę pozwolę sobie otworzyć albumem, który zasadniczo w ogóle nie powinien się tu znaleźć. Będę brutalny – na tym albumie nie ma nawet jednego wybitnego numeru, jednego utworu, który chwyta za duszę, ani nawet jednego momentu, który ciska człowiekiem o trotuar. Niby wszystko pięknie dopracowane i opakowane, a w środku… średniak. Postanowiłem jednak zużyć tę jedną pozycję swojej listy, żeby wyrazić swoje niezadowolenie. „Nie o take polskie black metale walczyłem”.

10. 1914 – Viribus Unitis. Naprawdę kawał rzetelnej i dobrze skomponowanej muzyki. Lubię te wojenne klimaty, zwłaszcza kiedy nie są przypudrowane sabatonowym różem, a na koncertach dzieciaki zamiast cukierków dostają porządny wycisk. A wstawka po polsku w drugiej części utworu The Siege of Przemyśl jest po prostu rozbrajająca. Ukraińcy nie porzucili dobrze sprawdzonych przepisów na muzykę, która miażdży zarówno melodią, jak i wokalem Dymitra Kumara. Jeśli nie znacie jeszcze 1914 (w co nie wierzę), to posłuchajcie którejkolwiek z ich płyt, a zakochacie się na amen. Na przykład właśnie w tej.

9. Grima – Nightside. Klimat na medal i muzyka na medal. A całość aż pachnie zimną Syberią.

8. Patriarkh – Prorok Ilja. Po debiucie w postaci Litourgiyi projekt Bartka Krysiuka zaczął nieco zbaczać z kursu. Do tego stopnia, że ostatnie wydawnictwa zaczęły mnie wręcz nużyć. Natomiast Prorok Ilja wjechał na takiej piździe, że przez pewien czas ciężko mi było wydłubać ten krążek z odtwarzacza, a w przypływie fascynacji w ostatnią majówkę odwiedziłem prawie mityczny Wierszalin, w którym to Eliasz Klimowicz postanowił zbudować Nowe Jeruzalem. Świetny koncept, świetne melodie, genialny klimat… i tylko wydania w drewnianym pudełku brakuje.

7. Aephanemer – Utopie. Kolejny album kolejnego z moich ulubionych zespołów. Aephanemer kocham przede wszystkim za zgrabną melodykę oraz (a może przede wszystkim) za damski growl w wykonaniu Marion Bascoul. Poprzednie dwa albumy Prokopton oraz A Dream of Wilderness stanowią mój absolutny top of the top. I dobrze wiem, że żadna z ostatnich płyt Aephanemer nie będzie odstawała od pozostałych. A jeśli trop francuskiego meloblack metalu z damskim wokalem i Wam przypadnie do gustu, to rzućcie łaskawym uchem na hord Houle, który to (gdyby nie fakt, że swój ostatni album Ciel cendre et misère noire wydali w roku ubiegłym) z pewnością znalazłby się także w moim tegorocznym podsumowaniu.

6. Saor – Admits the Ruins. Czy ja wspominałem, że mijający rok był wyjątkowo obfity w wydawnictwa wręcz sztandarowe? Tu mamy kolejny tego przykład. Pana Szkota z Glasgow słucham jeszcze od czasów Arsaidh, który to projekt po krótkim czasie zamienił się w Saor właśnie, a jego debiut Roots mam w wersjach wydanych pod szyldami obu tych projektów. Andy już od 12 lat z sukcesem miesza black metal ze szkockimi i celtyckimi korzeniami. Muzyka Saor pachnie mi bezkresnymi smaganymi wiatrem szkockimi wrzosowiskami, jeziorami w górskich dolinach i szczytami pokrytymi śniegiem. A wszystko to zamknięte w harmonijnych, przemyślanych melodyjnych ramach, okraszonych wyraźnymi pierwszoplanowymi dźwiękami dud. Tak naprawdę (o czym pisałem na początku) to nie wiem, czy Saor jest w tym roku lepszy niż na przykład Grima czy Aephanemer, niemniej Admits the Ruins jest albumem wybitnym!

5. Eldamar – Astral Journeys Pt. II: Dissolution. Jeśli miałbym wymienić jakąś muzyczną guilty pleasure, to zdecydowanie jest nim słuchanie projektu Eldamar. Norwegowie swoim konceptem tak daleko odeszli od black metalu, że wyłącznie miejscami da się poczuć ducha nihilizmu i destrukcji. Cała reszta to piękny aksamit, bezkresny ocean rozbijający się delikatnym pluskiem o skaliste brzegi jednego z podbiegunowych skalistych wybrzeży Norwegii . Astral Journeys Pt. II: Dissolution to druga odsłona konceptu astralnych podróży po rozgwieżdżonym skandynawskim niebie. Podobnie jak w części pierwszej, smutku i melancholii jest w tych czterdziestu minutach zamknięte tyle, że można by obdarować tymi uczuciami siedem innych kapel. A do tego piękny damski wokal, czyste gitary i smyczki. I nawet w najczarniejszych momentach albumu okraszonych growlem, przesterowanymi gitarami i perkusją, bezsilność i żal aż wyją do mnie. Genialny projekt, genialny album. Bezsprzecznie.

4. Mysthicon – Bieśń. Na tę płytę czekałem bardzo. Odkąd sześć lat temu usłyszałem ich pierwszy utwór Into the Dark okraszony dodatkowo zapożyczonym z Lux Occulty Passing Away, stałem się wielkim fanem tego projektu. Odpowiednio skomponowana mieszanka liryki i blastu daje w sumie materiał tak przestrzenny i różnorodny, że można go słuchać bez przerwy. A zagrany na okrasę Creation jest naprawdę znacznie lepszy od oryginału. Gdyby album był jeszcze o jeden kawałek dłuższy…

3. Myr – Hellvegen. No dobra, przy tej pozycji muszę się przyznać, że link do pierwszego singla podrzucił mi Naczelny okraszając go słowami, że wytarga mnie z butów. I faktycznie – darłem Myr, ile było prądu w sieci. Helvegen to najbardziej klasyczna odsłona oldschoolowego norweskiego black metalu a’la lata dziewięćdziesiąte. Tyle że brzmi bardziej autentycznie niż niejeden album wydany w czasach, w których człowiek listownie wymieniał się kasetami z chłopakami z Oslo lub znad Sognefjordu.

2. Haeresis – Si Vis Pacem Para Bellum. I tu zaczynają się schody… Jak wspomniałem na początku, dwa pierwsze miejsca należą do wydawnictw, które zostaną ze mną już do końca życia. Jeszcze pisząc te słowa, dalej nie wiem, czy to nie właśnie debiutowi Haeresis należy się tytuł płyty roku. Si Vis Pacem Para Bellum to album tak idealny, tak piękny, tak nieskazitelnie czysty i jednocześnie wypełniony tak klarownym złem, brutalnością i zniszczeniem, że jego pierwsze dźwięki można porównać jedynie do fali uderzeniowej eksplozji jądrowej. Haeresis prezentuje na tym albumie najczystszą formę post black metalu, najpiękniejszą formę muzyki w ogóle i pozostawia po sobie najbardziej oszałamiające odczucie, jakie może pozostawić obcowanie z dźwiękiem. I pomyśleć tylko, że na wokalu prezentuje się płeć zwana przez niektórych słabą. A gdyby uzmysłowić sobie sprawę, że to dopiero debiut Haeresis, ich pierwsza pełnowymiarowa płyta od momentu ich powstania dekadę temu, to już w ogóle oczy wychodzą z orbit. Wszystko tu jest piękne.

1. Der Weg Einer Freiheit – Innern. Tu niespodzianki akurat nie ma. To, że orzeknę Der Weg Einer Freiheit jako kapelę absolutną, to wiedzą wszyscy, którzy mnie znają. Tego, że Nikita ma stały kontakt z absolutem jestem pewien jak faktu, że siedzę teraz przed komputerem. I choć przy każdej recenzji kolejnego albumu Der Weg Einer Freiheit powtarzam, że jest to ich najlepsze dzieło i lepiej się nie da, to przy każdym nowym albumie stwierdzam, że jednak cholera się dało. Za każdym razem słuchając ciepłego jeszcze wydawnictwa, ogarnia mnie delikatny smutek, że oto zakończył się chwalebny marsz Niemców z Wurzburga, bo przecież nie istnieje muzyka lepsza i bardziej genialna. Może i Innern nie zaskoczył mnie tak, jak zrobił to Si Vis Pacem Para Bellum, to przecież ta płyta jest tak piękna i tak fundamentalna, że nie sposób nie pokłonić się po raz kolejny geniuszowi Nikity. I choćby za to należy im się tytuł płyty roku.

Artykuł Podsumowanie roku 2025 wg redakcji KVLT pochodzi z serwisu KVLT.

Odbędzie się tam 11. edycja Splat!FilmFest – największego w Polsce i jednego z najważniejszych na świecie festiwali nowego kina grozy, fantastyki, kina gatunkowego i bezkompromisowego kina arthousowego. Prestiż wydarzenia potwierdza ranking amerykańskiego magazynu Dread Central, który zaliczył Splat!FilmFest do grona najlepszych horrorowych festiwali globu.

Premiery z Cannes, Toronto i Wenecji

Program, jak co roku, oparty jest na nowościach prezentowanych na największych festiwalach filmowych. Publiczność może spodziewać się polskich premier, głośnych tytułów i filmów, które wywołały dyskusje w światowej branży. Karnety są już dostępne, a każdy z nich to przepustka do tygodnia intensywnych, mrocznych emocji.

Jednym z najgorętszych punktów programu będzie „Deathgasm 2: Goremageddon” – kontynuacja nowozelandzkiego hitu z 2015 roku, pełna krwi, czarnego humoru i odniesień do twórczości Petera Jacksona i Sama Raimiego.

Tradycyjnie na Splat!FilmFest odbędzie się polska premiera kolejnej odsłony kultowej antologii horroru „V/H/S/”. W tym roku zobaczycie „V/H/S/Halloween” – siedem krwawych, makabrycznych historii utrzymanych w klimacie Halloween. Wśród reżyserów są m.in. Casper Kelly, scenarzysta kultowej „Mandy” z Nicolasem Cagem, Bryan M. Ferguson („Bloody Bites”) i Paco Plaza, twórca serii „Rec”.

Prosto z Wenecji na ekrany Kinoteki trafi prawdziwe cacko: dokument „Boorman i diabeł” o udręce i ekstazie twórców „Egzorcysty II: Heretyka”, jednej z najbardziej znienawidzonych kontynuacji w historii kina.

Nie zabraknie też chorego, a zarazem groteskowo uroczego dziwadełka – „Syreny”: historii inspirowanej memicznym motywem „faceta z Florydy”. Tym razem wyjątkowy nieudacznik zakochuje się w syrenie, która ma bliżej do potwora z morskich głębin niż do Arielki z bajki Disneya.

Mocne debiuty

Wśród premier znajdzie się „Dust Bunny” – pierwszy pełnometrażowy film Bryana Fullera, reżysera odcinków serialu „Hannibal”. To ekstrawagancka opowieść o dziewczynce, która podejrzewa, że pod jej łóżkiem mieszka potwór. O pomoc prosi sąsiada wyglądającego jak ktoś, kto wie to i owo o zabijaniu – gra go rewelacyjny Mads Mikkelsen. Film jest zachwycającą mieszanką kina akcji, horroru i opowieści o dorastaniu.

Swoją siłę pokaże także „Karmadonna” – reżyserski debiut Aleksandara Radivojevica, współscenarzysty legendarnego „Serbskiego filmu”. To historia Jeleny, ciężarnej kobiety, którą tajemniczy głos w słuchawce zmusza do przekraczania kolejnych granic, to kino bezkompromisowe, mocne i zdecydowanie dla widzów o stalowych nerwach. Nazwisko twórcy zobowiązuje.

Mocnym, niczym cios w potylicę, punktem programu jest także „Miasteczko Shelby Oaks” – reżyserski debiut Chrisa Stuckmanna, popularnego youtubera i krytyka filmowego z dwoma milionami subskrybentów i niemal miliardem wyświetleń. Jego horror miał premierę na 28. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Fantasia i zebrał entuzjastyczne recenzje. To klasyczne kino grozy – siostra zaginionej gospodyni programu o nawiedzonych domach wyrusza na poszukiwania i szybko żałuje, że zaczęła.

Groza i eksperymenty filmowe

Na liście pierwszych tytułów Splat!FilmFest znalazły się też: głośny, nakręcony z perspektywy psa horror „Good Boy”, surrealistyczny i eksperymentalny „Martwy kochanek” o miłości pewnej grabarki, wstrząsająca „Ważka” z genialnymi rolami Andrei Riseborough i Brendy Blethyn oraz nowe dzieło francuskiego króla absurdu Quentina Dupieuxa – „Wypadek fortepianowy”.

Splat!FilmFest to wydarzenie, które od lat przyciąga miłośników grozy z całego świata. 11. edycja zapowiada się jako wyjątkowa uczta dla fanów mocnych wrażeń i filmów, o których trudno zapomnieć.

Splat!FilmFest odbędzie się:

24–31.10.2025 – Warszawa, Kinoteka (wydarzenie)

Pełny program festiwalu zostanie opublikowany na stronie splatfilmfest.com.

Artykuł 11. Splat!FilmFest – powraca największe święto kina gatunkowego w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Red. Hubert: Ozzy to jeden z tych gości, o których uważało się, że przeżyją nas wszystkich. Podobnie myślałem zresztą o duecie Lemmy oraz Bowie, ale obaj Panowie zawinęli się z tego świata kilka dni po sobie, niespełna 10 lat temu. Nagle. Gdy do tego doszło, byłem piekielnie smutny. Jak to Lemmy zmarł? Przecież po wybuchu atomówki przetrwać miał tylko on i karaluchy. Bowiego zabrało raczysko? Niemożliwe, przecież sam Ziggy Stardust nigdy by na to nie pozwolił. Ozzy? Kurde, układ immunologiczny tego typa zniesie wszystko. Tak się przecież wydawało przynajmniej części z nas, prawda?

Mniejsza o romantyzowanie śmierci tych największych. Odeszły prawdziwe legendy, które wybudowały sobie za życia pomniki jak ze spiżu. Tacy nie mogą umierać, bo po prostu cholernie trudno pogodzić się z bolesnym faktem, że tych ich już nie ma, odeszli i nie wrócą.

Każdy z trzech wymienionych wyżej Panów pozostawił po sobie opasły katalog fenomenalnej muzyki, natomiast dla mnie prywatnie śmierć Osbourne’a stanowi początek końca pewnej epoki w historii ciężkiego grania. Raz: zmarł pionier metalu, człowiek, który niósł tę muzykę na ustach na początku lat 70. zeszłego wieku. Dwa: odszedł podręcznikowy przykład gwiazdy rocka, gościa sukcesywnie przyzwyczającego kolejnych dziennikarzy do coraz bardziej wymyślnych ekscesów. W żaden sposób nie pochwalam jego zachowań, ale przyznaję, świetnie czytało się o nich w książce Ja, Ozzy. Trzy: jeszcze w czerwcu w Londynie przypadkiem wpadłem na Jimmy’ego Page’a. Miałem okazję uścisnąć jego wątłą dłoń. Sposób, w jaki mi ją podał, dobitnie przypomniał mi, że autor gitarowego solo-absolutu, jakim niewątpliwie jest słynna partia w Stairway to Heaven, nie ma zbyt wiele czasu. Jimmy ma 81 lat. Jego odejście też będziemy przecież musieli jakoś przełknąć. 

Wróćmy jednak do Ozza. Najważniejsze, że ten pozostawił po sobie całe mnóstwo rewelacyjnych numerów, do których wraca się z ogromną przyjemnością. Co więcej, nie były to wyłącznie numery rozrywkowe. Słynny frontman udzielił się w pokaźnej liczbie ballad tudzież po prostu smutnych kawałków, których teksty łatwo przełożyć sobie na własne doświadczenia.

Najbardziej dziękuję za pierwsze pięć krążków Black Sabbath, a także Changes, Dreamer i mocarne No More Tears.

Red. Synu: Ozzy Osbourne był jednym z pierwszych artystów stricte metalowych, których poznałem jako świadomy słuchacz. Wibrująca gitara i charakterystyczny śpiew w refrenie singlowego Perry Mason z Ozzmosis do dziś zajmują zresztą szczególne miejsce w moim sercu.

Na psychikę młodego człowieka, z właściwą siłą oddziaływały też oczywiście wszystkie legendy o porozgryzanych nietoperzach, oceanie pochłanianych używek i życiu gwiazdy rocka, jakiego był symbolem. I choć zawsze zastanawiałem się, ile w pozascenicznej kreacji nieporadnego, zagubionego i nadającego na całkowicie rozregulowanej częstotliwości artysty, było pozy i roli, nigdy nie miałem wątpliwości, że na scenie, na której przeistaczał się w ucieleśnienie osobowości i charyzmy, zawsze był sobą. 

Odeszła legenda, jedna z najważniejszych figur w historii heavy metalu i prawdziwa ikona popkultury. Odszedł Książe Ciemności.

Red. Brzeźnicki: Grałem wczoraj z zespołem próbę, gdy zaczęły spływać wiadomości o treści „Ozzy nie żyje”. Nagle granie death metalu przestało dawać taką satysfakcję jak moment wcześniej, a zaskoczenie i smutek przebiły się przez inne uczucia. To zadziwiające, że osoba, która nigdy nie była bliżej mnie niż kilkaset kilometrów, może wywołać podobne wzruszenie. Słuchając muzyki naszych idoli, wchodzimy z nimi w interakcję, „poznajemy się” i stajemy się sobie bliscy. Ozzy był na scenie od zawsze. Nie ma metalowców, którzy słuchali metalu dłużej, niż istniał Black Sabbath, bo to Sabbath wymyślił gatunek. To Osbourne z kolegami przyczynili się bezpośrednio do powstania ruchu zwanego ciężkim graniem i metalem, a co za tym idzie – całej subkultury, z którą się identyfikuję od jakichś trzydziestu trzech lat.

Znam większych od siebie maniaków Ozzy’ego i Sabbath. Zacząłem słuchać metalu na początku lat 90. i wbiłem od razu w style współczesne temu okresowi, uważając BS za „granie dla dziadków”. Poznawałem utwory z coverów innych kapel, takich jak Anthrax i ich świetną wersję Sabbath Bloody Sabbath, Vader z mrocznym Black Sabbath, Sepuluturę z Symptom of the Universe, Biohazard z After Forever i genialny Faith No More z wykonem War Pigs, którego już nikt według mnie nie przebije. Czas mijał, pesel się starzał i zacząłem zauważać, że nie tylko łomotem metal żyje. Najpierw uderzyła mnie solówka Ozzmosis, gdzie Perry Mason zabił mnie riffem i doceniłem świetny styl Zakka Wylde’a. Od tego czasu częściej spoglądałem w stronę Ozzy’ego i jego dokonań. Im jestem starszy, tym bardziej je lubię, w końcu mogę się nazwać fanem Sabbath i często odtwarzam ich płyty z winyli, bo nic tak nie smakuje z czarnej płyty, jak stary Black Sabbath!

Tak jak wszyscy, zdawałem sobie sprawę z chorób i zbliżającej się śmierci najpotężniejszej gwiazdy rock n’ rolla, jaką był bez wątpienia Ozzy. Niestety i tak dałem się zaskoczyć, i tak czuję niedowierzanie. Jest to koniec pewnej epoki, Ozzy był nie tylko muzykiem, ale i symbolem, który długo migał się śmierci, mówiąc jej z brytyjskim akcentem „Fuck off”. Boję się myśleć, ile płyt jeszcze „nagra” i jaka okrutna kasa będzie bita na jego śmierci, ale wiem jedno – on sam przez całą, długą karierę żył zgodnie ze sobą, tworzył i kreował się na siebie. Był maszynką do robienia pieniędzy, ale na tyle wyrazistą, że to na jego stylu ten cały biznes się opierał. Amen.

Red. Marta: Dla mnie Ozzy był zawsze – ale przez większość mojego życia w tle, bo słuchać np. Black Sabbath, w znaczeniu: przesłuchiwać całe płyty i wracać do nich, zaczęłam może z 10 lat temu. Mam wiele wspomnień i dobrych wrażeń związanych z kilkoma ich płytami – no patrz, akurat tymi z Ozzym – Paranoid wielbię, ale napisać tu chciałam o utworze być może budzącym ambiwalentne odczucia u wielu osób: Changes. Chodziłam wtedy jeszcze do szkoły i zachorowałam na jakąś grypę. Oczywiście uciecha, bo nie musiałam do tej szkoły iść. Całe dnie jadłam jogurty, czytałam niesamowitą grubą powieść „Łowcy fok” í słuchałam wspaniałego katowickiego Radia Flash, które wiele lat uczyło mnie muzyki. Bardzo często w tym czasie puszczali Changes. Głos Ozzy’ego í te klawisze – obydwa wyciągające się w niemożliwie wzruszający sposób, skupiony i spokojny – łapały za serce i przenosiły w inne krainy, całkiem mocno w te morskie, surowe, o których czytałam w „Łowcach fok”. Od tamtego czasu dźwięki w tym kawałku, włącznie z wokalem, kojarzą mi się z tęsknotą za przestrzenią, wiatrem, naturą i z respektem przed jej zmiennością – przecież jednocześnie tak pierwotnie pociągającą.

Dziś siedziałam w pracy i kiedy w – innym już – radiu puścili Changes, miałam gęsią skórkę, która aż bolala. Ozzy is going through his biggest change – nie będzie już z nami materialnie jego zadziornej i pełnej ciepła osoby i tego jedynego w swoim rodzaju głosu. Ale to tylko powierzchowna zmiana – on tam gdzieś już urządza Halloween, a to, co stworzył w muzyce i dla niej, zostało z nami, żyje w najlepsze i inspiruje. Ja za to i za te wszystkie emocje jestem mu niezmiernie wdzięczna.

Artykuł Pożegnanie Ozzy’ego wg redakcji KVLT pochodzi z serwisu KVLT.

Jakie znaczenie ma odpowiednie rozmieszczenie głośników w kinie domowym?

Rozmieszczenie głośników w kinie domowym ma ogromne znaczenie dla jakości dźwięku, jaki będziemy odbierać podczas oglądania filmów, słuchania muzyki czy grania w gry. Głośniki powinny być ustawione w taki sposób, by zapewniały odpowiednią przestrzenność dźwięku, a także umożliwiały precyzyjne odwzorowanie efektów dźwiękowych w zależności od ich położenia. Odpowiednie ustawienie głośników pozwala uzyskać efekt dźwięku przestrzennego, co zwiększa realizm wrażenia, które daje kino domowe.

• Dla systemu 5.1 (trzy przednie głośniki, dwa tylne oraz subwoofer) głośniki frontowe powinny być ustawione w odległości od słuchacza na wysokości uszu, najlepiej w równych odległościach, tworząc kąt około 30 stopni względem miejsca odsłuchowego.

• Głośnik centralny należy umieścić w centralnym punkcie, najlepiej tuż pod telewizorem lub na jego poziomie.

• Głośniki surround (tylne) powinny być umieszczone z boku lub lekko za słuchaczem, aby dźwięki tła i efekty przestrzenne były wyraźnie słyszalne.

• Subwoofer natomiast, ze względu na charakterystyki niskotonowe, można umieścić w różnych częściach pokoju, aby uzyskać najlepszy efekt basowy.

Jeśli zależy Ci na pełnym efekcie surround, tradycyjny zestaw głośników może być lepszym wyborem. Warto również zauważyć, że soundbary, takie jak te dostępne na stronie https://www.salonydenon.pl/20-soundbary, mogą być doskonałym rozwiązaniem dla osób, które nie mają miejsca na większy system audio, a mimo to oczekują dobrej jakości dźwięku.

• Soundbar należy ustawić bezpośrednio pod telewizorem lub tuż nad nim, upewniając się, że jest na wysokości uszu siedzących osób, aby dźwięk był skierowany w stronę słuchacza. Ważne jest, aby soundbar znajdował się w centralnej części pomieszczenia, z zachowaniem odpowiedniej odległości od ścian, co zapewni optymalną jakość dźwięku.

Warto stawiać na jakościowe modele takie jak np. te z linii Q Acoustics 3000c, dzięki czemu będziemy mogli liczyć na doskonałe wrażenia.

Jaki zestaw stereo wybrać do kina domowego?

Wybór odpowiedniego zestawu stereo do kina domowego zależy od wielu czynników, takich jak wielkość pomieszczenia, budżet oraz preferencje dźwiękowe. Dobrze dobrany zestaw stereo powinien oferować czysty, wyrazisty dźwięk, który dobrze sprawdza się zarówno w filmach, jak i w muzyce. Wśród popularnych opcji warto rozważyć systemy, które oferują zarówno wysoką jakość dźwięku przestrzennego, jak i niskie koszty eksploatacji.

Jeśli zależy nam na uzyskaniu jak najlepszych wrażeń dźwiękowych w filmach, warto zwrócić uwagę na zestawy stereo, które są zbudowane z myślą o kinie domowym. Takie systemy często oferują głośniki z szerokim pasmem częstotliwości, które pozwalają na odwzorowanie zarówno niskich, jak i wysokich tonów, a także na precyzyjne zlokalizowanie źródła dźwięku w przestrzeni. Z kolei dla tych, którzy preferują prostsze rozwiązania, dobrym wyborem mogą okazać się soundbary, które łączą funkcjonalność i kompaktowość, zapewniając przy tym satysfakcjonującą jakość dźwięku.

Jakie akcesoria mogą poprawić jakość dźwięku w systemie kina domowego?

Aby uzyskać jak najlepsze wrażenia dźwiękowe, warto zainwestować w odpowiednie akcesoria do kina domowego. Na rynku dostępnych jest wiele dodatków, które mogą poprawić jakość dźwięku, takich jak:

• podstawki pod głośniki
• kable wysokiej jakości
• akustyczne panele tłumiące dźwięki w pomieszczeniu

Dobrze dobrane akcesoria mogą znacznie poprawić przestrzenną jakość dźwięku oraz zredukować niepożądane zakłócenia.

Podstawki pod głośniki pozwalają na precyzyjne ustawienie głośników, a także zapewniają ich stabilność, co ma znaczenie w przypadku głośników o dużych mocach. Kable wysokiej jakości gwarantują, że sygnał audio będzie przesyłany bez zakłóceń, a jest to szczególnie ważne w systemach audio wysokiej klasy.

Prawidłowe rozmieszczenie głośników oraz soundbara w kinie domowym ma duże znaczenie dla jakości dźwięku, jaką będziesz odbierać podczas seansów filmowych czy słuchania muzyki. Ważne jest, aby dobrać odpowiedni zestaw stereo, który spełni Twoje oczekiwania pod względem jakości dźwięku oraz łatwości użytkowania. Soundbary z kolei są doskonałym rozwiązaniem dla osób, które szukają prostoty, choć dla prawdziwych miłośników kina domowego tradycyjny zestaw głośników pozostaje niezastąpiony.

Artykuł Jak rozmieścić głośniki oraz soundbar w kinie domowym – jaki zestaw stereo wybrać? pochodzi z serwisu KVLT.

Och i ach, co to był za rok – pomyślał każdy, gdy nadchodzi kolejny, dwunastomiesięczny okres. Dla nas, w kwestii najbardziej istotnej, nadeszła pora, aby przystąpić do kronikarskiego obowiązku i przeanalizować, czy mieliśmy czego słuchać. Czy pojawiły się zjawiskowe wydawnictwa? Oczywiście. Czy wstrzymywaliśmy oddech, a serce się łamało? Być może. Ostatecznie łączyły nas pewne podobne spostrzeżenia, a dzieliły inne, jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ten rok obfitował w mniej sensacji i dysonansów, za to dzielnie wykazaliśmy więcej zbliżonych muzycznych typowań niż zwykle. Tym razem, wśród kilkudziesięciu wskazanych premier, najczęściej przywoływaliśmy wielce udane albumy The Cure, Jerry’ego Cantrella, Blood Incantation, Marylin Manson czy „muzycznie niebezpiecznych” Akhlys. Nie zabrakło pochwał dla elektroniki spod znaku nowinki Ultra Sunn czy wyjadaczy od Trentemoller,  odkopanych z odmętów Pure Reason Revolution albo weteranów z Opeth. Wśród rodzimych wykonawców prym wiedli między innymi Deus Mortem, Death Like Mass, Thaw, Halny czy Blindead 23.

Były emocje!

Zapraszamy do podsumowania roku 2024 według redakcji KVLT!

Marcin „Mały” Brzeźnicki

Stworzenie muzycznego podsumowania z roku na rok staje się dla mnie coraz trudniejsze. Brak albumów, które zbliżają się swoją wyjątkowością względem ukochanych klasyków to jeden problem, ale tym drugim, paradoksalnie jest ilość i jakość muzyki ze streamingu. Zdarza się, że nawet jak trafię na album zapowiadający się na coś mocnego, to ginie on w całej masie innych odsłuchów i z czasem o nim zapominam. Teraz siedzę przed klawiaturą i pamiętam muzykę, a nazw nie. Coś tam odkopałem, czegoś się nie udało…
Jak się okazało, tytułów, jakie zakwalifikowały się do wyróżnienia nie było tak wiele, ledwie kilkanaście. Rok miniony przyniósł sporo średnich albumów dużych kapel, bardziej podobały mi się nowości undergroundu. Smuci także niesłabnący trend na pompowanie średniaków dużych nazw – byle jakie albumy były nazywane zajebistymi tylko dlatego, że nagrał je zespół A lub B, a znacznie ciekawsze płyty mniej przyklepanych przez ogół składów były klasycznie olewane. Szkoda, bywa. Moje podsumowanie wygląda następująco.

1. Burning Sky – „Despair of the Damned” – nowy album death/hardcore’owców ze Śląska zmiótł wszystkie pionki z planszy. Ich ciężarny, bolt throwerowy death metal tym razem został silnie wzmocniony brutalnym, zmetalizowanym HC, dając krążek ciężki, mroczny i trafiający każdym dźwiękiem w mój gust.
2. Marilyn Manson – „One Assassination Under God – Chapter 1” – smutny urok tego albumu, jego ładunek emocjonalny i nawiązanie muzyczne do klasyków dyskografii artysty dało album najmocniejszy od wielu lat, godny najlepszych czasów MM.
3. Khold – „Du dømmes til Død” – zawsze lubiłem styl tego zespołu, nazwałbym go wręcz przebojowym. Utwory kipią energią, dynamiką i obowiązkowym jadem. Wracam do niego częściej niż początkowo bym się spodziewał, bardzo dobra pozycja w płytotece zespołu i warta swego miejsca na regale.
4. Slope – „Freak Dreams” – hardcore’owa załoga z Niemiec od początku istnienia mocno się inspiruje rapującymi załogami lat 90. Nowa płyta przyniosła swoisty mezalians ciężaru HC, funkowego groove i gęstych, głównie rapowanych wokali. Coś dla fanów Infectious Groove czy pierwszego H-Blockx.
5. Bruce Dickinson – „The Mandrake Project” – tu nie ma co wiele się rozwodzić. Świetny powrót do solowego grania, mocna kondycja, dobre piosenki, zapamiętywalne melodie i potężne brzmienie.
6. Sebastian Bach – „Child Within The Man” – takiego hard rocka mógłbym słuchać cały czas. Bacha lubiłem w Skid Row i lubię solo. Zdarzały mu się gorsze płyty, ale ostatnia do nich nie należy. Jest przebojowo, ale z ciężarem. Płyta, do której na pewno będę wracał już zawsze.
7. Pure Reason Revolution – „Coming Up To Consciousness” – znam ten zespół od dawna, ale nigdy nie udało mu się nagrać płyty, która by mnie uwiodła w stu procentach. „Nówka” to w końcu zmieniła. Piękne melodie, piękny duet wokalny i rock progresywny, jaki zaliczyłbym do gatunku tych bardziej rozmarzonych, klimatycznych.
8. Jerry Cantrell – „I Want Blood” – za każdym razem, gdy słucham tej płyty, zastanawiam się dlaczego nie ukazał się z logiem Alice in Chains. Chyba do tej pory żaden solowy album Cantrella nie nawiązywał aż tak do klimatu Alicji i aż tak bardzo mi się nie podobał. Płyta, która zdecydowanie zasługuje na sprawdzenie i zapamiętanie.
9. Nonexister – „Demons” – szwajcarski projekt zaczął swą karierę na wysokim poziomie. Łatwo mnie złapać na dobry industrial, ale ten album jak dla mnie wykracza poza przeciętność. Słyszalne nawiązania do Nine Inch Nails absolutnie nie przeszkodziły muzykom w stworzeniu własnego stylu i brzmienia. Jestem bardzo ciekawy dalszego rozwoju zespołu.
10. P.O.D. – „Veritas” – płyta, którą włączyłem z nudów, z nastawieniem prawie zerowym. Wciągnąłem się. Nadal nie widzę tego rozdmuchiwanego, wielkiego powrotu nu metalu w jakości nagrywanych albumów, ale ten krążek jest jednym z niewielu wyjątków. W ich dyskografii poza „Satellite” nie było niczego, co dałbym radę słuchać. Nowa płyta jest chyba najcięższym dziełem zespołu, poza obowiązkowymi, przebojowymi kawałkami, trafiło tu parę naprawdę ciężkich partii, a całość wydaje się szczera. Band chyba chciał coś sobie udowodnić i wrócić w mocnym stylu, co na moje się udało. Kto nie lubi takiego komercyjnego grania, to w porządku , niech nadal trzyma się od nich z dala, nie zmieni zdania.

Piotr Czwarkiel

Przymierzając się do tegorocznego podsumowania roku, bałem się ile przegapiłem. Proza życia wyłączyła mnie ze śledzenia nowości muzycznych w takim stopniu jak w ubiegłych latach. Jednak robiąc przegląd premier roku 2024, okazało się, że jednak sporo dobrych nowości zagościło u mnie na dłużej. Poniżej moje muzyczne podsumowanie roku 2024 wraz z krótkim komentarzem.

Kalt Vindur – „Magna Mater” – bardzo mi się podoba rozwój tej dukielskiej hordy. Z płyty na płytę pokazują nieco inne oblicze, lecz nadal w ich muzyce czuć ten wyjątkowy pierwiastek indywidualności. Nowa płyta jest wspaniała od pierwszej do ostatniej sekundy.

Witch Club Satan – „Witch Club Satan” – to black metal serwowany przez roznegliżowane Norweżki. Muzycznie jest to klasyczne granie, ale całościowo wyczuwam w tym sporą dozę szczerości, jak i dzikiej muzycznej agresji. Feministyczny black metal \m/

Halny – „Zawrat” – kiedy masz ochotę posłuchać nowej Mgły (a ona wydaje jakąś koncertówkę), a dwie ostatnie płyty Furii omijasz szerokim łukiem, wtedy warto zanurzyć się w muzycznej otchłani opolskiej kapeli Halny i pójść na Zawrat. Mistrzostwo!

Thaw – „Fading Backwards” – oj długo czekałem na nowy album Sosnowiczan, a teraz pieję z zachwytu i generuje scrobble na last.fm w ilościach hurtowych.

Akhlys – „House of the Black Geminus” – po raz kolejny Amerykanie dowożą. Tutaj wszystko się zgadza, diabelskie ambienty powciskane między szaloną ścianę black metalowych dźwięków.

Wandal – „Ryk przodków” – jak to mawiają – nie samym metalem człowiek żyje. No i dobrze, bo gdybym przespał tę muzykę, to bym wiele stracił. Polsko-norweski folkowy projekt pokazuje, że można grać fajną muzykę, nie kopiując na siłę Wardruny czy też Heilung. Wielkie propsy.

Axioma – „Live Totality” – uwielbiam odkrywanie muzyki za pośrednictwem algorytmu Youtube’a. Pewnego dnia wyskakuje mi jak Filip z konopi, nieznana dotychczas grupa Axioma i robi takie wrażenie, że próbuję się pozbierać. Kompozycja została napisana specjalnie na potrzeby występu i nagrana w trakcie pełnego zaćmienia Słońca na przyczepie nad jeziorem. Sludge / post-metal z elementami blacku i do tego pełna paleta emocji.

Horned Almighty – „Contagion Zero” – zgubiłem ze swoich muzycznych radarów duński Horned Almighty, ale jak tylko w moje ręce wpadła nowa płyta, to nie omieszkałem jej sprawdzić. Nie zawiodłem się, bo „Contagion Zero” to wulkan niesamowitych melodii. Polecam bardzo.

Hulder – „Verses in Oath” – czyli po raz kolejny znakomity black metal.

Iotunn – „Kinship” – płyta z mocnym vibem norweskiego In the Woods…. Piękne wokale okraszone prog metalem.

Na koniec wyróżnienia kieruję dla płyt: SERPENTS OATH „Revelation”, FIVE THE HIEROPHANT „Apeiron” oraz KIR „L’appel du vide”.

Wadim Filiks

Inżynier Mamoń w „Rejsie” mówił, że podobają mu się melodie, które już raz słyszał. Mam podobnie. Choć staram się być na bieżąco z nowościami wydawniczymi, to często potrzebuję więcej czasu, żeby przekonać się do tej czy innej płyty. A im więcej lat na karku, tym coraz trudniej przychodzi mi zakochanie od pierwszego odsłuchu. Mimo to, w 2024 roku znalazło się kilka albumów, które częściej gościły w moim odtwarzaczu.

1. Panzerfaust – „The Suns of Perdition – Chapter IV: To Shadow Zion” – mój tegoroczny niekwestionowany numer jeden. Rewelacyjny album, który polecam z całego serca. Świetnie zwieńczenie serii czterech albumów, zapoczątkowanej krążkiem z 2019 roku. Opus magnum Panzerfausta? Myślę, że ekipa z Kanady wciąż nie powiedziała ostatniego słowa.
2. Akhlys – „House of the Black Geminus” – jak obiecał, tak zrobił. Naas Alcameth przekonywał w licznych wywiadach, że nie wyda na świat bliźniaczej kopii świetnej „Melinoë”. Do najnowszego placka Akhlys podchodziłem nieco z rezerwą, ale po kilku spinach oniryczny black metal sprawił, że stałem się porwany obłędem 😉
3. Paysage d’Hiver – „Die Berge” – ależ powrót zaserwował nam w tym roku Wintherr! Jego one man band o nazwie Paysage d’Hiver to prawdziwy klasyk helweckiego black metalu, w którym wszystko się zgadza, jak w szwajcarskim zegarku. „Die Berge” perfekcyjnie kontynuuje obrany na poprzednich krążkach kierunek.
4. Kanonenfieber – „Die Urkatastrophe” – choć nie dorównuje debiutanckiej „Menschenmühle”, to i tak „Die Urkatastrophe” świetnie się słucha. Opowieści z frontów Wielkiej Wojny okraszone melodyjnym black i death metalem to popisowy element Kanonenfieber – jednego z najważniejszych niemieckich fenomenów ostatnich lat.
5. Wormwitch – „Wormwitch” – bardzo pozytywne zaskoczenie, które może przekonać niedowiarków powątpiewających w umiejętności kanadyjskiej kapeli Wormwitch. W tym roku ekipa uraczyła nas self-titled albumem, który prezentuje bardziej zaciekłe, bezkompromisowe i mocniejsze spojrzenie na melodyjny black metal.
6. Nimbifer – „Der b​ö​se Geist” – na liście TOP10 nie mogło też zabraknąć debiutanckiego wydawnictwa, a wybór był spory, bowiem rok 2024 obfitował w nowe kapele na rynku metalowym. Jeśli mam kogoś wyróżnić, to mój wybór pada na niemiecki Nimbifer. „Der b​ö​se Geist” to hołd oddany norweskim klasykom blacku, pełen surowości i ziarna.
7. Thou – „Umbilical” – Thou to ansambl, który na swoim koncie ma już ponad 50 wydawnictw, w tym głównie epki, splity i kompilacje, ale też sześć długograjów. Najnowsze LP o nazwie „Umbilical” to kolejny dowód na to, że zespół nie zbacza z wytyczonej ścieżki, ale wciąż nie boi się eksperymentować z nowymi elementami.
8. Svar – „In the Land Called Night” – na polskim rynku pojawił się w tym roku debiutancki album krakowskiego Svar, czyli solowego projektu Kamila Bolesty. Placek pełen znanych i lubianych inspiracji drugą falą BM, który po raz wtóry udowadnia, że Polska metalem stoi. Bardzo przyjemna płyta – warto po nią sięgnąć.
9. Psychonaut 4 –  „…of Mourning” – przyznam bez bicia, że nie byłem nigdy wielkim fanem gruzińskiego Psychonaut 4, choć doceniałem ich ambitne podejście do DSBM. Ich najnowszy krążek wywarł jednak na mnie zaskakująco dobre wrażenie. Na „…of Mourning” depresyjne zawodzenie ustępuje dobrze skonstruowanym melodiom, odkrywając odświeżone oblicze zespołu.
10. Mgła – „Torn Aether – Live Recordings 2013-2022” – miało być nowe KSM, miała być nowa Mgła, no i po części jest. Z tym że dostaliśmy kompilację występów na żywo, stanowiącą ciekawy przegląd katalogu płyt M. i Darkside’a. Dwie godziny materiału live to wciąż tylko namiastka energii, jaką wyzwala Mgła na koncertach. Niemniej jednak jest to cenne wydawnictwo, które trzeba znać.

Annika Gucwa

Tegoroczne podsumowanie wypadło u mnie mocno elektronicznie i gotycko. Nie samym metalem człowiek żyje, a muzyka może być przecież ciężka również dzięki ładunkowi emocjonalnemu czy konkretnemu, trzepiącemu po kościach beatowi.

Kolejność artystów alfabetyczna.

Chelsea Wolfe – „She Reaches Out to She Reaches Out to She” – to, że Chelsea Wolfe nie ma na swoim koncie złych albumów, jest dla mnie oczywiste. Swoim najnowszym wydawnictwem jedynie ugruntowała swoją pozycję wśród moich faworytów 2024, a charakterystyczne dla artystki gitarowe granie w połączeniu z elektroniką stało się dla mnie ścieżką dźwiękową na całkiem sporo zimowych wieczorów.

Dom Zły – “Ku Pogrzebaniu Serc” – black metalowa surowość i atmosferyczne partie w wykonaniu Domu Złego są po prostu bezbłędne. Przy odtwórczym charakterze wielu nowości wydawniczych w metalu jeszcze bardziej doceniam bezpośredniość i szczerość zespołu, podobnie jak ich talent do pisania ciężkich utworów niepozbawionych melodii.

Ductape – “Echodrama” – wszystkich, którym z tureckim gotykiem kojarzy się jedynie She Past Away, od razu odsyłam do fenomenalnych Ductape. Głęboki damski wokal, chwytliwe partie gitary i hipnotyczne syntezatory na długo zatrzymały mnie przy tej płycie.

Gesaffelstein – „Gamma” – jedyny minus tego albumu to metraż. Niecałe pół godziny to zdecydowanie za mało, żeby zasłuchać się w mrocznym techno najwyższej próby – choć i na to można przymknąć oko, słuchając utworów tak genialnych, jak Mania czy Hysteria.

Justice – “Hyperdrama” – nie zliczę, ile razy wracałam do tego wydawnictwa. Po ośmiu latach studyjnej przerwy Justice wrócili z albumem, w którym zatraciłam się całkowicie, i który prezentowany na żywo doprowadza do zachwytu absolutnego, wylewu łez i tańca do upadłego. To się nazywa love I can’t fake.

Larmo – “Alarm” – od kiedy zobaczyłam występ Mirka na żywo w roli supportu przed Zamilską, regularnie wracam do tej płyty. Ciężki, industrialny beat, noise i techno – jest tutaj wszystko, czego potrzeba, by rozkręcić elektroniczny set na żywo, a przy tym na dobre pozostać w pamięci słuchaczy.

Twin Noir – “2 Punks and a Tape Machine – Chapter 2” – po doświadczeniu ich koncertu na żywo pozostaję zachwycona ciężką pracą Twin Noir zarówno jeśli chodzi o występy, jak i tempo wydawania nowego materiału. Jasne, że ilość nie zawsze idzie w parze z jakością, jednak u Twin Noir oba niezmiennie pozostają na wysokim poziomie, a ich post-punkowy repertuar to klasa sama w sobie.

Twin Tribes – “Pendulum” – chyba najlepszy jak dotąd album teksańskiego duetu. „Pendulum” łączy melancholię gotyku z post-punkową chwytliwością, a „piosenkowa” przystępność sąsiaduje tu obok dłuższych, świetnie przemyślanych utworów.

Ultra Sunn – “US” – mało który zespół nagrywa darkwave tak idealnie nadający się do tańca, co Ultra Sunn. Belgijski band pisanie świetnych utworów ma chyba we krwi, podobnie jak dawanie doskonałych występów na żywo.

Zeal&Ardor – “Greif” – last but not least, świetne wydawnictwo od Zeal&Ardor. Znajdziemy tu dźwiękowy i emocjonalny ciężar, kakofonię ekstremalnych odmian metalu wraz z czystym wokalem i obowiązkowymi chórami, w końcu luźne nawiązania do okultyzmu – czego chcieć więcej? Stay weird.

Trzy wyróżnienia wśród EP na koniec:
World, Interrupted – „When You See Me, Run” – polski nurt dark independent ma się świetnie, a World, Interrupted są na to kolejnym dowodem. Fantastyczny w wydaniu studyjnym i koncertowym duet nie zwalnia tempa, a ich najnowszą EPkę polecam fanom gatunku z całego serca.

William Bleak – “Traumazone” – ależ tego świetnie się słucha! Genialny w swojej prostocie post-punk, którego doświadczenie w warunkach koncertowych zostanie chyba jednym z moich postanowień na 2025.

Starless Void – „Starless Void” – doom metal najwyższej jakości. Materiał jest zaaranżowany w sposób pozbawiony dłużyzn i monotonii, a całości stanowi doskonały odsłuch.

Paweł Lach

Korzystam garściami z podobnych zestawień i weryfikuję listę rzeczy niesłusznie i przez nieuwagę pominiętych – przeczesywanie worka z nowościami to praca syzyfowa. Mam też zawsze wrażenie, że o czymś zapomniałem, a przecież w lutym katowałem w mroczne wieczory! Za łatwo muzyka do nas przychodzi, więc i łatwo ulatuje. I tym razem proszę potraktować moje typy, jako bardzo prywatne The Best Off 2024 (żadne tam silące się na obiektywizm próby wyłuskania creme de la creme muzyki hałasującej i dziwnej). Te płyty zapamiętałem, do nich będę jeszcze wracał po sylwestrowych balach i – oby! – przez kolejne lata. Zresztą czas to jedyna ich słuszna weryfikacja i rzadko kiedy podobne zestawienie przechodzi tę próbę.

Tradycyjnie podaję swe propozycje w kolejności alfabetycznej, zerkając jednocześnie, co tam koleżanki i koledzy proponują i co jeszcze wypada sprawdzić.

Akhlys – „House of the Black Geminus” – szerzej omawiałem ten album w kvltowej recenzji i przyznałem 9/10 (a była to najwyższa nota, na jaką się pokusiłem w tym roku). Najnowszym krążkiem kapela potwierdza pozycję jednego z liderów podziemnej sceny, a jednocześnie dochodzi do piekielnych granic. Gęsta ściana dźwięku, patos, mrok, błądzenie w labiryncie koszmarów – tym razem także z industrialnymi wpływami. Szczęśliwie w 2024 zobaczyłem i usłyszałem Akhlys na żywo, więc ten rok kojarzy mi się z „House of the Black Geminus” przede wszystkim.

Amyl and The Sniffers – „Cartoon Darkness” – poprzednim krążkiem Australijczycy wysoko zawiesili poprzeczkę i w 2024 znowu ją pokonali kangurzym skokiem. Z przytupem i do przodu – filozofii wielkiej tu nie ma. Krótkie piosenki bez wywijasów. Zadziorne punkowe granie, ale i przebojowe, z odpowiednio prowokującymi tekstami i teledyskami. A Amy Taylor dołączyła już do grona wybitnych rockowych frontmanek. Więcej takich pewnych siebie kobiet w mainstreamie, a ludzie znowu zaczną słuchać gitarowej muzyki!

Blood Incantation – „Absolute Elsewhere” – o tej płycie sporo się mówiło, zbierała niemalże wyłącznie entuzjastyczne recenzje. Zapewne też pojawi się w wielu podsumowaniach. Ta mieszanka technicznego, pełnokrwistego death metalu z różnymi progrockowymi i krautrockowymi cytatami przemawia do mnie niemal bez zastrzeżeń. Wiem, że są malkontenci, którzy narzekają na pewne gatunkowe połączenia i rozwiązania na „Absolute Elsewhere”. Jednak chłopaki z Blood Incantation prywatnie słuchają tak różnej muzyki – polecam ich płytowe polecanki dla yutubowego kanału Amoeba – że mają z czego czerpać i niechaj robią to coraz śmielej.

Chat Pile – „Cool World” – kto wie, czy nie najlepszy zespół w calutkim Ohio (US). A przynajmniej mój ulubiony zespół z Ohio. Ile znam jeszcze kapel stamtąd? Może i żadnej, ale Chat Pile mi wystarczy do szczęścia! Po znakomitym debiucie muzycy potwierdzili, że wiedzą jak grać brzydki, ale i kuszący zarazem sludge/noise rock z elementami awangardy i różnych styli, choć podany w chwytliwy (na ile to możliwe) sposób. W dodatku z zaangażowanymi tekstami pozbawionymi taniej dydaktyki.

Opeth – „The Last Will and Testament” – lubię Opeth. Nawet więcej – cenię i akceptuję w różnych wydaniach, i jak dla mnie nigdy nie nagrali płyty poniżej pewnego (wysokiego) poziomu. Mimo – ponownie – częściowo growlowanych wokali, Mikael Akerlefdt raczej kontynuuje wątki typowe dla ostatniego okresu twórczości, niźli udaje, że następuje powrót do korzeni. Do tego dochodzą nietuzinkowi goście i ciekawy koncept lityczny. Choć zdążyłem się Szwedami nieco znudzić przez ostatnue lata, to jednak nieśmiało, bo nieśmiało powracam na łono Mikaela. Czy jednak wrzucę tę płytę do ulubionych krążków Opeth? Jak mawiał klasyk: „Czas pokaże, czas pokaże…”

Spectral Voice – „Sparagmos” – bardzo klimatyczne, wciągające granie od Amerykanów z Denver. Od death/doom metalu (który w najwolniejszych fragmentach można opatrzyć śmiało przedrostkiem funeral) po blasty i intensywne uderzenie. Momentów wolnych tu więcej, ale Spectral Voice dba o niuansowanie swej propozycji. Niby to już było, niby znamy, ale przygniata ciężarem zmurszałego nagrobka, zmusza do żałobnej refleksji.

Thaw – „Fading Backwards” – Thaw bawi, tumani, przestrasza! Doskonała płyta, kompozycyjnie, wykonawczo, produkcyjnie, konceptualnie. Udało się stworzyć magmę przykuwających i niepokojących zarazem dźwięków, w dodatku nieoczywistych i trudnych do jednoznacznych klasyfikacji. Się chłonie przez osmozę, nie analizuje, nie rozbiera na cząsteczki, raczej uczestnicząc w pewnym rodzaju muzycznym rytuale.

Vemod – „The Deeping” – snujące się, jesienne, atmosferyczne granie na rubieżach black metalu. Bardziej romantyczna i nostalgiczna, jednak w żadnym momencie nie słodka pieśń norweskiej ziemi. Dłuuugo kazali czekać na kolejny album, ale nie rozczarowali rezultatem, a myślę, że wielu zachwycili.

Vitriol – „Suffer & Become” – Vitriol gra death metal w sposób nieszablonowy, techniczny, brutalny, dziki, niebezpieczny, ognisty. W dodatku Amerykanie sporo kombinują, wrzucają elementy z pozoru niepasujące – co jednych odstrasza, innych przyciąga. I o to chodzi.

Worms Of Senses – „Give Up!” – szerzej omawiałem ten album w recenzji na łamach Kvlt, do której odsyłam zainteresowanych muzyką niebanalną, eklektyczną, inteligentnie skomponowaną, hałasującą na różne sposoby, ale nie przeładowaną pomysłami. Polak potrafi!

Joanna Pietrzak

Fajny to był rok, pełen dobrych nowości. Może nie było dla mnie wielce spektakularnych, ale na pewno kilka albumów wartych zaznaczenia w podsumowaniach rocznych znajdzie swoje miejsce na stałe w moim czarnym sercu. Poniżej ledwie garstka, wierzchołek góry, i w moim uznaniu tyle wystarczy.

Frank Carter & The Rattlesnakes – „Dark Rainbow” – po beznadziejnie nijakim Sticky powrót Franka na rockowo-popowe tory bardzo mnie w minionym roku uszczęśliwił. Wydaje się, że Rudy pewnego pułapu popularności nie osiągnie w naszym pięknym kraju, ale zupełnie mi to nie przeszkadza.

Blood Incantation – „Absolute Elsewhere” – ależ się uśmiechałam pod nosem, czytając spory w internetach, czy to wybitny album, czy jednak przesada i tak się nie godzi. Jak dla mnie to przesada, żeby nagrać tak wybitny album. Wspaniała, wstrętna, baaardzo progowa pozycja.

Pure Reason Revolution – „Coming Up To Consciousness” – gdyby nie pewna audycja radiowa późnym wieczorem, zapomniałabym o istnieniu tego zespołu. Zdziwiła mnie ta nowość, jak i fakt, że wcale nie przepadli sto lat temu. Bardzo ładna, fajnie skrojona płyta, pozbawiona nie wiadomo jakich dłużyzn, charakterystycznych dla poprzednich średnio zjadliwych wydawnictw. Miłe wytchnienie.

Amyl and The Sniffers – „Cartoon Darkness” – krótko, treściwie, z przytupem, a nawet chluśnięciem z liścia. Takiej dynamiki i energii tu oczekiwałam, a w bonusie świetne, przebojowe, wręcz hiciarskie melodyjki.

Sivert Hoyem – „On an island” – piękny, melancholijny, momentami wyjątkowo delikatny i jednak smutny album wokalisty Madrugady przeszedł prawie bez echa, a szkoda. Niski głos Siverta koi serce i duszę, tym bardziej w wydaniu tak piosenkowym. Nie mylić z pościelówami, to zupełnie inny level.

The Cure – „Songs of a Lost World” – zawsze lubiłam The Cure, ale że uda im się (z całym szacunkiem) w tym wieku zrobić coś tak wspaniałego, to nie przypuszczałam.

Klone – „Unseen” – nadal lubię ładne piosenki z bardzo dobrą produkcją, oraz tak czyściutkie wokale. Klone nie zawsze dowozi, ale tym razem udało się w pełni.

Ulcerate – „Cutting the Throat of God” – jest w tym albumie jakaś nieopisana patetyczność i całkowicie ją kupuję, choć wydawało mi się na początku, że dość, było, już nie popłynę w taką stronę. Ajendak, a jednak.

Trentemoller – „Dreamweaver” – pewniaczek, jak zawsze. Świetna forma, doskonałe, przemyślane, oniryczne kompozycje.

Osobne wyróżnienia dla powracających na scenę Blindead23 „Vanishing” oraz Thaw – „Fading Backwards”, którzy dla mnie są utwierdzeniem w przekonaniu, że Polska pracowitym, pomysłowym metalem stoi i proszę mi tu nie marudzić, że tak nie jest. Duma!

Hubert Pomykała

Przyznaję, 2024 dostarczył sporo muzyki trafiającej w moje osobiste preferencje. Pisząc podobne słowa do poprzednich edycji naszego cyklicznego podsumowania, musiałem zazwyczaj sporo się nagłowić, ale tym razem obyło się bez większych trudności. Z nieskrywaną przyjemnością stwierdzam, że odpowiednie uporządkowanie kolejności 10 wybranych przeze mnie albumów z tego roku tym razem nie stanowiło większego problemu.

1. The Cure – „Songs of a Lost World” – lubię, kiedy zespoły wielkiego formatu wracają z nowym krążkiem w sposób, mimo wszystko dosyć niespodziewany, a jeszcze bardziej cieszą mnie premiery długo wyczekiwanych wydawnictw, które nagle okazują się jednymi z najlepszych w całej karierze danej grupy. I taką właśnie płytę 1 listopada 2024 dostarczyło nam The Cure. Moim zdaniem Songs of a Lost World to kolejny evergreen Brytyjczyków, a także rzecz godna statusu klasyka już od dnia premiery.
2. Jerry Cantrell – „I Want Blood” – tak jak w 2024 The Cure, doskonały powrót po latach zaliczyło niegdyś Alice in Chains, prezentując światu 15 lat temu doskonałe, przepełnione emocjami Black Gives Way to Blue. Kilka lat później solową karierę wznowił również główny kompozytor AiC, gitarzysta oraz wokalista Jerry Cantrell. Zaznaczę, że blondwłosy Jurek nie wydał wcześniej żadnego kiepskiego krążka, ale uważam, że tegoroczne I Want Blood to jego najlepsze dzieło, a także pozycja obowiązkowa dla wszystkich wielbiących legendarny kwartet z Seattle. Dorzucę, że mimo wszystko nie zgadzam się z obiegową opinią, iż numery z IWB można byłoby z powodzeniem wydać na kolejnej płycie Alicji.
3. TOŃ – „Korzenie” – dawno nie byłem świadkiem tak ekscytującego debiutu na rodzimym poletku. Okazuje się, że możliwe jest godne pożenienie patentów rodem z mainstreamowego popu, post-rocka, doom metalu oraz stonera. O Korzeniach napiszę więc krótko: to po prostu przepiękna, chwytająca za serce płyta. Idźcie i przesłuchajcie ją wszyscy. Zróbcie sobie tę przyjemność, chociaż niewykluczone, że zdarzy się także uronić niejedną łzę.
4. Halny – „Zawrat” – bodaj największą siłą Halnego jest umiejętność do upiększania wysmakowanymi wstawkami instrumentalnymi typowo black metalowej kanwy. To między innymi dlatego Zawrat jest płytą niezwykle melodyjną, skomponowaną z pewnym wyczuciem i wrażliwością. Jak dla mnie wszystkie te składowe mogą stanowić przepis na sukces. Życzę go zresztą owej ekipie z Opola, gdyż miałem okazję oglądać jej koncert całkiem niedawno, a konkretniej w drugiej połowie grudnia 2024. Uświadomiono mi wówczas, że Halny potrafi dawać dobre występy (i nie przeszkodziła mu w tym nawet „awaria” bębna basowego), a nowe kompozycje kontynuują wątki z Zawratu. I bardzo dobrze!
5. Deus Mortem – „Thanatos” – tylko oni w tym kraju potrafią tak grać. Necrosodom i jego kompani zaserwowali nam jedną z najlepszych płyt w swojej karierze, a zainspirowane stylistyką retro brzmienie absolutnie nie odejmuje poszczególnym utworom. Jest wręcz odwrotnie, gdyż owa nadana w studiu stylistyka nakreśla pewien szczególny, natychmiast rozpoznawalny sznyt. Nie wierzę, że ktoś jest w stanie przejść obok tego albumu obojętnie.
6. David Gilmour – „Luck and Strange” – nie przepadam zbytnio za niektórymi płytami Pink Floyd, ale solowa twórczość Gilmoura zawsze pozostawała bliska memu sercu. To zadziwiające, że ten facet w takim wieku (w marcu skończy 79 lat!) nadal się nie poddał, a na dodatek dostarczył nam TAKI album.
7. Death Like Mass – „The Lord of Flies” – krążek, którym nie sposób się znudzić. Rewelacyjne riffy, pomysłowo zrealizowana, niemalże garażowo brzmiąca perkusja i górujące nad nią wokale przykuwają uwagę już od pierwszych dźwięków. Od The Lord of Flies nie mogłem się od oderwać już po pierwszym odsłuchu, a niniejszy album został ze mną na wiele kolejnych sesji. Co więcej, jego zawartość towarzyszyła mi również w trakcie prac nad niniejszą listą.
8. Alcest – „Les Chants de l’Aurore” – można by rzec: ot, kolejna, niczym niezaskakująca, ale jednak równa płyta Francuzów. Być może nie jest ona aż tak znakomita, jak większość wcześniejszych dokonań Alcest, ale to wciąż świetna rzecz. Jej zawartość niewątpliwie broni się także na żywo, co potwierdzi zapewne zdecydowana większość osób, która tak jak i ja miała przyjemność oglądać Neige’a oraz kolegów w listopadzie 2024 w Proximie.
9. Deivos – „Apophenia” – Lublin metalem stoi. Kapitalnie brzmiąca zawartość Apophenii chwyta za bebechy i nie odpuszcza do ostatniego dźwięku. Death metal najwyższej próby, świetnie zagrany, a także doskonale zaaranżowany. Zero dłużyzn i miejsca na monotonię.
10. Blindead 23 – „Vanishing” – mimo że pierwsze wydawnictwo Blindead 23 nie jest pozbawione niedoskonałości, Vanishing zarówno jako całość, jak i singlowo, wciąż broni się całkiem nieźle. Przy czym nadal nie jestem w stanie traktować owych trzech, premierowych kompozycji inaczej niż wyłącznie w charakterze preludium pełnoprawnego albumu zrewitalizowanego (a może zredefiniowanego) zespołu. Tylko czy longplay spełni pompowane z miesiąca na miesiąc oczekiwania?

Łukasz Walas

Jaki był mój muzyczny rok 2024? Klasycznie – znalazłby się niemały stosik płyt, których odsłuchanie przed spisaniem podsumowania uważałem za niezbędne, a z którymi jednak zapoznać się nie zdążyłem. Tym co udało mi się usłyszeć, jestem usatysfakcjonowany. Łapcie więc listę dziesięciu wydanych w ubiegłym roku płyt, które wywarły na mnie największe wrażenie.

(kolejność mniej lub bardziej przypadkowa)

The Cure – „Songs of a Lost World” – swoje wrażenia opisałem już w recenzji tej płyty, tutaj więc podsumuję krótko – powiedzieć, że strasznie długo wyczekiwany powrót zespołu Roberta Smitha sprostał oczekiwaniom, to jak nie powiedzieć nic. Po blisko 50 latach kariery wydać jedną ze swoich najlepszych płyt, to trzeba umieć.

Hippotraktor – „Stasis”  – do premiery płyty Cure uważałem Stasis za najlepszą płytę 2024 roku. Post/sludge’owa załoga z Belgii po raz kolejny dowiozła i dostarczyła płytę pełną powalających na łopatki i rozgniatających słuchacza jak robaka petarda.

Marilyn Manson – „One Assassination Under God – Chapter I” – kariera tego pana wydawała się już skończona, on jednak nie tylko wrócił, ale zrobił to we wspaniałym stylu. Nowa płyta Marilyn Manson nawiązuje do początkowych lat kariery muzyka i jego zespołu – zarówno muzycznie, jak i poziomem.

Halny – „Zawrat” – debiut roku w naszym kraju w kategorii „black metal” i chyba najjaśniej świecąca perła w katalogu Via Nocturna. Klimatyczny, wciągający i świetnie zagrany strzał właściwie znikąd – takie niespodzianki lubię najbardziej.

Zorza – „Hellven” – no to jeszcze jedna pozycja z rodzimej sceny, również black metalowa i również debiut, tyle że w tym przypadku pełnowymiarowy. Zorza na swoim pierwszym pełniaku pokazała, ile piękna może kryć się w black metalu, jeśli tylko odpowiednio ubarwić go melodiami.

Deus Mortem – „Thanatos” – w roku, w którym Deus Mortem wydaje nowy materiał, jedna pozycja do podsumowania jest zawsze pewniakiem. Thanatos to nieco łagodniejsze oblicze zespołu, podlane heavy metalowymi oraz wręcz rockowymi melodiami. Zatwardziali kvce mogą kręcić nosem, ja nie mam nic przeciwko, a wręcz przeciwnie – podoba mi się to, i to bardzo.

Alcest – „Les chants de l’aurore” – Alcest nagrał kolejną płytę na poziomie Alcest – tym, którzy zespół Neige’a znają, to powinno wystarczyć za rekomendację.

1000mods – „Cheat Death” – nowa płyta zespołu musiała trochę dojrzeć w mojej głowie, koniec końców kupuję ją jednak w całej okazałości. Są tu charakterystyczne dla nich piaszczyste brzmienia, są też te tak zwane „bangery”, które na koncercie urwały mi łeb. Kolejna świetna pozycja w niewielkiej dyskografii Greków.

Jerry Cantrell – „I Want Blood” – legenda grunge’u swoją nową płytę zapowiedziała dość niespodziewanie, spodziewać można się było za to bardzo mocnej pozycji. Tak też się stało – prawdę powiedziawszy, z całej solowej działalności Cantrella to chyba jego najnowsze dziecko „siedzi” mi najbardziej.

Dom Zły – „Ku pogrzebaniu serc” – znakomity, pełen emocji krążek, który jeszcze bardziej zyskuje w warunkach koncertowych. Dla fanów post-metalu pozycja obowiązkowa.

Damian „Synu” Wiśniewski

Tworzenie podsumowania płytowego to jak zwykle mocno problematyczne i mało wdzięczne zadanie. Nie dość, że człowiek uświadamia sobie, jak nieubłaganie mija czas i jak wielu rzeczy nie udało się przesłuchać na bieżąco, to jeszcze zmuszony jest do wyboru tych najciekawszych/najbardziej zajmujących/najczęściej słuchanych rzeczy. Kluczem w doborze mojej 10-tki był chyba głównie ten ostatni czynnik. Nie chcąc więc przesądzać o wyższości jednych płyt nad drugimi, podrzucam mój top albumów, którym poświęciłem w 2024 najwięcej uwagi.

Polska:

Deus Mortem – „Thanatos” – najbardziej przystępny i rockowy album w dorobku Necrosodoma, nie oznacza to jednak, że jakościowo mniej udany. Wręcz przeciwnie, Thanatos to odważny i stanowczy manifest artystyczny, będący perełką wśród tegorocznych premier polskiego black metalu.

Actum Inferni / Gniew – „Antidotum Na Życie” – bo nie samymi longplayami człowiek żyje. Dwa premierowe numery Draconisa zrobiły mi w tym roku bardziej, niż niejedna duża płyta z gatunku czarnego metalu. Niby tylko 20 minut materiału, a tyle dobra.

Death Like Mass – „The Lord of Flies” – krok za Deus Mortem, jednak z podobnie wyraźnym (a nawet wyraźniejszym) piętnem Diabła wypalonym w muzyce. Mark of the Devil jest prawdziwym posłańcem Belzebuba, dysponującym kluczami do wrót piekła. Na The Lord of Flies otwiera je wraz z T. Kaosem i Menthorem na oścież.

Odium Humani Generis – „Międzyczas” – może nie od razu, ale z czasem polubiłem się z atmosferyczną podróżą do lasu, którą przy akompaniamencie klasycznych norweskich riffów zaserwowali w tym roku muzycy Odium Humani Generis. Międzyczas kojarzy mi się też mocno ze starą Furią, a że na powrót do tych klimatów w oryginale nie ma raczej szans, przyjmuje tak gustowne nawiązania z otwartymi ramionami.

Poroniec – „W Połogu” – każdemu z nowopowstałych (a przecież jest ich bez liku) zespołów black metalowych w PL można by życzyć takiego debiutu. Równa, przemyślana i bardzo wciągająca płyta, z ciekawą i nieoczywistą dla gatunku oprawą graficzną.

Świat:

Spectral Wound – „Songs Of Blood And Mire” – można mieć wrażenie, że Kanadyjczycy po raz kolejny nagrywają ten sam album, jednak zupełnie nie przeszkadza mi w tym przypadku doskonalenie pieczołowicie wypracowanego stylu. Łączenie klasycznych black metalowych wzorców z diabelną przebojowością i melodyjnością wciąż wychodzi Spectral Wound znakomicie. Z niecierpliwością czekam na zbliżające się koncerty w Polsce.

Dool – „The Shape Of Fluidity” – jedna z najbardziej intrygujących i czarujących rockowych premier minionego roku. Znakomita kompozycyjnie, broniąca się zarówno studyjnie, jak i scenicznie (sprawdzone podczas koncertu u boku Hangsman’s Chair w Poznaniu). Zasłużony rozgłos i niecierpliwe oczekiwanie na ciąg dalszy.

Marilyn Manson – „One Assassination Under God – Chapter 1” – powracający z muzycznej i obyczajowej banicji Brian Warner zaserwował fanom swój najlepszy album od czasu The Pale Emperor. Każdy numer na One Assassination.. to hicior, dowodzący, że naczelny niegdyś skandalista światowej sceny rockowej wciąż ma dużo do zaoferowania.

Ulcerate – „Cutting the Throat of God” – w death metalowym garnuszku nie przewinęło się u mnie w tym roku zbyt wiele pozycji, jednak między ostatnim Nile, Blood Incantation i Black Curse, swoim blaskiem zabłysnął też ostatni album Ulcerate. Nowozelandzcy wizjonerzy gustownie połączyli pełen duszności i dysonansów death metal z przestrzenią, klimatem i majestatyczną doniosłością, spajając wszystkie elementy w idealnej harmonii.

Jerry Cantrell – „I Want Blood” – lider Alice In Chains jest dla mnie jednym z rockowych bohaterów, który mimo upływu lat, ani myśli schodzić z muzycznego piedestału. Czwarty solowy album artysty to potwierdzenie jego błyskotliwości i wielkiego talentu. 9 wspaniałych, chwytających za serducho kompozycji. Koncert na Mystic Festival jest jednym z moich tegorocznych must see.

Artykuł Podsumowanie roku 2024 wg redakcji KVLT pochodzi z serwisu KVLT.

Grupa przyjaciół rozpoczęła swoją muzyczną przygodę w 2003 roku w australijskim Byron Bay. Do ekipy założycielskiej należeli wokalista Winston McCall, gitarzysta Luke Kilpatrick, perkusista Ben Gordon, gitarzysta Jeff Ling oraz basista Shaun Cash. Tego ostatniego zastąpił Jia O’Connor. W 2003 roku wspólnie z kapelą I Killed the Prom Queen płytę I Killed the Prom Queen / Parkway Drive: Split CD. Rok później zdecydowali się samodzielne wydawnictwo, czyli EP-kę Don’t Close Your Eyes.

Połączenie heavy metalu z metalcorem kontynuowali na kolejnych albumach: Horizons z 2007 roku, Deep Blue z 2010 roku, Atlas z 2012 roku, Ire z 2015 roku, Reverence z 2018 roku i Darker Still z 2022 roku. Już w listopadzie ponownie zaszczycą swoją obecnością polskich fanów.

Parkway Drive – goście na trasie koncertowej

10 listopada w łódzkiej Atlas Arenie wystąpi Parkway Drive. Zanim jednak Australijczycy przejmą scenę, gościć na niej będą dwie kapele. Thy Art Is Murder powstało w 2003 roku i już rok później wydało debiutanckie demo, robiąc z post-hardcore’u swoją główną ścieżkę brzmieniową. Oficjalnym albumem zadebiutowali w 2008 roku krążkiem Severed Ties. Od tamtej pory wydali jeszcze kilka albumów, w tym: Youngbloods z 2010 roku, Chasing Ghosts z 2012 roku, Let the Ocean Take Me z 2014 roku, This Could Be Heartbreak z 2016 roku, Misery z 2018 roku, Everyone Loves You… Once You Leave Them z 2020 roku oraz Not Without My Ghosts z 2023 roku. I właśnie z tym ostatnim krążkiem będą promować swoją twórczość.

Drugim z gości będzie ekipa The Amity Affliction. Deathcore’owy projekt istnieje od 2006 roku. Już rok później wydali debiutanckie demo This Hole Isn’t Deep Enough for the Twelve of You. W 2007 roku ukazała się EP-ka Infinite Death, a następne albumy to The Adversary z 2010 roku, Hate z 2012 roku, Holy War z 2015 roku, Dear Desolation z 2017 roku, Human Target z 2019 roku oraz Godlike z 2023 roku. Również ta kapela zaprezentuje materiał z ostatniego krążka.

Bilety na koncert Parkway Drive i ich gości można kupić w:

– Going. Parkway Drive Łódź
– Empik Bilety Parkway Drive Łódź

Artykuł Metalowe brzmienia z Australii, czyli PARKWAY DRIVE i goście w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Targi staroci w Warszawie i okolicach – gdzie szukać najlepszych antyków?

W stolicy znajdziesz mnóstwo antykwariatów i targów staroci, jednak powinieneś wiedzieć, że nie każde z tych miejsc jest warte odwiedzenia. Możesz trafić na nieuczciwych czy niekompetentnych sprzedawców, którzy będą oferować Ci kupno na nieuczciwych warunkach.

Lepiej znaleźć sprawdzonych handlarzy antyków – w tym celu wystarczy sprawdzić opinie kolekcjonerów, które podpowiedzą Ci, gdzie warto zaopatrywać się w zabytkowe przedmioty. Jednym z takich miejsc, budujących swoją renomę od lat są Warszawskie Targi Antyków. Ich największą zaletą jest, że odbywają się regularnie w każdą sobotę i niedzielę od 8 do 16 – to ułatwi Ci znalezienie pasującego terminu.

Jak trafić na Warszawskie Targi Antyków? Odbywają się na hali na terenie Rynku Hurtowego Bronisze, niedaleko Ożarowa Mazowieckiego należącego do aglomeracji warszawskiej. Rynek w Broniszach dzieli niewielka odległość od stolicy, dzięki czemu łatwo dojechać tam autobusem, pociągiem czy autem.

Warszawa: targi staroci w Broniszach – co możesz tam znaleźć?

Na giełdzie w Broniszach będzie na Ciebie czekać ponad 100 wystawców z całej Polski. W ofercie znajdziesz przede wszystkim:

• meble w stylu biedermeier, art déco, secesyjnym i wielu innych;
• akcesoria dekoracyjne takie jak zegary, lustra, ozdobne pudełka, figurki;
• oświetlenie, w tym m.in. włoskie żyrandole i lampy stołowe z XX wieku;
• porcelanę znanych europejskich marek, np. Limoges;
• dzieła sztuki, m.in. oprawione obrazy i rzeźby ogrodowe;
• biżuterię, np. broszki, bransolety, wisiory, kolczyki.

Jednak na targach obecni są nie tylko sprzedawcy, ale także firmy specjalizujące się w profesjonalnej renowacji, montażu oświetlenia, a nawet wypożyczaniu antycznego wyposażenia, np. na plan filmowy. Chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat dostępnych na giełdzie stoisk? Mapkę ze szczegółowym planem hali znajdziesz na stronie Warszawskich Targów Antyków!

Dlaczego warto wybrać się na targi staroci?

Targi staroci to idealne miejsce dla każdego kolekcjonera przedmiotów antycznych i vintage, ale także dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę w tym świecie. Odwiedzenie takich targów jest czymś zupełnie innym od zakupów w sklepie internetowym czy antykwariacie.

Oto kilka powodów, dlaczego warto wybrać się na targi staroci:

• rozbudowany asortyment;
• dostawcy z różnych stron Polski, a więc bardziej różnorodny wybór produktów niż w lokalnym antykwariacie;
• możliwość obejrzenia i dotknięcia przedmiotu przed zakupem;
• negocjacje ceny;
• przechadzka po alejkach wypełnionych antykami, przypominająca zwiedzanie galerii sztuki;
• idealny pretekst do zakupu zabytkowego mebla lub prezentu dla bliskiej osoby;
• okazja do poznania ludzi o podobnych zainteresowaniach i utworzenia siatki kontaktów w branży.

Odwiedzenie targów staroci może być ciekawym doświadczeniem, które otwiera wiele drzwi, dlatego jeśli nie wiesz, jak spędzić weekend, rozważ wycieczkę do prawdziwej galerii antyków w Broniszach. Na pewno nie pożałujesz!

Artykuł Targi staroci w Warszawie i okolicach – gdzie szukać najlepszych antyków? pochodzi z serwisu KVLT.

Odkąd muzyka cyfrowa zdominowała świat, winyle zdają się reliktem przeszłości. Ale nie dla koneserów prawdziwego dźwięku! W ostatnich latach winyl przeżywa swoje drugą młodość, a jego ciepłe, analogowe brzmienie przyciąga coraz więcej miłośników. W tej nostalgicznej podróży nie może zabraknąć miejsca na giganta polskiej sceny – zespołu Dżem. Dlaczego warto sięgnąć po ulubione bluesowe albumy na winylach? Wyjaśniamy!

Dżem – skąd ten cały szum?

Zanim przejdziemy do winyli, przypomnijmy sobie, kim są ci bluesmani. Dżem to ikona polskiej muzyki, która na przestrzeni lat zaskarbiła sobie ogromne grono fanów swoją autentycznością i niepowtarzalnym stylem. Od debiutu w 1974 roku, aż po dziś dzień, grupa serwuje słuchaczom mieszankę rocka, bluesa i wszystkiego, co najlepsze w polskiej muzyce.

Winylowy renesans – czemu akurat Dżem na winylu?

Blues winylu to już coś więcej niż muzyka. To ceremoniał! Wysunięcie płyty z okładki, delikatne umieszczanie igły na krążku, pierwsze trzaski przed rozpoczęciem utworu… to wszystko buduje atmosferę oczekiwania i podnosi wartość każdego akordu.

Dla kontrastu streaming może wydawać się nieco sterylny – choć wygodny i dostępny, często pozbawiony jest tej „duszy” muzyki, którą tak łatwo wychwycić, gdy płyta obraca się na talerzu gramofonu. Winyl pozwala celebrować muzykę tak, jak została ona pierwotnie stworzona i zapisana, co jest prawdziwym skarbem dla miłośników głębokiego, pełnego brzmienia.

Jakie albumy Dżemu polecamy na winylu?

Weźmy na tapet kultowy album Czerwony jak cegła. To prawdziwa uczta dla fanów zespołu. Słuchając go na winylu, możemy doświadczyć głębi i ciepła analogowego nagrania, które zdecydowanie różni się od cyfrowej wersji. Gitara gra czysto, harmonijka płacze wyraźniej, a głos wokalisty? Jakby śpiewał tuż obok nas.

Kolejny album, który na winylu zyskuje nowe życie? Według nas to „Zemsta nietoperzy”. Płyta ta pokazuje Dżem od nieco innej, bardziej rockowej strony. Na winylu każde solo gitary brzmi jak wyzwanie rzucone współczesnej produkcji muzycznej, podkreślając surowość i autentyczność wykonania.

Jak zacząć swoją przygodę z Dżemem na winylach?

Czy jesteś gotowy, aby odkryć Dżem w całej okazałości analogowego brzmienia? Wystarczą trzy proste kroki!

1. Zdobądź gramofon – stare dobre drewno najlepiej gra

Nie masz gramofonu? Nic straconego. Rynek oferuje wiele nowoczesnych modeli, które świetnie oddają ducha starych czasów. Wybieraj jednak mądrze – nie każdy gramofon jest wart swojej ceny. Zapoznaj się w opiniami ekspertów – fora fanów winyli wciąż tętnią życiem. Tam ich miłośnicy pomogą Ci wybrać najlepszy sprzęt.

2. Poluj na płyty w sklepie Winylownia

Dżem na winylu znajdziesz np. na targach płytowych, ale pamiętaj, że stan płyty ma kluczowe znaczenie dla jakości dźwięku. Lepiej więc inwestować w nówki. W Internecie znajdziesz je w sklepie Winylownia. Spotkasz tam też ciekawe akcesoria i limitowane edycje różnych wykonawców.

3. Stwórz odpowiedni nastrój

Pamiętaj, że słuchanie winyli to nie tylko muzyka, ale również cała atmosfera. Zadbaj o odpowiednie oświetlenie, wygodny fotel i może kieliszek dobrego wina? Masz znajomych melomanów? Spotkajcie w elitarnym gronie i przeżyjcie te chwile razem!

Winyl pozwala cieszyć się każdą nutą, każdym szeptem harmonijki, z głębią, jakiej nie oferuje żadne inne medium. Czy warto? Odpowiedz sobie sam! Kiedy usłyszysz pierwsze tony Do kołyski na czarnym krążku, to będzie moment, w którym zakochasz się na nowo w bluesie!

MATERIAŁ PROMOCYJNY

Artykuł DŻEM na winylach – dlaczego warto słuchać legendy bluesa z czarnego krążka? pochodzi z serwisu KVLT.