<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Muzyka - KVLT</title>
	<atom:link href="https://kvlt.pl/category/muzyka/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://kvlt.pl/category/muzyka/</link>
	<description>Niezależny magazyn muzyczny (od rocka przez wszystkie odmiany metalu)</description>
	<lastBuildDate>Sun, 15 Nov 2026 22:50:32 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	

<image>
	<url>https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/11/cropped-kvlt-2020-logo_square-32x32.png</url>
	<title>Muzyka - KVLT</title>
	<link>https://kvlt.pl/category/muzyka/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>QUEENS OF THE STONE AGE &#8211; &#8222;Perfecth&#8221; (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Łukasz W.]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 14 Nov 2026 15:19:27 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Alternative Rock]]></category>
		<category><![CDATA[Matador Records]]></category>
		<category><![CDATA[Perfecth]]></category>
		<category><![CDATA[Queens Of The Stone Age]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Sonic Records]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369257</guid>

					<description><![CDATA[<p>Josh Homme niczego nie musi, on po prostu może. Trzeba mieć to z tyłu głowy, słuchając Perfecth, dziewiątego już długograja Queens of&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/">QUEENS OF THE STONE AGE &#8211; &#8222;Perfecth&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><b><span data-contrast="auto">Josh Homme</span></b><span data-contrast="auto"> niczego nie musi, on po prostu może. Trzeba mieć to z tyłu głowy, słuchając </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth</span></i></b><span data-contrast="auto">, dziewiątego już długograja </span><b><span data-contrast="auto">Queens of the Stone Age</span></b><span data-contrast="auto">. Na wydanym w ubiegłym miesiącu krążku grupa nie ogląda się na oczekiwania fanów – zamiast energetycznego i podrywającego do ruchu rocka, do jakiego panowie przyzwyczaili swoich odbiorców, tym razem nagrali materiał o wiele bardziej intymny, spokojny i stonowany, idący w parze z koncertem <strong>QOTSA</strong> w paryskich katakumbach. Efekt? Niestety bardzo różny, z przewagą kompozycji po prostu nieudanych.</span><span data-ccp-props="{}"> </span></p>
<p><span data-contrast="auto">Niewątpliwie są tu momenty, w których panowie zbliżają się do poziomu znanego u nich od lat. Najjaśniejszymi punktami płyty są znany już na długo przed premierą </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth </span></i></b><span data-contrast="auto">mocno bluesowy</span><b><i><span data-contrast="auto"> Insignificant Other</span></i></b><span data-contrast="auto">, który spokojnie mógłby zostać momentem wyciszenia na </span><b><i><span data-contrast="auto">&#8230;Like Clockwork</span></i></b><span data-contrast="auto">, i następujący zaraz po nim najbardziej queensowo-gitarowy  </span><b><i><span data-contrast="auto">Where the Goth Girls At?</span></i></b><span data-contrast="auto">, który z kolei widziałbym na </span><b><i><span data-contrast="auto">Lullabies to Paralyze</span></i></b><span data-contrast="auto">. Jeśli kompozycje te nie podobały wam się, gdy zespół udostępniał je przed premierą swojego dziewiątego albumu, to według mnie nie macie na </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth </span></i></b><span data-contrast="auto">czego szukać. A nie podobać się miały prawo – na wspomnianych przeze mnie wcześniejszych wydawnictwach </span><b><span data-contrast="auto">QOTSA </span></b><span data-contrast="auto">bez wątpienia byłyby najsłabszymi punktami. Wnioski nasuwają się same.</span><span data-ccp-props="{&quot;134233117&quot;:false,&quot;134233118&quot;:false,&quot;201341983&quot;:0,&quot;335551550&quot;:1,&quot;335551620&quot;:1,&quot;335559685&quot;:0,&quot;335559737&quot;:0,&quot;335559738&quot;:0,&quot;335559739&quot;:160,&quot;335559740&quot;:259}"> </span></p>
<p><span data-contrast="auto">Pozostała część </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth</span></i></b> <span data-contrast="auto">mocno mnie wynudziła, co jest nie tylko nowością, jeśli chodzi o katalog zespołu, ale i swego rodzaju osiągnięciem, biorąc pod uwagę, że poza </span><b><i><span data-contrast="auto">Where the Goth Girls At? </span></i></b><span data-contrast="auto"> i </span><b><i><span data-contrast="auto">Insignificant Other </span></i></b><span data-contrast="auto">zostało tutaj niespełna 30 minut muzyki. Otwierający album senny </span><b><i><span data-contrast="auto">It&#8217;s Only Love </span></i></b><span data-contrast="auto">broni się jedynie wokalem </span><b><span data-contrast="auto">Josha</span></b><span data-contrast="auto">, jedynym niezawodzącym elementem na całej długości płyty. Psychodela </span><b><i><span data-contrast="auto">Mono </span></i></b><span data-contrast="auto">może się podobać, jednak powolnie snujący się numer prowadzi w zasadzie donikąd, podobnie jak akustyczny </span><b><i><span data-contrast="auto">From the Cliff </span></i></b><span data-contrast="auto">–ładna pioseneczka, o której jednak kompletnie nie pamiętam po wyjęciu płyty z odtwarzacza. </span><b><i><span data-contrast="auto">Sunday</span></i></b><span data-contrast="auto">? Dobre, ale tak samo dobre było już 10 lat temu, gdy </span><b><span data-contrast="auto">Homme</span></b><span data-contrast="auto"> wraz z </span><b><span data-contrast="auto">Iggym Popem</span></b><span data-contrast="auto"> wydawali </span><b><i><span data-contrast="auto">Post Pop Depression</span></i></b><i><span data-contrast="auto">. </span></i><span data-contrast="auto">Tutaj to po prostu odgrzewany kotlet, całkowicie zbędny i nagrany ponownie nie wiadomo po co. Dalej mamy </span><b><i><span data-contrast="auto">Easy Street</span></i></b><span data-contrast="auto">, czyli kolejną akustyczną piosenkę z ładną melodią, której jednak nie potrafię zapamiętać i to mimo faktu, że słuchałem jej wiele razy, gdy zespół wypuścił ją jako zapowiedź nowej płyty. </span><b><i><span data-contrast="auto">Phantom Limb </span></i></b><span data-contrast="auto">to następujący pod koniec materiału chlubny wyjątek od tej zamuły. Płyta zdecydowanie potrzebowałaby więcej takich przyjemnie pulsujących numerów, aby pozostawić po sobie pozytywne wrażenie. Koncertowym przykładem spartolonego potencjału jest za to kończący całość </span><b><i><span data-contrast="auto">Run Away From the Mob</span></i></b><span data-contrast="auto">, z najagresywniejszym gitarowym uderzeniem, jakie można na </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth </span></i></b><span data-contrast="auto">znaleźć – tylko co z tego, skoro to jedynie ostatnia minuta, a wcześniej</span> <span data-contrast="auto">mamy trzy pełne odbierającego ochotę dalszego słuchania smęcenia, jakiego na nowym dziecku jest aż zbyt wiele?</span><span data-ccp-props="{&quot;134233117&quot;:false,&quot;134233118&quot;:false,&quot;201341983&quot;:0,&quot;335551550&quot;:1,&quot;335551620&quot;:1,&quot;335559685&quot;:0,&quot;335559737&quot;:0,&quot;335559738&quot;:0,&quot;335559739&quot;:160,&quot;335559740&quot;:259}"> </span></p>
<p><span data-contrast="auto">To </span><b><span data-contrast="auto">Joshowi </span></b><span data-contrast="auto">gra teraz w duszy, więc taką płytę nagrał z Queensami i nie musi się z tego nikomu tłumaczyć. Po co jednak wydawać ten materiał jako </span><b><span data-contrast="auto">Queens of the Stone Age</span></b><span data-contrast="auto">,</span> <span data-contrast="auto">a nie jako swój solowy krążek? Nie wiem, może docenię ten album, gdy będę już starszym panem, obecnie jednak takiego wydania </span><b><span data-contrast="auto">Queens of the Stone Age </span></b><span data-contrast="auto">po prostu nie kupuję. Nie chodzi mi nawet o brak gitarowego ataku i mięsistych riffów, bo gdyby udało się utrzymać poziom tych trzech udanych numerów, to byłbym teraz bardzo zadowolony. Niestety zaserwowany tym razem przez </span><b><span data-contrast="auto">QOTSA </span></b><span data-contrast="auto">koktajl monotonnego i mało zróżnicowanego tempa, braku chwytliwych i zapadających w pamięć momentów oraz nieopuszczającego mnie ani na moment wrażenia obcowania ze zbiorem lekko podrasowanych B-side&#8217;ów, zbyt słabych na załapanie się na poprzednie płyty grupy, okazał się w moim przypadku zabójczy. Nie dla mnie jednak, a dla </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth</span></i></b><i><span data-contrast="auto">.</span></i><span data-ccp-props="{}"> </span></p>
<p><span data-contrast="auto"> </span><span data-ccp-props="{}"> </span></p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/">QUEENS OF THE STONE AGE &#8211; &#8222;Perfecth&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>NEOLITH &#8211; „Inbir” (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Brzeźnicki]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 12 Nov 2026 16:56:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[death metal]]></category>
		<category><![CDATA[Death/black metal]]></category>
		<category><![CDATA[Deformeathing Production]]></category>
		<category><![CDATA[NEOLITH Inbir]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369179</guid>

					<description><![CDATA[<p>Historia Neolith rozpoczęła się w 1991 roku. Chciałoby się powiedzieć „o ja pier&#8230;!”. Serio, znacie jakiś inny przykład zespołu, który istnieje tyle&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/">NEOLITH &#8211; „Inbir” (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Historia <strong>Neolith</strong> rozpoczęła się w 1991 roku. Chciałoby się powiedzieć „o ja pier&#8230;!”. Serio, znacie jakiś inny przykład zespołu, który istnieje tyle lat gdzieś na skraju podziemia, jest szeroko rozpoznawalny i jednocześnie trzyma poziom? Mi w tym momencie ciężko przytoczyć jakąś nazwę. W dodatku wiele kapel zbliżonych do <strong>Neolith</strong> stażem popełniło gdzieś po drodze swój<strong> „St. Anger”</strong>, a podkarpacki skład może i nie sięgnął wyżyn, ale też nigdy nie stworzył gniota. Dwunastego września bieżącego roku odbyła się premiera kolejnego (szóstego) pełniaka w historii zespołu, który nosi tytuł <strong>Inbir</strong>. Wydawnictwo to wydało <strong>Deformeathing Production</strong> w trzech postaciach: LP, CD oraz w streamingu. Wraz z premierą nowej płyty wytwórnia wypuściła również wznowienie poprzednika z 2019 roku,<strong> I</strong> <strong>am the Way</strong>.</p>
<p>Dinozaurów metalu ciężko wybić. Wróciło <strong>Sacriversum</strong>, parę innych starych składów, jak na przykład<strong> Death Sea</strong>, ale jest też kilka innych, które nigdy się nie poddały. Do takich należy bohater tej recenzji – <strong>Neolith</strong>. Ich nowe dzieło <strong>Inbir</strong> wywołało poruszenie na rodzimej scenie, a nazwę w marcu przypomniało wznowienie debiutu, <strong>Igne Natura Renovabitur Integra</strong> (niedługo moja recenzja). Myślę, że wprowadzenie w ten sposób nazwy na kilka miesięcy przed premierą nówki było bardzo dobrym zagraniem ze strony wytwórni.<br />
<strong>Inbir</strong> został nagrany w głównej mierze przez zespół, a miksem i masteringiem zajął się <strong>Haldor</strong> w <strong>Satanic Audio</strong>. Jak się można spodziewać, zestaw ten dał mocny sound. Nazwałbym brzmienie dosyć siłowym, zbitym i nastawionym na atak z wypchniętymi na front beczkami. Sytuuje to <strong>Neolith</strong> w trochę nowocześniejszych realiach niż można by wnioskować, bazując na samych konstrukcjach utworów, bo raczej poruszone tu klimaty oscylują przy starszej szkole metalu. Nie powiedziałbym, że mamy do czynienia z jakimś powrotem do lat 90., stanowczo nie, ale już koniec milenium – może i tak (oczywiście z inspiracjami z klasyki). Death metal grany na <strong>Inbir</strong> stawia <strong>Neoltih</strong> gdzieś w klimatach <strong>Lost Soul</strong>, <strong>Behemoth</strong> (<strong>Zos Kia Cultus</strong>), czy <strong>Hate</strong> z okresu <strong>Anaclasis</strong>. Do wpływów deathowych zespół dołożył trochę riffów blackmetalowych oraz mroczną, podniosłą atmosferę – której materiał chyba zawdzięcza całą atrakcyjność. Sam łomot raczej by nie wciągnął, a w połączeniu z klimatem sprawia, że zrobiło się ciekawiej i wielowarstwowo. <strong>Neolith</strong> zawsze przesiąknięty był sporą dawką atmosfery, na nowym dziele mamy do czynienia ze zminimalizowanymi ciągotami w tym kierunku, ale i tak dały one odpowiedni efekt. Zespół zamanifestował tu przynależność do sceny ekstremalnej, po <strong>I am the Way</strong> robiąc kolejny krok w stronę brutalności. Na szczęście nie zapomniał też o swoich korzeniach i mrocznej stronie.<br />
Bardzo charakterystycznym wykończeniem całości są wokale. W moim uznaniu są tu wręcz elementem, który nadał całości kierunku i ostatecznego charakteru. <strong>Levi</strong> buduje swoje wokale w nietypowy sposób. To nie są typowe growle, tylko krzyki ubrane w distortion, przez co nabierają innej artykulacji, inaczej kładziony jest nacisk na sylaby. Daje to opętańczy efekt końcowy, podniosły czy nawet rytualny.<br />
<strong>Neolith</strong> przeżył wiele trendów i wiele ogłoszeń typu „rock is dead”, a nadal trwa, by niszczyć. Im więcej na głowach muzyków siwizny, tym więcej na płytach blastów i nakurwu. <strong>Inbir</strong> to płyta z charakterem, nagrana przez dojrzałych muzyków. Tu nie ma miejsca na naiwne ruchy, próby puszczenia oczka do ogółu. Muzycy nagrali to co chcieli, to co im serce każe. Postawa ta jest godna szacunku w takim samym stopniu jak upór, który przez ponad trzydzieści lat pcha band do przodu.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/">NEOLITH &#8211; „Inbir” (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>LESZEK GNOIŃSKI – &#8222;Marek Piekarczyk. Zwierzenia Kontestatora, czyli przygody albatrosa w krainie nielotów&#8221; (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/ksiazki/leszek-gnoinski-marek-piekarczyk-zwierzenia-kontestatora-czyli-przygody-albatrosa-w-krainie-nielotow-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/ksiazki/leszek-gnoinski-marek-piekarczyk-zwierzenia-kontestatora-czyli-przygody-albatrosa-w-krainie-nielotow-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Paweł Lach]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 12 Nov 2026 11:04:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Książki]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[biografia]]></category>
		<category><![CDATA[Hard Rock]]></category>
		<category><![CDATA[Heavy Metal]]></category>
		<category><![CDATA[książka]]></category>
		<category><![CDATA[Leszek Gnoiński]]></category>
		<category><![CDATA[Marek Piekarczyk]]></category>
		<category><![CDATA[muzyka]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[rock]]></category>
		<category><![CDATA[wspomnienia]]></category>
		<category><![CDATA[wywiad rzeka]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=366966</guid>

					<description><![CDATA[<p>Rozmowa z Markiem Piekarczykiem jest wyzwaniem i przygodą zarazem. Interlokutor meandrujący i skłonny do dygresji – a do takich należy bohater książki&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/ksiazki/leszek-gnoinski-marek-piekarczyk-zwierzenia-kontestatora-czyli-przygody-albatrosa-w-krainie-nielotow-2026/">LESZEK GNOIŃSKI – &#8222;Marek Piekarczyk. Zwierzenia Kontestatora, czyli przygody albatrosa w krainie nielotów&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Rozmowa z <strong>Markiem Piekarczykiem</strong> jest wyzwaniem i przygodą zarazem. Interlokutor meandrujący i skłonny do dygresji – a do takich należy bohater książki – może zaprowadzić na manowce. <strong>Leszek Gnoiński</strong> – w świecie dziennikarstwa muzycznego postać znana i ceniona – wycisnął tyle, ile się da: czyli całkiem sporo, choć nie wszystko. Bo <strong>Piekarczyk</strong> to rozmówca szczery i otwarty, niemniej stawiający też granice. Gdy go o coś spytasz, odpowie bez kalkulacji, bez zastanawiania się, czy wypada. Ale też potrafi dyskretnie dać znać, że pewne tematy mu ciążą, albo najzwyczajniej nie przywiązuje do nich tak wielkiego znaczenia jak inni. Czasem może też po prostu czegoś nie pamiętać. Nie wyobrażam sobie jednak innej biograficznej formy w przypadku Piekarczyka, jak właśnie wywiad-rzeka.</p>
<p>Zapewne część z Was zastanawia się, jak się ma omawiane wydanie <em><strong>Zwierzeń</strong><strong> kontestatora</strong></em> do pierwotnego, wypuszczonego przez <strong>SQN</strong> w 2014 roku? Tym razem dostajemy 650 stron w stosunku do 480 – a w znakach to jakieś 20% tekstu więcej. Książkę wzbogaca 250 zdjęć, w tym wiele wcześniej niepublikowanych – tutaj duży plus, bo są to naprawdę wartościowe fotografie, odsłaniające kulisy wielkich scen i życia prywatnego artysty. Na koniec dodano ponad trzydzieści nowych wierszy i tekstów Marka Piekarczyka, pełną dyskografię, a eleganckiego, artystycznego sznytu publikacji nadają rysunki <strong>Stanisława „Stanleya” Żurka</strong>. Jako że egzemplarze pierwszego wydania wyczerpały się, a w życiu prywatnym i artystycznym sporo się wydarzyło w ciągu dekad z okładem, warto po uzupełnione wznowienie sięgnąć. Casus ten sam jak w przypadku omawianej przeze mnie na łamach<a href="https://kvlt.pl/muzyka/ksiazki/jarek-szubrycht-vader-wojna-totalna-wydanie-ii-2023/" target="_blank" rel="noopener"> <strong>Kvlt</strong> biografii <strong>Vadera</strong></a> – nowe wydanie prezentuje się edytorsko lepiej, a i dodatkowego materiału jest tu dość, by nie czuć się zawiedzionym.</p>
<p>Wracając jednak do zawartości – zgodnie z przytaczaną nagminnie sentencją <strong>Alfreda Hitchcocka</strong>, winno zaczynać się dzieło od trzęsienia ziemi. A tu odwrotnie, sielanka! Cichy ogród, odnowiony dom z duszą i nasz bohater z kubkiem herbaty w dłoni opowiadający o życiu emeryta&#8230; Ale to bardzo zręczne zakotwiczenie opowieści w bezpiecznej przystani. Bo przecież zdążymy jeszcze z <strong>Markiem</strong> popływać po wzburzonych morzach, gdy cofniemy się do mijających dekad. Hippisowska młodość, pierwsze muzyczne próby, okres burzy i naporów, gdy <strong>TSA</strong> przecierało heavymetalowe szlaki w Polsce, światła ramp przy realizacji musicalu <em><strong>Jesus Christ Superstar</strong></em>, trudy i blaski emigracji w Nowym Jorku – to pewnie najbardziej atrakcyjne rozdziały, przez które płynie się z dużym zainteresowaniem. Rozdziały opowiedziane z nerwem, pełne anegdot, zakulisowych ciekawostek, czasem pretensji – także do kolegów z zespołu – ale ten ton nie przeważa. <strong>Piekarczyk</strong> zdaje się kroczyć przez życie, przyjmując z pokorą cały zasób oczarowań i ciosów, jakie z sobą niesie. I w jego filozofii życia przede wszystkim należy skupiać się na tych pierwszych.</p>
<p>Biografie muzyków metalowych – czy szerzej rockowych – podzielić można na dwie grupy. Pierwsza tyczy się artystów znanych w środowisku, którzy pozostają postaciami enigmatycznymi dla ludzi spoza branży. Druga opiewa muzyków, którzy dzięki swej działalności wyszli z subkulturowych opłotków. <strong>Marek</strong>, głównie za sprawą udziału w programie<em><strong> The Voice of Poland</strong></em>, stał się postacią rozpoznawalną także poza rockowym światkiem. Na szczęście <strong>Leszek Gnoiński</strong>, by dogodzić szerzej publice, nie stara się skupiać na sferach, nazwijmy to – bulwarowych, choć jest tu też wiele o życiu prywatnym. Nawet jeśli<strong> Marek</strong> opowie o swoim wegetarianizmie, o ogrodzie, jedzeniu – jest też świetnym kucharzem – także o relacjach z kobietami, poglądach politycznych i społecznych (najczęściej dygresyjnie), to jednak wywiad ten to przede wszystkim książka muzyczna. Trzeba brać pod uwagę, że spoglądamy na Polskę i rockową scenę przez pryzmat subiektywnych zapatrywań i doświadczeń, ale to cenny głos – w końcu <strong>Marek Piekarczyk</strong> jest jedną z rockowych ikon w naszym kraju.</p>
<p>Może być tak, że pewne momenty kariery <strong>Piekarczyka</strong> zostały tutaj potraktowane mniej wnikliwie. Bohater książki wpada też czasem w namaszczony ton, ale jego życiorys – pełen wybojów i charakteryzujący się sporym indywidualizmem – usprawiedliwia te momenty uwznioślenia. Zwłaszcza, że <strong>Marek</strong> nie boi się mówić także o swoich słabościach i nie kryje się z nimi. Nawiązanie do wiersza<em><strong> Albatros</strong></em> <strong>Charlesa Baudelaire&#8217;a</strong> w tytule i grafikach, nie jest tu zresztą od parady. Dobra to i trafna paralela. Niech nam zatem jeszcze przez długie lata nasz albatros rozwija skrzydła, niech mu służą podniebne prądy. Swoje już opowiedział, ale zawsze można dopisać kolejne rozdziały.<br />
<em><strong><br />
Marek Piekarczyk. Zwierzenia kontestatora</strong></em> na <a href="https://www.facebook.com/MarekPiekarczyk.ZwierzeniaKontestatora" target="_blank" rel="noopener"><strong>Facebooku</strong></a></p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/ksiazki/leszek-gnoinski-marek-piekarczyk-zwierzenia-kontestatora-czyli-przygody-albatrosa-w-krainie-nielotow-2026/">LESZEK GNOIŃSKI – &#8222;Marek Piekarczyk. Zwierzenia Kontestatora, czyli przygody albatrosa w krainie nielotów&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/ksiazki/leszek-gnoinski-marek-piekarczyk-zwierzenia-kontestatora-czyli-przygody-albatrosa-w-krainie-nielotow-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>HAUNT ME: „Serce, emocje, smutek i melancholia gotyku””</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/haunt-me-serce-emocje-smutek-i-melancholia-gotyku/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/haunt-me-serce-emocje-smutek-i-melancholia-gotyku/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Annika]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 23:00:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Muzyka]]></category>
		<category><![CDATA[Wywiady]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369059</guid>

					<description><![CDATA[<p>Czy muzyka potrafi poruszyć na tyle, że śni się po nocach, powraca w koszmarach i nawiedza słuchaczy? Odpowiedzi na to pytanie należałoby&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/haunt-me-serce-emocje-smutek-i-melancholia-gotyku/">HAUNT ME: „Serce, emocje, smutek i melancholia gotyku””</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Czy muzyka potrafi poruszyć na tyle, że śni się po nocach, powraca w koszmarach i nawiedza słuchaczy? Odpowiedzi na to pytanie należałoby się może doszukiwać w twórczości projektu <strong>Haunt Me</strong>.</p>
<p>Pochodzący z Teksasu zespół prężnie działa w scenie gotyckiej i post-punkowej już od kilku lat, na swoim koncie ma 2 albumy i 4 EPki, a już wkrótce odwiedza Polskę. No ale po kolei… zapraszam do lektury wywiadu z <strong>Dariusem Davilą</strong>, założycielem <strong>Haunt Me</strong>.</p>
<p><strong>Cześć, Darius! Jak się masz?</strong></p>
<p><strong>U mnie dobrze, jak tam u Ciebie?</strong></p>
<p><strong>Bardzo się cieszę z naszej rozmowy! Ciekawi mnie, jak Ty się czujesz przed zbliżającą się trasą? Czy jesteś raczej podekscytowany i pełen energii przed graniem na żywo, czy może trochę spięty, zdeterminowany, by dać z siebie wszystko?</strong></p>
<p>Jako zespół jesteśmy naprawdę podekscytowani, ja w każdym razie bardzo. Jest w tym oczywiście trochę nerwów, ale na szczęście mamy już pewne doświadczenie w tej kwestii.<br />
Na naszej ostatniej europejskiej trasie, która miała miejsce w zeszłym roku, występowaliśmy z innym zespołem, coś jak co-headlining.<br />
Teraz po raz pierwszy w Europie będziemy w zasadzie sami, jako headlinerzy. Odpowiadając więc na Twoje pytanie… jesteśmy trochę zestresowani, ale szczerze mówiąc, również podekscytowani tym powrotem.</p>
<p><strong>A ponieważ graliście zarówno w Europie, jak i w Stanach Zjednoczonych, to spytam o główne różnice pomiędzy nimi. Co jest najciekawsze w koncertach na obu tych kontynentach? </strong></p>
<p>To naprawdę dobre pytanie. Ogólnie to bardzo podobne doświadczenie, bez ogromu różnic, przynajmniej dla mnie.<br />
Mimo wszystko pewne standardy bookowania dość wyraźnie się różnią. Zwykle otrzymujemy catering i nocleg jako część umowy. W Europie dostajemy w zasadzie wszystko od promotora, podczas gdy w Ameryce na większości koncertów nie mamy zakwaterowania, o ile wyraźnie o to nie poprosimy. Co do cateringu, to zależy – czasem możemy na niego liczyć w Stanach, a innym razem go nie dostajemy. W Ameryce jest to więc takie fifty-fifty.</p>
<p>Koncerty zwykle są lepiej płatne w Ameryce, ale zakwaterowanie wydaje mi się lepsze w Europie. Jeśli o fanów chodzi, to w Europie mają do nas bardzo, bardzo dużo szacunku i wdzięczności, naprawdę świetnie widzieć coś takiego.</p>
<p>Poza tymi przeważnie drobnymi aspektami trasy, powiedziałbym, że generalnie jest to bardzo podobne.</p>
<p><strong>Bardzo ciekawie to słyszeć, zwłaszcza, że jako zespół macie już spore doświadczenie. Graliście przecież na Wave-Gotik-Treffen. Co możesz nam o nim powiedzieć? Co najbardziej urzekło Cię na tym feście?</strong></p>
<p>Wave-Gotik-Treffen 2024 było dla nas w ogóle pierwszą okazją do postawienia stopy w Europie przed naszą europejską trasą.<br />
Ten fest łączył się przede wszystkim z niezłym zszarganiem nerwów. Byliśmy po prostu nieobeznani z tym wszystkim, ale… to było wspaniałe przeżycie, wszyscy byli dla nas tacy mili igościnni.</p>
<p>Graliśmy w Lipsku. Mieliśmy okazję zagrać na jednej z większych festiwalowych scen, czyli Felsenkeller. Przypomina ona katedrę, ma w sobie coś z kościoła i dzięki temu zapewnia idealny vibe do muzyki, jaką gramy. Nasz materiał to głównie post-punk i darkwave i widać było, że wielu ludziom się to spodobało.<br />
To wciąż największy koncert, jaki zagraliśmy – jeśli o liczby chodzi, przyszło z pewnością około dwóch tysięcy ludzi.</p>
<p>Wave-Gotik-Treffen było niesamowitym przeżyciem – publika była wspaniała, spotkaliśmy się również z naszymi przyjaciółmi, z którymi pracujemy w założonym w Niemczech labelu, Young and Cold Records. Mieliśmy okazję ich wtedy poznać na żywo, zapewnili nam merch. To była dla nas również możliwość spotkania wielu fanów, których nigdy wcześniej nie mieliśmy szansy zobaczyć na żywo.</p>
<p><strong>Brzmi niesamowicie, bez wątpienia. Cieszę się, że mieliście szansę tam zagrać i tego doświadczyć, co nasuwa mi kolejne pytanie. Jako Haunt Me, należycie do największych i odnoszących najliczniejsze sukcesy zespołów z Teksasu, wraz z Twin Tribes, Nite czy Urban Heat.<br />
Co prawda wiem, że Teksas to ogromny obszar – na przykład Polska jest w zasadzie wielkości tego jednego stanu – ale zastanawiało mnie, co powiesz o gotyckiej i ogólnie alternatywnej scenie w tym stanie?</strong></p>
<p>Wszystkie zespoły, które wymieniłaś, świetnie sobie radzą. Myślę, że Teksas ma bardzo niedocenianą scenę alternatywną, a jeśli chcemy powiedzieć to dosadniej: niedocenianą scenę gotycką.</p>
<p>Odnoszę wrażenie, że większości ludzi, kiedy myślą o alternatywie, przyjdzie do głowy raczej inny stan. Kalifornia, Nowy Jork, może Chicago… ale Teksas? Nie będzie to ich pierwszy wybór, ale pomimo tego, Teksas ma świetną scenę alternatywną.</p>
<p>Od stosunkowo niedawna, dzięki tym zespołom , które zdobywają na popularności, nasz stan zyskał większą widoczność. To pomogło ludziom uświadomić sobie, że „hej, Teksas ma sporo niezłych zespołów!”.</p>
<p>Mamy naprawdę dobrą scenę, świetnych artystów. To bardzo motywujące i po prostu fajne widzieć coś takiego.<br />
Dawniej było nam pod tym kątem dość ciężko. Teksas przez bardzo długi czas był rządzony przez władze konserwatywne.</p>
<p>Mają one tendencję do bycia bardzo religijnymi, bardzo „przeciw” wielu rzeczom. Jest u nas wiele społeczności, które czują się uciskane, i grup spotykających się z dyskryminacją, takich jak osoby LGBTQ albo ci, którzy nie są religijni. A za każdym razem, kiedy ktoś czuje się wykluczony, wręcz prześladowany – czy to przez fanatyków religijnych, czy polityków ogólnie, tworzy się kontrkultura.</p>
<p>Myślę, że to dlatego Teksas ma tak dużą scenę alternatywną i tak prężną kulturę gotycką.<br />
To dzięki powstawaniu tej kontrkultury w wyniku długotrwałej historii ucisku. Teraz to naprawdę świetna sprawa widzieć, że Teksas stał się demokratycznym stanem. Tak naprawdę stało się to dzisiaj (4 listopada) i po raz pierwszy od trzydziestu lat mamy demokratyczne władze i senatora.</p>
<p><strong>To naprawdę dużo czasu.</strong></p>
<p>Tak, i pokrzepiające jest to widzieć.</p>
<p><img fetchpriority="high" decoding="async" class="aligncenter size-large wp-image-369060" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Deathpop-800x800.jpg" alt="" width="800" height="800" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Deathpop-800x800.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Deathpop-300x300.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Deathpop-150x150.jpg 150w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Deathpop-400x400.jpg 400w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Deathpop-75x75.jpg 75w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Deathpop-210x210.jpg 210w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Deathpop.jpg 1000w" sizes="(max-width: 800px) 100vw, 800px" /></p>
<p><strong>Pozwala ludziom stwierdzić, że kontrkultura ma duże znaczenie, również w Polsce. Jesteśmy dość religijnym krajem, jest tu więc sporo konserwatywnych ludzi, zwłaszcza jeśli porówna się nas do Zachodu Europy. Mamy też jednak rozrastającą się scenę gotycką, więc… świetnie jest widzieć coś takiego!</strong></p>
<p><strong>Inna dobra sprawa to współpraca z innymi zespołami. Wraz z innymi artystami pojawiliście się kilka lat temu na kompilacji Deathpop. Co oznacza dla Ciebie „Deathpop”, czy jako gatunek muzyczny, czy jako pewien kierunek w sztuce?</strong></p>
<p>Tak naprawdę nigdy nie słyszałem tego określenia dopóki nie dowiedziałem się, że taki będzie tytuł składanki. Dla mnie Deathpop to po prostu fajnie brzmiąca nazwa, z pewnością bardzo ciekawa.</p>
<p>W moim rozumieniu jest to po prostu popowa wrażliwość i chwytliwość tych utworów, a w połączeniu z nią idzie serce, emocje, smutek i melancholia gotyku.</p>
<p>Dlatego: tak, to właśnie to oznacza dla mnie Deathpop. To trochę jakby powiedzieć gothpop, jest to dla mnie ta sama rzecz. W każdym razie to dwa bardzo bliskie pojęcia w moim odczuciu i zwyczajnie lubię połączenie chwytliwości i popowej struktury z czystymi emocjami i smutkiem muzyki gotyckiej.</p>
<p><strong>W materiale Haunt Me z pewnością jest dużo chwytliwości, bardzo podoba mi się to, że do wielu Waszych utworów można potańczyć. Jeśli jednak chodzi o Wasz nowy singiel 500 Days of Summer, ma inne brzmienie, może bardziej nostalgiczne. Czy masz wrażenie, że to właśnie w tym kierunku zmierza większość współczesnej muzyki, czy po prostu wolniejsze, bardziej melancholijne brzmienie było tym, co Wam w danym momencie odpowiadało?</strong></p>
<p>500 Days of Summer to zdecydowanie coś trochę innego, niż nasz zwykły materiał, jak wspomniałaś. No cóż, na pierwszym albumie mamy pewne numery, które mi się z nim kojarzą. Na przykład  Clementine. Generalnie jednak rzecz biorąc, to coś innego, ponieważ staramy się stworzyć coś nowego wraz z każdym albumem.</p>
<p>Nasza twórczość to wciąż Haunt Me, ale nie chcemy dwa razy nagrywać tego samego albumu. Dążymy do tego, żeby muzyka była świeża i interesująca.</p>
<p>Na chwilę obecną mamy dwa albumy i cztery EP za sobą. Nasz pierwszy album, This Sadness Never Ends, jest zdecydowanie bardziej rockowy, a w każdym razie bardziej w klimacie post-punk niż darkwave. Nie ma na nim zbyt dużo syntezatorów ani elektroniki. Zamiast tego sięgaliśmy raczej po gitary, które mają organiczny dźwięk, z kolei sam album ma swoją konkretną tematykę. Dla mnie jest to album o miłości, o stracie, o tych uczuciach, które bywają po prostu przejmująco smutne.</p>
<p>Nasz drugi album, Watch You Bleed, jest zupełnie inny, bardziej w duchu darkwave i mniej post-punkowy. Jest tu dużo większy focus na elektronikę, dużo syntezatorów. Ten album to również pewna wampiryczna historia miłosna. Jest to więc romantyczny materiał, ale nie aż tak smutny. Cóż, jest w tym wszystkim bardziej seksowny (śmiech). A to wszystko bez porzucania romantyzmu.</p>
<p>Nowy album, który mamy zaplanowany i który chcielibyśmy wydać latem 2027, to jeszcze inne połączenie.</p>
<p>Chcielibyśmy wymieszać nasze EP Wish You Were Here, na którym znalazło się kilka naszych ulubionych utworów, z brzmieniem naszego pierwszego albumu. To nostalgiczna i zarazem smutna kombinacja, nawet w połączeniu z tymi bardziej „tanecznymi” utworami.</p>
<p>Jest tam więc zachowana równowaga pomiędzy smutnym nastrojem a brzmieniem indie, wszystko przy odejściu od klasycznego darkwave. O ile to, co mówię, ma sens! (śmiech)</p>
<p>Co prawda te elementy od zawsze przewijały się w naszej muzyce, ale tym razem będzie to jeszcze mocniej osadzone w indie/alternatywie, niż w darkwave i stricte w gotyku, tak bym to ujął.</p>
<p><strong>To naprawdę brzmi na dobry balans.  Ciekawe również, że wspominasz o romantycznej stronie Watch You Bleed. Wydawnictwo ukazało się w zeszłoroczne Walentynki – zapewne nie był to przypadek, prawda?</strong></p>
<p>Zgadza się. Tak, to było w stu procentach przemyślane.</p>
<p>Zaplanowaliśmy premierę na ten dzień. Cała ta tematyka jest romantyczna, to jak wampiryczny romans, love story mocno inspirowane filmem Dracula Brama Stokera. Uznaliśmy, że będzie to idealnie pasowało na walentynkową premierę. Po prostu czuliśmy, że to będzie dobry pomysł!</p>
<p><iframe hcb-fetch-image-from="https://youtu.be/tXonNZtOPnE?si=I-FpF2lV1XYijJYk" title="HAUNT ME - DEVOUR" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/tXonNZtOPnE?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen loading="lazy"></iframe></p>
<p><strong>Zdecydowanie. Innym interesującym wydawnictwem, jakie macie na koncie, a nawet bardzo interesującym, jest singiel nagrany z Past Self, czyli utwór Pecador. Zarówno Wy, jak i oni jesteście zespołami zyskującymi popularność nie tylko w amerykańskiej, ale światowej scenie gotyckiej, dlatego zastanawiało mnie, jak doszło do tej współpracy?</strong></p>
<p>Nie pamiętam, kto wpadł jako pierwszy na ten pomysł. Will (koreańskie imię: Sung), wokalista Past Self, to mój wieloletni przyjaciel, znaliśmy się na długo zanim którykolwiek z nas miał zespół. Byliśmy przyjaciółmi na długo przed tym, jak zapoczątkowaliśmy projekty muzyczne, w których obecnie jesteśmy.</p>
<p>W którymś momencie zaczęliśmy się zastanawiać nad nagraniem collabu, wspólną pracą nad utworem. Następnie zaczęliśmy coraz więcej o tym rozmawiać i dobrze pamiętam, że to ja zadałem nam pytanie „co, jeśli nagramy trójjęzyczny utwór”. Ponadto: co, jeśli byłby to pierwszy w historii trójjęzyczny utwór gotycki? Powstało wiele dwujęzycznych numerów, ale trzy języki w jednym utworze to coś, co, o ile mi wiadomo, jeszcze nigdy nie zostało nagrane.</p>
<p>Will przystał na mój pomysł, zgodził się, że to dobra myśl i że powinniśmy to zrobić.</p>
<p>Moja zwrotka jest po hiszpańsku, następnie jest partia Willa po koreańsku, a później wchodzi angielski, w momencie, w którym razem śpiewamy refren. Jest to więc bardzo fajna, wyjątkowa współpraca, która sprawiła nam wiele frajdy. Past Self to bardzo utalentowani ludzie i mogę śmiało powiedzieć, że jesteśmy zadowoleni z tego, jak wyszedł nam ten utwór.</p>
<p><iframe hcb-fetch-image-from="https://youtu.be/-3D3FkTgO9U?si=Jv4_0IIjH-yjQ2zE" title="past self x Haunt Me- Sinner (Pecador​/​죄​인​)" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/-3D3FkTgO9U?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen loading="lazy"></iframe></p>
<p><strong>To naprawdę coś szczególnego, więc gratuluję pomysłu.</strong></p>
<p>Dziękuję!</p>
<p><strong>Ten utwór pokazuje, że gotyk przekracza granice. No właśnie, super by było zobaczyć Haunt Me na trasie z Past Self!</strong></p>
<p>Dokładnie tak, jeśli o przekraczanie granic chodzi. A skoro o trasie mowa: rozmawialiśmy nawet o tym i bardzo chcielibyśmy wyruszyć we wspólną trasę. Mam nadzieję, że uda się nam to w niedalekiej przyszłości.</p>
<p><strong>Ja również na to liczę. Jeśli mógłbyś wymienić znanego artystę oraz mniejszy, zasługujący na większy rozgłos zespół, to z kim najbardziej chciałbyś nawiązać współpracę?</strong></p>
<p>Z małych zespołów, które moim zdaniem zasługują na większe uznanie to teksański zespół post-punkowy, o hiszpańskojęzycznej nazwie &#8211; Sucio.. To nasi bliscy przyjaciele, naprawdę przemili ludzie, i nagrywają bardzo dobrą muzykę.<br />
To jeden z zespołów, które mam nadzieję zabrać kiedyś w trasę jako support, i z pewnością zasługują na to, by być bardziej znani.</p>
<p>Jeśli o znane kapele chodzi… to trudne pytanie przy tylu dobrych zespołach! Jednak w scenariuszu marzeń chciałbym współpracować z Robertem Smithem z The Cure, to by było niesamowite. To byłoby spełnienie moich marzeń.</p>
<p>Myślę, że super byłoby coś nagrać z Deceits czy też Nite.</p>
<p><strong>Naprawdę mam nadzieję, że się Wam uda. Jeśli chodzi o tworzenie nowych utworów – zaczynasz od muzyki, a następnie dopełniasz ją tekstami i wokalem, prawda?</strong></p>
<p>Zgadza się. W naszym materiale najpierw jest muzyka, następnie dodawany zostaje tekst, linia wokalna. Najczęściej tworzę w ten sposób.</p>
<p><strong>Wracając do sceny gotyckiej i tego, jak łączy ludzi, to często odnoszę wrażenie, że to gościnna, bardzo otwarta na innych subkultura. To jak bezpieczna przestrzeń. Czy scena gotycka to dla Ciebie taki safe space?</strong></p>
<p>Jak najbardziej. To, co uważam za piękne w społeczności gotyckiej, to właśnie ta gościnność i brak oceniania. Fantastyczna sprawa.</p>
<p>Myślę, że Teksas ogólnie jest pod tym względem bardzo bezpieczny, zwłaszcza w dużych miastach i zwłaszcza po niedawnym głosowaniu. To świadczy o tym, dokąd zmierzamy jako stan, w którym młodzi mają głos i go wykorzystują. Mniejszości, takie jak Latynosi i Afroamerykanie, w końcu także zabierają głos i podejmują akcje.</p>
<p>Myślę, że to dlatego scena gotycka w Teksasie stanie się jeszcze lepsza, jeszcze bezpieczniejsza. Powiedziałbym, że obecnie jest bezpiecznie w dużych miastach, takich jak Houston, Dallas, Austin… nie mogę jednak powiedzieć tego z pewnością o mniejszych miejscowościach czy bardziej wiejskich terenach, po prostu duże miasta wydają mi się bezpieczne.</p>
<p>Rzecz jasna, zawsze będą te bardziej konserwatywne albo przesadnie religijne osoby, które będą próbować coś złego zrobić albo powiedzieć…</p>
<p><strong>To bardzo ważne w prawdziwym życiu – podczas koncertów, na innych eventach… to przecież istotne, żeby każdy czuł się mile widziany w alternatywnej społeczności.</strong></p>
<p>Tak, a to, że może zjawić się tam każdy z alternatywnych kręgów, to coś fantastycznego.</p>
<p><strong>Mam więc nadzieję, że tę mentalność i otwartość będziecie ze sobą prezentować, gdziekolwiek zagracie.</strong></p>
<p>Zapraszamy na nasze nadchodzące koncerty!<br />
Bardzo dziękuję za wywiad i za rozmowę o scenie. Świetnie było pogadać, zwłaszcza z kimś zza oceanu, tu w Polsce.</p>
<p><iframe hcb-fetch-image-from="https://youtu.be/CF9YkS6VR6Y?si=KByzFG9tjkNJpIm7" title="Haunt Me Live Studio Session at Satellite Music Studio in San Diego, CA" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/CF9YkS6VR6Y?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen loading="lazy"></iframe></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/haunt-me-serce-emocje-smutek-i-melancholia-gotyku/">HAUNT ME: „Serce, emocje, smutek i melancholia gotyku””</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/haunt-me-serce-emocje-smutek-i-melancholia-gotyku/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>NYRAK &#8211; „Empires of Ash&#8221; (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Adam Pilachowski]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 18:40:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Atmospheric Black Metal]]></category>
		<category><![CDATA[Nyrak]]></category>
		<category><![CDATA[Nyrak - Empires of Ash]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Void Wanderer Productions]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369036</guid>

					<description><![CDATA[<p>Empires of Ash przedstawia Nyrak jako zespół, który po poprzednim albumie Phoenix Mortis wszedł w jeszcze głębszą, bardziej niepokojącą fazę twórczą. Rdzeń&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/">NYRAK &#8211; „Empires of Ash&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Empires of Ash</em></strong> przedstawia <strong>Nyrak</strong> jako zespół, który po poprzednim albumie <strong><em>Phoenix Mortis</em></strong> wszedł w jeszcze głębszą, bardziej niepokojącą fazę twórczą. Rdzeń pozostaje bezlitosny, ale struktury są bardziej poskręcane, melodie ciemniejsze, a atmosfera gęstsza i bardziej klaustrofobiczna. Orkiestrowe akcenty pojawiają się jak cienie – wzmacniają napięcie, podkreślają monumentalne momenty, nigdy nie tłumiąc brutalnej siły riffów. To materiał, który nie tylko rozwija wcześniejsze pomysły, lecz także pogłębia ich mroczną intensywność.</p>
<p>Niestety, na <strong><em>Empires of Ash</em></strong> nie wszystko współgra tak, jak mogłoby się wydawać. Mimo gęstej atmosfery zespół momentami brzmi naiwnie i pretensjonalnie, jakby próbował być groźniejszy, niż faktycznie jest. Jest tu siła i blackmetalowa groza, ale napompowana sztucznie – jakby ktoś podkręcił wszystko na sterydach, licząc, że nikt nie zauważy. Może narażę się fanom zespołu i tego typu grania, ale nie potrafię zaufać tej płycie.</p>
<p>Są jednak i te dobre momenty. Już od mrocznego, niemal rytualnego otwarcia <strong><em>The Saturnalia Prophecy</em></strong> album wciąga słuchacza w wir, który nie tyle balansuje między skrajnościami, co brutalnie nimi szarpie. Wściekłe, rozszalałe fragmenty gwałtownie ustępują miejsca melodyjnym, nastrojowym pasażom, jakby zrodzonym z późniejszych, bardziej introspektywnych odsłon <strong>Enslaved</strong>. Złożone rytmy i gęsto warstwowane gitary nie pozwalają muzyce osiąść na żadnym stabilnym gruncie. Zamiast tego pchają ją naprzód w sposób niemal agresywnie kinetyczny, jakby cały materiał był w permanentnym stanie erupcji.</p>
<p>Utwory pozostają intensywne i bezpośrednie, lecz jednocześnie otwierają przestrzeń na budowanie napięcia i atmosfery – tej samej, którą potrafiły kreować najlepsze momenty <strong>Wolves in the Throne Room</strong>, gdzie surowość nie wykluczała majestatu. To właśnie w tych kontrastach <strong><em>Empires of Ash</em></strong> odnajduje swoją tożsamość. W nieustannym starciu między brutalnością a refleksją, między gniewem a melancholią, które nie współistnieją pokojowo, lecz walczą o dominację nad każdym kolejnym taktem.</p>
<p><strong><em>Towards the Haunted Future</em></strong> odsłania mroczniejszą, bardziej niepokojącą odsłonę <strong>Nyrak</strong> – taką, w której dysonans nie jest jedynie środkiem wyrazu, lecz staje się fundamentem całej narracji. Te kompozycje brzmią jak zapis powolnego, nieuchronnego osuwania się w ciemność: riffy drgają jak napięte nerwy, perkusja pulsuje jak przyspieszony oddech (chociaż co do jej brzmienia mam pewne wątpliwości), a całość zdaje się funkcjonować na granicy między gniewem a fatalistyczną rezygnacją.</p>
<p>W tym kontekście <strong><em>Upon Wings of Pestilence</em></strong> i <strong><em>Stare Into the Eyes of Death</em></strong>  ukazują różne oblicza tej samej, konsekwentnie budowanej estetyki. Pierwszy uderza w słuchacza wściekłą, szarpaną intensywnością black metalu, jakby próbował wyrwać się z własnej klatki. Drugi natomiast zwalnia, rozciąga frazy, pozwala dysonansom wybrzmieć w pełni, tworząc atmosferę gęstą jak mgła nad opuszczonymi polami. Razem tworzą dyptyk, który nie tylko prezentuje zakres brzmieniowy <strong>Nyrak</strong>, ale też podkreśla, że za każdym dźwiękiem kryje się coś więcej – echo przyszłości, która nie tyle nadchodzi, co już zaczęła nawiedzać teraźniejszość.</p>
<p>Kontrast jest jednym z filarów <strong><em>Empires of Ash</em></strong> – album działa jak pejzaż, w którym ostre, agresywne formacje wyrastają obok ciężkich, mglistych przestrzeni. <strong><em>Kali Yuga</em></strong> zwalnia tempo niczym monumentalny blok skalny, który nagle zatrzymuje impet wcześniejszych utworów i wprowadza słuchacza w gęstą, złowieszczą atmosferę. Jej melodie, ciemne i wwiercające się w pamięć, mają w sobie coś z powolnego, rytualnego tańca. Napięcie narasta tu jak burza zbierająca się nad horyzontem. Nie gwałtownie, lecz z nieubłaganą konsekwencją.</p>
<p><strong><em>The Fall of Man</em></strong> wnosi bardziej melancholijny, emocjonalny ton, jakby pod surową konstrukcją albumu pojawiła się szczelina odsłaniająca kruchość i ludzką bezradność.</p>
<p>Z kolei <strong><em>Reverie de la Mort</em></strong> – orkiestrowy, pełen patosu i chłodnej elegancji – pogłębia atmosferę albumu, tworząc przejście w stronę finału równie naturalne, co niepokojące. Dzięki temu środkowa część płyty zyskuje wyraźny ciężar narracyjny, a całość zaczyna układać się w spójną, mroczną opowieść.</p>
<p><strong><em>Empires of Ash</em></strong> ostatecznie potwierdza, że <strong>Nyrak</strong> nie tylko odnajduje własną tożsamość w nowoczesnym black metalu, lecz świadomie ją kształtuje. Intensywność materiału nie istnieje tu w opozycji do atmosfery czy subtelnych detali – przeciwnie, współtworzy z nimi spójną, wielowarstwową narrację, w której każdy element ma swoje miejsce i funkcję. To album, na którym potęga brzmienia i wyczucie formy nieustannie się przenikają, choć momentami balansują na granicy pretensjonalności, jakby zespół celowo igrał z przesadą, by jeszcze mocniej podkreślić własną ambicję. Właśnie ta odwaga – czasem ryzykowna, czasem imponująca &#8211; sprawia, że <strong><em>Empires of Ash</em></strong> pozostaje dziełem niejednoznacznym, ale bez wątpienia znaczącym, wyznaczającym kierunek, w którym <strong>Nyrak</strong> może rozwinąć się z pełną świadomością swojego potencjału.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/">NYRAK &#8211; „Empires of Ash&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>SOLILOQUIUM &#8211; „Upheaval&#8221;(2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Adam Pilachowski]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 18:20:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Melodic Doom/Death]]></category>
		<category><![CDATA[Meuse Music Records]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Soliloquium]]></category>
		<category><![CDATA[Soliloquium - Upheaval]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369020</guid>

					<description><![CDATA[<p>Upheaval sprawia wrażenie albumu, w którym Soliloquium świadomie rezygnuje z dotychczasowej równowagi między melodyjnością a ciężarem, znanej z Contemplation czy Things We&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/">SOLILOQUIUM &#8211; „Upheaval&#8221;(2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Upheaval</em></strong> sprawia wrażenie albumu, w którym <strong>Soliloquium</strong> świadomie rezygnuje z dotychczasowej równowagi między melodyjnością a ciężarem, znanej z <strong><em>Contemplation</em></strong> czy <strong><em>Things We Leave Behind</em></strong>. Tamte płyty, choć melancholijne, miały w sobie pewien rodzaj przestrzeni – jakby smutek był obserwowany z dystansu, filtrowany przez refleksję. <strong><em>Upheaval</em></strong> natomiast zamyka słuchacza w środku emocjonalnego epicentrum, gdzie każdy riff, każde zwolnienie i każdy wers brzmi jak bezpośredni zapis bólu.</p>
<p>Muzyka jest tu gęstsza, bardziej lepka. Zamiast płynnych przejść i szerokich melodii, <strong>Stefan Nordström </strong>i jego <strong>Soliloquium</strong> wybiera struktury bardziej poszarpane. W porównaniu z wcześniejszymi wydawnictwami, <strong><em>Upheaval</em></strong> brzmi jak utrata ostatnich bezpiecznych punktów oparcia.</p>
<p>Warstwa tekstowa pogłębia ten efekt. Smutek nie jest tu metaforą, lecz stanem chronicznym, który przenika każdy wers. W poprzednich albumach pojawiały się przebłyski nadziei, choćby w formie introspekcyjnych pytań czy chwilowego uniesienia melodii. Tutaj nie ma takich momentów. Teksty są jak zapiski z okresu, w którym emocje nie podlegają negocjacjom. To smutek pozbawiony ozdobników, bardziej zbliżony do surowego doom/death z lat 90., niż do współczesnej, wygładzonej odmiany gatunku.</p>
<p>Tempo albumu jest przemyślane do granic obsesji. Każde spowolnienie działa jak kolejny stopień w dół. Gęsta atmosfera, zbudowana na ciężkich, powolnych gitarach i głębokich wokalach, przypomina nie tyle podróż, co osuwanie się w osobistą otchłań.</p>
<p>Balans między gniewem a rezygnacją jest tu wyjątkowo precyzyjny. Gniew nie wybucha, lecz tli się pod powierzchnią, jak żar w wygasającym palenisku. Samotność natomiast nie jest stanem emocjonalnym, lecz środowiskiem, w którym album się rozgrywa. W rezultacie <strong><em>Upheaval</em></strong> brzmi jak zapis momentu, w którym człowiek przestaje walczyć, a zaczyna obserwować własny upadek.</p>
<p><strong>Soliloquium</strong> unika pułapki, w którą wpada wielu twórców melancholijnego metalu – przesłodzenia, nadmiernej melodyjności, emocjonalnego kiczu. Zamiast tego oferuje narrację, która jest brutalnie szczera i pozbawiona ozdobników.</p>
<p><strong><em>Contrarias</em></strong> to jeden z tych momentów, w których album próbuje rozszczelnić swoją surowość, wprowadzając miękkie, niemal kojące pasaże. To świadome spowolnienie, które ma zaskoczyć. Utwór zdaje się wygasać, po czym wraca, by dołożyć jeszcze odrobinę melancholii. Ten zabieg jest efektowny, choć niepozbawiony ryzyka. Dla części słuchaczy może działać jak wytrącenie z immersji, jakby kompozycja na chwilę traciła własną trajektorię.</p>
<p>Tytułowy<strong><em> Upheaval</em></strong> funkcjonuje odwrotnie. Nie szuka gwałtownych zwrotów, nie próbuje rozbić formy. To utwór oparty na konsekwencji, nie na szaleństwie. Porusza się po dobrze znanej ścieżce, świadomie unikając eksperymentu. Nie musi udowadniać, że potrafi więcej. Jego siła tkwi w stabilności, w pewności, że nie zdradzi raz obranej struktury.</p>
<p>Projekt może nie wygina czasoprzestrzeni, ale dostarcza dokładnie to, czego oczekuję od dobrego, melodyjnego death/doom metalu. Miażdżącą rozpacz, która w całym swoim horrorze potrafi odsłonić przebłyski piękna. To materiał wymagający, na momenty, w których obcujesz ze swoim smutkiem jak z nieproszonym gościem, pozwalając mu wejść, rozsiąść się i mówić.</p>
<p>W tych długich, powolnych frazach jest coś z marszu przez mgłę, w której każdy krok wydaje się równie bezsensowny, co konieczny. A jednak – i tu tkwi jej największa siła – w tej mglistości pojawiają się drobne, niemal nieśmiałe refleksy światła. Nie nadzieja, bo ta byłaby zbyt łatwa. Raczej coś jak blask księżyca odbity w kałuży na pustej ulicy. Piękno, które nie zmienia sytuacji, ale przypomina, że nawet w najgłębszym mroku istnieją rzeczy, które nie poddały się całkowicie.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/">SOLILOQUIUM &#8211; „Upheaval&#8221;(2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>SGÁILE &#8211; „Onwards to Embrace the Echo&#8221; (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Adam Pilachowski]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 17:34:57 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[progressive/post metal]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Sgàile]]></category>
		<category><![CDATA[Sgaile - Onwards to Embrace the Echo]]></category>
		<category><![CDATA[These Hands Melt]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369004</guid>

					<description><![CDATA[<p>Sgàile wraca z Onwards to Embrace the Echo w momencie, w którym – wydawałoby się – jego język muzyczny został już w&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/">SGÁILE &#8211; „Onwards to Embrace the Echo&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Sgàile</strong> wraca z <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> w momencie, w którym – wydawałoby się – jego język muzyczny został już w pełni ukształtowany. A jednak <strong>Tony Dunn</strong> po raz kolejny udowadnia, że potrafi wyjść poza własny cień. Ten trzeci album nie tylko podnosi poprzeczkę, ale wręcz przestawia ją na zupełnie inny horyzont, jakby wcześniejsze dokonania były jedynie szkicami do właściwego dzieła.</p>
<p>W porównaniu z surowym, bardziej kameralnym <strong><em>Ideals &amp; Morality</em></strong>, nowy materiał brzmi jak artysta, który wreszcie złapał wiatr w żagle. Tam, gdzie debiut operował intymnością i melancholią, tutaj mamy pełne rozmachu kompozycje, które nie boją się ani progresywnej narracji, ani folkowej ornamentyki. <strong><em>Traverse the Bealach</em></strong> z kolei było albumem przejściowym, próbą wyjścia poza ramy, ale jeszcze nie w pełni odważną. <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> to już gra va banque. Dunn stawia wszystko na jedną kartę i wygrywa, bo wreszcie mówi swoim głosem, bez półśrodków, bez asekuracji.</p>
<p>Słychać tu szkocki folk – nie jako dodatek, lecz jako kręgosłup, na którym budowana jest cała konstrukcja. To muzyka, która nie tylko czerpie z tradycji, ale też ją przetwarza, jak kowal, który z jednego kawałka metalu potrafi wykuć zarówno amulet, jak i broń. <strong>Dunn </strong>łączy progresywne struktury z pogańską symboliką tak naturalnie, jakby od lat pracował nad tym jednym, kluczowym albumem. I rzeczywiście <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> brzmi jak dzieło, do którego dojrzewa się latami.</p>
<p>Choć <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> imponuje koncepcyjnie, to właśnie brzmienie i produkcja stanowią jego największy krok naprzód. <strong>Dunn</strong> wreszcie znalazł złoty środek między organiczną surowością a przestrzenną klarownością. Album brzmi jak dzieło artysty, który nie tylko zna swoje narzędzia, ale potrafi nimi operować z chirurgiczną precyzją. Już kolejny po wstępie <strong><em>Destination Addiction</em></strong>,<strong> <em>Vindicated</em></strong> pokazuje, że <strong>Sgàile </strong>stawia wszystko na jedną kartę. Gitary są przestrzenne jak szkockie wybrzeża, perkusja ma ciężar kamiennych kręgów, a wokale – wielowarstwowe, niemal chorałowe – prowadzą narrację niczym przewodnik po zapomnianych legendach. W <strong><em>The Sunset Haze</em></strong> <strong>Dunn</strong> bawi się dynamiką, raz zwalniając do intymnego szeptu, raz eksplodując pełnym brzmieniem, jakby chciał powiedzieć: „to jest mój język, mój rytm, mój żywioł”. Z kolei <strong><em>Watch for the Widowmaker</em></strong> to majstersztyk produkcyjny. Utwór, w którym każdy instrument ma swoje miejsce, a jednocześnie całość pulsuje jak jeden organizm. Nawet bardziej kontemplacyjne <strong><em>Senses of an Angel</em></strong>, z gościnnym udziałem <a href="https://www.metal-archives.com/artists/Heike_Langhans/451863"><strong>Heike Langhans</strong></a> <strong>(Sojourner, ex-Draconian)</strong> nie traci na sile. Przeciwnie, jego minimalistyczna narracja działa jak oddech między falami, pozwalając słuchaczowi zanurzyć się głębiej.</p>
<p><strong>Sgàile</strong> porusza się po swoich kompozycjach z wyczuciem twórcy, który zna granice gatunku, lecz traktuje je raczej jako sugestię niż jakikolwiek rodzaj ograniczenia. Gitary budują tu przestrzenne, masywne konstrukcje, a wokal <strong>Dunna</strong> – elastyczny, pełen charakteru, chwilami wręcz przewodnicki – spaja całość w jednolitą, sugestywną narrację.</p>
<p>Jego talent jest niewątpliwie wielowarstwowy. Techniczna biegłość na każdym instrumencie stanowi jedynie fundament, na którym wyrasta zdolność kreowania utworów meandrujących.</p>
<p>A wokal? Nie jest ozdobnikiem, lecz równorzędnym filarem brzmienia, nadającym muzyce kierunek, temperaturę i emocjonalny ciężar. To pokaz nie tylko umiejętności, ale też dojrzałego warsztatu i kreatywności, która zdaje się nie mieć dna, jakby <strong>Dunn</strong> wciąż odkrywał nowe ścieżki w świecie, który sam zbudował i który nadal się przed nim otwiera.</p>
<p><strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> jest albumem, który nie tyle domaga się uznania, co je wymusza swoją konsekwencją, emocjonalną przejrzystością i kompozycyjną odwagą. <strong>Sgàile</strong> udowadnia, że potrafi tworzyć muzykę niepodległą trendom. Muzykę, która rośnie w słuchaczu, zamiast próbować go natychmiast uwieść. To rzadki przypadek płyty, która działa jednocześnie w skali intymnej i monumentalnej.</p>
<p>W tych pięćdziesięciu minutach nie ma przypadkowych dźwięków. Każdy motyw, każde przejście, każdy oddech jest częścią większej narracji, która prowadzi słuchacza przez świat utkany z melancholii, determinacji i cichej, ale nieustępliwej siły. To album, który nie kończy się wraz z ostatnim dźwiękiem. Zostaje w pamięci, rezonuje, wraca jak echo, które nie chce się rozproszyć. Album nie tylko opowiada historię, ale ją wykuwa – warstwa po warstwie, jakby <strong>Dunn </strong>pracował nad nim z tą samą cierpliwością, z jaką rzeźbi się runy w kamieniu.</p>
<p>Jeśli pretendent do płyty roku ma oznaczać dzieło kompletne, świadome i emocjonalnie prawdziwe, to <strong>Sgàile</strong> spełnia te kryteria z nadwyżką. <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> to nie tylko kolejny krok w jego twórczości, lecz moment przełomowy. Ten, w którym artysta nie tylko odnajduje swój głos, ale zaczyna nim mówić pełnią możliwości.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/">SGÁILE &#8211; „Onwards to Embrace the Echo&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>HAZAEL &#8211; „When the Sun is Dead” (1996/2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Brzeźnicki]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 10 Nov 2026 15:41:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Crossover]]></category>
		<category><![CDATA[death metal]]></category>
		<category><![CDATA[Deformeathing Production]]></category>
		<category><![CDATA[HAZAEL - When the Sun is Dead]]></category>
		<category><![CDATA[metal]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[thrash]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=368949</guid>

					<description><![CDATA[<p>Nie minęło wiele czasu od kolejnej reedycji kvltowego Thora nagranego przez nieodżałowanego Hazaela, a mamy już okazję wejść w posiadanie Epki zatytułowanej&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/">HAZAEL &#8211; „When the Sun is Dead” (1996/2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Nie minęło wiele czasu od kolejnej reedycji kvltowego <strong>Thora</strong> nagranego przez nieodżałowanego <strong>Hazaela</strong>, a mamy już okazję wejść w posiadanie Epki zatytułowanej <strong>When the Sun is Dead</strong>. Epka pierwotnie wydana została na kasecie w 1996 roku przez <strong>Baron Records</strong>, a w maju tego roku wytwórnia <strong>Deformeathing Production</strong> zadbała o wznowienie na CD i LP. Jest to niewątpliwie idealny moment na przypomnienie tego materiału, bo jakby nie liczyć – w 2026 roku mija idealnie trzydzieści lat od jego oryginalnej premiery. Tamtego dnia (w 1996 roku) posiadałem kilkuletni staż w „metalowaniu”. Mimo to informacje o Epce <strong>When the Sun is Dead</strong> kompletnie mnie ominęły. Nie wiem, czy byłem ignorantem, ale wydaje mi się, że materiał ten został ominięty szerokim łukiem przez media i fanów. Wnioskuję tak również dlatego, że o drugim krążku, <strong>The Kiss and Other Movements</strong>, pisało i rozmawiało się częściej, pomimo że zespół już nie istniał, a jego wydawcą stała się mała<strong> Ceremony Records</strong>. Fakt ten sprawił, że wznowienie wyprodukowane w tym roku dla Epki było moim pierwszym kontaktem z tym materiałem.</p>
<p>Jestem totalnym maniakiem <strong>Thora</strong> i zapewne nie jestem odosobniony w przekonaniu, że jest to jeden z lepszych albumów deathmetalowych nagranych w naszym kraju w latach 90.. Lubię też dwójkę. Tak, jest zupełnie inny, bliżej mu do <strong>My Dying Bride</strong> niż <strong>Unleashed</strong>, ale mi wszedł i nie potępiłem zespołu za tak drastyczny skok w inne rejony. Obcując dziś z <strong>When the&#8230;</strong>, słyszę głównie pomost pomiędzy tymi płytami, ale nie jest to jedyna rzecz, jaką wyłapuję. Dla mnie ta Epka jest materiałem nagranym przez zespół niezdecydowany. Rzeczy, które tu się dzieją, niekoniecznie pozwalają zespół przykleić do jakiejś sceny, ale też ciężko je w pełni odbierać jako spójne czy szczere. Sukces <strong>Thora</strong> wzbudził zainteresowanie <strong>Century Media</strong>, co w tamtych czasach musiało być czymś wręcz kosmicznym. Zawsze byłem pewien, że to sama wytwórnia wymusiła zmianę stylu muzycznego na muzykach, przez co utwory, jakie powstały po debiucie, można by z łatwością sobie ułożyć gdzieś w miejscu „no nie mieli wyjścia”. Jak się teraz okazuje, powodem zerwania kontraktu z <strong>Century</strong> była rzekomo właśnie ta zmiana muzyczna, którą to zainicjował sam band. Tu mi się informacje trochę rozjeżdżają z wcześniejszymi przekonaniami, no ale cóż. Stało się, zamiast nagrać kolejny cios w stylu <strong>Thora</strong> muzycy zwolnili i odeszli od deathu. Nie było to w sumie niczym dziwnym w tamtym okresie, death metal powoli się „kończył”, a zespoły typu <strong>Gorefest</strong>, <strong>Obituary</strong>, <strong>Dismember</strong> czy <strong>Entombed</strong> zaczęły mocno eksperymentować. Wszystko byłoby pewnie spoko, gdyby nie fakt, że pomimo zajebistej produkcji (Ep nagrano w <strong>Woodhouse Studios</strong> z <strong>Waldemarem Sorychtą</strong> za sterami) materiał okazał się nijaki – przynajmniej ja mam takie zdanie.</p>
<p>W moim uznaniu przyczyną tego stanu rzeczy było wspomniane niezdecydowanie. Ciągoty do wpływów z debiutu <strong>Machine Head</strong> walczą tu o byt z echami metalu nordyckiego i jakichś bardziej melodyjnych wstawek. Zespół skoczył w wodę, ale nie wystarczająco głęboką. Gdyby poszli od razu radykalnie w doom znany z płyty drugiej, myślę, że wyszłoby im to na lepsze. Dobrze wyszliby też, gdyby pozostali na ścieżce deathmetalowej. Wybrali jednak coś pomiędzy i zaserwowali dobrze wyprodukowanego dziwoląga, na którym jest wiele dobrych momentów, ale jako całość totalnie niespójnych.</p>
<p>Powiem szczerze, że materiał ten traktuję jako rzecz, którą chciałem mieć na półce ze względu na inne materiały zespołu. Mam <strong>Clairvoyance</strong>, mam <strong>Thora</strong> i liczę, że w końcu ktoś wyda <strong>The Kiss and Other Movements</strong>. Ostatecznie cieszę się też, że uzupełniam dyskografię tego świetnego zespołu o <strong>When the Sun is Dead</strong>. Niemniej jednak uważam, że jest to materiał nagrany przez zespół pogubiony i niegotowy, niezdolny do podejmowania trudnych decyzji, których konsekwencje miały mieć wielkie znaczenie w przyszłości. Wszystkie te wnioski wyciągam tylko na podstawie odsłuchu ich nagrań, nie znam muzyków, nigdy z nimi nie rozmawiałem i może się brutalnie mylę, ale takie jest moje stanowisko na dziś.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/">HAZAEL &#8211; „When the Sun is Dead” (1996/2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>BISMU: &#8222;Ludzie mogą poczuć, że to nic złego dzielić się swoimi uczuciami&#8221;</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/bismu-ludzie-moga-poczuc-ze-to-nic-zlego-dzielic-sie-swoimi-uczuciami/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/bismu-ludzie-moga-poczuc-ze-to-nic-zlego-dzielic-sie-swoimi-uczuciami/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Annika]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 00:04:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Muzyka]]></category>
		<category><![CDATA[Wywiady]]></category>
		<category><![CDATA[bismu]]></category>
		<category><![CDATA[DJ]]></category>
		<category><![CDATA[goth]]></category>
		<category><![CDATA[gotyk]]></category>
		<category><![CDATA[interview]]></category>
		<category><![CDATA[lublin]]></category>
		<category><![CDATA[muzyka gotycka]]></category>
		<category><![CDATA[noc mroku]]></category>
		<category><![CDATA[oddments]]></category>
		<category><![CDATA[polska scena gotycka]]></category>
		<category><![CDATA[post-punk]]></category>
		<category><![CDATA[producent]]></category>
		<category><![CDATA[rozmowa]]></category>
		<category><![CDATA[wywiad]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=368786</guid>

					<description><![CDATA[<p>Podobnie jak metal, tak i gotyk jest muzyką na tyle zróżnicowaną, że nie sposób zdefiniować subkulturę gotycką zaledwie w kilku słowach. Różnorodność&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/bismu-ludzie-moga-poczuc-ze-to-nic-zlego-dzielic-sie-swoimi-uczuciami/">BISMU: &#8222;Ludzie mogą poczuć, że to nic złego dzielić się swoimi uczuciami&#8221;</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="wywiadlead">Podobnie jak metal, tak i gotyk jest muzyką na tyle zróżnicowaną, że nie sposób zdefiniować subkulturę gotycką zaledwie w kilku słowach.<br />
Różnorodność muzyki potrafi przyprawić o zawrót głowy, nie dziwi więc fakt, że koncertowa mapa Polski obfituje w coraz więcej koncertów i imprez tematycznych.<br />
Lublin nie jest tutaj wyjątkiem, a wszystko za sprawą <strong>Bismu</strong> – gotyckiego DJa oraz producenta muzycznego, dzięki któremu mroczna strona sceny alternatywnej na Wschodzie Polski ma się bardzo dobrze.<br />
Porozmawialiśmy nie tylko o niej, ale również o szeroko pojętych subkulturach, cechach dobrego DJa i… okładkach albumów, na których widnieją klocki Lego.</p>
<p><strong>Cześć, Bismu! Zacznę od pytania o najnowsze wydarzenia – za sobą masz już rozkręcanie aftera po wrocławskim koncercie Closterkeller, jak również szesnastą już odsłonę Twojej imprezy Noc Mroku w Lublinie. Jak poszły oba eventy? Jakie były nastroje i czy frekwencja dopisała?</strong></p>
<p>Closterkeller to było coś niesamowitego. Kiedy słyszysz ze sceny, że ludzie są zapraszani na Twoją imprezę, to wtedy wiesz, że robisz coś dobrze.</p>
<p>To w takich momentach zdajesz sobie sprawę, że robisz coś dla kogoś, coś ważnego. Wiesz, że jest to należycie docenione.</p>
<p>Impreza wyszła tam świetnie, ludzie naprawdę się bawili i wręcz chcieli jeszcze więcej, ale klub poinformował ich, że trzeba kończyć! Jestem za ten entuzjazm bardzo wdzięczny.</p>
<p>Jeśli chodzi o Noc Mroku, to wypadła naprawdę w porządku. Nie stawiło się aż tyle ludzi, co ostatnio, ze względu na okoliczności, jakimi były inne koncerty  w tym samym czasie. Stali bywalcy się pojawili, a to najważniejsze.</p>
<p><strong>To bardzo ważne, zwłaszcza że paręnaście odsłon tej imprezy już za Tobą, a to naprawdę dobre osiągnięcie.</strong></p>
<p>Na pewno świadczy to o tym, że ludziom się podoba i że warto to dalej ciągnąć.</p>
<p><strong>Jak najbardziej. Ciekawi mnie, jak w Lublinie wygląda scena gotycka? Jak ogólnie określiłbyś lubelską scenę alternatywną?</strong></p>
<p>Biorąc pod uwagę, że jest pewne rozdroże między Lublinem a zachodnią częścią Polski, to jest zauważalna różnica. Myślę, że Lublin dopiero kiełkuje pod tym względem i cały czas nowe osoby interesują się subkulturą – przychodzą na imprezy i ciekawią się, jak gotyk wygląda od podstaw, z całą historią. Nie tylko zresztą gotyk, bo to też o punk czy metal tu chodzi.<br />
I to ma swój plus, bo można powiedzieć, że tworzy się jedna większa kolebka alternatywnej rodziny.</p>
<p><strong>Też tak myślę. To świetna sprawa, że w polskiej subkulturze gotyckiej tak często widzi się studentów, osoby nastoletnie… bardzo młodych ludzi, którzy zaczynają swoją przygodę z subkulturą i którzy, z tego, co mówisz, w Lublinie również stanowią liczną grupę.</strong></p>
<p>Tak, w Lublinie jak najbardziej takie osoby są i uważam to za duży atut lokalnej sceny. Dzięki temu mam możliwość przekazania wiedzy tym młodszym osobom, a wszystko odbywa się na zasadzie polecania muzyki – skoro pamiętam te czy inne zespoły, to mogę podzielić się z młodszymi od siebie rekomendacją w tym stylu.</p>
<p>Tak więc – jak najbardziej. To bardzo fajne, bo takie osoby zaczynają od tego punktu wyjściowego i mają pojęcie, jak to faktycznie wyglądało.</p>
<p><strong>No właśnie, poza tym Lublin to chyba miasto typowo studenckie, jeśli o Wschód Polski chodzi?</strong></p>
<p>Głównie jest to miasto studenckie, tak. Widać to na przykład na drogach, kiedy podczas roku akademickiego próbuje się gdzieś dojechać samochodem… to zdecydowanie widać! (śmiech)</p>
<p>Ale to ma swoje plusy, bo kiedy zaczyna się sezon studencki, to część tych osób siedzi w alternatywie i w podobnych klimatach, można więc się ich spodziewać na imprezach i na parkiecie, to na pewno.</p>
<p><strong>Super! To rzeczywiście spora zaleta.</strong></p>
<p>Zresztą tu na uczelni, na kilku wydziałach u siebie sam wieszam plakaty ze swoimi imprezami.</p>
<p><strong>Chciałabym pociągnąć jeszcze temat Wrocławia. Był tam oczywiście Kacper Rice, z którym nagrałeś utwór Resonance. Kacper prowadzi podcast Dark Side of the Earth, Ty również nagrywasz swoją muzykę i organizujesz imprezy. Jak zatem Resonance doszło do skutku? Czyj to był pomysł, kto pierwszy zaproponował współpracę?</strong></p>
<p>To jest bardzo ciekawa historia, bo z Kacprem poznaliśmy się na Castle Party w zeszłym roku. Patrzyłem na niego i zauważyłem, że nosi naszywkę z logo gotyckiego podcastu, na co on odpowiedział, że to właśnie on nagrywa wspomniany podcast.<br />
Wtedy poszło już z górki: z koleżeńskim „cześć” i „siema”! (śmiech)</p>
<p>Dałem mu znać, jak bardzo doceniam jego podcast i świetną robotę, jaką wykonuje. Kacper nie tylko podziękował, zaproponował też zrobienie jakiegoś wywiadu, na co chętnie przystałem.</p>
<p>Przed wywiadem, właśnie na Castle Party, poznałem też grupę muzyczną Darkways, która oryginalnie nagrała utwór Resonance.</p>
<p>Zakochałem się w ich brzmieniach, to teraz jeden z moich ulubionych zespołów, które katuję, i zaproponowałem, że zrobię remix ich utworu.</p>
<p>Dystrybutor Darkways nie był zbyt chętny do wyrażenia zgody, ale postawiłem na swoim i zaproponowałem cover. Zespół się zgodził, a ja wcisnąłem w to Kacpra oraz koleżankę Agatę, a sam zespół później udostępnił ten cover na swoich mediach społecznościowych.</p>
<p>Jestem z tego powodu bardzo zadowolony, bo wyszedł nam fajny utwór.<br />
Ma awangardowe, nowatorskie brzmienie, a jednocześnie wydaje mi się, że domyka strukturę gotyku.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-368789 size-full" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/B2434B96-EF58-4BD2-A85C-0F31770019E4-scaled.jpg" alt="" width="50%" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/B2434B96-EF58-4BD2-A85C-0F31770019E4-scaled.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/B2434B96-EF58-4BD2-A85C-0F31770019E4-200x300.jpg 200w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/B2434B96-EF58-4BD2-A85C-0F31770019E4-533x800.jpg 533w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/B2434B96-EF58-4BD2-A85C-0F31770019E4-1024x1536.jpg 1024w" sizes="(max-width: 800px) 100vw, 800px" /></p>
<p><strong>Jak najbardziej! W nawiązaniu do naszej wcześniejszej rozmowy, czy to właśnie Darkways przyjadą do Polski? Wspominałeś o pewnym hiszpańskim zespole, który ma nas odwiedzić…</strong></p>
<p>Nie, to inny zespół… Ale oczywiście nie narzekałbym, gdyby Darkways również przyjechali!</p>
<p><strong>Poza tym, czy niedawno przypadkiem nie było ich w Poznaniu?</strong></p>
<p>Byli, i to chyba właśnie na Shadow Dance Party [cyklicznym evencie gotyckim w poznańskim klubie Pod Minogą].</p>
<p>Tak, pamiętam, a to również jest ciekawe, jak te zespoły działają. To było chyba wtedy, kiedy grali również Twin Noir?</p>
<p><strong>Tak, a oni z kolei… oni swoją energią po prostu wszystko trochę przyćmili. (śmiech)</strong></p>
<p>Czasem tak jest! Wtedy jeden z uczestników imprezy bardzo dobrze ocenia event, a drugi z tego samego powodu odbierze koncert nieco gorzej, być może z nie do końca spełnionymi oczekiwaniami.</p>
<p><strong>Tak, poza tym to zawsze kwestia mocno subiektywna jeśli chodzi o odbiór muzyki.<br />
Wiem, że pewnie ciężko zdecydować, ale gdybyś miał wybrać, to wolisz grać imprezy, na których jesteś DJ-em, czy grać swoją muzykę?</strong></p>
<p>To ciężkie pytanie! (śmiech) To bardzo ciężkie pytanie, bo to i to ma swoje plusy i minusy. Hm… Jednak chciałbym mimo wszystko spróbować grania na żywo, bo w robieniu imprez już siedzę długo, mam w tym doświadczenie, a jak akurat skończę jakiś materiał muzyczny, to chciałbym go zaprezentować. Chciałbym po prostu zobaczyć, jak od tej strony to wygląda i jak występuje się na żywo.</p>
<p><strong>W takim razie czy są szanse na koncerty w następnym roku?</strong></p>
<p>Wszystko jest w realizacji i skończone w siedemdziesięciu procentach, więc ma się raczej ku końcowi.</p>
<p><strong>Super! Już na tym etapie powiedziałabym „gratulacje”, bo muszę przyznać, że mimo, że scena gotycka jest otwarta na różne współprace, na wsparcie i generalnie ma dużą otwartość w sobie, to jednak nie jest to oczywiste, że uda się coś zorganizować.<br />
Nie ma gwarancji że, mówiąc potocznie, coś faktycznie „styknie”.<br />
Moim zdaniem jest to też dosyć wyjątkowe, ponieważ, dla porównania, wiem trochę więcej o scenie metalowej, i odnoszę wrażenie, że tam ludzie mają większe tendencje do gatekeepingu czy upartego wręcz obstawania przy swoim…</strong><strong> </strong></p>
<p><strong>Zastanawiało mnie też, z jakimi artystami chciałbyś jeszcze współpracować – gdybyś mógł wymienić kogoś, kto jest realistyczną opcją i do kogo być może trafi ten wywiad, a kto jest bardziej odległym marzeniem?</strong></p>
<p>Największym marzeniem, nie będę ukrywał, jest zespół, który zresztą widziałem na żywo, Molchat Doma.<br />
Uwielbiam ich całym sercem i chciałbym z nimi współpracować.<br />
Tak, jak już wcześniej wspominałem, wymieniłbym również zespół Darkways.<br />
Z kolei realnym celem jest możliwość współpracy z Twin Tribes, gdyż na bieżąco jestem w kontakcie z wokalistą.</p>
<p><strong>A Twin Tribes mają przecież na swoim koncie dużo remixów…</strong></p>
<p>Mają, więc nie ukrywam, że kiedyś chciałbym się tym zająć. Jeśli chodzi o scenę polską, to kiedyś bardzo chciałbym coś wydać wspólnie z Hiroszymą.<br />
Graliśmy kilka imprez, ma świetny styl muzyczny i wiele lat siedzi w tym biznesie.</p>
<p><strong>Idealnie byście do siebie pasowali</strong>.</p>
<p>Tak, on mnie też pod tym względem inspiruje, swoim zaparciem w tym, pracą… mam w jego osobie mentora pod tym względem.</p>
<p><strong>A gra też naprawdę dużo, ostatnio na wydarzeniu typu fashion week, w teatrze…</strong></p>
<p>Tak! I to takie eventy, że… wow, nawet nie wiedziałem, że można to rozprzestrzeniać na tyle różnych dziedzin kulturowych.</p>
<p><strong>Tak, i jest to naprawdę super, to bardzo interdyscyplinarne.<br />
Czy sam miałbyś zajawkę również na fotografię, modę, sztukę wizualną? Czy jesteś jednak zakorzeniony głównie w muzyce?</strong></p>
<p>Inspirując się Hiroszymą i tym, co robi, skontaktowałem się z pokazem mody alternatywnej w Toruniu z pytaniem, czy dałoby radę zagrać jako DJ, ewentualnie na jakiejś burlesce.</p>
<p><strong>To fantastyczne, że kiedy patrzę na ludzi na scenie gotyckiej, to wielokrotnie myślę, jacy oni są kreatywni, mają tyle pomysłów, tyle różnych wpływów.<br />
Nawet u Ciebie utwory A Warrior is Born czy najnowszy Sun Eater mają wręcz metalowy sound. </strong></p>
<p>Byłem na takim etapie, że nie chciałem się skupiać na jednym gatunku, aczkolwiek teraz wiem, że trzeba się przekonwertować na coś bardziej konkretnego.<br />
Mimo wszystko Sun Eater powstało prawie dwa lata temu, jeśli o sam podkład muzyczny chodzi, tak samo A Warrior is Born – na początku tego roku.<br />
I to było celowe odejście od gotyku po to, żeby przerzucić się na coś mroczniejszego, spróbować czegoś nowego.</p>
<p><strong>Masz swój styl, który ewidentnie jest mocno darkwave’owy, ale też jest przełamywany metalem. Zaryzykuję tutaj stwierdzenie, że wielu gotom również metal jest bliski.</strong></p>
<p>Tak, i trochę też house, ale to już w zasadzie dla koneserów. A że sam jestem gotem, to też lubię słuchać metalu, najbardziej death metalu.</p>
<p><strong>To zrozumiałe i wręcz oczywiste, że ma się tak różne wpływy. Na razie wydałeś EPkę oraz single, ale czy album również jest w planach?</strong></p>
<p>Tak, jak najbardziej jest w planach. I nawet myślę, że nie tylko jeden. Zobaczymy, jak życie się potoczy.</p>
<p><strong>Zresztą już sama EPka Oddments, która wyszła dwa lata temu, była sporym osiągnięciem. Zastanawiam się, jak wyglądał cały proces twórczy. Czy przebiegał tak, jak oczekiwałeś, czy może były jakieś niespodzianki po drodze?</strong></p>
<p>Działo się to w dość ciekawy sposób. Na pewno określiłbym go jako dynamiczny, gdyż EPka powstawała głównie w domu, ale też w różnych innych miejscach, gdzie miałem wenę i gdzie tworzyłem.</p>
<p>Pamiętam na przykład, że w utworze Fog, który skomponowałem, wszystko się zaczęło od charakterystycznego brzmienia syntezatora, które miałem w głowie. Miałem wtedy poczucie, że to jest na tyle dobre, że chcę z tego zrobić coś więcej.</p>
<p>Koncepcja płyty naprawdę była ciekawa, a sama nazwa Oddments w kontekście tej płyty odnosi się do tego, że z angielskiego „oddments” oznacza graty, bibeloty. Tak właśnie traktuję tę płytę. Nie w sposób umniejszający, ale jako pewną formę pudełka, właśnie takiego zbioru rzeczy, które znajdujemy na strychu, do których można cały czas wracać i znajdować w tym jakąś nostalgię czy po prostu sentyment.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-368790 size-full" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Oddments.jpg" alt="" width="50%" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Oddments.jpg 440w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Oddments-300x300.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Oddments-150x150.jpg 150w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Oddments-400x400.jpg 400w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Oddments-75x75.jpg 75w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/Oddments-210x210.jpg 210w" sizes="(max-width: 440px) 100vw, 440px" /></p>
<p><strong>Nawet okładka zrobiona z Lego bardzo tutaj pasuje.</strong></p>
<p>Została zrobiona amatorsko, ale chciałem tak ją wykonać i miałem po prostu taką koncepcję.</p>
<p><strong>Ale to bardzo ciekawy i mega niesandardowy pomysł. Nie widziałam tego na żadnej innej gotyckiej okładce. </strong></p>
<p>To właśnie jest ciekawe. Miałem podobną sytuację, gdy gotyckiemu zespołowi Last Grasp wysłałem swoją płytę i jeden z członków bandu skomentował to słowami „yo, ale świetna okładka”! (Śmiech)</p>
<p><strong>Te różne muzyczne polecajki wydają się być niewyczerpanym tematem. Chociaż o Molchat Doma słyszał chyba każdy, to jest również bardzo wielu artystów, takich dużo mniej znanych, których brzmienie naprawdę potrafi urzec. </strong></p>
<p>Tak, to prawda. Można, że tak powiem, znaleźć jakąś nową inspirację i zanurzyć się w danym nurcie.</p>
<p><strong>No właśnie, do odkrywania nowości muzycznych służą też Twoje imprezy.</strong></p>
<p>Tak! Właśnie po to są, żeby odkrywać na nich za każdym razem coś innego, nowatorskiego.</p>
<p><strong>Zwłaszcza, że DJ powinien grać różnorodny repertuar. Taki z nowszymi, mniej znanymi utworami, ale też klasykami czy znanym, ejtisowym brzmieniem, wraz z tymi hitami, które rozpoznaje każdy – niezależnie od tego, czy jest gotem, czy nie…</strong></p>
<p>Tak, to kawałki, do których pobawi się właśnie got, pobawi się metalowiec, może nawet czyjaś mama czy babcia. (śmiech)</p>
<p><strong>Zdecydowanie! Jest to bardzo fajne wyczucie parkietu i tego, czego ludzie potrzebują. To także dopilnowanie, żeby ludzie się bawili do końca.</strong></p>
<p>Tak, na przykład mój ulubiony moment à propos klasyków ejtisowych to puszczane, zwykle pod sam koniec, Forever Young od Alphaville. To po prostu czysta nostalgia!</p>
<p><strong>Tak, ciężko się nie uśmiechnąć, kiedy gdzieś ktoś wywija na parkiecie, ktoś inny po prostu jeszcze gdzieś się trzyma, ludzie zaczynają śpiewać… jest w tym klimat.</strong></p>
<p>Tak, mam wtedy takie poczucie spełnienia.</p>
<p><strong>Czy poza przekazaniem wartości i zachęceniem nowych, młodszych ludzi do sceny i utrzymaniem subkultury wiecznie żywej, są jeszcze jakieś główne cele, które Ci przyświecają?</strong></p>
<p>Jeśli chodzi o gotyk, to byłoby tym dla mnie stworzenie bezpiecznej przestrzeni – w Lublinie czy gdziekolwiek indziej. Przestrzeni, w której ludzie mogą przede wszystkim poczuć się sobą.</p>
<p>Nie oszukujmy się, gotyk to forma ekspresji – nihilizmu, bólu, po prostu, który często w ludziach tkwi. A jak się stworzy bezpieczną przestrzeń, ludzie mogą o tym bezgranicznie mówić, poczuć to. Mogą poczuć, że to nic złego dzielić się swoimi uczuciami ze światem.</p>
<p><strong>Pięknie powiedziane. Bardzo doceniam te słowa i też podpisuję się pod nimi. Cieszę się, że tak trafnie to opisałeś, bo zbliżam się już do ostatniego pytania…<br />
Czy podzielasz moje wrażenie, że scena gotycka w Polsce coraz bardziej się rozrasta? I to nie tylko w Lublinie czy u mnie w Katowicach.</strong></p>
<p>Tak. To na pewno też dlatego, że jest do tego dzisiaj łatwiejszy dostęp. Kiedyś dostęp do muzyki zapewniały koncerty i płyty, a dzisiaj, kiedy już jest internet, znacznie łatwiej sobie przekazać różne muzyczne polecajki. Algorytmy czy najzwyczajniej w świecie takie aplikacje jak Tiktok, Instagram czy Facebook również robią robotę.</p>
<p>To na pewno pomaga subkulturze się rozwinąć.</p>
<p><strong>To też jest bardzo istotne – że w dobie internetu można łatwiej dotrzeć do tych wszystkich ludzi ze swoją muzyką, prawda?</strong></p>
<p>Powiem tak: jeśli ktoś będzie tak jak ja kupować płyty, to dalej będzie to robił dla sceny alternatywnej. To dzieje się niezależnie od tego, czy żyjemy w dobie internetu, czy nie – to jest po prostu zależne od ludzi. Jeśli o odkrywanie zespołów przez Spotify chodzi, to… jeśli ma to pomóc ludziom w odkrywaniu nowej muzyki, to jest słuszna opcja.</p>
<p><strong>Miejmy nadzieję, że tak zostanie i że zarówno Spotify, jak i eventy, pozwolą ludziom odkrywać nową muzykę. </strong></p>
<p>Myślę, że ludzie trochę kopiują swoją energię od innych. Chodzi mi o to, że słuchacze kopiują trochę energię od samego DJa właśnie, bo jeśli sam DJ się świetnie bawi, to ludzie też się doskonale bawią. To jest jedna z zasad, jeden z warunków, żeby impreza dobrze się udała.</p>
<p><strong>Dobrnęliśmy do końca wywiadu i na chwilę obecną mogę po prostu podziękować Ci za dzisiejszą rozmowę.</strong></p>
<p>Ja również dziękuję.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-368788 size-full" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/195E0637-0024-4BE9-87DF-F35F3E39C2D7-scaled.jpg" alt="" width="100%" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/195E0637-0024-4BE9-87DF-F35F3E39C2D7-scaled.jpg 867w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/195E0637-0024-4BE9-87DF-F35F3E39C2D7-217x300.jpg 217w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2026/11/195E0637-0024-4BE9-87DF-F35F3E39C2D7-578x800.jpg 578w" sizes="(max-width: 867px) 100vw, 867px" /></p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/bismu-ludzie-moga-poczuc-ze-to-nic-zlego-dzielic-sie-swoimi-uczuciami/">BISMU: &#8222;Ludzie mogą poczuć, że to nic złego dzielić się swoimi uczuciami&#8221;</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/bismu-ludzie-moga-poczuc-ze-to-nic-zlego-dzielic-sie-swoimi-uczuciami/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Koncerty rockowe i metalowe – jak zaplanować sezon?</title>
		<link>https://kvlt.pl/newsy/koncerty-rockowe-i-metalowe-jak-zaplanowac-sezon/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/newsy/koncerty-rockowe-i-metalowe-jak-zaplanowac-sezon/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Piotr]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 04 Nov 2026 17:43:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Newsy]]></category>
		<category><![CDATA[TV]]></category>
		<category><![CDATA[Acid Drinkers]]></category>
		<category><![CDATA[bilety na koncerty]]></category>
		<category><![CDATA[Biletyna]]></category>
		<category><![CDATA[budżet na koncerty]]></category>
		<category><![CDATA[jak zaplanować sezon koncertowy]]></category>
		<category><![CDATA[koncert halowy]]></category>
		<category><![CDATA[koncert klubowy]]></category>
		<category><![CDATA[Koncerty rockowe i metalowe]]></category>
		<category><![CDATA[Nocny Kochanek]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=368669</guid>

					<description><![CDATA[<p>Koncerty rockowe i metalowe łatwo wpisać do kalendarza, ale trudniej pogodzić wszystkie muzyczne plany z budżetem i wolnym czasem. Dlatego organizację sezonu&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/koncerty-rockowe-i-metalowe-jak-zaplanowac-sezon/">Koncerty rockowe i metalowe – jak zaplanować sezon?</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Koncerty rockowe i metalowe łatwo wpisać do kalendarza, ale trudniej pogodzić wszystkie muzyczne plany z budżetem i wolnym czasem. Dlatego organizację sezonu warto zacząć od określenia priorytetów, a dopiero później przejść do wyboru miast, terminów i zakupu biletów. Jesienne trasy pokazują, jak różnorodne mogą być koncertowe doświadczenia: od jubileuszowych powrotów do znanych albumów, przez kameralne występy klubowe, po duże widowiska w halach.</p>
<hr />
<h2>Od jakich koncertów zacząć planowanie sezonu?</h2>
<p>Najpierw określ, jakiego koncertowego doświadczenia szukasz. Może to być występ promujący nowy album, trasa nawiązująca do konkretnej płyty albo przekrojowy program obejmujący utwory z różnych etapów kariery zespołu. Sama nazwa wykonawcy nie zawsze wystarczy, by ocenić, czy repertuar odpowiada Twoim oczekiwaniom.</p>
<p><strong>Closterkeller</strong> podczas „<em>reCYAN Tour 2026</em>” nawiązuje do albumu „<em><strong>Cyan</strong></em>” i jego ponownie nagranej wersji. To propozycja dla słuchaczy zainteresowanych konkretnym etapem twórczości zespołu i jego charakterystycznym rockowym brzmieniem. W listopadowym kalendarzu trasy znalazły się m.in. Warszawa i Olsztyn.</p>
<p>Inny charakter mają klubowe koncerty <strong>Nocnego Kochanka</strong> w ramach trasy „<em>Hewimetalowe Jaja</em>”, towarzyszącej premierze pierwszej biografii grupy. Heavy metal spotyka się tu z charakterystycznym dla zespołu humorem. To propozycja dla osób szukających bardziej energetycznego wieczoru niż ten, który oferuje repertuar <strong>Closterkellera</strong>.</p>
<h2>Jak porównać klub i większy obiekt?</h2>
<p>Przy wyborze koncertu sprawdź warunki konkretnego wydarzenia, a nie kieruj się wyłącznie popularnością zespołu. „<em>Old Iron Biceps Tour 2026</em>” <strong>Acid Drinkers</strong> obejmuje m.in. MCK w Katowicach i Polsat Plus Arenę Gdynia. To przykład trasy, która dociera do obiektów o różnej wielkości i charakterze.</p>
<p>Koncert klubowy i występ w hali mogą oznaczać inny układ przestrzeni, sektory oraz organizację wejścia. Sprawdź, czy wybrany bilet dotyczy miejsca stojącego, czy siedzącego, a także jakie informacje o widoczności podaje organizator. Nie zakładaj, że na wszystkich koncertach obowiązują takie same zasady.</p>
<p>Gdy powstanie krótka lista wydarzeń, porównaj dostępne <a href="https://biletyna.pl/">bilety na koncerty</a> w serwisie <strong>Biletyna</strong>. Zwróć uwagę na opisy poszczególnych występów, lokalizację obiektu i rodzaje dostępnych wejściówek.</p>
<h2>Jak zaplanować czas i budżet na koncerty?</h2>
<p>Przy planowaniu koncertowego sezonu uwzględnij koszt całego wyjścia lub wyjazdu, a nie tylko cenę biletu. Do wydatków mogą dojść transport, nocleg, posiłki i przejazdy na miejscu. Koncert w innym mieście będzie dobrym rozwiązaniem, jeśli masz możliwość wygodnego powrotu lub możesz połączyć wydarzenie z krótkim wyjazdem.</p>
<p>Na początku wybierz jeden lub dwa koncerty, na których najbardziej Ci zależy. Pozostałe potraktuj jako alternatywy, uzależnione od dostępnego czasu i budżetu. Jeśli planujesz wspólny wyjazd, wcześniej ustalcie skład grupy, sposób dojazdu i maksymalną kwotę, jaką każdy chce przeznaczyć na wydarzenie.</p>
<p>Układając kalendarz, pamiętaj również o obowiązkach następnego dnia. Dwa koncerty w kolejne wieczory mogą być ciekawym pomysłem, ale wymagają odpowiedniej organizacji. Uwzględnij czas na dojazd i powrót, a także występy supportów, jeśli są częścią programu.</p>
<h2>Co sprawdzić przed zakupem biletu i wyjazdem?</h2>
<p>Przed zakupem wejściówki i zaplanowaniem dojazdu sprawdź informacje dotyczące konkretnego koncertu. Zwróć uwagę na:</p>
<ul>
<li>godziny otwarcia drzwi i rozpoczęcia koncertu oraz zapowiedziane supporty;</li>
<li>miasto, dokładny adres obiektu i rodzaj wybranego miejsca lub sektora;</li>
<li>zasady wstępu, wymagane dokumenty i dodatkowe warunki określone przez organizatora.</li>
</ul>
<p>Pamiętaj, że otwarcie bram nie oznacza początku występu. Osobno zweryfikuj zasady dotyczące wnoszenia bagażu, aparatów fotograficznych i innego sprzętu. Sprawdź również, czy po opuszczeniu obiektu można ponownie wejść na teren wydarzenia. Nie zakładaj też, że bilet można zwrócić lub odsprzedać bez ograniczeń – wcześniej zapoznaj się z obowiązującymi warunkami.</p>
<p>Planowanie koncertowego sezonu nie musi oznaczać udziału w każdej ogłoszonej trasie. Lepiej wybrać wydarzenia odpowiadające Twoim zainteresowaniom, porównać terminy i koszty, a następnie zostawić sobie wystarczająco dużo czasu, by w pełni cieszyć się każdym koncertem.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/koncerty-rockowe-i-metalowe-jak-zaplanowac-sezon/">Koncerty rockowe i metalowe – jak zaplanować sezon?</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/newsy/koncerty-rockowe-i-metalowe-jak-zaplanowac-sezon/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
