Piątek, piąteczek, a jeśli dodatkowo pod nosem organizowany jest dobrze zapowiadający się koncert, to trudno o lepsze rozpoczęcie długiego weekendu. Do klubu 2Światy postanowili zawitać młodzi gniewni z zespołu Obsidian Mantra, rozpoczynając tym samym w Toruniu minitrasę u boku już nie tak młodych, ale wciąż gniewnych harcowników z Hegony i (mocno różnicującego line-up) zdobywającego coraz większą rozpoznawalność w naszym kraju zespołu Datûra.

Wieczór rozpoczęli ci ostatni, promujący podczas tour wydany w połowie tego roku, debiutancki album Obsidian. Jednoznaczne określenie prezentowanej przez zespół stylistyki nie jest rzeczą najprostszą, grupa czerpie bowiem inspirację zarówno z progressive/post metalu, post rocka, jak i muzyki folkowej (rozumianej przez pryzmat fascynacji tajemniczą ludowością, atmosferą magii i plemiennej obrzędowości). Twórczość grupy, choć już sama z siebie bardzo intrygująca, nabrała dodatkowo na żywo (mimo niełatwych warunków scenicznych i brzmieniowych) niezwykłego autentyzmu. Główna w tym zasługa obdarzonej imponującym głosem wokalistki zespołu, która – wkraczając na scenę boso i sprawiając wrażenie zupełnie niepozornej – wdała się podczas koncertu w autentyczny trans, z miejsca kradnąc swoim zachowaniem atencję publiki. Nie sposób było podczas występu uciec od skojarzeń z Obscure Sphinx, myślę jednak, że w przypadku Datûry można mówić raczej o kreatywnej inspiracji, pozostawiającej sporo miejsca na zagospodarowanie własnym wkładem twórczym. Do pełni szczęścia zabrakło mi podczas występu jedynie większego urozmaicenia wizualnego, np. w postaci scenicznego dymu, czy dopasowanej do muzyki gry świateł. Jednak nawet mimo ich braku, byłem koncertem grupy urzeczony do tego stopnia, że z miejsca pomaszerowałem na stoisko z merchem, celem uzupełnienia kolekcji płytowej wszystkim, co kapela miała do zaoferowania.

Drugi band piątkowego wieczoru dokonał gwałtownej wolty, przenosząc słuchaczy z mrocznego lasu do zakładu przetwórstwa mięsnego. Dodatkową ciekawostką było z pewnością to, że za zestawem perkusyjnym w Hegony, nietypowe jak dla siebie ciągoty muzyczne realizuje znany z występów w Entropii Patryk Budzowski. Pochodzący z Wrocławia zespół zaprezentował w 2Światach klasyczny do szpiku kości death metal z amerykańskim zacięciem, pędzący na złamanie karku, zarówno swojego jak i zgromadzonych pod sceną fanów. W całej tej, rozkręconej na pełną moc silnika maszynce do mielenia mięcha, słychać było jednak także wyraźną chwytliwość, groove i doładowanie energetyczne. Bardzo sympatyczny koncert, skłaniający mnie zarówno do nadrobienia wydanego przed dwoma laty Turpistic Ecstasy, jak i śledzenia poczynań zespołu w przyszłości.

Gospodarze wieczoru, zespół Obsidan Mantra, to ostatnimi czasy w redakcji Kvlt bardzo gorąca nazwa. Wszystko z powodu recenzji ostatniego pełniaka wielkopolskiego trio, którego ocena, zdaniem wydawcy, całkowicie skompromitowała jej autora oraz cały portal. Nie miałem rzecz jasna zamiaru postrzegać bandu przez pryzmat niezbyt mądrych komentarzy promotora, byłem jednak bardzo ciekaw, o co właściwie tyle szumu. Pierwszym co rzuciło się w uszy podczas koncertu grupy, była zarówno wysoko zawieszona poprzeczka wykonawcza, jak i wyraźne nastawienie na nowoczesne, motoryczne i „hiciarskie” podejście do aranżacji utworów. Doszły oczywiste skojarzenia z Decapitated (szkoda, że bez urozmaicających riffy, nawet krótkich partii solowych) i Messugah, dzięki którym energetycznie show zespołu wypadło w moich oczach bardzo pozytywnie. Ciekawy, bardzo dobrze zapowiadający się (halo, goście mają na koncie już trzy płyty!) band, który stanął w piątek na wysokości zadania.

Jeden znakomity (Datûra) i dwa dobre występy (Hegony, Obsidian Mantra) idealnie rozpoczęły mój koncertowy weekend w Toruniu. Na rozpisce tego ostatniego (choć już z innymi supportami) pozostały jeszcze trzy przystanki – Poznań, Bydgoszcz i Szczecin. Rekomendowane jest zapisanie sobie w kalendarzu któregoś z nich.