Po kilku mniejszych, lokalnych wydarzeniach, przyszedł czas na pierwszy tegoroczny wyjazd. Celem podróży była stołeczna Progresja i druga odsłona (liczącej w sumie 4 koncerty) wspólnej trasy Obscure Sphinx, Blindead 23, Wij i Kryształ.

Z uwagi na rozbudowany line-up, koncert pierwszego bandu rozpoczął się stosunkowo wcześnie, bo jeszcze przed siódmą. Cóż mogę powiedzieć o otwierającym wieczór Krysztale – choć lubię klimaty zimnofalowe, zarówno poprzednie kontakty z muzyką zespołu jak i warszawski koncert nie sprawiły, bym stał się jego szczególnym entuzjastą. Doceniam na pewno postawę sceniczną (głównie introwertycznego wokalisty, dla którego występ przed tak szeroką publiką na pewno nie był czymś trywialnym), podobała mi się też ciekawie pokombinowana (jak na prezentowaną stylistykę) gra perkusisty. Sumarycznie jednak koncert nie przeczesał mi jakoś odczuwalnie, starannie przygotowanej na ten wieczór fryzury. Nie pomogło w tym na pewno nagłośnienie (momentami w ogóle nie szło zrozumieć wokali), ale to już raczej standardowa przypadłość tego typu imprez i smutny los supportów.

Drugi koncert wieczoru wypadł już nieco okazalej, chociaż i tu nie obyło się bez mankamentów. Wija widziałem już na żywo kilkukrotnie i tak jak życzę mu wielkich klubów, tak sam zdecydowanie wolę oglądać go w tych małych i kameralnych (vide zeszłoroczny koncert w toruńskim NRD). Na dużej scenie Progresji trio trochę niknęło, synergia żywiołowej muzyki z reakcjami publiczności nie była już tak wyraźna, nie obyło się też bez problemów z brzmieniem wokalu. Mimo wszystkich trudności zespołowi udało się jednak wyjść z warszawskich zmagań z tarczą. W końcu, jeśli ma się w arsenale takie strzały jak Panzerfura, Kat, Poroniec, czy Z raju won, można uderzać celnie w każdych warunkach. Skłamałbym mówiąc, że nie potupałem nóżką i nie pokręciłem bioderkiem.. i tyle w w tych okolicznościach do szczęśliwości wystarczyło.

Po dwóch rundach rozgrzewkowych przyszedł czas na pierwsze danie główne. Określenie nieprzypadkowe, wszak zarówno Blindead 23, jak i Obscure Sphinx byli na trasie co-headlinerami, zmieniającymi kolejność swoich występów na każdym koncercie tour. W Warszawie pierwsi do boju ruszyli muzycy Blindead 23, którzy poza „debiutancką” EPką przygotowali set oparty w całości na Affliction XXIX II MXMVI. Zespół Havoca miałem okazję oglądać w wielu odsłonach (w tym w okresie, gdy wokalnie wspierał go Piotr Pieza, czy podczas pamiętnego show na Summer Dying Loud z Nihilem) przyznam jednak, że powrót do „klasycznego głosu” i najlepszego materiału zespołu okazał się przeżyciem bardzo odświeżającym. Nie ma znacznej przesady w stwierdzeniu, że Patryk Zwoliński jest jednym z najbardziej charakterystycznych (i charyzmatycznych) wokalistów krajowej sceny, co dało się odczuć także w Progresji. Poza małym spadkiem napięcia w postaci Void (którego odgrywanie live zespół mógłby sobie z czystym sumieniem odpuścić) było w Warszawie samo gęste. I choć jest ziarno prawdy w słyszanych gdzieniegdzie opiniach, że „nowi muzycy” to jednak nie to samo, że kapela popada w trakcie występów w nieco zbyt podniosłe tony, że „kiedyś to było, a teraz już nie jest”, to mnie występ Blindead 23 usatysfakcjonował, z nawiązką wynagradzając niedosyt, jakiego doświadczyłem podczas koncertu grupy w Aleksandrowie Łódzkim w 2023 roku.

Jednak to Obscure Sphinx był tym składem, na który czekałem najbardziej. Jestem szalikowcem grupy od czasu pierwszego kontaktu z Anaesthetic Inhalation Ritual i kameralnych występów, które band grywał (także w Toruniu) ponad dekadę temu, dlatego każdą okazję do spotkania na żywo traktuję w kategorii małej powinności. Nawet mimo długiej przerwy w działalności (i mojego lekkiego zawodu, wynikającego z metrażu wydanego po niej materiału) Obscure Sphinx na żywo to wciąż mistrzowie świata i okolic. 99% z tego to oczywiście zasługa Wielebnej, która nieustannie urzeka, skupia uwagę, kreuje własny świat i przenosi sceniczny występ na zupełnie inny poziom odczuwania. Umiejętna gra kontrastem, zbudowanym pomiędzy pełną delikatności i kruchości postawą, a potęgą jej głosu, pozostaje w rękach wokalistki bronią masowego rażenia. Wizualnie (dzięki gustownym „zimowym” animacjom i pięknej oprawie świetlnej) oraz brzmieniowo (chociaż znów znacznie powyżej limitu głośności) było znakomicie. Nowe numery obroniły się z łatwością, a zagrany na finał Nastiez (szkoda, że jedyny z AIR w setliście) zgruzował Progresję do gołych fundamentów. Trudno wyobrazić sobie, w kontekście koncertowym, lepszy start 2025 r.

Mamy styczeń, a poprzeczka emocji i wrażeń zawieszona została na wysokości, której przeskoczenie naprawdę nie będzie łatwe. Pozostaje mieć nadzieję, że kop energetyczny, zafundowany podczas trasy, dostarczy paliwa także obu „powracającym” zespołom, których nieobecność na krajowej scenie była wyraźnie odczuwalną wyrwą.

Autorem zdjęć jest Photocoder / Aleksander Honc.