„Nie oceniaj płyty po okładce” – parafraza ta znalazła u mnie swoje wyraźne potwierdzenie w przypadku albumu Les chemins de l’exil Francuzów z Les Bâtards du Roi. Wydaną w październiku 2025 roku nakładem Les Acteurs de l’Ombre Productions płytę zdobi bowiem wyjątkowo paskudna i absolutnie niezachęcająca do sięgnięcia po krążek grafika, której wybór przez zespół pozostanie dla mnie nieodgadnioną zagadką.

Na szczęście muzyka zawarta na płycie nr dwa zamaskowanych muszkieterów to już nieco inna para kozaków. Album utrzymany w klimatach melodyjnego/atmosferycznego black metalu prezentuje całkiem przyzwoity poziom, zyskując dodatkowo przy głębszym i uważnym poznaniu.

Początki z ostatnim krążkiem Les Bâtards du Roi do łatwych nie należały. Nie siedział mi za specjalnie wokal, toporna sekcja rytmiczna i zbyt częste, jak na mój gust, ornamentacje (klawisze, jakieś rozegzaltowane melorecytacje i czyste zaśpiewy – na co to komu). Wbrew wszystkiemu moją uwagę zdołały utrzymać zawarte na płycie partie gitarowe, zachęcające do omijania wybojów i kontynuowania krętej wędrówki w towarzystwie królewskich bękartów.

Gitary grają tu niewątpliwie pierwszy plan, robiąc przy okazji znakomitą robotę. Stanowią jednocześnie punkt zaczepienia dla uwagi słuchacza, utrzymują tempo i groove kompozycji oraz wprowadzają do muzyki Francuzów walor wyraźnej chwytliwości. Wystarczy rzucić uchem na takie L’Âme sans repos, Le Chevalier au corbeau czy tytułowe Les chemins de l’exil, by przekonać się, że gitarowy duet Les Bâtards du Roi zna się na swojej profesji i czyni z niej znakomity użytek.

Oczywiście nie leczy przy okazji wszystkich bolączek płyty – Les chemins de l’exil to miejscami wciąż nieco zbyt ładne, grzeczne i poukładane granie, by stanowiło coś ponad przyjemne urozmaicenie.

Niemniej jednak warto je sobie zafundować. Ja bawiłem się zaskakująco dobrze.

Ocena: 7/10