Jest na naszym podwórku kilka kapel, które skutecznie zapełnia niszę w temacie technicznego wymiatania z djentowymi naleciałościami. Jakiś czas temu omawiałem znakomity krążek Materii, oczekuję na nowe dokonanie Scylli, świetny debiut własnym sumptem wypluł z siebie niejaki Spirit, a na dniach ukazała się nowa EP-ka bezlitośnie młócących koleżków z Mentally Blind. Widać, że słuchali sobie nie raz, nie dwa takich bandów jak Gojira, Meshuggah, Strapping Young Lad czy Fear Factory. Znaczącą różnicą jest fakt, że te cztery kompozycje są znacznie mniej odhumanizowane od dokonań wybitnych inspiratorów. Więcej w nich duszy dzięki bardzo urozmaiconym, natchnionym powiedziałbym wokalom, w tej kwestii robota została odwalona na trzy szóstki z plusem. Gary też nie tłuką na jedno kopyto, a smaku każdej kompozycji dodają melodyjne solówki, które nie są przesadzone i zbyt rozwlekłe. Jest solidny wpierdol, ale jest też sens i pomysłowość, co niestety niektórym kapelom ucieka szczególnie kiedy stawiają na agresję i opętańcze tempa. A u Mentally Blind wszystko jest na swoim miejscu, widać, że się do tego materiału przyłożyli.

Jak zwykle w przypadku takich wydawnictw czuję spory niedosyt bo w momencie kiedy chcę jeszcze więcej to moja przygoda z danym wykonawcą zostaje brutalnie urwana. Ale jak to tylko cztery numery…? Chcę więcej. I to dużo, dużo więcej bo bardzo mi się podoba i jest mega progres w porównaniu do „Where The End Begins„, który to małą płytką był bardzo fajną, ale nowy materiał zmiata ją już na początku „Paradox„. Panowie, dość rozdrabniania się, przygotujcie ładny pełny krążek, a prawdopodobnie obsypię Was samymi pochwałami. Póki co daję ósemkę z adnotacją, że to o oczko więcej niż małemu wydawnictwu powinno się dać. Jako, że jest to ten rodzaj łomotu, z którym mi obecnie po drodze to niech Wam będzie. Ale jak mi podsuniecie pod nos kolejną EP to się pogniewamy! Do pracy rodacy!

Ocena: 8/10