Ukraiński Daemonium mieści się w tablicy Mendelejewa zarówno pod względem pochodzenia, jak i preferowanego muzycznego stylu. Ich muzyka to brudny i standardowy black/death metal. Panowie kładą nacisk na surowe gitary, bębny oraz skrzeczący wokal, a ostrość redukowana jest syntetycznym klawiszem. Dźwięki okraszone są mową ukraińską, drobnymi orkiestracjami, piwnicznym gruzem metalu śmierci – wszystko to konsekwentnie trzyma się kwadratowego schematu i niestety nie wychodzi poza nawias. Mam wrażenie, że obcuję z piwniczną formą Behetmoth lub mniej popularnym Hate. Pojawia się nieodparte uczucie, że wszystko to już słyszałem i to zwykle w ciekawszym wydaniu. Głównym problemem Deamonium jest przewidywalność, nuda oraz brak oryginalnej formy wyrazu. Pomysł zespołu polega na sięganiu po znane marki metalowego światka w jak najbardziej dosłownym znaczeniu – smakuje to jak piąta woda po kisielu i co gorsza prowadzi jedynie do bólu żołądka. Próbą urozmaicenia Имя мне Легион są dwie kompozycje w ambientowym stylu, lecz nawet one nie pomogą zespołowi utrzymać uwagi słuchacza na dłużej.

W małych dawkach Имя мне Легион jeszcze się broni, lecz wnikliwe wsłuchanie się w najnowszy krążek Daemonium grozi stratą czasu i zamula jak wypicie piwa na jeden łyk – w trakcie niby sympatycznie, lecz na koniec grozi urwanym filmem. Żeby nie było, że tylko się czepiam – Deamonium wykonuje poprawnie (nie) dobry black/death metal, który polecić mogę fanom wczesnych dokonań Behemoth i Hate.

Artykuł DAEMONIUM – „Имя мне Легион” (2014) pochodzi z serwisu KVLT.