Głównym członkiem projektu jest niejaki Branislav Panić, którego można kojarzyć m.in. z Bane, Disdained, Goat Eater czy Keychain. Tu jednak występuje jako miłośnik mrocznej melodii spod znaku doom metalu. Dostojne dźwięki sączą się z głośników przez cały krążek, przypominając mi dobry, stary doom metal z czasów, gdy był popularny dzięki takim formacjom jak My Dying Bride, Anathema (wczesna oczywiście) czy Katatonia z okresu Brave Murder Day. Swój doom Panić urozmaica o wpływy serbskiej muzyki folkowej. Brzmi to tyle ciekawie, co pięknie, dodając całości wyjątkowego uroku i tajemniczego mroku, zwłaszcza że wszystkie teksty wybrzmiewają po serbsku. Niskie growle nadają głębi, a ich twórca nie pokusił się o czyste zaśpiewy, co mnie cieszy.

Płyta zawiera pięć rozbudowanych kompozycji i jedną miniaturę, które trwają łącznie nieco ponad pół godziny. Czas ten mija wręcz niezauważenie, zmuszając do ponownego wciśnięcia przycisku „play”, bo trzydzieści minut czaru Ciszy (jak tłumaczy się na polski Tiszinę) to za mało. Nie odnajduję tu słabych kompozycji, ale zdecydowanym faworytem jest dla mnie otwierający Iz mrtwog ugła (Из мртвог угла). Jego przejmujący klimat owładnął mną zupełnie, a prowadząca niemal przez cały utwór melodia, kojarząca się ze wspomnianą Katatonią, uderza w moją nostalgiczną naturę. Majstersztyk. Mam nadzieję, że Tiszina nie okaże się jednorazowym projektem, a jego twórca wkrótce wpuści nas ponownie do swojego melancholijnego świata.

Artykuł TISZINA – „Uwod…” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.