Thrash metal to taki gatunek, w którym ciężko wpaść na coś nowego. Koła na nowo nikt tutaj nie wymyśli, stąd też ewentualne obawy, że Independent okaże się pod jakimś względem przestarzały można rzucić w kąt. Jest to o tyle łatwe, że nagrany jedenaście lat temu album to po prostu kawał bardzo dobrego naparzania, zawierający dokładnie tyle góralskiego pier*olnięcia, o ile możnaby zakopiańczyków podejrzewać. A można było domniemywać naprawdę sporo, w końcu to górale.  Nie piszę tych słów szczególnie często, ale tutaj pasują jak ulał – muzycznie i wokalnie naprawdę nie mam się do czego przyczepić. Krążek jest odpowiednio zróżnicowany, gdzieniegdzie doprawiony hardcore’owymi patentami, jednak ani przez moment nie wykraczający szczególnie mocno poza ogólne thrashowe ramy. I dobrze, bo dzięki temu można w końcu posłuchać takich petard jak Dreadful Anarchy, Age of War, State of Oppression czy Like Animal. Nie mogę powiedzieć, aby pozostałe numery jakoś bardzo ustępowały tej czwórce – Independent to krążek bardzo równy i w zasadzie nie posiadający słabych punktów. Pochwalić należy również potężny wokal Pawła Kiedziucha – gardłowy Asylum odwalił tu kawał bardzo dobrej roboty, o fuszerce nie ma mowy.  

Genów niestety nie oszukam – a przynajmniej nie oszukam swojego genu narzekacza. Na szczęście w przypadku niniejszego wydawnictwa chodzi mi jedynie o kwestie kosmetyczne czy estetyczne, takie jak liczne błędy gramatyczne w tekstach czy literówki w booklecie. Trochę mało profesjonalnie to wygląda, no ale okej, myślę, że można zrzucić to na karb entuzjazmu spowodowanego faktem, że formacji udało się wydać swoje nieco zapomniane, jedenastoletnie już dziecko. Mam jednak cichą nadzieję, że przy premierze nadchodzącego albumu już takich wpadek nie uświadczę.

Independent to koniec końców udane przywołanie zespołu, który wzorem wielu kapel w ostatnich latach postanowił powrócić z niebytu. Fani oldschoolowego thrashu powinni dać zespołowi szansę.

Artykuł ASYLUM – „Independent” (2010/2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Mhönos to francuski projekt, który tworzy siedmiu muzyków, a opisywany album zawiera 40 minut rytualnych dźwięków, podzielonych na cztery kompozycje, które tworzą jedną całość i mogą być traktowane jako cztery części tego samego utworu. Podstawą muzyki Francuzów jest gitara basowa a właściwie dwie gitary. Pulsujący i przesterowany dźwięk basu otacza słuchacza już od pierwszych sekund. Po pewnym czasie dołączają do niego tantryczne śpiewy tybetańskich mnichów, a chwilę później pojawiają się rytualne deklamacje. Wszystko to odbywa się przy akompaniamencie dronowych dźwięków basów. Zapomnijcie o perkusji. Na tym wydawnictwie takowy instrument nie występuje. Gitary natomiast usłyszymy w szczątkowych ilościach. Co tam jeszcze przebija się przez brzęczące linie basu? Do naszych uszy dotrą liturgiczne chóry gregoriańskie i mroczne, złowrogie głosy mruczące inwokacje do boga, a może szatana, któż to może wiedzieć. Powiew optymizmu pojawia się w trzecim utworze zatytułowanym Offertorium. Wyróżnia się on całkowitym brakiem partii basu, który ustąpił miejsca ambientowym syntezatorom. Album zamykają bijące kościelne dzwony.

Urzekła mnie muzyka i jej koncepcja. Dźwięki toczą się powoli, budując transowy i ezoteryczny klimat, przy użyciu w sumie minimalnych środków. Bardzo chętnie zobaczyłbym Mhönos na żywo, szczególnie że występy grupy nie są zaplanowanymi koncertami a totalną improwizacją.

Artykuł MHÖNOS – „Miserere Nostri” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.