Równowaga jest więc zachowana. Potwierdza to już otwierające album Le Continent, na którym odpowiednio wysoka dawka blackowej mocy i wściekłości świadczy o przynależności do gatunku, z kolei powolny, atmosferyczny motyw, który pojawia się wpleciony w outro, stanowi ciekawy kontrast.
Te nieco spokojniejsze, instrumentalne partie (jak na Au loin la tempête czy La dernière traversée), nie są jednak gwoździem programu. Repertuar Houle można określić mianem melodyjnego, jednak bez popadania w przesadę. Tym sposobem drugi ze wspomnianych utworów, La dernière traversée, pomimo spokojnego, klimatycznego wstępu przekształca się w black metal z prawdziwego zdarzenia, gdzie prym wiedzie mocny, miejscami upiorny wokal Adèle Adsa. Dobrze czytacie – mamy tu do czynienia ze zdolną frontwoman, której poziomu wokalnego nie powstydziliby się zasłużeni blackmetalowi wokaliści. Dodatkowo wyraziste gitarowe riffy rozpętują istną dźwiękową nawałnicę, a melodia pozostaje nośna, jednak nie ma w sobie nic z przesadnej (a już brońcie bogowie „radiowej”) chwytliwości.
Zespół utrzymuje poziom przez cały czas trwania wydawnictwa, co jest dużym atutem.
Houle zawierają w swojej twórczości konkretny ładunek black metalu, perkusja brzmi mocarnie, a skrzeczący wokal ma w sobie coś demonicznego. Potwierdza to ostatni utwór Sous l’astre noir, na którym wyrazisty rytm i istna lawina blastów dopełniają dzieła zniszczenia – finał EP Francuzów należy zaliczyć do efektownych.

Zespół skutecznie potrafi łączyć mroczne, a przy tym niepozbawione melodii riffy ze zmianami tempa i motywów. W dodatku materiał trwa niecałe pół godziny, co na EP jest słusznym metrażem – nie nuży słuchacza, a za to potrafi skutecznie zachęcić do śledzenia dalszych poczynań zespołu. Ja w każdym razie jestem ciekawa, co Houle zaprezentują na swoim pełnym wydawnictwie, które będzie miało swoją premierę 7 czerwca br.

Artykuł HOULE – „Houle” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Jak na black przystało, pierwszy albumowy track, Revelation of the Construct, ma w sobie wściekłość i zgiełk, a chwilami nabiera lekko kakofonicznego brzmienia. W instrumentarium pojawiają się nawet… kościelne organy, które wykorzystano w finałowych momentach utworu. To nieoczywisty, intrygujący zabieg, który przy dość „połamanych” riffach, zróżnicowanym tempie i wybuchach agresji zawartych w repertuarze Wesenwille sprawdza się świetnie. Równie dobrze wypada tutaj szorstki, skrzeczący wokal, momentami uderzający w udręczone tony – krótko mówiąc, jesteśmy we właściwym miejscu, jeśli od black metalu wymagamy nie tylko mocy i agresji, ale również sporej dozy szaleństwa, nieprzewidywalności i ładunku emocjonalnego. Łatwo więc dojść do wniosku, że określenie „progressive black metal” nie zostało nadane temu projektowi na wyrost.
Następne kompozycje o agresywnym, zgrzytliwym brzmieniu stanowią tutaj niewymuszoną kontynuację pierwszej ścieżki albumu – Transformation to utwór wijący się przez blackową stylistykę i zahaczający o industrialne brzmienia, z kolei na Legacy of the Giants świdrujące, hałaśliwe tremolo wprost wwierca się w czaszkę i pozostaje tam na dłużej. Ścianę dźwięku, dominującą przez większość czasu trwania wspomnianych utworów, rozpraszają chwilami zmiany tempa.
Finałowy kawałek albumu, choć rozpoczyna się od atmosferycznych tonów, wkrótce wraca na blackmetalowe tory. To utwór niepozbawiony melancholii, w dodatku, podobnie jak początek płyty, również jest zakończony partiami granymi na organach. Czy Wesenwille zdecydował się zakończyć album motywem rodem z czarnej mszy? Choć to niekoniecznie te klimaty, to ten akcent z pewnością nadaje materiałowi pewnej wzniosłości i stanowi nieoczywiste wtrącenie w dźwiękowym uniwersum projektu.

45 minut jest odpowiednim metrażem w wypadku III: The Great Light Above, gdyż wydawnictwo ani nie pozostawia z niedosytem, ani nie sprawia wrażenia przekombinowanego. Wesenwille z jednej strony oferuje słuchaczom black metal w na wskroś mrocznym, niemal klaustrofobicznym wydaniu, a z drugiej bez wątpienia stawia na klimat. Nie stara się wywrócić do góry nogami gatunkowej konwencji, raczej wpisać w jej ramy przy jednoczesnym sięgnięciu po inne inspiracje i przemycić w swojej twórczości również kilka nieoczywistych patentów.

Artykuł WESENWILLE – „III: The Great Light Above” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Muszę przyznać, że album zaczyna się mocnym akcentem. Tytułowy kawałek otwiera album z całkiem konkretnym ładunkiem siarki, zła i diabelskości, momentami riffy tną aż miło, wokal natomiast wypada jadowicie i nienawistnie jak należy. Track ma w sobie znamiona pewnej dzikiej, nieokiełznanej energii, od której porządny skandynawski black metal powinien kipieć, i którą zespół powinien moim zdaniem zawrzeć na swoim – trzecim już – wydawnictwie. Tymczasem Drep Alle Guder zdaje się gdzieś tracić rozpęd, zapominać o początkowej szybkości i schodzić do przeciętnego poziomu.
Owszem, materiał pozostaje wierny blackowej stylistyce i jest utrzymany przeważnie w szybkich tempach – za wyjątek można uznać I Kuldens Vold z nieco dłuższym, instrumentalnym wstępem. Pojawiają się tu też partie, które są wręcz żwawe, jak Den Forhatte, i wręcz chwytliwe. I chociaż całkiem nieźle się tego słucha, to żaden z utworów zebranych na Drep Alle Guder nie sprawia, że mam ochotę wrócić do płyty. Parę mocnych punktów to wciąż za mało, żeby krążek Skandynawów nazwać wciągającym.

Należy otwarcie przyznać, że artyści nie grają tutaj niczego odkrywczego i nie urozmaicają swojego katalogu, dostarczając po prostu więcej tego, co mogliśmy słyszeć w ich poprzednich dokonaniach.
Największą zmianą u Norwegów było chyba dołączenie do nowej wytwórni (z Saturnal Records zespół przeniósł się do Soulseller Records), jednak ani wydanie albumu w kolejnym uznanym labelu, ani fakt, że zespół zaistniał w scenie ponad dekadę temu, nie sprawia, że Drep Alle Guder słucha się lepiej.

Jako że to już trzeci album, nie sposób dawać Djevelkult taryfę ulgową, jaką przyznaje się debiutantom. Zwyczajnie ciężko rozróżnić ich od dziesiątek bandów tworzących obecnie w ich rodzimej Norwegii. Może i nic nie stoi na przeszkodzie, by fani gatunku przeznaczyli nieco ponad pół godziny swego czasu na tę płytę, jednak niewiele wskazuje na to, że album pozostanie w pamięci i wyróżni się spośród innych nowości na rynku wydawniczym.

Artykuł DJEVELKULT – „Drep Alle Guder” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Dużą zaletą jest wyważenie materiału – płyta się nie dłuży, a instrumentalne przerywniki między poszczególnymi utworami wprowadzają do całości więcej przestrzeni, stanowiąc chwile wytchnienia od blackowego repertuaru grupy.
Kompozycje może nie należą do najbardziej odkrywczych, a riffy do wirtuozerskich, ale całość wypada przyzwoicie, momentami wręcz diabelnie efektownie. Atmosferę zagęszcza Thy Mighty Serpent z brzmieniem przywodzącym na myśl Watain z czasów Lawless Darkness, nośne Death the Destroyer ma w sobie potencjał i sieje konkretny dźwiękowy rozpierdol, a perkusja na Sworn to the Oath miejscami zostaje rozgrzana do czerwoności. Dzieła zniszczenia dopełnia szorstki, pełen siarki wokal, który doskonale wpisuje się w iście demoniczną miksturę przygotowaną przez Serpents Oath.
Nie zabrakło tu nawet rozdzierającego, a przy tym wpadającego w ucho refrenu na Blasphemy – w końcu trudno o coś bardziej black metalowego, niż bluźnierstwo, prawda? Jeśli weźmiemy pod uwagę wszystkie te czynniki, łatwo dojść do wniosku, że drugiego pełniaka Serpents Oath po prostu dobrze się słucha.
Również w kwestii wizualnej wszystko jest na właściwym miejscu – okładka autorstwa Néstora Ávalosa pasuje tu idealnie i oddaje charakter całości, a na fizyczne wydanie nie sposób narzekać.

Pewne rozwiązania na Ascension może i są szablonowe, jednak utwory zebrane na płycie są na tyle ciekawe, że całość nie sprawia wrażenia schematycznej, bądź odtwórczej. Za jakiś czas z pewnością wrócę do Serpents Oath i sprawdzę, czy na najnowszej płycie Revelation, która 20 lutego br. doczeka się premiery, zespół zapuścił się do kolejnego kręgu Piekła. Wiele elementów ich drugiego albumu wskazuje na to, że zespół nie powiedział jeszcze ostatniego słowa w kwestii black metalu.

Ocena: 7/10

Artykuł SERPENTS OATH – „Ascension” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Numery te okraszone są wyimkami z wypowiedzi polityków i szczątkami medialnej wrzawy. Jeśli takie ujęcie tematu, podane wprost, pisane z punktu widzenia dalekiego od mainstreamu, ale też z przymrużeniem oka, nie podoba Wam się z założenia, omińcie tę EP. Ja też nie muszę zgadzać się z autorem, niemniej jednak nie jestem jednocześnie fanem cenzury. Brutalna muzyka może łączyć się ze szczerym przekazem, czasem okraszonym czarnym humorem. Bezpośredniość jest nieco przykryta przez growl, co może stępia siłę wyrazu – mnie to nie przeszkadza, wręcz przeciwnie. Dosłowność bywa zabójcza.

Muzycznie zaś całość operuje w rejonach brutalnie zagranego death metalu. Mastectomy jak zawsze biegle operuje zmianami temp i tematów. Biorąc pod uwagę, że Adam zagrał na wszystkich instrumentach, precyzja i klarowność uderzenia jest imponująca. Czy każdy fragment muzycznie powala? Pewnie nie, ale nie można powiedzieć, że w którymś momencie Ku zagładzie traci rezon i myli obrany azymut. Liczy się tu przede wszystkim konkretne uderzenie, które ma swoje niuanse – bardziej w warstwie muzycznej, bo liryczna zbliża się do nieparlamentarnej publicystyki. Adam Nowak przypomina zawodowego pięściarza, trenującego w dusznej sali, którego największą siłą jest prawy prosty – trochę dosłownie i w przenośni.

Całość uzupełniają zresztą udane kowery Mortician (By My Victim) i Putrid Pile (Rush – Hour Killing Spree), odpowiednio soczyste i usmarowane wydzielinami z trupiego rozkładu. Choć opus magnum Mastectomy to dla mnie wciąż album Worst Kind Of Human, Ku zagładzie stanowi naturalną kontynuację poprzednich dokonań i wciąż wkłada kij w mrowisko. Rzecz dla pasjonatów brutalnej szczerości.

Oficjalna strona na Facebooku
Mastectomy na Bandcamp

Artykuł MASTECTOMY – „Ku zagładzie” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Ano z całkiem przyzwoitym. Przede wszystkim jest bardzo melodyjnie i po prostu przyjemnie się tej płyty słucha. Zespół radzi sobie całkiem nieźle zarówno w numerach nieco wolniejszych (np. The Last Man on the Earth), jak i tych znacznie szybszych, aspirujących do miana koncertowych petard (najlepszy na płycie This Night). Bardzo dobrze wypadają nośne melodie, za sprawą których widziałbym na przykład utwór tytułowy w jakimś rockowym radiu (mam nadzieję, że to zdanie nie okaże się dla części z Was skutecznym odstraszaczem), choć niestety nie w każdym numerze wystarczyło to do osiągnięcia sukcesu – jak dla mnie zauważalnie odstaje wieńczący krążek, jedyny polskojęzyczny utwór, Słodka pieśń. Nie odstaje za to wokal Jeeba, który jest kolejnym z tych całkiem mocnych punktów albumu.

Szkoda jedynie, że całość dobiega końca tak szybko – EPkowy metraż to w zasadzie najbardziej zauważalna wada zeszłorocznego dziecka Vibrant. Do listy zażaleń dorzuciłbym jeszcze brak jakiejś wyróżniającej się kompozycji, która zostałaby w mojej głowie na znacznie dłużej. Nie wydaje mi się również, abym miał katować tę płytę w domowym zaciszu. Widzę ją za to w roli samochodowego podróżoumilacza, choć z racji długości raczej będę ją zabierał na te krótsze podróże. Ale będę.

Artykuł VIBRANT – „Trying to Survive” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Pozory bywają jednak mylące. Chociażby zawartym na albumie tekstom daleko do halloweenowej groteski. Jeśli figura rozkładających się ciał, zombiaków, zatęchłych katakumb pojawia się w lirykach, to raczej w znaczeniu metaforycznym. Goatroach przygląda się badawczo pełnej cierpienia rzeczywistości oraz ludzkiej egzystencji, w której niektórzy żyją jedynie pozornie, rozkładając się od środka.
Muzycznie dzieło lokuje się gdzieś na styku światów sludge i grobowego doom/death metalu, podanego z miłością do klasyki gatunku, szukającego jednakże własnej definicji stylów, nie nazbyt śmiałej, raczej zachowawczej – co może stanowić jednocześnie wadę i zaletę, w zależności od oczekiwań słuchaczy. Debiutancki album Finów doskonale wpisuje się w dobrze znane ramy, nie poszerzając stylistycznych kanonów o nowe rozwiązania. To płyta zawieszona gdzieś pomiędzy propozycjami Acid Witch a Eternal Roth. Riffy pełzną tu jak umarlak z kulą u nogi, ale zdarzają się momenty utrzymane w średnich tempach, a nawet bliskie death metalowym kanonom dziarskiego grania, gdzie słychać rozpędzoną perkusję, a wręcz blasty. Te zabawy tempem, którym kwartet z Kuopio i okolic ochoczo się poddaje, wystarczają, by skutecznie urozmaicić nam wędrówkę po muzycznym cmentarzu. Najciekawiej zaś wypada najśmielszy formalnie, przemycający parę mniej oczywistych smaczków, złowieszczy, wyśpiewany po fińsku Nykyhetki on vain huomisen eilinen.

Klasyczne instrumentarium (Masi – gitary, Iippo – bas, Junnu – perkusja), wykorzystane z głową i podług znanych receptur, oraz harkoczący, growlowy wokal (Ville) to dość, aby zbudować na Plagueborn grobową atmosferę. Produkcja tych numerów jest czytelna, ale nie sterylna, doskonale pasująca swym lekko zamulonym brzmieniem do konwencji, podkreślająca kompozycyjne walory rzetelnie zagranego death/doom metalu. Nie zaskoczy może ten album wszystkich miłośników stylu, ale też (raczej) nie ma prawa rozczarować. Plagueborn to zaledwie pół godziny metalowej muzyki, spiętej instrumentalną klamrą, bliską para-sakralnej, lekko nawiedzonej muzyki z horrorów, która doskonale podkreśla klimat całości.

Artykuł GOATROACH – „Plagueborn” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Według informacji we wkładce grupę tworzą muzycy skrywający się pod pseudonimami A:G (gitary), L:S (wokal) i G:P (bębny) oraz wspomagający koncertowo skład D:G (bas). W środku wkładki widnieje zdjęcie trójki zakapturzonych dżentelmenów, więc jak mniemam trio jest odpowiedzialne za For Whom Is the Night. Panowie są sprawnymi muzykami ze szczyptą polotu, ale nie popisującymi się zbytnio (solówki są tutaj rzadkością). Całość to głównie średnie i szybkie, choć nie ekstremalne tempa i mile chłoszczące tremola. Raczej sytuuje się to blisko klasyki drugiej fali black metalu, łamanej przez pewną rytualną dostojność – typową dla Behemotha – i współczesną produkcją. To granie dalekie od piwnicznych brzmień, jednak całość nie jest nadmiernie wygładzona, a klarowna w brzmieniu.

Liber Null nie miesza nieskończonej liczby temp i motywów, ale urozmaica swoje kompozycje, dodając zwykle jakieś nieszablonowe zakończenie. Klasyczne black metalowe rozwiązania doprawiono odrobiną akustycznych, spokojnych dźwięków, jakby bliskich początkom Opeth. Mistyczny klimat dobrze też wzmacnia szeptana łacińska inwokacja w Hexenblood Vessel. To drobnostki, ale dodają całości piekielnych rumieńców i podnoszą ocenę końcową.
Na uwagę zasługują też teksty. Zespół porusza się oczywiście w kanonach black metalowej tematyki, ale ucieka od dosadności. W tym okultystyczno-rytualnym anturażu nie brak szczypty romantycznego zacięcia i zadumy, jakby wziętej z początków XIX- wiecznej literatury gotyckiej, nacechowanej symbolicznymi i diabolicznymi odniesieniami. Ciekawie współgra to z siłą brutalnej muzyki, a że oprawa graficzna – prosta, monochromatyczna, w odcieniach czerni i złota – daleka jest od banału, dobrze „przegryza” się z muzyczną i liryczną zawartością. Dostajemy zatem płytę naprawdę interesującą. Tak, fani black metalu niejedno już słyszeli – są dzieła śmielsze w wyrazie i w formie, ale For Whom Is the Night jest godna polecenia. Ale już cisza! Do not talk about the dead. They listen in…

Artykuł LIBER NULL – „For Whom Is The Night” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Riff otwierającej kompozycji zdradza słuchaczom, że tym razem będzie trochę mocniej i mroczniej – a przynajmniej mogłoby tak być. „Black Sunday” to bowiem chwytliwy numer niepozbawiony mrocznego stylu Bloody Hammers. Rzecz ma się podobnie w napędzanym bujającym refrenem kawałku „Phantasmagoria” czy klimatycznym „At Midnight I’ll Take Your Soul”.

Gdyby podobnych kompozycji było tu więcej, albumu słuchałoby się znacznie lepiej. Utwory na dobrym poziomie (które wprawdzie nie zaskakują wirtuozerią, ale są przyjemne w odsłuchu) sąsiadują jednak z numerami do bólu podobnymi do wcześniejszej twórczości zespołu. Bez przeszkód mogłyby także stanowić chociażby bonus tracki w dwóch poprzednich albumach. W utworach, takich jak „Water to the Dead” czy „The Howling” jest dość zachowawczo. To samo można powiedzieć również o „Dead Will Walk” – z jednej strony wszystko jest na swoim miejscu, z drugiej – nie jest to materiał, który zostaje w pamięci na długo.

Nieco ciekawiej robi się znowu pod koniec. Mowa o „Don’t Be Afraid of the Dark”, które zwalnia, uderza w transowe tony i naprawdę nieźle sprawdza się w roli finałowej ścieżki albumu. Partie klawiszowe również wybrzmiewają tu jak należy i nie są przesadnie rzewne ani tandetne.
Może gdyby zespół poszedł bardziej w stronę hipnotycznego, inspirowanego doomem brzmienia albo przeciwnie – podkręciłby rockowe partie, nadając swojemu materiałowi ciężaru i wyrazistości – „Washed in the Blood” pozostawiłoby po sobie lepsze wrażenie.

W efekcie słuchacze otrzymali proste (jednak dalekie od prostackiego) rockowe granie inspirowane horrorem, a momentami podrasowane heavy czy doom metalowymi wpływami – tylko tyle i aż tyle.

Tworzący zespół Anders Manga oraz Devallia chyba nie lubią się nudzić, gdyż płytę „Washed in the Blood” wydano zaledwie półtora roku po poprzedniczce. Może warto byłoby poczekać i nagrać bardziej oryginalny album nieco później? Ich najnowsze wydawnictwo – chociaż nie rozczarowuje – nie zachwyca też mnogością pomysłów i nie wyróżnia się wśród pozostałych dokonań zespołu.

Artykuł BLOODY HAMMERS – „Washed In the Blood” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Składa się on z jedynej nowości na czternastoutworowej trackliście, czyli utworu tytułowego (swoją drogą świetnego i stanowiącego kolejny po utworach z Deathiah Manifesto dowód, że Black Altar obecnie znajduje się w świetnej formie) oraz wszystkich kompozycji zespołu ze splitów Deus Inversus (2020), Winds ov Decay (2017) oraz Emissaries of the Darkened Call (2012). Przez „wszystkie” mam tu na myśli naprawdę wszystkie – łącznie z czterema intrami/outrami oraz industrialowym remixem Tophet.

Dla fanów formacji Arcana of the Higher Principles powinna być nie lada gratką, oczywiście wyłączając absolutnych die-hardów, którzy posiadają już każdy z wyżej wymienionych splitów –  jeden nowy numer to może być zbyt mało nawet dla nich. Pozostali mają za sprawą tej składanki świetną okazję do nadrobienia zaległości, oraz prześledzenia, jak muzyka Black Altar ewoluowała na przestrzeni ostatnich jedenastu lat, nie schodząc przy tym poniżej przynajmniej dobrego poziomu.

Przyznam szczerze, że zamiast wydawanych regularnie pomniejszych wydawnictw wolałbym w końcu przytulić nowy pełny album Black Altar, zakładam że nie jestem w tym pragnieniu osamotniony. Shadow konsekwentnie stawia jednak na wzbogacanie swojego katalogu o splity (kolejny, Drakonian Elitism, jest zresztą w drodze) i w tej sytuacji, kompilacja taka jak Arcana of the Higher Principles jest niczym wyciągnięcie pomocnej dłoni – w końcu zebranie części tego porozrzucanego materiału do kupy (choć nie ma tutaj wszystkiego, co zespół wypuścił od 2012 roku) poskutkowało świetnym, niespełna godzinnym wydawnictwem. Być może za jakieś dziesięć lat doczekamy się kolejnej składanki, która podsumuje okres po Deus Inversus?

Artykuł BLACK ALTAR – „Arcana of the Higher Principles” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.