Tracklista:
01. First Blood
02. Scorched And Burnt
03. It’s The Sickness
04. Ride The Knife
05. Anarchy
06. The Devil In Me
07. Pain
08. No Peace
09. New Beginnings
10. The Shadow Inside

Artykuł SADUS: klip do utworu Pain pochodzi z serwisu KVLT.

Ważny jest za to fakt, że to kolejna pozycja niesamowicie udanie odrestaurowana w nowym wydaniu. Zapomnijcie o ośmioutworowym oryginale – nowa wersja (zatytułowana Evil?) zawiera łącznie trzynaście kompozycji, które razem dają ponad godzinę muzyki. Można więc uznać wznowienie Old Temple za edycję definitywną – wyciśnięto tutaj maksimum dostępnego materiału i samo to powinno dla największych fanów kapeli stanowić wystarczający powód do zakupu.

Co do samego materiału mam za to dość mieszane odczucia. Przyznaję uczciwie, że choć oryginału nigdy nie słyszałem, to wiedząc o tym, że zespół w chwili wydania go miał już na koncie Abraxas i Triumph of Evil, miałem pewne wyobrażenie o tym, co usłyszę. Zostało ono zrealizowane połowicznie – pierwsze cztery kawałki to takie Holy Death jakie znam i lubię: black metal z heavy metalowym podszyciem. Pomiędzy tymi numerami a udanym coverem Freezing Moon mamy jednak trzy ambientowe kompozycje, które po prostu nie są moją bajką. Circle of the Astrals wyróżnia się chociaż fenomenalnie złowieszczym klimatem, przy Abyss of Ecstasy i Victims of Suffering przechodziły mnie za to ciary żenady. Bonusy zaś jak to bonusy – wycelowane są raczej w die hardów i nie wzbudziły we mnie większych emocji.

Jeśli więc jesteś wielkim fanem zespołu Necronosferatusa i nie masz jeszcze Evil? na swojej półce, to czym prędzej nadrób zaległości, bo Old Temple znowu odwaliło kawał dobrej roboty. Pozostałym polecam kupno jedynie w celu uzupełnienia swojej kolekcji, nawet jeśli samo wydawnictwo w katologu zespołu stanowi dla mnie bardziej coś w rodzaju ciekawostki.

Artykuł HOLY DEATH – „Evil?” (1997/2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela udostępniła klipy do numerów Find My Way, Sanctuary, Warrior i Flukeman.

Tracklista:
01. Hell is Coming
02. Flukeman
03. Buried Alive
04. Warrior
05. Sanctuary
06. Uatumã
07. Thoth
08. Mabus
09. Find My Way
10. Gaia
11. A Farewell to Mankind
12. The Last Journey

Artykuł TORTURE SQUAD: teledysk do utworu Thoth pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela udostępniła teledyski do numerów Sanctuary, Warrior i Flukeman.

Tracklista:
01. Hell is Coming
02. Flukeman
03. Buried Alive
04. Warrior
05. Sanctuary
06. Uatumã
07. Thoth
08. Mabus
09. Find My Way
10. Gaia
11. A Farewell to Mankind
12. The Last Journey

Artykuł TORTURE SQUAD: video do utworu Find My Way pochodzi z serwisu KVLT.

Muszę tę płytę rozdzielić na dwie warstwy. Pierwsza z nich – muzyczna – jest dokładnie taka, jakiej należałoby oczekiwać i wymagać. Dziesięć kawałków, składających się na pierwszą płytę Topora, to energetyczne kopniaki w dupsko, skąpane w stylu wszelkiej maści thrashowych kapel święcących największe tryumfy w latach 80. Jeśli lubujecie się w początkowym etapie twórczości Kreator, Sodom i tym podobnych formacji, to słuchając Wiecznej kaźni poczujecie się jak w domu. Ciężko mi tutaj wymagać czegoś więcej, prawdę powiedziawszy dawno nie słuchałem tak dobrze zagranej klasycznie thrashowej płyty. Do tego też świetnie brzmiącej – The Fall zrobił znakomitą robotę w swoim Skrzypłocz Studio.

Warstwa druga, to ta dograna w 2023 roku, czyli wokal Uappy Terrora, znanego przede wszystkim z Terrordome (ale i Distruster). No cóż, nie mogę powiedzieć, aby te ścieżki mnie przekonały. Wręcz przeciwnie – niezależnie od tego, czy Uappa akurat krzyczy po polsku, czy po angielsku (przy czym doradzałbym pozostanie przy języku ojczystym), jego czysty wokal po prostu do mnie nie trafia, a nawet drażni do tego stopnia, że zamiast cieszyć się bardzo dobrym muzycznym fundamentem położonym przez Pripegala i Wizuna, myślę o zbliżającym się końcu płyty. Bardziej chrapliwe partie wokalisty wypadają nieco lepiej, jednak wciąż niesmak pozostaje.

Mogło być co najmniej bardzo dobrze, bo muzycy stanęli na wysokości zadania, ale niestety Wieczna kaźń skończy u mnie w rubryczce płyt, które w dużej mierze zostały zabite kiepskim wokalem. Nie ona pierwsza i zapewne nie ostatnia, ale w tym wypadku boli jakoś bardziej niż zazwyczaj. Niemniej maniakom thrash i speed metalu polecam samemu pozwolić Toporowi spróbować ściąć wasze łby – jeśli ścieżki Uappy was nie odrzucą, to powinniście bawić się znakomicie.

Artykuł TOPÓR – „Wieczna kaźń” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

„Nieposłuszeństwo” metrażem może nie grzeszy (to lekko ponad pół godziny muzyki), czas ten jednak został wykorzystany w pełni, a materiał gniecie już od pierwszych sekund otwierającego płytę Despise You. Przebojowe na swój chory sposób riffy ociekają brudem i szlamem, bas wgniata w podłogę, perkusja zbiera wyłącznie mocne razy, a agresywny wokal wypluwa z siebie kolejne i kolejne pokłady wkurwienia na otaczającą nas rzeczywistość. Zmian tempa jest sporo – mięsisty, sludge’owy walec stanowiący clou programu poprzetykany jest fragmentami emanującymi punkową wręcz energią, tak bardzo współgrającą z treścią liryczną poszczególych kompozycji oraz dość surową produkcją. To, co nagrał Parh, budzi we mnie mocne skojarzenia z dokonaniami chociażby Eyehategod – trop jest więc zacny, a co najważniejsze, wydaje mi się w pełni uzasadniony.

Biorąc pod uwagę, że zabrałem się za Disobedience dopiero teraz, nie powinienem płakać nad rozlanym mlekiem, jednak mimo tego – jeśli to rzeczywiście oficjalny koniec Parha, to wielka szkoda. Straciliśmy kolejną utalentowaną kapelę, która doskonale odnajdowała się w sludge’owej stylistyce. Cóż – panowie, może to jednak nie jest jeszcze definitywny koniec, co?

Artykuł PARH – „Disobedience” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Body Horror trwa nieco ponad pół godziny, mamy więc do czynienia z albumem, na którym nie uświadczymy dłużyzn i zapychaczy. Redrum (Intro) stanowi krótki wstęp, po którym bez zbędnych ceregieli słuchaczy wciąga pełna zaraźliwej energii, momentami upiorna elektronika. Bardzo duży plus przyznaję Aux Animaux właśnie za to, jak chwytliwe są jej kompozycje – są w stanie zostać ze słuchaczami na długo, a za przykład może posłużyć w zasadzie dowolny utwór. Od porywającego, akcentowanego rozedrganymi syntezatorami otwieracza Sleep Paralysis poprzez rewelacyjne, niepozbawione zmysłowego beatu Venus Lucifer, aż po przepełnione mrokiem Violence in the Silence, artystka konsekwentnie utrzymuje wysoki poziom swojego materiału. Jeśli miałabym tu wskazać jeden utwór, z którym obowiązkowo trzeba się zapoznać, wybrałabym wspomniane Venus Lucifer. Nie zdziwcie się, jeśli ten banger za rok czy dwa rozrusza parkiet alternatywnych miejscówek tak jak robią to najbardziej znane utwory ikon sceny gotyckiej.

Kolejnym atutem materiału Aux Animaux i jednocześnie trzonem jej muzyki jest wprost uzależniające, ostre niczym nóż brzmienie syntezatorów. Do instrumentarium dołączają ponadto dość proste, ale wyraziste linie basu, theremin nadający muzyce niepokojącej aury oraz zróżnicowane wokale Gözde Düzer – od czystego śpiewu poprzez złowrogi szept i okazjonalny krzyk.
Wszyscy ci, którzy cenią sobie darkwave wzbogacony innymi gatunkami, powinni być ukontentowani. W końcu Sleep Paralysis czy świetne Blackout mają w sobie surowy power właściwy stylowi EBM, a niektóre z numerów są inspirowane gatunkiem horroru (intro do Night pochodzące z kultowej – a moim zdaniem również najlepszej – wersji Draculi z lat 30. mówi chyba samo za siebie), trudno więc zarzucać projektowi Gözde Düzer monotonię czy powtarzalność.
Przy całej mocy bijącej od Body Horror, słuchaczom zostają zapewnione również chwile wytchnienia od przesyconych syntezatorami bangerów, a wszystko dzięki takim utworom, jak posępne, utrzymane w średnich tempach Devastation Song, Lost Souls oraz Violence in the Silence.
Zapoznanie się z wcześniejszymi dokonaniami Aux Animaux pozwala poza tym stwierdzić, że artystka rozwinęła warsztat i nadała swojej twórczości znacznie ciekawszego brzmienia, niż dotychczas. Na uznanie zasługują zresztą nie tylko kompozycje i produkcja, ale i mastering, gdyż sound jest czysty i klarowny, a utwory wybrzmiewają z należytą mocą. Krótko mówiąc, pełna profeska.

Czas trwania albumu sprawia, że Body Horror mija w zasadzie niepostrzeżenie, a jak niedawno ogłosili organizatorzy kultowego Castle Party, w lipcu 2025 Aux Animaux zagra swój pierwszy koncert w Polsce. W tym wypadku pozostaje mi tylko jedno: włączyć płytę od początku i polecić Wam to samo.

Artykuł AUX ANIMAUX – „Body Horror” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Wróćmy jednak do IEI. Już po ledwie kilkunastu sekundach otwierającej epkę kompozycji Death I słychać, że zespół mógł inspirować się np. mroczniejszymi dokonaniami Alcest, nagraniami Harakiri For The Sky, czy też Au-Dessus. Wszystkie te trzy ekipy potrafią kreować klimat, przeplatając ze sobą gęste riffy gitar granych tremolo, łomot blastów perkusyjnych i skrzek gardłowych wokaliz. Nie mam wątpliwości, że ZØRZA już na pierwszym dokonaniu w swojej karierze udowodniła, że umiejętne wykorzystanie zbliżonych technik, tudzież patentów, nie stanowi dla niej najmniejszego problemu. Doskonale słychać to w drugim w kolejności St. Bigot, szybkim, porywającym numerze z dwujęzycznym, polsko-angielskim tekstem.

Instrumentalna, niemalże ambientowa Zorza, stanowi odpowiednią przeciwwagę dla poprzednich utworów. Zawsze bowiem warto zadbać o przestrzeń na oddech. Dodam, że właśnie ta kompozycja zapewnia bodaj najprzyjemniejsze doznania z odsłuchu, przy czym raczej nie z powodu kameralnego charakteru, a nieobecności wszechobecnych w każdym innym miejscu, zaprogramowanych bębnów. Początkowo nie zwracałem na nie uwagi, ale gdy wreszcie to nastąpiło, było już po zawodach. Sprawne ucho natychmiast wychwyci przekompresowane, sztucznie brzmiące sample, które wielokrotnie wybijały mnie ze skupienia, a więc także i immersji. W tym miejscu chciałbym zachęcić wszystkie debiutujące projekty, by inwestować w studia nagraniowe potrafiące dobrze zrealizować grę pałkera. Życzyłbym sobie, by kiedyś, w bliżej niesprecyzowanej przyszłości, usłyszeć alternatywną, “pełnoprawną” wersję niniejszej epki, uaktualnioną właśnie o żywą perkusję. Zaznaczę, że do brzmienia gitar i tłustego, charczącego basu nie potrafiłbym się przyczepić. Tylko te nieszczęsne bębny…

Wszystko zamyka monumentalne, prawie dziesięciominutowe IEI (Ignoramus et ignorabimus), pełne zapętlonych, zapadających w pamięć zagrywek. I to wszystko. Tylko tyle i aż tyle, chciałoby się rzec. Pozostaje przesłuchanie Hellven, bądź zapętlenie niniejszego minialbumu. Cieszy fakt, że zawartość recenzowanej epki zaciekawiła mnie tak bardzo, że ja zapętliłem ją wielokrotnie. Ilekroć wróciłem do tego wydawnictwa, moje wnioski były identyczne. Zespół z Wielkopolski zapewnił sobie interesujące i bez wątpienia udane wejście na rodzimą scenę post-black metalową, ale odbiór jego pierwszego dokonania psuje perkusja z wtyczki. Apeluję: drodzy, rozpoczynający przygodę z nagrywaniem metalowcy, nie podążajcie drogą na skróty, gdyż w ten sposób łatwiej przysporzyć sobie hejterów, niż zwolenników.

Artykuł ZØRZA – „IEI” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

W mojej opinii dotyczy ono właściwie jedynie użycia klawiszy, które momentami wydawały mi się po prostu zbędne i oprócz niewątpliwego budowania klimatu, po prostu irytowały (przede wszystkim w Ciszy martwych ulic). Cała reszta Exigens Monumentum działa bardzo dobrze. Zespół wplótł w swoje granie sporo przyjemnych melodii oraz riffów posiadających to mityczne „coś”, panowie radzą sobie doskonale zarówno z utrzymanymi w średnim tempie partiami, jak i z pędzącymi na urwanie łba galopadami. Przyczepić nie mogę się również do kwestii wokalu, który sprawdził się tak samo doskonale w każdej z zastosowanych stylistyk. Te mamy tutaj trzy – klasyczny blackowy skrzek, growl oraz fragmenty mówione. Ponadto na pochwałę zasługuje decyzja o wypluwanych w bardzo wyraźny sposób polskich tekstach, wybrzmieć tak klarownie dzięki bardzo dobrej produkcji.

Z jakiegoś nieznanego mi powodu podchodziłem do odsłuchu debiutu Devorzhum ze sporą dozą sceptycyzmu, muszę jednak przyznać, że materiał doskonale się wybronił. Exigens Monumentum to kolejna atrakcyjna rzecz na polskiej black metalowej scenie. Krążek ten może i nie wywołał na niej żadnego wstrząsu, jest jednak godnym uwagi dodatkiem do krajowego bogactwa i rzeczą po prostu godną zainteresowania.

Artykuł DEVORZHUM – „Exigens Monumentum” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Moim głównym zarzutem jest po prostu to, że muzyka zamieszczona na płycie w przeważającej większości nie wzbudziła we mnie żadnych emocji. Wyjątki od tej reguły są dwa – kompozycje Wąpierz śpi i Z nałożnicą pokazały, że w tym składzie jest potencjał na naprawdę dobre i wciągające granie. Pozostała część płyty jest po prostu poprawna – nie za bardzo jest do czego się przyczepić (może poza wokalem, który w przeciwieństwie do bardzo fajnie zaznaczonego basu momentami wydawał się trochę za bardzo schowany), ale też nie ma za co jakoś szczególnie pochwalić. Największym plusem tego materiału jest jego różnorodność: zespół bawi się w dość melodyjny black metal, jednak potrafi skręcić w trochę bardziej doomowe rejony, nie stroni od budujących klimat klawiszy, zdarza mu się podegrać coś na akustykach, a wokal oprócz manewrowania między klasycznym skrzekiem a growlem urozmaicony został szeptem czy nielicznymi czystymi partiami.

Na papierze więc wszystko się zgadza, w głośnikach w teorii również, ale jednak w praktyce czegoś zdecydowanie brakuje, a Ciemną doliną wpada jednym uchem i szybko wypada drugim. Brak na płycie utworów zapadających na dłużej w pamięć i zachęcających do częstych powrotów. Szkoda, niemniej zespół na swoim debiucie w kilku momentach pokazał, że jest szansa na wyższy poziom nagrań w przyszłości. Ich pierwszy album jest jednak wydawnictwem „na raz”, które niestety nie bez przyczyny dobija powoli do pierwszej rocznicy wydania bez większego echa. Możecie je sprawdzić, jeśli chcecie powiększyć swój katalog polskiego black metalu, jednak jeśli nie chcecie, to nie tracicie zbyt wiele.

Artykuł WAŚŃ – „Ciemną doliną” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.