Wieczór otworzyła black/thrashowa Garota, zespół mocno powiązany z Czerniną (dwie trzecie składu). Groźnie wyglądający muzycy nie tracili czasu i dostarczyli licznie zgromadzonemu towarzystwu 30-40 minut gnającej na złamanie karku galopady – dokładnie takiej, jakiej można było się spodziewać po przyklejonej do zespołu gatunkowej łatce. Trio z roli otwieracza wywiązało się doskonale i choć nie nabrałem ochoty, żeby sprawdzić ich studyjne krążki (sądząc po wymachującym zakupionym merchem tuż przed twarzami członków formacji uczestniku koncertu, mają przynajmniej dwa), to na klubowe koncerty wymagające pierdolnięcia zespół nadaje się w punkt.  

Nie da się ukryć, że od wejścia do Piątego Domu czekałem na mój gwóźdź programu, czyli wspomniane we wstępie Above Aurora, które dość mocno zmieniło klimat wieczoru, a zamiast jazdy na pełnym gazie dostaliśmy więcej grania utrzymanego w średnim, czasem nawet wolnym tempie, choć przyłożenia też nie brakowało. Studyjnie trio to dla mnie krajowa pierwsza liga, koncertowo zresztą również – wykonawczo zespół wypadł świetnie, prezentowany materiał był na tyle zróżnicowany, aby utrzymać zainteresowanie przez cały występ, no i ten klimat… Oczekiwania miałem wysokie, panowie bezproblemowo je spełnili i sprawili, że wieczór już w tym punkcie mogłem uznać za udany. 

No a zostało jeszcze Owls Woods Graves, zespół bardzo lubiany w naszym kraju, czego dowodem była zapełniona po brzegi sala koncertowa Piątego Domu. Tak jak wspominałem w relacji z Silesian Noise, na którym również występowali – nie złapałem się na hype na OWG, a twórczość zespołu nieszczególnie mnie rusza. Chlubnym wyjątkiem jest tu utwór Idzie diabeł, jedyny, który w stu procentach do mnie trafia, na szczęście będący koncertowym pewniakiem. Był to dla mnie oczywiście najlepszy moment występu zespołu – pozostała część została przeze mnie w zasadzie odbębniona i choć na żywo energia artystów i kop ich kompozycji może się podobać (i się podoba), to umieszczone bliżej końca seta Idzie diabeł i Antichristian Hooligan w moich oczach trochę uratowały sytuację i zażegnały lekkie znużenie, które powoli zaczynało już we mnie kiełkować. Zdecydowanie inne wrażenia miała przeważająca większość zebranych w klubie metaluchów, na których ten podszyty punkiem black (a może podszyty blackiem punk?) działał jak płachta na byka, powodując szaloną młóckę pod sceną. Zachęcana przez The Falla do wspólnego skandowania wszelkich „oooo” i niektórych refrenów (pod tym względem oczywiście wymiótł Antichristian Hooligan) publiczność jadła frontmanowi zespołu z ręki i bawiła się znakomicie. Czy nie o to chodzi w koncertach? 

Setlista:
They Come Again
On the Swamps We Dance
The Aura of Knives
Return of Satan
This Spirit Follows Me Till the End of My Journey
The Cliff Dance
Anarcho-Occultism
Antichristian Hooligan
Idzie diabeł
Bats in the Belfry
Do You Deny the Evil?
Winged they Come 

Udany wieczór w Piątym Domu – to hasło mógłbym właściwie na ślepo wklejać do każdej relacji z odbywających się w tym miejscu eventów. Czwartkowy koncert w niczym od tego nie odbiegał i patrząc na zadowolone twarze opuszczającej klub publiki, nie jestem w tej opinii odosobniony. Wielkie dzięki dla niezawodnego HappyDying Productions (oraz tym razem Left Hand Sounds) za ściągnięcie tej trasy do Katowic. Dla mnie była to ostatnia wizyta tutaj w tym roku – widzimy się na pewno w 2026! 

Artykuł Owls Woods Graves, Above Aurora, Garota – Katowice (27.11.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Dość wcześnie, bo chwilę po 19:00, swój wieczorny recital rozpoczęła Garota. Do otwierającego występu podchodziłem ze sporą dozą rezerwy, bo choć muzykę składu kojarzyłem już wcześniej, dotychczas nie napotkałem w niej nic, co poskutkowałoby potrzebą bliższego zaprzyjaźnienia się. Tym większe było moje zdziwienie, gdy okazało się, że na żywo szczecińskie trio szyje naprawdę konkretnie i – co ważniejsze – znacznie atrakcyjniej niż na płytach. Był black metal, był thrash, był też wyraźny motörheadowy pazur i najmniejszego nawet znaczenia nie miał fakt, że w ślepym teście prawdopodobnie nie odróżniłbym jednego kawałka od drugiego. Super koncert i super wejście w potańcówkę wtorkowego wieczoru.

Drugi zespół eventu, czyli Above Aurora, miałem okazję widzieć na żywo już kilkukrotnie. Wciąż świeżo w pamięci mam ich ostatni występ podczas warszawskiego koncertu Primordial, gdzie zagrali całkiem przyzwoicie, obyło się jednak bez efektu zabrudzenia spodni od strony wewnętrznej. Tym razem na korzyść zespołu zagrał efekt mniejszego klubu, większego zagęszczenia publiki pod sceną i bardzo ciekawie rezonującej energii, którą kapela zdołała w Toruniu wytworzyć. Blackmetalowe dysonanse, ciężki post-blackowy klimat, duszne, posępne i pesymistyczne w swoim wyrazie kompozycje zagrały we wtorkowy wieczór w NRD bardzo sugestywnie. Na poziom wrażeń nie bez wpływu pozostawał też fakt, że grupa – jak na warunki klubowe – zabrzmiała naprawdę dobrze. Z czystym sercem (w końcu!) mogę uznać koncert Above Aurora za w pełni satysfakcjonujący.

Wspomniany już wcześniej atut małego klubu wyraźnie zaowocował też w przypadku Owls Woods Graves. Widziałem ich dotychczas dwukrotnie: pierwszy raz na Summer Dying Loud 2023 oraz (kilka miesięcy później) podczas bydgoskiego przystanku wspólnej trasy Furii i Zamilskiej. Chociaż doceniałem ciekawe i chwytliwe połączenie punka i black metalu, nie wyszedłem z żadnego ze wspomnianych koncertów grupy poharatany na tyle dotkliwie, bym stał się ich (dosłownie i w przenośni) szalikowcem. Tym razem jednak nadarzyła się okazja, by przekonać się o sile i wyrazistości muzyki zespołu w warunkach właściwie korespondujących z ich charakterem i stylem. Krakowski kwartet zagrał przekrojową setlistę promując z jednej strony nowy album Strix (They Come Again ,The Aura Of Knives, The Cliff Dance) z drugiej sięgając po najbardziej sprawdzone karty (This Spirit Follows Me Till the End of My Journey , Antichristian Hooligan, czy Idzie diabeł). Dziwiła trochę stoicka postawa większości zgromadzonych, na tym większe uznanie zasługiwały starania kilku najbardziej zadeklarowanych fanów, którzy zdołali rozkręcić pod sceną całkiem żywiołowy kocioł (przy okazji życzenia zdrowia dla jednego z nich, który po drugim czy trzecim kawałku wyszedł z młyna z dość poważnie wyglądającą raną ręki). Ze sceny dla odmiany było samo gęste – blackmetalowe riffy, punkowe zaśpiewy, podniosłe okrzyki i pięści w górze – czyli dokładnie to, co swoją muzyką zdaje się ten zespół reprezentować. Na pewno był to najlepszy występ OWG, jaki dotychczas miałem okazję zobaczyć (i wytańczyć się przy okazji jak zły).

Trudno nie być zadowolonym z udziału w imprezie, podczas której wszystkie zespoły dowożą w równym stopniu. Zarówno Garota, Above Aurora, jak i Owls Woods Graves dostarczyli w swojej kategorii soczyście i wyszli z konfrontacji z toruńską publiką z wysoko podniesionym czołem. Po raz kolejny zaplusował też klub NRD, który po reaktywacji nabiera huraganowego wręcz wiatru w żagle.

(fot. Kamil Wójcik)

Artykuł Owls Woods Graves, Above Aurora, Garota – Toruń (25.11.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Above Aurora

Owls Woods Graves

Artykuł Garota, Above Aurora, Owls Woods Graves- Wrocław (26.11.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

20.11.2025 – Kraków, Hype Park
21.11.2025 – Warszawa, Proxima
22.11.2025 – Łódź, Browar Warkot
23.11.2025 – Poznań, Pod Minogą
24.11.2025 – Gdańsk, Drizzly Grizzly
25.11.2025 – Toruń, NRD
26.11.2025 – Wrocław, Centrum Kultury Agora
27.11.2025 – Katowice, Piąty Dom
28.11.2025 – Opole, Wyjście Awaryjne
30.11.2025 – Lublin, Fabryka Kultury Zgrzyt

Obok formacji wystąpią Above Aurora oraz Garota.

Bilety:
79 zł – bilety promocyjne
89 zł – przedsprzedaż
100 zł – w dniu koncertu

Bilety trafią do sprzedaży 17 września.

Artykuł OWLS WOODS GRAVES na trasie koncertowej po Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Do klubu Proxima trafiłem w sobotę w wprost z trasy, tuż po rozpoczęciu koncertu Above Aurora. Black metalowy trio od lat stanowi dla mnie pewnego rodzaju zagadkę. O ile bowiem pod kątem poziomu artystycznego, jakości wydawanych płyt oraz szczerości przekazu, kapela ma wg mnie predyspozycje, by stanowić w Polsce część black metalowej pierwszej ligi, o tyle (obserwując karierę składu) mam nieodparte wrażenie, że do pełni szczęścia wciąż czegoś zespołowi brakuje. Nie wiem, czy chodzi tu o wsparcie poważniejszej wytwórni, bardziej szumną i pozostającą w świadomości słuchaczy działalność marketingową, czy po prostu częstszą aktywność sceniczną (możliwe, że wszystkiego po trochu), ale wspomniane odczucie niewykorzystanego potencjału towarzyszyło mi również podczas koncertu otwierającego sobotni wieczór. W występie czuć było zaangażowanie, przyprawione odpowiednią dawką szatańskiej spalenizny, jednocześnie brakowało w nim jednak momentu mocniejszego szarpnięcia, stawiającego decydującą kropkę nad i. Pomocne w kwestii zwiększenia koncertowego impaktu mogłoby być zaangażowanie drugiego gitarzysty (w pokoncertowych rozmowach okazało się, że nie byłem w swoim spostrzeżeniu odosobniony), sensowniejsza oprawa sceniczna i nieco lepsze nagłośnienie. W zaprezentowanej w sobotę formie było ok, jednak bez efektu opadu szczęki.

Lepsze wrażenie pozostawił po sobie drugi występujący tego wieczoru skład. Pochodzący z Łodzi Odium Humani Generis widziałem wcześniej u boku Spectral Wound w Poznaniu i podobnie jak poprzednim razem, bawiłem się naprawdę znakomicie. Proste, bardziej klasyczne podejście do black metalu, prezentowane przez zespół, jest o tyle wdzięczne, że choć człowiek ma wrażenie nieustannego obcowanie z tą samą melodią, to jest ona jednocześnie tak intrygująca i angażująca, że nawet przez moment nie wzbudza przesytu i znużenia. Grupa zaprezentowała podczas koncertu numery z obu dotychczas wydanych płyt (nowe wałki siadły na żywca bardzo konkretnie) i choć nie sposób było przy nich uciec od skojarzeń i porównań (stara Furia zdaje się grać tam w co drugim dźwięku), nie od dziś wiadomo, że człowiek bawi się najlepiej przy nutach, które już zna. Bardzo przyjemny i pozytywnie nastrajający na występ gwiazdy wieczoru koncert.

Primordial, który dał moim zdaniem jeden z najlepszych występów zeszłorocznego Summer Dying Loud, przywitany został w Warszawie – mimo umiarkowanie licznej publiki – bardzo przyzwoicie. Irlandczycy, czując pozytywny odbiór i wyraźne zaangażowanie słuchaczy, odpłacili się zgromadzonym w Proximie pięknym za nadobne. Setlista (w odpowiednio rozszerzonej formule) była wprawdzie zbliżona do tej zagranej w Aleksandrowie Łódzkim, nie przeszkodziło mi to jednak w pełnym oddaniu się koncertowym emocjom. Zespół nie omieszkał zaprezentować swoich flagowych atutów, z niesamowitą autentycznością, niepodrabialnym klimatem i charyzmą, bijącą od swojego lidera na czele. Pięści w wyrazie bojowego nastawienia poszły w górę już przy otwierającym As Rome Burns, nogi rwały się do tańca w Victory Has 1000 Fathers, Defeat Is an Orphan i To Hell or the Hangman, piękne refreny wykrzyczane były podczas The Golden Spiral oraz obowiązkowego The Coffin Ships, by pozwolić emocjom osiągnąć swój oczywisty punkt kulminacyjny przy finałowym Empire Falls. Zespół mimo upływu lat wciąż może pochwalić się doskonałą formą (w przypadku Alana także wątroby, bo opracowana przez niego podczas koncertu pokaźna flaszka mogłaby bez trudu wyjaśnić niejednego wojownika wódy) oraz umiejętnością wytworzenia autentycznej synergii z fanami. Ci obdarowywani byli nią przez niemal dwie godziny, co już samo w sobie budziło uzasadniony podziw. Koncert zakończył zagrany na bis Sons of the Morrigan (choć sam liczyłem po cichu na Gallows Hymn), zostawiając słuchaczy z wyraźnymi śladami pozytywnego zmęczenia na twarzach. Mógłbym rzecz jasna kręcić nosem na średnio udane nagłośnienie w klubie (choć jak na warunki oferowane przez warszawski przybytek wielkiej tragedii nie było), uśmiechać się życzliwie na skierowane do publiczności, powtarzalne gesty Avrilla, czy litować się nad losem zaczepianych przez niego zadziornie kompanów (biedny Pól MacAmlaigh), ostatecznie jednak koncertowy entuzjazm, buzujący w moich żyłach jeszcze na długo po zakończeniu sobotniego koncertu, przyćmił wszystkie możliwe mankamenty.

Sing to the slaves that Rome burns!

autorką zdjęć jest Wiktoria Wójcik.

Artykuł Primordial, Odium Humani Generis, Above Aurora – Warszawa (26.04.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Odium Humani Generis

Above Aurora

Artykuł Primordial, Odium Humani Generis, Above Aurora – Warszawa (26.04.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Niestety minimalnie spóźniłem się na początek występu Angrrsth – gdy dotarłem do klubu, panowie od kilku minut zajmowali już scenę. Widziałem ich już w trakcie ubiegłorocznego Soulstone Gathering Festival, gdzie zostawili po sobie bardzo dobre wrażenie. W niedzielny wieczór nie było inaczej – skąpany w mistycznej wręcz atmosferze black torunian wybrzmiał w niewielkim klubie jakby ze zdwojoną siłą rażenia i został bardzo ciepło przyjęty przez całkiem liczną jak na otwierający wieczór koncert publiczność. Dla fanów zespołu sporą gratką okazały się na pewno numery z nadchodzącej płyty Angrrsth, które stanowiły jej ekscytującą zapowiedź.

Przed zadaniem przynajmniej doskoczenia do tak wysoko zawieszonej poprzeczki stanęli oldboje z North, którzy po długiej przerwie wrócili niedawno do nagrywania. Choć po ich stronie na pewno stało wieloletnie doświadczenie, to jednak występ jako całość absolutnie mnie nie porwał, kojarząc mi się bardziej z muzyką dla podstarzałych speców od oceniania czyjegoś gustu, jakich to nie brakuje na socialach. Było szybko, agresywnie i głośno, ale w porównaniu z poprzedzającym ich zespołem również nudno – i nawet rzucane ze sceny groźne miny nie potrafiły doprowadzić do szybszego bicia mojego serca.

Największymi wygranymi niedzielnego wieczoru w Piątym Domu według mnie zostali poznaniacy z Above Aurora – przed tym dniem kompletnie przeze mnie nie znani, teraz widniejący na szczycie listy zespołów do studyjnego sprawdzenia. Utrzymany przeważnie w średnich oraz wolnych tempach, flirtujący z post/doomem black zespołu był niesamowicie klimatyczny i szybko przeniósł mnie do innego wymiaru – i to nie takiego usłanego różami, a czegoś bardziej w stylu fikcyjnego miasteczka Silent Hill. Absolutnie rewelacyjny występ, którym panowie powinni zapisać się na radarach większej liczby zgromadzonych w klubie osób – no chyba, że byłem jedynym jeszcze niezaznajomionym z ich twórczością.

Na koniec została jeszcze gwiazda wieczoru, czyli Totenmesse, i chociaż zespół robił co mógł, to fragmentami nagłośnienie nie ułatwiało mu zadania – dziwne, biorąc pod uwagę, że wcześniej nie było do czego się w tej kwestii przyczepić. Zastrzeżenia mam głównie do kwestii wokalu Molda, który momentami ciężko było dosłyszeć, choć nierzadko wydawało mi się też, że pozostałe występujące w niedzielę zespoły zabrzmiały znacznie ciężej. Na szczęście mimo tych mankamentów, oparty w dużej mierze na zeszłorocznej płycie Fiktionlust set obronił się samą klasą odgrywanych przez zespół kompozycji, a szalejący na scenie Piotr Wujkowiecki kradł całą uwagę.

Małe blackmetalowe święto w Katowicach uważam więc za bardzo udany dowód świetnej kondycji polskiej sceny – nie żebym choć przez chwilę w tę kondycję wątpił. Niedzielny wieczór w Piątym Domu minął w oka mgnieniu, przyniósł mi jednak sporo radości oraz nową formację do priorytetowego obczajenia. Szkoda jedynie lekkiego niedomagania brzmieniowego w trakcie występu Totenmesse, bo wrażenia mogłyby być jeszcze lepsze.

Artykuł Totenmesse, Above Aurora, North, Angrrsth – Katowice (15.12.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Już 15 grudnia w Piątym Domu wystąpią zespoły Totenmesse, Above Aurora, North oraz Angrrsth.

15.12.2024 – Katowice, Piąty Dom (wydarzenie)

Bilety w cenie 80zł będą dostępne do nabycia na bramce w dniu koncertu.

Artykuł TOTENMESSE na wyjątkowym koncercie w Katowicach pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy album Poznaniaków stanowi tego dobitne potwierdzenie. Myriad Woes jawi mi się przede wszystkim jako płyta przemyślana i wyważona. Prowadzone przeważnie w średnich tempach utwory, mimo utrzymania w konwencji post/black/doom metalu, nie przytłaczają słuchacza rozdęciem, nie odstręczają stylistyczną akrobatyką, czy niepotrzebną ucieczką w (pseudo)awangardę. Wręcz przeciwnie – kawałki sprawiają wrażenie numerów niezwykle przejrzystych i czytelnych, budują przy tym sugestywny nastrój i trafiają bardzo celnie w emocjonalne struny.

Jedną z głównych zalet trzeciej płyty Above Aurora jest wykreowana przez muzyków klimat. Słuchając Myriad Woes ma się poczucie obcowania ze światem z pogranicza jawy i sennego koszmaru, w którym nie da się w pełni odróżnić rzeczywistości od fikcji, głosów prawdziwych i podszeptów schorowanego umysłu, realnego zagrożenia od wyimaginowanej trwogi.

Szczerze powiedziawszy, nie spodziewałem się od Above Aurora tak udanej płyty. Pamiętałem, że był to zawsze zespół solidny, jednak nic ponad to. Wraz z nowym album Poznaniacy niewątpliwie awansowali w moich oczach o kilka lokat. Świetna płyta.

Artykuł ABOVE AURORA – „Myriad Woes” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Inner Whispers
2. Spark
3. Efforts To Fail
4. Horns Of Dread
5. No More Shall The Boulder Descend

Artykuł Nowy singiel ABOVE AURORA pochodzi z serwisu KVLT.