Cholera, nie tędy droga! Jeżeli w tym kierunku będzie szedł fiński black metal, to nie wróżę mu tłustych lat. Przyznam się, że jestem zdziwiony, że katowicka Mara Productions zdecydowała się na wypuszczenie takiego, nie oszukujmy się, chłamu.

Na nic zdało się tutaj wymuskane brzmienie, skoro umiejętności muzyków stoją pod dużym znakiem zapytania. Wiem, to tylko moje zdanie i z pewnością znajdą się tacy adepci czarnego metalu, którym to COŚ się spodoba. Dla mnie debiut Acherad, to ponad 38 minut męczarni i tortur. Brak synchronizacji sekcji rytmicznej, świdrujące niczym wiertarka gitary i godny pożałowania wokal. Skąd pomysł na wydanie i promowanie tego typu wynalazków, wiedzą chyba tylko sami wydawcy. Dziwny zabieg marketingowy, który niestety może zniechęcić wielu i przysporzyć niesławy, jak sądziłem coraz prężniej działającej i solidnej firmie.

Dobra rada: nie wydawajcie pieniędzy na takie twory, bo oprócz dziury w budżecie możecie też nabawić się niestrawności. Całe szczęście, cały nurt black metalu ma się znakomicie i nie potrzeba takich wynalazków jak Acherad. Chciałbym napisać „powodzenia, panowie”, ale ugryzę się w palce i nie będę wywoływał wilka z lasu, bo tylko szkód może narobić. Jeden punkt tylko z sentymentu dla wydawcy.

Wrócę sobie zatem na polepszenie humoru do wspomnianego tu Marduk Heaven Shall Burn… When We Are Gathered i przypomnę sobie jak to było 29 lat temu.

Artykuł ACHERAD – „The Perpetual Katabasis” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.