Wydany w ubiegłym roku przez moskiewskie No Name Records (znane też jako Addicted Label) krążek zatytułowany Stoic nie jest niestety idealny. Mój główny zarzut dotyczy warstwy produkcyjnej, a konkretnie bębnów, które powinny być, jak sądzę, nieco bardziej wyraziste. W pewnych momentach ich potężniejsze brzmienie nadałoby muzyce tria większego pieprznięcia (na przykład w Darkness Becomes Us czy instrumentalnym Desert).

Cała reszta kwestii związanych ze Stoic to miód na uszy fanów sludge’u i nie tylko – w swojej muzyce zespół miesza wspomniany już sludge z doomem, post metalem, a nawet blackiem. Tym gatunkowym miszmaszem jesteśmy raczeni praktycznie cały czas: od agresywnego, doomowo-blackowego utworu tytułowego, przez wielowątkowy Watching Emptiness, sludge’owo miażdżący refren świetnego A Blind Man in Darkness, flirtujące z blackiem Plague, skłaniające się nieco w stronę doomu Darkness Becomes Us i Anhedonię, aż po wspomniany już instrumentalny Desert, który skręca z kolei w psychodeliczne rejony. Crust na swoim trzecim albumie są nieprzewidywalni, a ta nieprzewidywalność to jeden z największych atutów ich zeszłorocznego wydawnictwa. Skąpany w posępnej – odważyłbym nawet użyć się słowa: „apokaliptycznej” – atmosferze Stoic wypada niezwykle intrygująco i pomimo że nie są to dźwięki należące do szczególnie przyjemnych i wywołujących pozytywne emocje, to nie sposób się od niego oderwać.

Spora w tym zasługa kompozycyjnych umiejętności tria, które stoją na zdecydowanie ponadprzeciętnym poziomie. Zmiany motywów i gatunkowych inspiracji, choć nader częste, w żadnym punkcie nie brzmią na wymuszone czy pozbawione głębszego sensu. Wszystko jest świetnie zbalansowane, wściekłe fragmenty mieszają się z tymi bardziej klimatycznymi w idealnych proporcjach. Dzięki tej harmonii na swój sposób chwytliwe i współgrające z przytłaczającym klimatem Stoic melodie wwiercają się pod czaszkę i pozostają tam na naprawdę długo.

Gdyby nie brzmienie perkusji, mielibyśmy do czynienia z albumem ocierającym się o doskonałość. Ten mankament okazuje się jednak tylko drobną rysą na diamencie, jaki Crust wydali w ubiegłym roku. Z całego serca polecam nadrobić ten krążek, a przy okazji i dwa poprzednie – sam zamierzam już wkrótce się tym zająć. Tym bardziej że czwarty album Rosjan zatytułowany Wanderers ma ujrzeć światło dzienne już w przyszłym miesiącu.

Artykuł CRUST – „Stoic” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Na albumie znajdziecie pięć kompozycji, tj. trochę ponad trzydzieści minut muzyki. Stylowo nie ma tu żadnej rewolucji, nadal jest to mieszanka heavy/stonera, psychodelii i lekkiego progresu, czyli to, do czego Kamille Sharapodinov nas już przyzwyczaił. Materiał ten miał oryginalnie wyjść jako split z innym bandem, ale koniec końców stało się inaczej.

Dwa z pięciu utworów są instrumentalne – tytułowy Deathmarch z garścią ciężkich mięsistych, bujających riffów, oraz Aelita, The Queen of Mars z masą połamanych rytmów i małymi space wstawkami. Obydwa kawałki cieszą organ słuchowy rewelacyjnym wykonaniem oraz aranżacjami.

Pozostałe trzy to rozpoczynający ep-kę Now or Never, World Without a Smile i kończący No Way Out. Pierwszy z nich posiada iście space rockowe otwarcie, które trwa prawie trzy minuty, później jest już acid-stonerowa przejażdżka w rockowym stylu. World Without a Smile z początku jest łagodny, psychodeliczny, ale gdzieś koło trzeciej minuty wkraczają heavy/stoner riffy i biorą utwór w posiadanie, szarpiąc nim na wszystkie strony. Trzecim, i jak napisałem wyżej kończącym tę ep-kę kawałkiem jest No Way Out. W nim usłyszycie progresywno-psychodeliczne dźwięki wyrwane prosto z umysłu Kamille oraz echa zespołu, bez którego pewnie ep-ka by nie powstała, a mianowicie jest nim zespół Pink Floyd. No Way Out przesiąknięty jest wibracjami tego bandu. Numer ten jest perełką na Deathmarch, ukazuje, jak fenomenalne umiejętności aranżacyjne i kompozycyjne posiada ich twórca, mieszając różne gatunki ze sobą.

Deathmarch to niby tylko pół godziny muzyki, ale to nic, gdyż dźwięki te usatysfakcjonują każdego konesera dobrego rockowego grania. Mnie osobiście czegoś w tym brakuje i późniejsza twórczość The Grand Astoria trafia do mnie bardziej.

The Grand Astoria na Facebooku.

[addicted label] na Facebooku.

Artykuł THE GRAND ASTORIA – „Deathmarch” EP” (2013) pochodzi z serwisu KVLT.

Kiedy zobaczyłem nazwę tego albumu, nie mogłem przejść obok niego obojętnie. Muzyka, jaką znalazłem na krążku o tak wymownym tytule krąży wokół instrumentalnego stoner rocka, prog rocka i post rocka z nutą lekkiej psychodeli. Mimo że połączenie tych wszystkich gatunków brzmi ciekawie, nie do końca mnie to porwało. Nie twierdzę jednak, Rosjanie się nie popisali.

Za tajemniczo brzmiącą nazwą kompozycji otwierającej Taklamkan kryje się utwór o lekkim zabarwieniu stonera i groove’u. Pojawia się tu jeden z kilku gości na tym wydawnictwie Andrey Romanov, oraz możemy usłyszeć urozmaicenie w postaci didgeridoo. Dzięki dźwiękom tego archaicznego instrumentu numer nabiera kosmicznych, wręcz mistycznych klimatów, które świetnie pasują do tytułu, gdyż jak mi się wydaje, kawałek odnosi się do piaszczystej pustyni zlokalizowanej w Chinach.

Numery na In the Court of the Spaceking w większości są dynamiczne, agresywne, z nielicznymi chwilowymi momentami wytchnienia, jak na przykład zwolnienia rozpoczynające się dźwiękami basu w kawałku Judgement. Z ciekawostek wpleciono tu zapis nagrania wypowiedzi Charlesa Mansona o osądzaniu siebie i innych. Również w Judgement po raz pierwszy usłyszałem tak ciekawe połączenie motywów stoner rocka z elementami post-owymi. Muzyka rozpisana jest na dwie gitary, gdzie każda osobno porusza się w przestrzeni swojego gatunku.

Z kolei warto zwrócić uwagę na brzmienie w kawałku Rosemary, gdzie dzięki wokalom Stasa Gordeev (kolejny gość na tym krążku) całość nabiera jakiejś surowej dzikości. Potężny i zadziorny głos Stasa dodaje ich muzyce tego, czego trochę w całości ostatecznie brakuje. Muzyka instrumentalna musi dla mnie mieć to „coś”, gdyż brak w niej wokalu, także instrumenty muszą wziąć na siebie snucie jakiejś historii. Nie zawsze się jednak to udaje i wtedy zostają po prostu dobre riffy, ale minimum opowieści. Spaceking manewr ten udał się moim zdaniem połowicznie. Raz po raz instrumenty próbują wpleść w muzykę jakąś liryczność, by po chwili zmienić klimat, wprowadzając nowy, zupełnie nie pasujący do poprzedniego. Nie pomogły w tym nawet elektroniczne wstawki w utworach Labyrinth, SpaceKing oraz Stardust, choć to one powinny być najciekawsze.

Wracając do intrygującego mnie tytułu albumu, założyłem, że In the Court of the Spaceking z racji wiadomej sugeruje minimalne nawiązanie do King Crimson (jeśli ktoś kompletnie nie kojarzy, chodzi o pierwszy krążek mistrzów In the Court of the Crimson King). Progresu jest tu jednak zaledwie naparstek, który szybko wychylony pozostawia swojego rodzaju posmak i niesmak – obydwa z tej samej przyczyny. Cała zaś reszta nie do końca rekompensuje to odczucie, które towarzyszy przez cały czas słuchania płyty. Co prawda spodobały mi się pewne patenty, które opisałem wyżej, podobają mi się również konstrukcje co poniektórych riffów, szczególnie wtedy, gdy gitarzyści wplatają w nie motywy bluesowe, ale to jednak nie wystarcza. Album Rosjan prawdopodobnie zaginie gdzieś w mojej bibliotece muzycznej i może po jakichś ładnych paru latach na niego znów trafię. A czy będę miał w ogóle ochotę? Niekoniecznie.

Spaceking na Facebooku.

https://www.youtube.com/watch?v=lW4yWxeNAuI

[addicted label] na Facebooku.

Artykuł SPACEKING – „In the Court of the Spaceking” (2013) pochodzi z serwisu KVLT.

Kolejną już pozycją z ich inwentarza, która przyciągnęła moją uwagę, jest debiut o nazwie Anhedonia moskiewskiego Thy Grave. Zespół ten powstał w 2012 roku i już rok później mogliśmy obcować z ich pierwszym wydawnictwem, czyli obiektem tej recenzji. Kapela gra połączenie sludge/drone/doom metalu z dużą dozą gniewu i rozpaczy. Na swym pierwszym albumie zamieścili sześć numerów, z których każdy lekko odstaje od reszty, choć wszystkie krążą wokół mieszanki stylów, o których napomknąłem wcześniej.

Cztery z sześciu numerów trwają ponad jedenaście minut i jeżeli już je przesłuchacie, wbiją Was w podłogę i zniszczą emocjonalnie swym szaleństwem – tak chore są to kompozycje. Na uwagę zasługuje w szczególności jeden o nazwie Haudan. Zaskakuje swoim bardziej eksperymentalnym podejściem do muzyki niż reszta, zwłaszcza post-owym graniem w pierwszej części utworu. Klimatycznie przypomina mi to trochę dokonania Godflesh i Jesu, jednocześnie jest to mroczniejsze, bardziej szalone (głównie przez wokal) i cięższe niż muzyka wyżej wymienionych zespołów. Druga cześć tego numeru to już czysty drone/doom, gdzie szaleństwo i brutalność łączą się w jeden brudny, czarny szlam, przelewający się z głośników na podłogę z zamiarem schwytania w swe objęcia każdego słuchacza, bez wyjątku. Na Haudan pojawia się gościnnie wokalista fińskiej kapeli Loinen, czyli Greger Grönholm. Z tego co wiem, założyciele Thy Grave tak bardzo pasjonowali się wyczynami Loinen, że postanowili sami zacząć grać w ten sposób i widać, a raczej słychać, że im się to udało.

Dwa z sześciu utworów tego albumu to covery. Pierwszym jest No Teeth amerykańskiej grupy doom/sludge metal noise’owej z Denton o nazwie Terminator 2. No Teeth ma zacięcie sludge/punkowe, co czyni go najszybszym numerem tego albumu. Przy drugim coverze znów wracamy do Loinen, gdyż to właśnie numer tej kapeli (i nic w tym dziwnego) Thy Grave postanowili zrobić po swojemu. Padło na utwór Liha, prawie piętnastominutowego potwora, w którym tematem przewodnim jest mięso w każdej postaci i formie.

Jak dobry jest to debiut, dowie się każdy z Was, kto sięgnie i wsiąknie w te wynaturzone dźwięki. Z tego, co można się dowiedzieć, po chwilowym niebycie zespołu w światku muzycznym i małych zmianach personalnych, Thy Grave nadal istnieją i mają się dobrze. Ich dyskografia oprócz tego krążka zawiera jedno demo i dwa splity, i kto wie, może za jakiś czas doczekamy się czegoś większego? Trzymam kciuki, by tak się właśnie stało.

Thy Grave na Facebooku.

[addicted label] na Facebooku.

Artykuł THY GRAVE – „Anhedonia” (2013) pochodzi z serwisu KVLT.

Utwór The Body Limits odbieram w całości, jakby przedstawiał życie człowieka. Rozpoczynają go dźwięki strumyka, powolutku płynie do przodu, razem z tonami gitary, które pojawiają się po kilku sekundach. Motyw ten staje się głównym tematem powtarzanym na okrągło, i jak życie rozwija się powoli, co jakiś czas się zmieniając. Potem pojawia się śpiew ptaków, który jest niczym symbol dziecinnej swobody i beztroski. W około siódmej minucie utwór zaczyna pomału nabierać tempa, dojrzewa – dochodzą dodatkowe dźwięki. Brzmienie staje się coraz bogatsze. Pojawia się głos, (Danila Danilov) fantasmagorycznie nucący gdzieś w tle. Stopniowo wokal wyłania się na pierwszy plan. Tempo zaczyna narastać, pojawia się solówka na gitarze, ale tylko w jednym kanale, by nie zagłuszać głównego tematu. W końcu The Body Limits porzuca ciągle powtarzany do tej pory motyw, by w dwunastej minucie zaatakować ciężkim stonerowym riffem. Klimat stoner rocka utrzymuje się aż do szesnastej minuty, kiedy to znów następuje zmiana na bardziej psychodeliczne granie, (utwór wchodzi w wiek średni), wręcz szalone w okolicach dwudziestej minuty. Często mówi się, że na starość ponownie się dziecinnieje, tak samo The Body Limits powraca do początkowego gitarowego wątku, nieco odmiennego oczywiście. Rzeka, tak jak życie, jak każda kompozycja ma swój koniec. Ten utwór pod koniec zwalnia, dźwięki powoli zanikają, znów pojawia się śpiew ptaków, a na sam koniec żegna nas dźwięk żałobnych dzwonów. Sharapodinov dzięki ograniczeniom ciała po raz kolejny potwierdza, że jego twórczość to obcowanie z epickością, monumentalnością, wielowątkowością, geniuszem…

Montenegro zaprezentowali na tym splitcie swoją odpowiedź na The Body Limits. El Matadero może nie powala swoim rozmachem tak jak to czyni jego poprzednik, jednakże jest równie interesujący. W całości zaśpiewany po hiszpańsku, tworzy specyficzny klimat, szczególnie poprzez ciekawe aranżacje wokali. El Matadero jest utrzymana w klimacie stoner rockowym z elementami psychodelicznego rocka oraz tempem doomu. Numer ten, choć eksperymentalny i sowicie ekspresyjny, nie płynie tak jak kompozycja The Grand Astoria. Montenegro wplata w swój utwór przeróżnego rodzaju motywy, jak na przykład akustyczno-folkową gitarową aranżację, w tle której słychać przemowę Juana Manuela de Rosas, argentyńskiego polityka i generała, który wprowadził rządy terroru w ich kraju. Ogólnie rzecz ujmując, numer ten jest cięższy, posiada również kilka przyśpieszeń, dzięki czemu może przyciągnąć fanów surowszych brzmień.

Split The Grand Astoria z Montenego choć jest tylko dwukawałkowy trwa prawie pięćdziesiąt minut, jest więc czego słuchać, zwłaszcza że obydwa utwory są bardzo rozbudowane. Zachęcam do sprawdzenia.

The Grand Astoria na Facebooku.

Montenegro na Facebooku.

[addicted label]: noname666.bandcamp.com

Artykuł THE GRAND ASTORIA / MONTENEGRO (2014) pochodzi z serwisu KVLT.

Muzyka, jaką znalazłem na La Belle Epoque klimatycznie oscyluje pomiędzy southern rockiem, space rockiem, psychodelicznym rockiem z domieszką heavy i stonera. Grafiki zamieszczone na tym wydawnictwie, oprócz symbolicznej dla projektu jak sądzę postaci z czaszką krowy, przedstawiają alternatywną oraz z lekka futurystyczną wizję Rosji z początku XX wieku, co wspaniale nastraja do zawartości tego krążka.

Wszystko rozpoczyna się utworem Henry’s Got a Gun – skocznym, szybkim, southern rockowym/blusowym wręcz przebojowym numerem. Swoją żywiołowością przypomina mi dokonania zespołu Incubus. Obłęd La Belle Epoque zmienia się na drugiej kompozycji, gdzie The Anwser daje nam zastrzyk blue grassowej, melancholijnej melodii, która zabiera nas na wycieczkę z „miłością” w roli głównej. W podróży tej Kamille wykorzystał banjo oraz flet. The Anwser jest spokojny, klimatyczny, powoli, a wręcz leniwie rozwija się do melodyjnej gitarowej solówki. Dopiero w drugiej połowie tego kawałka atmosfera zmienia się, wchodzi cięższy, bardziej stonerowy riff, ale tylko na chwilę, gdyż pod koniec znów powraca motyw z początku na banjo i flet.

Kolejnym numerem jest tytułowy La Belle Epoque, który hołduje również spokojniejszym harmoniom. W pierwszej połowie słychać klarnet, za to w drugiej klawisze zabiorą nas w kosmos o zabarwieniu space rockowym. Trochę szkoda, że utwór trwa tylko lekko ponad 3 minuty. Jednak Kamille rekompensuje nam to w następnym numerze, w którym powraca żywiołowość we wręcz standardowym rockowym wydaniu. Gravity Bong jest już w pełni rozbudowaną kompozycją, trwającą ponad 8 minut, ale opus magnum tego albumu jest track następny – Serpent and The Garden of Eden. Słuchając otwierającego riffu, nie mogę przestać myśleć o tym, że gdyby Kamille Sharapodinov urodził się gdzieś w latach 50., to dwadzieścia lat później podbiłby serca rock’n’rollowców na całym świecie. Fenomenalna struktura, wielowątkowość tej kompozycji nie pozostawia wiele do życzenia, tylko rozkosz z jej słuchania. To heavy rockowa petarda! Album kończy gitarowy Lisbon Fuzzborn oraz miniaturka w postaci Charming, która w dość szerokim ujęciu przypomina mi gdzieś dokonania The Beatles.

Sharapodinov na La Belle Epoque serwuje nam zróżnicowany materiał, przysłowiowe „dla każdego coś fajnego”. Przez ponad 43 minuty trwania tego wydawnictwa ani trochę się nie nudziłem, wręcz przeciwnie – delektowałem się prawie każdym dźwiękiem. La Belle Epoque to wielka uczta zarówno dla ucha, jak i dla wyobraźni. I gdyby nie to, że rok później wyszedł The Mighty Few, ten album byłby najlepszym dziełem tego bandu. Jak widać, nie ma co czekać, jeżeli ktokolwiek z Was nie zna dokonań tych Rosjan, to czas to zmienić.

The Grand Astoria na Facebooku.

https://www.youtube.com/watch?v=e2-mh-fnIJc&t=

Artykuł THE GRAND ASTORIA – „La Belle Epoque” (2014) pochodzi z serwisu KVLT.

The Mighty Few kryje w sobie eklektyczne połączenie stonera z rockiem psychodelicznym – oczywiście jeżeli spojrzy się na to dzieło z bardzo daleka, z bliska zaś sprawy mają się totalnie inaczej. Album składa się z dwóch kolosów, trwających każdy ponad 20 minut. Pierwszy z nich, Curse of the Ninth, zaczyna się lekkim, progresywno-jazzującym motywem, płynącym na dźwiękach saksofonu. Muzycy zgrabnie zmieniają motyw, i kiedy wchodzi beat, klimat przeobraża się, czuć w nim subtelne tchnienia Black Sabbath. W końcu całość eksploduje w pełni w stonerową zagrywkę. Wiadomo, 28-minutowa kompozycja musi być wielowymiarowa, i tak jest także z tymże kolosem. Kiedy numer nabiera psychodeliczno-awangardowej barwy, z początku prawie orientalnej dzięki dźwiękom fletu, to rzewnie zastanawiam się, jak to się stało, że tak długo czekałem, by poznać tak fantastyczną muzykę. Naturalnie, to nie koniec Curse of the Ninth. Kawałek przeistacza się jeszcze kilka razy, budując przeróżne kosmiczne i psychodeliczne nastroje, łącznie z gitarowymi tremolami połączonymi z jazdą na dwie stopy, wziętymi prosto z muzyki metalowej. Czego chcieć więcej? To jedna z najlepszych suit, jakie w życiu słyszałem!

The Siege – drugi kolos z tej arcyciekawej płyty jest nieco inny. Początek, tak jak cały utwór, zaskakuje swoją progresywnością. Sharapodinov jest bardzo utalentowanym kompozytorem i świetnie to wykorzystuje, mieszając różne gatunki w zaskakująco dobrym stylu. Progressive rock jednak po 2,5 minucie znika, a pojawia się rytm funky, bongosy oraz podkręcony psychodelicznie wokal Kamille. The Siege w tym momencie przypomina trochę dokonania Pink Floyd z okresu od Dark Side… do The Wall. Kawałek wyróżnia się również większą przebojowością od swego poprzednika, ponadto posiada cechy ballady. Oczywiście i w tej kompozycji nie zabrakło awangardowej a’la improwizacji, tutaj umieszczonej w środkowej części numeru, potem do końca znów jest bardziej progresywnie.

Muzyka The Grand Astoria, jak napisałem wyżej, jest wyjątkowo wielobarwna. Połączenia różnych gatunków, jakie znalazłem na The Mighty Few zaskoczyły mnie swoją pięknem, tak samo jak instrumentarium. – znajdziecie tu dźwięki analogowych syntezatorów, fletu, tamburyna, elektrycznego pianina Rhodes’a, fortepianu Steinway’a, klarnetu, trąbki oraz saksofonu. Robi wrażenie!

Brzmienia ukrywające się na tym wydawnictwie mogą przypominać wiele innych, jednocześnie jednak są inne od wszystkiego. Pan Sharapodinov wyciągnął esencję z gatunków, które go inspirują i połączył je w wielką, spójną kompozycyjnie całość. Jedyną rzeczą, do której mogę się doczepić, to brak tekstów w wydaniu digipack. I to właściwie jedyny minus. Nie pozostało mi nic innego, jak zachęcić Was do sprawdzenia na własnych uszach, co można wykrzesać w ponad 20-minutowych kawałkach.

The Grand Astoria na Facebooku.

Artykuł THE GRAND ASTORIA – „The Mighty Few” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.