Tracklista:
01. The Torch
02. The Crossed Bones
03. Odi Profanum Vulgus et Arceo
04. The Sickle
05. Abyssal Season
06. The Skull

Artykuł Norweski HAMMERFILOSOFI prezentuje debiutancki materiał pochodzi z serwisu KVLT.

Gwoli ścisłości płytę wydało im Aeternitas Tenebrarum Musicae Fundamentum znane bardziej z produkcji dla takich kapel jak Kommandant czy Forgotten Woods, niemniej nie da się zaprzeczyć, że czterdzieści dwie minuty pogańskiego black metalu ujrzało światło dzienne.

Ponieważ black metal i pagan metal to chyba moje dwa ulubione podgatunki muzyczne, wybór tego krążka do recenzji wydał mi się nader naturalny. Do tego melodyjna muzyczna surowizna, która wyciekła mimochodem z wstępnego przesłuchania jednego z utworów sprawiła, że tym chętniej podjąłem się analizy sześciu utworów, które zostały zawarte w debiutanckim krążku Aery.

Album zaczyna się wręcz symfonicznie, a to za sprawą trzecioplanowych partii klawiszowych a’la Dimmu Borgir i ostrej muzycznej połajanki w pozostałych warstwach instrumentalnych. Panowie ewidentnie zaczęli z górnego C, gdyż utwór następny (Frost Within) już tak nie porywa. Choć barwa growlu nie ulega zmianie, to jednak tempo tego utworu jest znacznie niższe niż kawałka otwierającego album. No i linia melodyczna… No w ryj nie wali. Rite of Odin to znów powrót do szybkiego grania. Szkoda tylko, że w tym nawale perkusyjnych blastów i przy wyraźnych dźwiękach gitar tak mało jest duszy i prawdziwego zaangażowania. Niby wszystko poprawnie, ale mięty przez rumianek nie poczułem. Profetien to ukłon w kierunku pogaństwa z wyraźnym motywem militarnym. Okrzyki wojów w chórkach z pewnością dodają charakteru utworowi, ale czy uroku – to już nie jestem taki pewien. Album zamyka (po szybkim i bezpardonowym utworze Join Me Tomorrow) znacznie spokojniejszy i bardziej rockowy kawałek Norron Magi. W dodatku mamy tu na okrasę ugłaskującą partię klawiszową. Tylko co z tego, skoro kawałek nie porwał mnie ani na sekundę.

Taka jest niestety ta płyta. Bardziej niż o muzyce przez cały czas myślałem, kiedy to się skończy. A przecież mamy i niezłe selektywne nagranie, i pomieszanie blacka z paganem i symfoniką, czyli wszystko to, co powoduje, że muzyka powinna wgniatać mnie w fotel, rozdzierać duszę i powodować krwawienie z uszu i nosa. Tu jednak chemii nie było nawet po kilkukrotnym przesłuchaniu. Lepiej więc będzie skończyć ten nierówny pojedynek.

Artykuł AERA – „The Craving Within” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.