To, co różni nowy materiał od dwóch poprzednich albumów, to przede wszystkim język. Tym razem Nera postawiła na teksty po polsku. Zawsze szanuję muzyków, którzy decydują się na śpiewanie w naszym rodzimym języku, co – jak wiadomo – wcale nie jest takie proste. Agnieszka radzi sobie naprawdę nieźle, choć w niektórych kawałkach, np. Sowa albo Ćmy ewidentnie słychać, że polski nie bywa tak melodyjny jak angielski. Niejednokrotnie drażniła mnie też hiperpoprawność i ostatecznie przedobrzona dykcja z akcentem na głoski „ą”, „ę” (tutaj można przytoczyć chociażby Słowiańską Łzę czy Kobieta Wilk) oraz wszelkie końcówki „-ść”. Co prawda z każdym kolejnym odsłuchem coraz bardziej uchodziło to mojej uwadze, ale nadal nieco kuło w uszy. Nie da się jednak odmówić pewnej baśniowości i magii, którą nadaje język polski snutym opowieściom w utworach.

Mimo iż w całej twórczości NeraNature bardzo mocno słychać i czuć pierwiastek kobiecości, to muszę przyznać, że albumem MagJa zdecydowanie osiągnęła wyżyny tej cechy, która nie do końca mogła ją definiować. O wiele więcej znajdziemy tu spokojnych motywów, okraszonych delikatnym śpiewem i wokalizami. Eteryczność, subtelność stanowią  zdecydowanie motyw przewodni tej płyty. Choć oczywiście  nie pomijam jej mocniejszych akcentów w postaci Mówisz – mojego ulubionego kawałka z płyty, Planety oraz Ciszy, nie brakuje zatem znamion silnej i pewnej siebie płci żeńskiej.

Po singlowej Słowiańskiej Łzie i Ego Śmierci byłam nieco sceptycznie nastawiona do trzeciego długograja NeraNature. Ostatecznie na płycie znalazły się utwory, które ujęły mój zmysł słuchu. Bardzo podoba mi się przestrzenna atmosfera i pewna delikatność poszczególnych kompozycji. Poza tym słychać tutaj zdecydowanie więcej muzycznych eksperymentów, np. niepowtarzalny ambientowo-elektroniczny charakter w utworze Sowa ma, albo czarująca gitarowa solówka w otwierającej płytę Planecie.

W końcowym rozrachunku MagJa wymyka się wszelkim gatunkowym szufladkom. Spokojniejsza niż poprzedniczki przenosi słuchacza do miejsca, gdzie nie istnieją żadne ograniczenia przestrzenne oraz czasowe. Każda najmniejsza nuta oczarowuje, tak jak to potrafią robić właśnie kobiety – zmysłowo i stanowczo jednocześnie. Idealna na chwilę wytchnienia i oderwania od tego co tu i teraz. 

NeraNature na Facebooku

Artykuł NERANATURE – „MagJa” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Nie jest to muzyka metalowa, bo nie ma ekstremalnej szybkości, ani tym bardziej dusznego i oleistego brzmienia. Nie jest to płyta z muzyką filmową, choć Topielica to idealny temat na film to tam dźwięki tworzą piosenki. Nie jest to nawet czysty rock, choć muzyka często opiera się na gitarowym fundamencie. Nie jest to muzyka rytualna, bo melodie są zwarte i kompletne.

Całość zaczyna się od mrocznego kawałka gotyckiego rocka Zachód Słońca, który płynnie przechodzi w grobowy, zimny i melodyjny Sen – tam słychać, że Topielica czerpie pełnymi garściami z rocka progresywnego. Oprócz dynamicznie zmieniających się temp, sielankowych brzmień i charakterystycznego głosu Cezara słuchać w materiale, czego niektórzy się po nim nie spodziewali, a mianowicie wyczuwalną (lub raczej „słyszalną”) tęsknotę za Whispers oraz Christ Agony z czasów Darkside. Bardzo wciągający utwór Uroczysko, wzbogacony o plątaninę riffów i szerokich partii basu oraz delikatną kobiecą recytację daje poczucie wiary, że jest jednym z najbardziej ujmujących i zaraz najsilniejszych puntów całego działa Topielicy. Kulminację stanowi równie klimatyczny i smutny Martwe drzewa, gdzie swój głos w pięknym stylu oddaje Agnieszka „Nera” Górecka. Wszystko to sprawia, że całość to dojrzałe i przemyślane dzieło. Bez aspiracji ku byciu dziełem popularnym, lecz finezyjnym i świeżym. Czekam z niecierpliwością na koncertową odsłonę Topielicy, bo jak domniemuję będzie to niezwykła muzyczna podróż.

Ocena: 9/10

Artykuł TOPIELICA – „Uroczysko” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.