Edwards odpowiada za wszystkie wokale i instrumenty smyczkowe, Alexander Hacke zajął się elektroniką, perkusjonaliami i basową podstawą. Całość jawi się wielogatunkowym tyglem, w którym nie brak też i odniesień do stylistyk, z jakich obydwaj się wywodzą. Edwards udaje się w bardziej piosenkowe rejony, Hacke mając za sobą bagaż doświadczeń w kreowaniu industrialnych hałasów, bardziej idzie w kierunku dźwiękowych poszukiwań. Jednak tym razem obaj w żadnym przypadku nie serwują tu żadnego, niesłuchanego kloca. Wręcz przeciwnie, bo „Risha” skrzy się mnogością pomysłów i wielowątkowych labiryntów. Ta postmodernistyczna łamigłówka bierze pełnymi garściami z neo folku, alt country, przez które przedzierają się echa odgłosów z przemysłowego złomowiska. Jakby tego było mało Hacke i Edwards coraz mocniej wkręcają się w tę multikulturową dżunglę. Z czasem sięgają wprost od americany, orientalnej arabskiej ornamentyki, by wreszcie podrasować całość ambientową przestrzenią. Sam Edwards próbuje też wokalnie mierzyć się z tym muzycznym wizjonerstwem Alexandra Hacke. W utworze „Kiowa 5” brzmi niczym nawiedzony szaman, zaś w piosenkowym „Lily” najbardziej zbliża się do muzycznej schedy swojej formacji Wovenhand.

„Risha” to iście gorący i fascynujący tygiel różnorakich brzmień, które mimo iż często ulatują w etniczny wymiar, jako całość wydają się być bardziej rozmyte i niejednoznaczne. Jednak właśnie ów skrajny eklektyzm jest tu siłą tej muzyki i absolutnie nie odbiera przyjemności jej słuchania.

Ocena: 8/10

Autorem jest Robert Moczydłowski

Artykuł DAVID EUGENE EDWARDS & ALEXANDER HACKE – „Risha” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.