W kolejnych coverach wystąpią różne składy muzyków. W przyszłości do projektu mają dołączyć między innymi Kim Thayil (Soundgarden), Alissa White-Gluz (Arch Enemy), gitarzysta Joe Satriani oraz perkusista Kenny Aronoff.

Mark Menghi o powstaniu projektu:

Wspominam to i myślę: Czy naprawdę poprosiłem Joe Satrianiego o instrumentalną reinterpretację jednego z najwspanialszych współczesnych utworów wokalnych, jakie kiedykolwiek nagrano?« albo: »Co ja sobie, kurwa, myślałem, prosząc wielkiego Kima Thayila o ponowne nagranie jednego z jego własnych klasycznych utworów Soundgarden?

Każdy z muzyków biorących udział w projekcie dostrzegł tę wizję i zrozumiał, że chodzi o oddanie hołdu nie tylko inspirującemu muzykowi, ale także wspaniałemu mężowi, ojcu i mężczyźnie.

Nie ma jednego konkretnego momentu w historii, który doprowadziłby do powstania tego projektu. To ciąg wydarzeń, które doprowadziły do powstania KING ULTRAMEGA i ewoluującej twórczości, mającej na celu oddanie hołdu głosowi pokolenia.

William DuVall komentuje:

Po prostu poddałem się mojej miłości do utworu i ogromnemu szacunkowi dla Chrisa. Ponieważ instrumentalny utwór, który nadesłali Bill, Charlie i Mark, był tak bliski oryginałowi, uznałem, że najlepiej będzie, jeśli również ja będę się w tym trzymała. Ponownie, powodem mojego udziału było po prostu podjęcie ciekawego wyzwania, kiedy tak wiele części świata było zamkniętych. Nie miałem żadnych myśli ani ambicji związanych z tym projektem poza opublikowaniem go w mediach społecznościowych pięć lat temu. Ale jeśli to wydawnictwo może pomóc w dalszym rozwoju dobrej pracy MusiCares, to jestem za.

Theresa Wolters, tymczasowy dyrektor wykonawczy MusiCares dodała:

Głos i obecność Chrisa Cornella znaczyły tak wiele dla wielu, w tym dla nas wszystkich w MusiCares. On i jego bliscy od dawna podkreślają wagę naszej pracy, a to niezwykle ważne, że jego dziedzictwo jest kontynuowane w projekcie, który łączy, uświadamia i daje nadzieję społeczności muzycznej.

Artykuł Supergrupa KING ULTRAMEGA prezentuje video do coveru Rusty Cage pochodzi z serwisu KVLT.

05.07.2025 – Brimingham, Villa Park (wydarzenie)

Obok grupy zagrają Ozzy Osbourne, Metallica, Slayer, Pantera, Gojira, Halestorm, Alice In Chains, Lamb Of God, Antrax oraz Mastodon.

W Villa Park wystąpią również Billy Corgan (The Smashing Pumpkins), David Draiman (Disturbed), Duff McKagan (Guns N’ Roses), Fred Durst (Limp Bizkit), Lzzy Hale (Halestorm), James E Lee, Jonathan Davis (Korn), KK Drowning, Mike Bodin (Faith No More), Papa V Perpetua (Ghost), Rudy Sarzo, Sammy Hagar, Slash (Guns N’ Roses), Sleep Token II (Sleep Token), Tom Morello.

Reżyserem wydarzenia jest Tom Morello. Koncert będzie transmitowany tutaj.

Dochód z wydarzenia zostanie przekazany na rzecz następujących organizacji charytatywnych: Cure Parkinson’s, Birmingham Children’s Hospital i Acorn Children’s Hospice, hospicjum dziecięcego wspieranego przez Aston Villa.

Artykuł Już jutro pożegnalny koncert BLACK SABBATH pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół wystąpi w najbliższych tygodniach w:

• 11.01.2025 – Toruń, Kombinat Kultury
• 25.01.2025 – Zielona Góra, Cafe Noir
• 07.02.2025 – Bydgoszcz, Over The Under
• 28.02.2025 – Częstochowa, Muzyczna Meta
• 01.03.2025 – Kraków, Garage Pub

O tour:

Grunge Night to pełne doświadczenie w jeden wieczór – czeka na Was klasyka grunge’u Wielkiej Czwórki z Seattle! Nirvana, Pearl Jam, Alice in Chains, Soundgarden – wszystko zaaranżowane z dbałością o detal przez zespół stworzony przez miłośników gatunku. Wrzućcie na siebie flanele, wskoczcie w trampki lub docsy i przyjdźcie pod scenę posłuchać oraz pośpiewać trochę kultowych hitów. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych na te niezwykłą podróż owianą sentymentalnym brzmieniem!

Artykuł Grunge Night: trasa cover bandu Goat of Arms pochodzi z serwisu KVLT.

Książkę Piotr Jagielskiego* Grunge. Bękarty z Seattle, która ukazała się nakładem wydawnictwa CZARNE, przyjąłem zatem z radością, z otwartymi rękami, ale i z obawą. Co Polak z mojego pokolenia – różnią nas raptem dwa lata – może powiedzieć zajmującego o scenie z dalekiego miasta w USA, która rozbłysła niespodziewanie i zmieniła krajobraz w muzycznym mainstreamie? Okazuje się, że całkiem sporo. Odległa perspektywa rzuca czasem nowe światło na problemy. Autor zbadał źródła, a jednocześnie postarał się dotrzeć do wielu ważnych dla grungu postaci, by wypytać o rzeczy ważne i codzienne. Książka została zatem ufundowana na fali wspomnień ogniskujących się przede wszystkim na latach 80. i 90., ale będziecie mieli też okazję dowiedzieć się, co tam dziś słychać u dawnych idoli.
Ustalmy jednak już na wstępie, że Bękarty z Seattle nie są wyczerpującą monografią sceny ze stanu Waszyngton. Autor nie miał zresztą takich ambicji. Pewnie każdy z czołowych przedstawicieli nurtu mógłby zapełnić pozycje o dwukrotnie szerszej objętości. Czasem podobnym wnikliwym i encyklopedycznym pozycjom towarzyszy pewna nuda i naturalny brak polotu, zduszony faktograficznym kontekstem. Tu udaje się uniknąć podobnych problemów – jest rzetelnie, wnikliwie, a jednocześnie lekko. Trudno mi stwierdzić, czy osoby, dla których temat jest zupełnie obcy, znajdą tyle samo satysfakcji z lektury, co przedstawiciele Pokolenia X, którzy przecierali dżinsy na kolanach i wieszali plakaty z Kurtem na ścianach. Jagielski umieszcza opowieść w szerszych kontekstach kulturowych, społecznych, biznesowych, co nadaje jej uniwersalności i pozwala „czytać się” szerszemu gronu osób niż grupa wtajemniczonych.

Jeśli powinno zaczynać się od trzęsienia ziemi, tutaj autor stosuje zabieg zgoła odmienny – początek jest prozaiczny: czytelnika wita Mark Arm z Mudhoney, oddany codziennej rutynie. Tak, Mudhoney to być może najważniejsza kapela w tej książce (czy wiecie, że w zeszłym roku wydali kolejny album? Prawie przegapiłem!). Są oni w Bękartach z Seattle jak powracający szlagwort, coda, która spina klamrą treść. Bo szaleństwo związane z MTV i sprzedażą milionów płyt w pierwszej połowie lat 90. to jedno, a drugie to hierarchia na rodzinnej scenie, skupiającej także inne, mniejsze mieściny. A właśnie tacy Mudhoney szacunek w Seattle budzili zawsze, czego nie można powiedzieć chociażby o Alice In Chains, wyrosłych z hair metalowej estetyki, co było im wypominane.

Jagielski płynnie przechodzi od jednego wątku do drugiego. Chronologia bywa tu zachwiana, co dobrze robi opowieści. Tematy powracają, bohaterowie znikają ze sceny i pojawiają się na niej ponownie – jak na zakurzonych deskach Paramount Theatre. Aktorzy żyją w blasku reflektorów i odchodzą na moment, a czasem na zawsze – historia o marzeniach ma znane wszystkim tragiczne momenty. „To wtedy straciliśmy niewinność”, miał powiedzieć Chris Cornell po śmierci Andy’ego Wooda, wokalisty Malfunkshun i Mother Love Bone, która bynajmniej nie stała się ostatnim wersem przygnębiającego epitafium, a jego otwarciem.

Autor stara się przede wszystkim odmalować lokalny koloryt. Jest to zatem opowieść o ludziach i miejscach. Nie brak w niej miejskich legend, prozaicznych wypadków, kamieni milowych na lokalnych ścieżkach. Miasto Boeinga, Hendrixa, kawy – tu narodził się Starbucks, a wielu grungowych muzyków zarabiało swe pierwsze pieniądze, pracując w kawiarniach) – koszykarzy z Supersonics, muzyki komponowanej „do windy”, seryjnego zabójcy znad Green River, sitcomowego Frasiera, flanelowych koszul noszonych początkowo przede wszystkim przez robotników z przemysłu drzewnego. W tym wyjątkowym tyglu rodziły się zespoły, które dzięki Sub Popowi zyskały pewną estetyczną tożsamość. Można oczywiście spierać się, czy grunge nie był jedynie łatką wymyśloną przez dziennikarzy, ale nawet jeśli sprawdził się przede wszystkim w pewnym momencie jako marketingowa dźwignia, to przecież była ona czymś więcej. Warto też zaznaczyć, że historia snuta przez Jagielskiego skupia się właśnie na lokalnym środowisku, co sprzyja zwartości narracji. Brak w tej opowieści miejsca na zespoły, które mniej lub bardziej słusznie były wrzucane do worka z napisem grunge (jak Stone Temple Pilots czy Smashing Pumpkins), ale nie miały z tym miastem wiele wspólnego.

„Byli przegranymi z Seattle, miasta w dalekim i mrocznym stanie Waszyngton, na krańcu Dzikiego Zachodu, na końcu świata. Miasta, które przez krótką chwilę, kilka lat na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, stało się zaklęciem – nowym nurtem mającym wskrzesić prawdę w rock nad rollu, przywrócić mu niezależność i wigor. Zespoły z Seattle miały go zbawić, ocalić, tchnąć w niego nowe życie. Miały odebrać rock and rolla handlarzom muzyki, którzy kupczyli nim przez minione dziesięciolecia i oddać w ręce ludu”, tak sam Jagielski charakteryzuje fenomen, którego doświadczyło całe pokolenie. Na ile pewne idee ukazały się płonne, to już inne kwestia.

Zachęcam do podróży po Seattle. Przysiądziecie w jednej z wielu kawiarni, posłuchacie paru lokalsów. Opowiedzą Wam o spełnionych marzeniach i przegranych szansach. Przysłuchiwać się temu będą duchy nadwrażliwców, których nie ma już pośród nas. Polecam zarzucić znoszoną flanelę.

* Piotr Jagielski (ur. 1986 r.) dziennikarz, publikował m.in. na łamach Newsweeka. Współpracował z Polską Agencją Prasową i portalem Onet.pl. Autor książek Święta tradycja, własny głos. Opowieść o amerykańskim jazzie, Bird żyje i Legia mistrzów. Laureat Warszawskiej Premiery Literackiej.

Wydawnictwo Czarne na Facebooku

Artykuł PIOTR JAGIELSKI – „Grunge. Bękarty z Seattle” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. This Is Mongol
02. YUT Hövende
03. Triangle
04. Teach Me
05. Upright Destined Mongol
06. Sell The World
07. Black Thunder
08. Mother Nature
09. Bii Biyelgee
10. Segee
11. Shihi Hutu
12. TATAR Warrior
13. Black Thunder (Extended)

Artykuł Wspólny klip mongolskiego THE HU oraz wokalisty ALICE IN CHAINS pochodzi z serwisu KVLT.

Koncert, zgodnie z przewidywaniami, rozpoczął się od Atone. Tym numerem zespół zaczyna każde show tegorocznej trasy po Europie. To pierwszy singiel z wydanego w ubiegłym roku, trzeciego solowego albumu Cantrella, Brighten. Jerry już od pierwszych dźwięków przejawiał pewne zaniepokojenie, tak samo, jak człowiek numer dwa tego przedsięwzięcia, tj. Greg Puciato (m.in.: Dillinger Escape Plan, The Black Queen, Killer Be Killed, tutaj w charakterze wtórującego wokalisty). Żywiołowa publiczność nagrodziła wykonanie Atone gromkimi brawami, a kolejne na setliście Them Bones z repertuaru Alice in Chains porwało już całą Proximę. Było wspólne skandowanie, śpiewanie refrenu, a także wstępne przymiarki do stage-divingu. „Fuckin’ old-school crowd, man” – rzucił do mikrofonu zadowolony Jerry. W trakcie pierwszej dłuższej przerwy między utworami Cantrell przyznał, że początkowo przestraszył się chaotycznego zachowania fanów zgromadzonych pod sceną, ale już chwilę później żartował, że pozostałe koncerty z trasy odbędą się w Warszawie i że jego zespół nie pojedzie nigdzie dalej w Europę. Pytał też, czy ktoś mieszkający w stolicy Polski go przenocuje. Ze szczerej postawy legendarnego gitarzysty dało się łatwo odczuć, że to nie jedynie kurtuazja. W pewnym momencie Cantrell poprosił technicznego o okolicznościowe „fake beer”, czyli piwo bezalkoholowe (artysta zmagał się niegdyś z uzależnieniem od alkoholu, aktualnie od lat angażuje się w przeciwdziałanie nałogom poprzez swoją działalność charytatywną), po czym wypił kilka łyków za zdrowie publiczności. Entuzjazm tłumu udzielił się zresztą całej siódemce (!) osobistości tworzących live band – oprócz wyżej wymienionych, na deskach klubu zobaczyć można było m.in.: Gila Sharone’a za bębnami (m.in.: Marylin Manson, Dillinger Escape Plan, Team Sleep, Puscifer), a na drugiej gitarze Tylera Batesa (współproducenta Brighten, a także The Pale Emperor oraz Heaven Upside Down Marylina Mansona, a przede wszystkim – kompozytora soundtracków do wielu hollywoodzkich filmów i gier wideo).

Ponadto usłyszeliśmy Psychotic Break, który wraz z Angel Eyes reprezentował dwupłytowy Degradation Trip, a także kolejne klasyki Alicji – We Die Young i Sea of Sorrow. Za każdym razem, gdy Jerry rozpoczynał któryś z riffów Alice in Chains, publiczność reagowała natychmiastowo i euforycznie. Z 20 zagranych w Proximie kompozycji, aż dziewięć stanowiły nagrania AiC; nic dziwnego – w końcu to w lwiej części piosenki skomponowane przez Cantrella. Pojawiło się No Excuses, Puciato doskonale poradził sobie z wykonaniem Lesson Learned z Black Gives Way to Blue („Lekcję” zagrano po raz pierwszy na tej trasie, po cichu liczyłem też na A Looking In View bądź grane już wcześniej Your Decision), było Heaven Beside You, a także evergreeny – Man in the Box, okraszone stage-divingiem Grega Would? oraz Rooster. Szczególnie w trakcie tych trzech numerów okazało się, jak głośna potrafi być publiczność Proximy. Śpiewając wspólnie ostatni wers Would?, zgromadzeni w klubie przekrzyczeli nagłośnione wokale Cantrella i Puciato.

Spośród solowych utworów gitarzysty nie zabrakło ciepło przyjętych singli z Boggy Depot: Cut You In i My Song oraz klimatycznego Between. Dark country z Brighten obecne było w postaci utworu tytułowego, Siren Song, Nobody Breaks You oraz Had to Know. Wieczór zamknął poruszający, akustyczny cover Eltona Johna, Goodbye. Wszystko trwało około dwie godziny. Nagłośnienie w klubie nieco niedomagało, ale nie było też nieczytelnej instrumentalno-wokalnej papki. Należy pamiętać, że przy tak wielu osobach na zwykłej klubowej scenie może być trudno zapewnić odpowiednią klarowność brzmienia. To, co najważniejsze, czyli słynne, lejące się solówki Cantrella, brzmiały na poziomie nagrań z albumów. Poza tym, od czasu do czasu sprzęgał mikrofon Puciato. Wówczas wokalista robił dobrą minę do złej gry i starał się nadrabiać charyzmą, co mu się nawet udawało. Prawdę mówiąc, pozytywnie się zaskoczyłem w kwestii brzmienia – było całkiem zadowalająco.

Solowy występ Jerry’ego Cantrella zaliczam do swojego prywatnego Top 3 koncertów klubowych artystów z zagranicy. Było wspaniale. To bez wątpienia jedna z tych nocy, które należy zapamiętać. Gdy wszyscy zaczęliśmy kierować się do wyjścia, wiele osób mówiło, że warszawski występ promujący Brighten był lepszy od dotychczasowych przyjazdów Alice in Chains do Polski. „Jurek” obiecał do nas wrócić, a ja trzymam go za słowo. Nie obrażę się, jeżeli znów wystąpi w jakimś ciasnym i dusznym klubie, w którym pot wręcz spływa ze ścian. To jeden z tych artystów, którym nadal się chce grać przed ludźmi, niezależnie od okoliczności, pomimo ponad 30-letniej kariery i milionów zgromadzonych na koncie. W Proximie łatwo dało się to odczuć na własnej skórze.

Setlista:
Atone
Them Bones (Alice in Chains cover)
Psychotic Break
We Die Young (Alice in Chains cover)
Sea of Sorrow (Alice in Chains cover)
Cut You In
My Song
Siren Song
Nobody Breaks You
No Excuses (Alice in Chains cover)
Had to Know
Angel Eyes
Between
Lesson Learned (Alice in Chains cover)
Man in the Box (Alice in Chains cover)
Would? (Alice in Chains cover)
Heaven Beside You (Alice in Chains cover)
Brighten
Rooster (Alice in Chains cover)
Goodbye (Elton John cover)

Artykuł Jerry Cantrell – Warszawa (28.06.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Pod koniec czerwca bieżącego roku na jedyny w Polsce koncert przyjedzie Jerry Cantrell w ramach trasy koncertowej promującej nowy solowy album Brighten (29.10.2021).

28.06.2022 – Warszawa, Proxima (wydarzenie)

Bilety w cenach:
200 zł – przedsprzedaż
220 zł – w dniu koncertu
do nabycia od 25 marca na shop.metalmind.com.pl (kolekcjonerskie),  www.eventim.pl, www.ebilet.pl, www.biletin.pl

Artykuł Jerry Cantrell na solowym koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Premierowa kompozycja jest dostępna na najpopularniejszych platformach streamingowych, a pre-order albumu jest dostępny tutaj.

O utworze Atone, tak mówi Jerry: “Jako fan muzyki Ennio Morricone i filmów Sergio Leone, utwór ten ma w sobie trochę tego wyjętego spod prawa klimatu, z fajnym psychopatycznym tupotem” – wyjaśnia. „Te motywy błąkały się w mojej głowie od ponad 20 lat, prześladując mnie. Czasami dobry pomysł, aby znaleźć najlepszą formę, zajmuje trochę czasu. Tak było w przypadku Atone„.

“W zespole jestem już prawie 34 lata ,” mówi Jerry. “To zawsze moje pierwsze i najważniejsze zobowiązanie, ale fajnie jest odkrywać różne rzeczy i dodawać kolejny rozdział do rosnącej pracy. Po zakończeniu ostatniej trasy AIC, skupiłem się na możliwości zrobienia kolejnej własnej płyty„.

Brighten to pierwsza solowa płyta Jerry’ego po prawie dwudziestoletniej przerwie. Degradation Trip oraz Degradation Trip Vol. 1 & 2 miały swoją premierę w 2002 roku.

Płytę nagrano w składzie:
Jerry Cantrell – gitara, bas, wokal, klawisze
Greg Puciato – wokal (ex-The Dillinger Escape Plan)
Duff McKagan – bas (Guns N’ Roses)
Gil Sharone – perkusja
Abe Laboriel Jr. – perkusja
Tyler Bates – smyczki, instrumenty perkusyjne, gitara
Vincent Jones – pianino, klawisze oraz smyczki
Jordan Lewis – pianino
Michael Rozon – pedal steel guitar
Lola Bates – wokal
Matias Ambrogi-Torres – smyczki

Tracklista:
1. Atone
2. Brighten
3. Prism Of Doubt
4. Black Hearts And Evil Done
5. Siren Song
6. Had To Know
7. Nobody Breaks You
8. Dismembered
9. Goodbye

Artykuł Jerry Cantrell z Alice in Chains ujawnia singiel z nowej solowej płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Nie będzie to standardowa relacja, a raczej zbiór luźnych przemyśleń na temat najważniejszych momentów festiwalu – z uwagi na fakt, że wziąłem udział wyłącznie w jego dwóch głównych koncertach, w żadnym wypadku nie pokuszę się o ocenę całości imprezy.

Nie oznacza to jednak, że nie pomarudzę, bo zlokalizowanie małej sceny na parkingu przed halą koncertową i rozpoczęcie występów zaplanowanych na niej kapel w środku największego popołudniowego skwaru to moim zdaniem totalna porażka. Dodając do tego fakt, że Uncle Acid & The Deadbeats, którzy zasługiwali na main stage, zostali wystawieni w przedbiegach, w środku pory obiadowej, gdy człowiek raczył się piwem w okolicach Wawelu, uznać należy zgodnie za dalekoidącą wtopę. Nic to, na koncert Brytyjczyków przyjdzie mi poczekać do najbliższej okazji.

Na Tauron Arenie zjawiłem się chwilę po godzinie 19.00. Co ciekawe, wchodząc na GA bez problemu zająłem premiowane miejsce w bezpośrednim sąsiedztwie sceny (z tego miejsca chciałbym złożyć wyrazy współczucia płacącym za early entrance i pilnującym swojego miejsca przez kilka godzin), co pozwoliło mi mieć nadzieję na wrażenia niezmącone żadnymi niedogodnościami.

I nie zawiodłem się.

Alice in Chains zaczęli punktualnie 30 minut przed dwudziestą. Przyznać muszę, że w stosunku do tego zespołu jestem całkowicie nieobiektywny, jednak wydaje mi się, że moja miłość do ekipy Cantrella nie przysłoniła mi trzeźwej oceny jej występu. AiC zagrali przekrojowy set z największymi przebojami (z Them Bones, Dam That River, Down in a Hole, We Die Young, Man in the Box i Would? na czele), czym sprawili mi niewysłowioną radość.

Zespół, choć nieco statycznie, odegrał przygotowany set bardzo okazale – DuVall w świetnej formie wokalnej (w Rooster przewiózł okrutnie, przekonując mnie do siebie ostatecznie), uzupełniany harmonicznie przez Cantrella prezentował się rewelacyjnie, co sprawiło, że trzy kwadranse z najważniejszym zespołem amerykańskiej sceny grunge upłynęły mi w mgnieniu oka.

Jakkolwiek jednak pozytywne nie byłyby wrażenia spowodowane występem AiC, nic nie było w stanie przygotować mnie na emocje i doświadczenia wygenerowane przez występ gwiazdy wieczoru.

Tool to instytucja. Zaprezentował się niemal nonszalancko – casualowo ubrani Danny Carey, Adam Jones i Justin Chancellor kontrastowali na scenie z przyodzianym niczym rasowy panczur Maynardem Keenanem, który udowodnił tego wieczoru, że jest wokalnym gigantem.

Zaczeli od Ænema, potem przyszedł czas na The Pot, Parabol, Parabola, premierowy Descending i Invincible, Schism, CC Trip, Intolerance, Jambi, Forty Six & 2, skończywszy na Vicaroius i wyraźnie wyczekiwanym przez publikę Stinkfist.

Podczas koncertu człowiek miał autentyczne wrażenie obcowania z czymś naprawdę dużym. Doświadczenie na poziomie muzycznym, brzmieniowym, wizualnym i (co najważniejsze) emocjonalnym – absolutnie bezcenne. Wystarczy powiedzieć, że po występie grupy czułem się całkowicie zezłomowany, a takie wrażenia zarezerwowane są w mojej głowie wyłącznie dla koncertów wyjątkowych.

Ten taki był.

Różne rzeczy można mówić o działalności Live Nation, ich polityce cenowej i praktykach organizacyjnych – tym razem jednak Impact Festival rozbił bank i zgarnął pełną pulę. Wrażeń, emocji i muzycznych doświadczeń.

Artykuł Impact Festival 2019 – Kraków (11.06.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela zaprezentowała teledyski do utworów Never Fade i The One You Know.

Krążek Rainier Fog możecie posłuchać tutaj.

Tracklista:
01. The One You Know
02. Rainier Fog
03. Red Giant
04. Fly
05. Drone
06. Deaf Ears Blind Eyes
07. Maybe
08. So Far Under
09. Never Fade
10. All I Am

Źródło: Alice In Chains

Artykuł Alice In Chains: klip do utworu Rainier Fog pochodzi z serwisu KVLT.