Nowy materiał Irlandczyków trwa ledwie nieco ponad pół godziny i nie uświadczymy tu właściwie żadnej chwili na złapanie oddechu. Otwierający Wreck It Like Beckett ze swoim bujającym groove’m i brzmieniem gitary przywodzi na myśl kompozycje z Shameless, i nie widzę w tym nic złego, jako że był to jeden z lepszych albumów grupy. Z kolei Kakistocracy to idealny przykład esencji Therapy?, czyli prostych, ale mocarnych i charakterystycznych riffów Cairnsa, połączonych z autentycznym punkowym wkurwem i desperacją w wykrzyczanym refrenie.

Ciężko wskazać najlepsze momenty na CLEAVE, bo ten krótki album to niemal jeden świetny, spójny moment. Na pewno prym wiedzie doskonały singlowy Callow, słodko-gorzki utwór o depresji, który spokojnie zasługuje na tytuł klasyka na miarę Screamager czy Nowhere. Cairns to gość, ktory udowadnia, że można kompletnie nie mieć dobrego głosu i nadal być świetnym, przekonującym wokalistą, a jego riffy tną na kawałki. Drugi niekwestionowany hicior to Success? Success is Survival. Rozpędzony, nerwowy, z kolejnym zabójczym refrenem. No i wreszcie tyleż chwytliwy, co hałaśliwy Save Me From The Ordinary, łączący pół na pół gniew z rezygnacją i stanowczo za krótki.

Jedyną bolączką jest Crutch, który może i nie jest muzycznie zły, ale pachnie mocno autoplagiatem, co jednak Therapy? się do tej pory nie zdarzało, nawet mimo wieloletniego grania sprawdzonej formuły. Gdyby nie ten utwór i odrobinę odstające od świetnej całości I Stand Alone byłoby idealnie. Tym bardziej że na sam koniec dostajemy na dobicie przejmujący No Sunshine, kolejny rozdział walki Cairnsa z depresją. Do bólu szczery i rozkładający na łopatki. Dokładnie taki, jak cały CLEAVE.

 

Artykuł THERAPY? – „CLEAVE” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.