Zamiast obiecanego powrotu ‘ciemnych wieków” Forge, już nie jako Papa Emeritus, lecz swoje nowe alter ego – Cardinal Copia, postanowił wyruszyć na podbój amerykańskich aren z tym, co Amerykanie lubią najbardziej – staroszkolnym rockiem tworzonym przez takich gigantów jak KISS, Kansas, Alice Cooper, Journey czy Scorpions. Zazwyczaj kiedy dzisiaj jakiś artysta próbuje wykonać taki manewr, efekt końcowy jest w najlepszym razie zabawny, a w najgorszym asłuchalny – ale nie każdy ma taki dryg do pisania hitów jak Forge.

Jeśli ktoś łudził się, że singlowy Rats to jednorazowy glam rockowy wyskok, w celu przyciągnięcia nowych odbiorców, to po odpaleniu Prequelle pewnie mocno się zdziwił. Akurat w tym wypadku singiel okazał się bardzo miarodajny – proste, nośne riffy, zabójczy refren, chórki, chwytliwa solówka, olsdkulowe klawisze; to wszystko stałe elementy niemal każdej kompozycji. Według Forge’a Rats miało konkurować z hitowym Square Hammer, i trzeba przyznać, że jest naprawdę blisko.

Żeby był zabawnej, chociaż wielu fanom ten muzyczny zwrot w kierunku arena rocka może być niezbyt w smak, to uważam, że był to słuszny pomysł. Wystarczy posłuchać Faith, który ewidentnie brzmi jak wyjęty z Meliory i napisany na podobieństwo Cirice – tyle że jednak sporo słabszy. To samo, choć w mniejszym stopniu tyczy się See The Light, który z kolei momentalnie przywodzi na myśl He Is. To nadal są niezłe kompozycje, bo na Prequelle nie ma zapychaczy, ale brzmią jak słabsze wersje utworów z Meliory. Cały taki album byłby dość rozczarowującą drogą po najmniejszej linii oporu.

Tymczasem stanowczo najbardziej kiczowaty i stosunkowo prosty Dance Macabre jest absolutnym hiciorem, gdzie w pełni objawia się talent Forge’a do pisania rewelacyjnych popowych melodii i ubierania ich w rockowe ciuszki. To samo tyczy się Witch Image, z tym że tutaj jest dużo gęściej aranżacyjnie, ale ponownie refren kładzie na łopatki. Najbardziej mieszane odczucie budzi u mnie pompatyczna, oparta głównie na klawiszach Pro Memoria, która instrumentalnie jest świetna i ciekawie nabiera rozmachu, ale wokal wypada dość kulawo. Zupełnie inaczej jest w doskonałym Life Eternal, który jest równie wzniosły, ale chórki i melodyka podciągnięta od Queen robią swoje dając w efekcie świetną kompozycję zamykającą album.

Jednak na każdym albumie Ghost znajdowało się do tej pory coś zaskakującego i nie inaczej jest tym razem. Na Prequelle są aż dwa długie, instrumentalne utwory. Pokombinowana konstrukcyjnie, ale chwytliwa Miasma ze swoimi syntezatorami i kapitalnym saksofonem brzmi jak wyjęta z filmu akcji z lat osiemdziesiątych. Natomiast autentycznie piękny Helvetesfonster prowadzony przez intrygującą średniowieczną melodię, to równie kompletna, co udana zmiana klimatu.

Ghost zawsze był nieco przekornym tworem, więc takie też będzie podsumowanie: Prequelle to prawdopodobnie jeden z lepszych popowych albumów tego roku, który na dodatek nie próbuje udawać, że jest czymś więcej. I chociaż nie wiem, czy wytrzyma próbę czasu, to póki co słucha się go wyśmienicie.

Artykuł GHOST – „Prequelle” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.