Niestety, ta długość była powodem odkładania płyty na bok i wybierania innych do recenzji. Nie lubię podwójnych albumów, nie lubię albumów za długich. Tyczy się to na przykład ostatnich krążków zespołu Metallica, nie słuchałem też zbytnio drugich dysków Dream Theater. Podobały mi się za to rozwiązania w stylu Load/Reload (również Metallica) czy Hypnotize/Mesmerize (System of a Down). Zawsze byłem bardziej fanem zostawiania fanów z niedosytem niż męczenia ich. Nie wątpię, że jest sporo maniaków, którzy słuchaliby albumów swoich metalowych bogów nawet gdyby trwały dwadzieścia cztery godziny, ja niestety do nich nie należę. AtAn mnie na start lekko wstrzymał, choć znając dobrze debiut, byłem pewien, że znajdę tu coś dla siebie.

Tak też się stało. Utwory rozłożono na dyskach kluczem, który według mnie dzieli je na bardziej nośne, przyswajalne na CD 1 i „resztę” na dwójce. Krążek numer jeden wydaje się bardziej spójny, zbity, a dwójeczka stała się swego rodzaju miszmaszem bardzo różnorodnych kompozycji, w których spotkać można rapowane wokale (Dopamine jest wręcz przegięciem kompletnie odstającym klimatem od reszty), dwustopowe agresje i totalnie progmetalowe odloty. Szczerze, tak naprawdę nie mam do czego się przyczepić, każda z kompozcyji jest dobra, trzyma poziom, ale jest ich po prostu wiele i czasami się nie przegryzają stylistycznie.

Motorem Metamorphic jest djent, wzbogacony o rytmikę rodem z Korna i wiele progresywnych zakusów. Na płycie dominuje ciężar, obniżony strój gitar oraz melodyjne wokalizy Claudii Moscoso, która potrafi też bardzo skutecznie ryknąć (fajne urozmaicenie i wprowadzenie większej dynamiki do całości). Zespół dba również o atmosferę, częste pasaże gitarowe i piękne solówki grane przez Andrzeja Czaplewskiego zdecydowanie zasługują na wyróżnienie. Gitarzysta lubi poprowadzić swe popisy w rozmarzone rejony progrocka, ale nie boi się także zagłębić w bardziej schizofreniczne loty w stylu Meshuggah. Poziom wykonawczy jest tu najwyższy, a każdy instrumentalista wykonał swoją pracę wzorowo. Nie bez znaczenia jest też potężna produkcja. Za miksy odpowiedzialny jest Max Morton, którego pracę możecie kojarzyć ze współpracy z Jinjer. Tu nie ma miejsca na przypadek, tu po prostu wszystko brzmi jak należy.

Podsumowując. AtAn do dobry zespół, pewny swego i sfokusowany na rozwoju. Jeżeli muzykom nie zabraknie uporu, to stoi przed nimi świetlana przyszłość. Co zaś do samego Metamorphic – jest on niestety dowodem na to, że czasami warto przesiać swoje pomysły, by uzyskać optymalny efekt. Może to jeszcze trochę za wcześnie na podwójny album, tym bardziej, że drugi krążek brzmi trochę jak złożony z odpadów, nie zawsze pasujących do stylistyki zespołu. Dlatego osobiście skupię się na jedynce i będę jej słuchał często i z przyjemnością. Życzę kapeli wszystkiego najlepszego i nie wątpię, że jeszcze o niej nie raz usłyszę.

Artykuł ATAN – „Metamorphic” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Już 28 marca ukaże się nowy, podwójny album „Metamorphic” formacji ATAN. Po teledysku do „Stendhal Syndrome”, klipie „Glimmering”, singlach „First Fig” oraz „ Disappear ” oraz kinowym obrazie do utworu „Godot”, zespół publikuje kolejny teledysk, który promuje to wydawnictwo.

W nagraniu tej kompozycji wziął udział muzyk, który znany jest ze współpracy m.in. z Dream Theater, Alice Cooperem czy Billy Idolem – Derek Sherinian.

„Chasing Light to blisko 12-minutowa suita, którą skomponowałem specjalnie z myślą o udziale Dereka Sheriniana” – tłumaczy Andrzej Czaplewski, lider, kompozytor i gitarzysta grupy – „W kompozycji ‘Absentee’ z płyty ‘Ugly Monster’ klawisze Dereka bardzo wzbogaciły utwór, zdecydowałem się więc na kontynuowanie współpracy, tym razem w nieco dłuższym utworze z prog-metalowym pazurem. A skoro się ma tak wyśmienitego gościa jak Derek, to wypadałoby dać mu pograć i tak też podszedłem do tematu, komponując ten numer. Derek uraczył nas energetycznymi solówkami oraz bardzo przyjaznymi, ciepłymi analogowymi podkładami, które czasami dublują linie wokalne, czasami partie gitarowe, no i popełniliśmy nawet klasyczne unisono:-). ‘Chasing Light’ jest zagrany na gitarze 8-strunowej, jest w nim trochę ‘łamańców’ do czego już ATAN przyzwyczaił słuchacza, są melodyjne linie wokalne, a za warstwę lyriczną odpowiada Claudia Moscoso.”

A sama Claudia Moscoso dodaje: – „Tak naprawdę to moje opowiadanie o ćmie, która zakochuje się w księżycu. Ćma wychodzi każdej nocy i śpiewa pochwały księżycowi, obiecuje zbudować dla nich kokon, w którym zrzucą skórę. W końcu ćma goni ‘światło’ i umiera. Boję się i zarazem fascynują mnie ćmy, za tym tekstem kryje się też odrobina nauki. Ćmy faktycznie wykorzystują księżyc do nawigacji, ich metamorfoza jest piękna i trochę obrzydliwa. Zawsze zastanawiałam się, co czują ćmy, gdy widzą światło… albo księżyc, chciałam zrobić z tego rodzaj tragikomedii z mojej miłości/strachu przed ćmami.”

Autorem kompozycji jest gitarzysta formacji, Andrzej Czaplewski, który również wyprodukował ten album, natomiast za miks i mastering płyty odpowiada Max Morton, znany ze współpracy z m.in. Jinjer. Na płycie pojawia się dwóch znakomitych gości specjalnych: Derek Sherinian (Black Country Communion, ex-Dream Theater) oraz Mark Richardson – perkusista zespołu Skunk Anansie. Pre-order płyty jest dostępny tutaj.

Poniżej obejrzeć można teledyski do wypuszczonych singli promujących nową płytę.

Tracklista:
CD 1
1. Scapegoat
2. Echoes Of Meaning
3. All I Know
4. Fodder
5. First Fig
6. Before The Winter Comes
7. Godot
8. Stendhal Syndrome
9. Alchemist

CD 2
1. Rind
2. Glimmering
3. Disappear
4. Chasing Light (ft.Derek Sherinian)
5. Antidote
6. Down
7. Away
8. Dopamine
9. Respite (ft.Mark Richardson)

Artykuł Wkrótce premiera płyty „Metamorphic” zespołu ATAN pochodzi z serwisu KVLT.

Czaplewski komentuje:

Jestem muzykiem, dla którego groove i solidne ‘niosące’ riffy to kwintesencja muzyki. Utwory na płytę skomponowałem na gitarach 7, 8 i 9-strunowych i muszę powiedzieć, że dużą uwagę skupiłem na finalnym brzmieniu płyty, z którego jestem bardzo zadowolony.

Claudia Moscoso o genezie powstania tytułu albumu:

Nazwa ‘Metamorphic’ pojawiła się znikąd. Chcieliśmy podkreślić piosenkę, nadając jej tytuł albumowi. Skłaniałam się wcześniej do słowa ‘Alchemist’, ponieważ po wysłuchaniu naszych piosenek tak wiele razy czułam, że jesteśmy w jakimś alchemicznym procesie… nawet najmniej ‘ekscytujące’ kompozycje zamieniały się w złoto. Określenie ‘metamorphic’ przyszło mi do głowy noc przed spotkaniem z Andym i pomyślałam, że to słowo dokładnie opisuje, czym jest ten album, czym jest ATAN. Nie można umieścić ATAN w jednym pudełku lub gatunku, jesteśmy bardzo eklektyczni, a bliźniaki, które rodzimy, są właśnie takie… metamorficzne.

Wcześniej kapela zaprezentowała kawałek First Fig oraz klipy do numerów Godot i Glimmering.

Andrzej Czaplewski o utworze:

W utworze ‘Godot’ przybliżyłem bardziej mroczną stronę Atan. Ciężkie riffy, niskie brzmienie, solidny groove połączony z melodyjnymi liniami wokalnymi i growlem. Jest to taka kompozycja, która najbardziej reprezentuje muzycznie to, co jest najbliższe mojemu sercu, czyli metal. Do utworu został nakręcony klip, który zrealizowany był przez ekipę filmową Black Seven. Nagrania trwały kilka dni. Pierwszy dzień kręciliśmy na poddaszu jednej z katowickich szkół, w upale sięgającym w pomieszczeniu momentami 40 stopni. Drugi dzień, dzień plenerowy, również przywitał nas upałem, ale potem przeszły dwie gwałtowne burze. Pioruny widać było na horyzoncie – udało się je nawet uwiecznić w kilku ujęciach. Plener kręcony był na Płaskowyżu Głubczyckim, u podnóża Bramy Morawskiej, magicznego miejsca, gdzie kończą się Karpaty i zaczynają Sudety.

Claudia Moscoso o utworze:

Główną inspiracją do tekstu utworu była sztuka Samuela Becketta, „Czekając na Godota”. To jedna z moich ulubionych sztuk. Zawsze podoba mi się to, że w sztuce w zasadzie nic się nie dzieje. Główni bohaterowie za swój cel życiowy uznali oczekiwanie na kogoś zwanego Godotem. Nie znają Godota tak naprawdę ani nie znają powodu, dla którego na niego czekają, ale mimo to czekają i kontemplują. To absurdalne, ale w jakiś sposób głębokie i bliskie. Chciałam poprzez ten tekst i video oddać hołd tej wspaniałej sztuce i tragikomedii istnienia.

Andrzej Czaplewski, lider, kompozytor i gitarzysta o Glimmering:

Utwór ten skomponowałem na gitarze 9-strunowej i poczyniłem kilka porządnych modyfikacji aranżacyjnych, zanim uznałem, że można nagrać pozostałe instrumenty. Z założenia miał to być numer, który będzie stylistycznie różnorodny, do czego ATAN zdążył już przyzwyczaić swoich fanów. W kompozycji występuje sporo nieparzystych podziałów rytmicznych, delikatnych czystych gitar oraz solidnych riffów gitarowych okraszonych ciekawymi liniami wokalnymi.
Teledysk do utworu został nakręcony w budynku, który należał do rodu Habsburgów i w XIX wieku spełniał rolę sali zabaw, w której odbywały się huczne bale. Ujęcia plenerowe były kręcone w Zabrzu na ul. Św. Anny, która uchodzi za najbardziej fotogeniczną i wielokrotnie była używana w kadrach filmowych m.in. u Kazimierza Kutza.

Natomiast wokalistka i autorka tekstów Claudia Moscoso uzupełnia:

’Glimmering’ to krzyk kierowany do tej części nas samych, która chce nas zmniejszyć, abyśmy się dopasowali do miejsc i okoliczności. Rozwiń się, nie przepraszaj, bądź świadomy i pozwól sobie być sobą.

Tracklista:

CD1
1. Scapegoat
2. Echoes Of Meaning
3. All I Know
4. Fodder
5. First Fig
6. Before The Winter Comes
7. Godot
8. Stendhall Syndrome
9. Alchemist

CD2
1. Rind
2. Glimmering
3. Disappear
4. Chasing Light (ft.Derek Sherinian)
5. Antidote
6. Down
7. Away
8. Dopamine
9. Respite (ft.Mark Richardson)

Artykuł ATAN przedstawia nowy klip pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół postanowił zaprosić na polskie koncerty dwie załogi – pierwszą z nich był pochodzący z Wysp Brytyjskich (choć w ¾ polski) zespół Atan, drugą – grupa znanego doskonale w swojej gitarowej niszy, młodego maestro wiosła Jakuba Żyteckiego.

Występ pierwszego supportu był pewnie dla części (nastawionych tego wieczoru na raczej łagodne klimaty muzyczne) słuchaczy sporym zaskoczeniem. Zespół Atan, prezentujący ciekawą mieszankę progresywnego metalu z nieco bardziej nowoczesnymi, miejscami djentowymi brzmieniami, zaserwował w Jordankach kawał ciężkiego, metalowe mięsa. Z tego też względu muzyka grupy (przyprawiona, wchodzącymi często w growl i krzyk, wokalami Claudi Moscoso) mogła być – dla tych mniej przywykłych do hałasu – niełatwym testem. Sam potraktowałem występ zespołu raczej w kontekście ciekawostki, choć nie ukrywam, że z numeru na numer potakiwałem głową w wyrazie uznania zauważalnie częściej, a gdy w ostatnim numerze band sypnął hojnie kruszącym tynki basem, ręce same składały się do oklasków. Ciekawa grupa, której z pewnością dam szansę (w 2022 roku ukazał się jej debiutancki album Ugly Monster, wypada sprawdzić).

Kolejną próbą charakteru, choć trochę z innych powodów, był dla publiczności występ Jakuba Żyteckiego, który zameldował się na scenie Jordanek w towarzystwie dwóch kompanów (bas, perkusja). Muzyka Krakowianina do najłatwiejszych nie należy, artysta miesza w niej bowiem przeróżne klimaty, wpływy i nurty, żonglując rockiem i metalem progresywnym, art i post rockiem, by wszystko to spiąć wyraźnymi ciągotami w stronę muzycznych improwizacji. Słuchanie tej mieszanki na żywo było dość interesującym, lecz jednocześnie wymagającym skupienia doświadczeniem. Nie da się też ukryć, że były momenty, w których Jakub dawał się nieco za mocno ponieść artystowskiemu charakterowi i trochę przesadnej egzaltacji. Na szczęście jednak z zachowania między numerami było widać, że to raczej skromny i poukładany muzyk (szczególnie emocjonalny był moment, w którym pozdrowił ze sceny swojego tatę), dlatego nie mam wątpliwości, że wspomniane zachowanie było raczej wynikiem szczególnych okoliczności. Sam występ oceniam natomiast bardzo pozytywnie.

Po dwóch solidnych rozgrzewkach, przyszedł czas na rundę trzecią. I choć znałem zapowiedzi zespołu obiecujące rozbudowane show, poziom wizualny i rozmach występu Riverside przerósł moje oczekiwania. Na przestrzeni lat widziałem grupę w akcji naprawdę wiele razy, jednak takiego skoku jakościowego, jaki band zanotował od mojego ostatniego z nimi spotkania (2018 rok, Od Nowa) wprawił mnie w spore zaskoczenie.

Nie zdziwiła mnie natomiast ani trochę znakomita forma i niesłabnąca chemia między muzykami – dobre humory, uśmiechy na twarzach, śpiew, taniec i nieskrępowana zabawa, były tego wieczoru głównymi atrybutami kwartetu.

Mariusz Duda dużo czasu między numerami poświęcił na rozważania dotyczące muzycznej tożsamości zespołu (w końcu trudno byłoby znaleźć lepszą ku temu sposobność niż ID.Entity Tour), jednak dużo ważniejsza od akcentowanego odcinania się od metalu progresywnego i (jak widać niezmiennych od lat) skojarzeń z Dream Theater, była dla mnie deklaracja o „porzuceniu melancholii i pozostawieniu za sobą cierpienia, którego zespół doświadczył w nadmiarze na przestrzeni ostatnich lat”. Nie obyło się oczywiście bez pięknego uczczenia pamięci Piotra Grudzińskiego, jednak widać wyraźnie, że dzisiejszą tożsamość Riverside określają zdecydowanie jasne barwy, pozytywne emocje, chęć dzielenia się ze słuchaczami radością i wytwarzania z nimi dobrej synergii.

Były więc żarty, było zachęcanie do wspólnego śpiewania („a myślicie, że dlaczego tak lubimy grać Left Out?”), były ciekawie pokombinowane aranżacje (choćby wplecenie fragmentu Caterpillar and the Barbed Wire do Post-Truth), były ważne słowa o pojednaniu (We Got Used to Us), była w końcu wielka nauka „milczącego krzyku” podczas zagranego na bis Conceiving You. Dwie godziny dobrej zabawy, pozytywnej energii i nieukrywanej radości z ponownego spotkania z fanami w Toruniu (który, czego nie ukrywają sami muzycy) Riverside darzy szczególną sympatią.

Gdybym miał zmieniać cokolwiek w czwartkowym występie, uszczupliłbym może na set liście reprezentację nowego albumu (bądź ADHD) na rzecz 2-3 kawałków z debiutu i rewelacyjnego Love, Fear and the Time Machine, jak jednak wiadomo, wszystkiego mieć nie można. Lekki niedosyt nie miał jednak znaczącego wpływu na ocenę całości i trudno mi wyrażać się o czwartkowym występie grupy inaczej, niż w samych dobrych słowach.

Piękny wieczór, czarujące miejsce, kapitalny występ, fantastyczne wrażenia. Tak prezentuje się Riverside a.d. 2023.

Artykuł Riverside – Toruń (26.10.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Riverside „ID.Entity Tour 2023”

Jakub Żytecki

Atan

Artykuł Riverside, Jakub Żytecki, Atan – Gliwice (23.10.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Podczas ID.Entity Tour 2023 formacja wystąpi:

23.10.2023 – Gliwice, Arena Gliwice (wydarzenie)
24.10.2023 – Kraków, Klub Studio (wydarzenie)
26.10.2023 – Toruń, CKK Jordanki (wydarzenie)
27.10.2023 – Gdynia, Polsat Plus Arena Gdynia (wydarzenie)
28.10.2023 – Wrocław, Hala Orbita (wydarzenie)
29.10.2023 – Warszawa, Hala OSiR Bemowo (wydarzenie)

Bilety:
miejsca stojące – 129 PLN
miejsca siedzące – 149 PLN

Bilety do nabycia na:
– riversideband.pl
– eventim.pl
– ebilet.pl

Artykuł Za miesiąc startuje finał trasy RIVERSIDE – ID.Entity Tour 2023. pochodzi z serwisu KVLT.

Pantera

Hatebreed

Crowbar

Illusion

Flapjack

Subterfuge

Atan

Artykuł Metal Hammer Festival – Łódź (05.06.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Nazwaliście zespół w dosyć tajemniczy sposób. Co kryje się za dwoma sylabami tworzącymi nazwę AtAn?

Nazwa zespołu pochodzi od imienia wokalistki i mojego. Claudia ma też przybrane imię Atmaroop, stąd AT i moje – od Andrzeja – AN.

Ugly Monster jest Waszym debiutem. Jakie założenia przyjęliście przed jego stworzeniem? Czy istniał jakiś klucz, wokół którego miały odbywać się prace?

Nie było żadnych założeń, Claudię znalazłem w Londynie na jednym z portali muzycznych, spotkaliśmy się, pogadaliśmy, zaprezentowałem jej kilka swoich kompozycji i postanowiliśmy nagrać EP-kę z czterema-pięcioma utworami. Krótko po spotkaniu wybuchła pandemia i z EP-ki zrobił się album, poza tym bardzo fajnie nam się pracowało, cały proces tworzenia albumu dawał nam dużo radości. Jeśli chodzi o proces kompletowania zespołu, to Jarka (bębniarza) znam ponad 10 lat, graliśmy wcześniej razem, zagraliśmy trasę po Wielkiej Brytanii, więc wiedziałem, że jest to muzyk idealny do charakteru naszej muzyki. A Marcin (basista) dołączył trochę później, kiedy już miałem utwory ukończone na etapie przedprodukcji.

Dzisiejsza technologia pozwala muzykom budować własne, domowe studia. Jaki system pracy preferujesz: przed własnym komputerem, czy jednak stawiasz na starą szkołę i ogrywanie materiału na próbach?

Fajne są obie formy pracy, natomiast w rzeczywistości jesteśmy dosyć zajętymi ludźmi i nie mamy wiele czasu na tzw. próby. Każdy z nas ma swoje domowe studio nagrań, więc jesteśmy w stanie nagrać swoje instrumenty indywidualnie. Poza tym na pewnym etapie muzycy nie muszą spotykać się na próbach, wyłączając oczywiście typową próbę przed koncertem czy trasą koncertową. Każdy musi odrobić zadanie domowe i próba służy nam bardziej do ogarnięcia zaplecza technicznego, niż do ogrywania materiału.

Na ile AtAn jest zespołem demokratycznym? Czy jako jedyny gitarzysta niesiesz pełen ciężar twórczy w składzie?

Tak było dotychczas. Skomponowałem całą płytę, później utwory trafiły do Jarka i do Marcina, każdy z nich dołożył swoją cegiełkę, linie wokalne były już skomponowane wcześniej, więc pozostało już tylko wejść do studia nagrań i zarejestrować wokale na porządnych pre-ampach i mikrofonach.
Każdy z muzyków może wyrazić swoje zdanie, które jest brane pod uwagę w temacie kompozycji, natomiast ktoś musi podjąć finalną decyzję. Spośród wszystkich członków zespołu mogę przeznaczyć najwięcej czasu na AtAn i komponowanie nowych utworów, więc w sposób dość naturalny niosę ciężar twórczy, ale podkreślę jeszcze raz, że każdy z muzyków jest zawsze wysłuchany i ich pomysły są brane pod uwagę.

Stalin też zawsze podobno słuchał głosu narodu, (śmiech)

Oficjalnie słuchał, tyle że był tyranem, a w ATAN jest równouprawnienie.

Brzmienie płyty jest bardzo mocne i dopracowane w każdym calu. Jak wspominasz współpracę z Maxem Mortonem?

Współpraca z Maxem to czysta przyjemność, pełen profesjonalizm pod każdym względem. To inżynier dźwięku, bardzo skoncentrowany na swojej pracy i, co ważne, potrafi słuchać i korygować zasugerowane mu detale.

Muzyka AtAn jest złożona, pełna bezdusznych djentowych riffów, progowych łamańców, ale też nie jest pozbawiona człowieczeństwa i uczuć. Na co kładziesz nacisk przy tworzeniu nowych dźwięków?

Zawsze kładę nacisk na emocje oraz warstwę rytmiczną w utworze, na drugim planie jest u mnie technika oraz perfekcja. Utwór musi się „kleić” i nie powinien emanować zbędnymi „fajerwerkami” dla samej idei. Fajerwerki mają mieć sens w kompozycji.

Gdybyś musiał wybrać jedno z dwóch, to co by wygrało: precyzja, czy uczucia?

Zawsze uczucia, technika jest tylko narzędziem wyrażania uczuć, ale nie jest niezbędna. Kurt Cobain nie musiał znać skal muzycznych i ćwiczyć pasaży do metronomu.

Ugly Monster jest płytą ciężką do jednoznacznej klasyfikacji gatunkowej, w swojej recenzji próbowałem ją ocenić z pozycji słuchacza, ale proszę, powiedz, jak to wygląda z perspektywy Twojej jako twórcy. Jakiej sceny czujesz się częścią?

Trudno powiedzieć, ponieważ słucham dużo jazzu, soulu i metalu. Jak na ironię najmniej słucham muzyki progresywnej i nie przepadam za klasycznym starym progiem, choć oczywiście są takie megakapele, jak Rush, które uwielbiam, czy wybitne Pink Floyd. Ze współczesnych zespołów wymienię np. Animals As Leaders czy Intervals, ale tak naprawdę wychowałem się na metalu i to są moje korzenie – może właśnie z tego powodu ciągnie mnie do siedmio- i ośmiostrunowych gitar, gdzie, jak się zagra ciężki riff, to sam strój dodaje jeszcze mocy.

Jaką muzyką inspirujesz się jako muzyk?

Wszystko mnie inspiruje, ostatnio słucham jazzowego gitarzysty Carlosa Fishera, uwielbiam Marcusa Millera, Sade, Skunk Anansie, Dream Theater, no i z metalowych kapel mgłbym wymieniać w nieskończoność, ale chyba Meshuggah to jest od lat mój numer 1, również TesseracT, czy wspomniany wcześniej Animals As Leaders – oni są z innej planety i to jest raczej jazz-metal-prog-fussion. Abasi jest dla mnie muzykiem, który zrewolucjonizował na pewno współczesną grę na gitarze i uważam, ze jest pierwszym gitarzystą od czasów Steve’a Vaia z tak wyjątkowym brzmieniem.

Muzyka AtAn, pomimo dużej ilości wpływów, jest dla mnie nadal muzyką gitarową. Czy Tobie nie jest ciężko samodzielnie nieść ciężar jej odtwarzania na żywo? Czy masz w planach rozbudować Wasze brzmienie koncertowe o drugie wiosło?

Tak, jest to muzyka gitarowa, aczkolwiek nie jest mi ciężko być jedynym gitarzystą w zespole. Komponując, zawsze mam na uwadze, jak będę to grał na scenie. Czasami wspomagamy się backing tracks, ale bardzo sporadycznie, poza tym używam loopera, z którego odtwarzam nagrane partie i dogrywam do tego drugą gitarę. Claudia, nasza wokalistka, jest całkiem dobrą gitarzystką i gra na siódemce, potrafi zagrać większość rytmicznych gitar z płyty, tak że być może, jeśli będzie taka potrzeba, możemy wykorzystać jej talent.

Jestem wręcz pewien, że żaden debiutant nie jest w stanie pochwalić się współpracą z tak dużym nazwiskiem, jak Derek Sherinian. Jest on absolutnym guru klawiszowych wariacji, a jego wkład w muzykę progresywną jest ogromny. Jak do niego dotarliście?

Dzięki za komplement, dotarłem do niego w sposób prozaicznie prosty, po prostu napisałem email z pytaniem, czy miałby czas i ochotę zagrać partie klawiszowe w jednym z naszych utworów, Poprosił o utwór, odpisał, że bardzo mu się podoba i po kilku godzinach dostałem zaimprowizowane solo, które zresztą zostało zachowane w oryginale (ostatnie solo klawiszowe w Absentee). Pogadaliśmy krótko o utworze i na drugi dzień dostałem 11 śladów klawiszy, do których użył pięciu instrumentów: Moog, Korg Triton, Melotron, Theramine, Hammond C3.

No i to się nazywa profesjonalizm!
Czy wasza współpraca to była typowa, jednorazowa biznesowa usługa, czy coś więcej?

To się okaże. Derek zasygnalizował, że z przyjemnością weźmie udział w naszych kolejnych materiałach, jeśli będziemy mieli ochotę z nim współpracować. Zobaczymy, jak będą wyglądały finalnie aranżacje utworów i być może dojdzie do kolejnej współpracy.

Czy z tą współpracą łączą się jakieś ciekawe opowieści? Nie omijaj żadnych tłustych kąsków i brudów! (haha)

Nie było żadnych „skandali”, bo Derek to zawodowiec, który wie, jak zagrać i zna swój fach perfekcyjnie. Po otrzymaniu miksu od Mortona wysłałem gotowy utwór do Derka, żeby posłuchał, jak brzmi, i odpisał, że produkcja bardzo mu się podoba. Do tego stopnia, że zaproponował nagranie swojej wypowiedzi o AtAn, o kompozycji i o instrumentarium, którego użył (jest ona dostępna na naszym kanale Youtube). Później wspomniałem mu, że do utworu powstanie teledysk i zaproponował nam, że nagra na video swoje solówki i, jeśli będziemy chcieli, to możemy tego użyć w naszym klipie. Tym sposobem Derek znalazł się w teledysku do Absentee.

Jeszcze raz gratuluję, takich doświadczeń nie da się przecenić. Pozwól, że zwrócę się teraz do Claudii.
Stworzyłaś wszystkie teksty na płycie. Przybliż proszę, o czym jest Ugly Monster, co chciałaś przekazać poprzez swój udział w tej płycie?

Teksty w naszych utworach mówią o naszym wewnętrznym konflikcie pomiędzy cechami, których nie lubimy u siebie lub nie akceptujemy, i o tym, jak powinniśmy nauczyć się z tym żyć albo nawet jak pokochać te cechy, żeby znaleźć wewnętrzny spokój i harmonię.

Swoje doświadczenie sceniczne zdobyłaś na deskach scen teatralnych jako aktorka musicalowa. Na ile te przeżycia mają wpływ na komponowanie i wykonywanie muzyki metalowej?

Tak, doświadczenie sceniczne zdobyłam na deskach musicali, ale nie tylko, byłam też gitarzystką i wokalistką w moim szkolnym zespole rockowym, występowałam w kilku cover bandach i chórach. Musicale pozwoliły mi skupić się na zadbaniu o swoje ciało – wiem, jak się zachować na scenie i jak to będzie odebrane. Dały mi więcej narzędzi w temacie techniki wokalnej, np. prawidłowe używanie przepony czy używanie różnorodnych stylów wokalnych.

Twój głos, Twoje umiejętności zwracają uwagę. Twoje partie na Ugly Monster to nie typowa technika, ale też ogrom emocji i delikatny pociąg do przebojowości. Na ile moje odczucia są zgodne z prawdą?

Dla mnie najważniejsze jest wyrażanie uczuć, a scena była dla mnie zawsze najlepszą szkołą. Lubię ładne melodie, ale również dziwności, niestandardowe harmonie i nieoczekiwane dźwięki. Technika jest ważna jako narzędzie, szczególnie na żywo, ale to nie wszystko. Uważam, że kreatywność w ekspresji jest ważniejsza. Mam wykształcenie wokalne, ale uczę się cały czas, biorę okazjonalnie prywatne lekcje od różnych wokalistów.

Udostępniliście niedawno nowy utwór, Abnormal Load. Ponieważ Ugly Monster to stosunkowo świeży materiał, jest to zagranie dosyć zaskakujące. Czy jest on zapowiedzią czegoś nowego?

Utwor Abnormal Load skomponowałem w tym samym czasie, co płytę, jedynie został zmiksowany nieco później. Jest zapowiedzią naszej EP-ki pod tym samym tytułem, która ukaże się 9 czerwca tego roku i będzie zawierała 26 minut muzyki, wliczając trzy utwory instrumentalne i jeden z wokalem. Czy to posunięcie zaskakujące? Może trochę, aczkolwiek płyta ukazała się we wrześniu 2022, więc jest już na rynku ponad siedem miesięcy. Mamy też w ogóle bardzo dużo materiału, wręcz nie możemy zdecydować, które utwory wybrać na drugą płytę, więc stwierdziliśmy, że EP-ka między płytami będzie fajnym bonusem dla słuchaczy.

Jako debiutanci pod nazwą AtAn wystartowaliście z wysokiego poziomu. Jakie macie plany na przyszłość? W jaki sposób „przeskoczycie” tak wysoko podniesioną poprzeczkę?

Miło mi to słyszeć. Poprzeczkę zawsze można podnosić i w naszym przypadku jest to dosyć naturalny proces, nie boimy się eksperymentować czy sięgać po nieoczekiwane rozwiązania. Kolejna płyta będzie jeszcze bardziej rozbudowana, bo jesteśmy fanami dobrej muzyki pod każdą postacią. Mogę też ujawnić rąbka tajemnicy, że będzie można na niej usłyszeć riffy na gitarze dziewięciostrunowej, na basie bezprogowym, znajdzie się także parę rytmów na jazzowym zestawie perkusyjnym, nad którego konfiguracją Jarek już pracuje.

Dziewięć strun? Do tego chyba już potrzebny będzie smyczek? (śmiech). Dziękuję za rozmowę, życzę powodzenia i czekam na nowości wydawnicze.

Smyczek może być też potrzebny do basówki bezprogowej, będzie kontrabasowo.
Dziękuję również za rozmowę, zapraszam wszystkich na naszą oficjalną stronę, na koncerty oraz na media społecznościowe grupy AtAn.

Artykuł ATAN: „Najważniejsze jest wyrażanie uczuć” pochodzi z serwisu KVLT.

Okazało się, że pod zdawkową deskrypcją krył się prosperujący we Wielkiej Brytanii AtAn i ich debiut noszący tytuł Ugly Monster, który wydany został przez Lynx Music 14 września 2022 roku. W skład zespołu wchodzą muzycy z polskimi korzeniami, wśród których wyjątek stanowi jedynie pochodząca z Ameryki Południowej musicalowa wokalistka, Claudia Moscoso. Ponadto kapeli udało się zwerbować do współpracy przy albumie klawiszowego geniusza, znanego głównie z kariery w Dream Theater Dereka Sheriniana. Na tym etapie zrobiło się ciekawie i przyszło mi nawet do głowy, że może nie będzie to kolejny, nudny „female-fronted djento nu metal” coś tam, jakich pełno znaleźć można choćby w katalogu Napalm Records.

Po sprawdzeniu ogólnych informacji zabrałem się za odsłuch. Na pierwszy plan od razu wychodzi profesjonalizm: album wyprodukowano z najwyższą starannością o warstwę brzmieniową, co należy zespołowi przyznać jeszcze przed sformułowaniem opinii o kompozycji. Za miks i mastering krążka odpowiada Max Morton, który ma za sobą pracę przy ostatnich trzech płytach Jinjer. Jego podejście idealnie zgrało się ze stylem prezentowanym przez AtAn – dźwięk jest mocny, ale niepozbawiony przestrzeni.

Od strony gatunkowej AtAn nie jest formacją łatwą do sklasyfikowania. Budowa kompozycji i rozłożenie akcentów stawia ją – w moim uznaniu – w jednej linii z zespołami reprezentującymi metal progresywny, czego nie zmienia nawet spora liczba djentowych riffów. I tak jak Ugly Monster uderza na starcie mocnymi strzałami, tak w miarę rozwoju poszerza repertuar o spokojniejsze brzmienia, w których nie brakuje jednak miejsca na troszkę przebojowości czy rozwiązania spod znaku prog ballad. Szczerze powiem, że te obie twarze mi „siedzą” i dobrze ze sobą współgrają. Gdyby muzycy postawili tylko na ciężar lub tylko na przestrzeń, byłoby dla mnie nudno. Dwa fronty wspólnie tworzą zróżnicowany, odpowiednio wyważony album.

Na koniec dorzucę jeszcze kilka słów o jednym z ważniejszych elementów w twórczości AtAn, czyli o wokalach. Jak wcześniej wspomniałem, Moscoso zdobywała swoje doświadczenie na deskach teatrów muzycznych. Słychać, więc jej potężny warsztat i nieco nietypowe dla metalu podejście do tematu. Niektóre rozwiązania aranżacyjne czy podziały rytmiczne wypadają dosyć odważnie i wydadzą się nieoczywiste dla typowego metalheada. Warto też wspomnieć o silnych harmoniach, chórkach i wielogłosach, które wbite są bardzo profesjonalnie. Czasami, gdy Moscoso pozwala sobie na bardziej przyswajalne partie, słyszę subtelne nawiązania do Cristiny Scabbii z Lacuna Coil czy Anneke van Giersbergen niegdyś z The Gathering. Równocześnie w moim odczuciu błędem byłoby porównywanie AtAn do tych dobrych, ale jednak pochodzących z innej bajki muzycznej zespołów. Umówmy się, że chociaż formacja korzysta z wielu inspiracji, stara się trzymać metalu progresywnego. Jak na młody projekt i debiutancki album, Ugly Monster to oryginalny i ciekawy materiał. Myślę, że mający szansę przypaść do gustu dosyć szerokiej gamie fanów metalu, nie tylko progressive rockowcom. Liczę, że zespół w przyszłości rozwinie skrzydła i czekam na kolejne dokonania.

Artykuł ATAN – „Ugly Monster” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.