Album House of the Black Geminus to śmiała kontynuacja obecnych już wcześniej wątków, zarówno tych muzycznych, jak i filozoficznych. Cierpiący na parasomnię lider zespołu, Naas Alcameth, prowadzi nas do krainy dusznych i niebezpiecznych snów. Sister Silence, Brother Sleep, Mother Darkness and Father Death – to wierni towarzysze sennej odysei. Czas, który powinien przynosić wytchnienie od codzienności, staje się udręką. I tym razem piekłem stają się rodzące się pod zamkniętymi oczami wizje, z pozoru efemeryczne, a przecież namacalne i bolesne w swych skutkach.

Potęga brzmienia Akhlys opiera się nie tyle ciężkich riffach, co wyrazistej produkcji, która uwypukla moc gitar i sekcji. Nie pojedyncze, wbijające się w pamięć zagrywki gitary będą nas mamić – choć paru „chwytliwych” momentów doszukamy się na albumie – a skomasowana ściana dźwięków, która nieco przytłacza. Kapela skutecznie buduje moc uderzenia, także, a może przede wszystkim, za sprawą studyjnych sztuczek. Hochsztaplerstwo? A może diaboliczny pakt z bogami władającymi koszmarami? Nie mam zatem potrzeby rozkładania muzyki Akhlys na czynniki pierwsze, gdy finał artystycznych poszukiwań jest druzgoczący w swym wyrazie.

Utwory na nowym albumie są długie, właściwie każdy z nich stanowi mini suitę, podaną z pewną dramaturgią i zmianami akcji. Pewnym przerywnikiem jest tylko instrumentalny numer Black Geminus, w którym może i formacja nieco pozwala nam się wyciszyć, ale nie uspokoić. Pozostajemy wciąż we wnętrzu koszmaru. Zespół ponownie korzysta zarówno z rozwiązań typowych dla metalu ekstremalnego (czasem podanego w nieco awangardowej formie), jak mrocznej elektroniki – zdarzało im się wypuścić wszak albumy w całości dark ambientowe. Ta inter-gatunkowość stanowiła od początku znak rozpoznawczy Akhlys. Nic się zatem nie zmienia. Tym razem pojawia się jednak sporo wątków industrialnych, które nawet jeśli nie dominują całości, to zdecydowanie wpływają na odbiór i wizje, jakie rodzą się w głowie słuchacza. Początek od razu umieszcza nas w nieco innym dźwiękowym kontekście: The Mask of Night-Speaking wita majestatycznym, podlanym elektroniką uderzeniem, które wiedzie ku post-apokaliptycznym pejzażom kina science-fiction. No właśnie. Słuchając albumu Amerykanów miałem mimowolne skojarzenia z zawartym w Niezwyciężonym Stanisława Lema pomysłem na ogromną i niszczycielską chmarę mikrobotów, która wywołuje mentalną destrukcję żywych organizmów. Najmocniejsze, najbardziej wyraziste fragmenty House of the Black Geminus z podobną, wykalkulowaną siłą oddziałują na słuchacza.

Nie chcę się nadmiernie zachwycać, ale z konfrontacji z bogiem koszmarów Amerykanie wyszli z tarczą. Akhlys jest oryginalnym i ważnym zespołem na scenie, nawet jeśli pozostaje w pewnym undergroundzie, a House of the Black Geminus to potwierdzenie wysokiej formy. Muzycy ponownie nie zawiedli, a do znanej formuły (także i wizualnej) dorzucili nowe elementy, co pozwala mieć nadzieję, że są jeszcze przestrzenie świeżych artystycznych eksploracji. Z pewnością album ten wędruje na moją krótką listę ciekawszych ekstremalnych, ale i klimatycznych płyt tego roku.

Być może wcześniejszymi produkcjami Naas Alcameth i załoga zdążyli mnie skutecznie omamić i w naturalny sposób dobrze im życzę. Póki co śnię wraz z Akhlys i nie chcę się przebudzić, choć widoki są tutaj koszmarne.

Artykuł AKHLYS – „House of the Black Geminus” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Atra Vetosus brzmi bardzo po europejsku, z ukłonami w stronę skandynawskiej sceny, ale potrafi też przemówić własnym językiem. Trudno jakoś jednoznacznie wskazać inspiracje muzyków, a poprzednie krążki wskazują, że mają coś własnego do powiedzenia. Z pewnością dużo tu przestrzeni. Produkcja i aranżacje wiodą ku mrocznym plenerom, nie zamykają w piwnicy czy grocie. Czuć rozmach i oddech, przy braku przeładowania pomysłami. Delikatny, melancholijny wstęp (fortepian w Azure; Frozen oraz ambientowe dźwięki Hallowed Sky) stanowi tu zaproszenie do świata black metalowych, ciętych riffów. Krzyk Josha Gee przerywa zwykle chwile względnego spokoju i zaprasza na rytuał. Siła natury jest w tych kompozycjach kościołem zła, a właściwie chaosu. Z podniosłych riffów, strzępków melodii i odnoszących się do pierwotnych sił tekstów, wyłania się bardzo interesująca propozycja – groźna, wściekła, a jednak kusząca klimatem. Zapewne dzika przyroda rodzimej wyspy stanowi główną inspirację i nadaje charakteru lirykom i dźwiękom.

Trudno przewidzieć, czy w zalewie dźwięków zostanie z Wami na dłużej, ale istnieje taka szansa. Atra Vetosus ma pewne atuty – umiejętność wprowadzania do blackowych riffów melodyki, przekonujące budowanie nastroju i dźwiękowej przestrzeni, pewien aranżacyjny rozmach. Dzięki paru zabiegom udaje się zaciekawić słuchacza. Przynajmniej mnie. Wyobrażam sobie, że nie tylko fani black metalu mogą z ochotą przyłożyć ucho do EP-ki Even The Dawn No Longer Brings Hope.

Artykuł ATRA VETOSUS – „Even The Dawn No Longer Brings Hope” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Materiał ukaże się w następujących w formatach, a pre-order startuje już niebawem.

– podwójna płyta CD z mediami
– podwójny album składany z 24 stronicową książeczką
– limitowany drewniany zestaw CD
– limitowany drewniany zestaw winylowy

Tracklista:
01. I, Pallbearer
02. Sing For The Damage We’ve Done (feat. Neige / Alcest)
03. Us Against December Skies
04. I’m All About The Dusk
05. Three Empty Words
06. Once Upon A Winter (feat. Audrey Sylvain / Amesoeurs)
07. And Oceans Between Us
08. Silver Needle // Golden Dawn (feat. Voice of GAEREA)
09. Time Is A Ghost
10. Song To Say Goodbye (Placebo Cover)

Źródło: AOP Records

Artykuł Garść informacji o nadchodzącym albumie Harakiri For The Sky pochodzi z serwisu KVLT.

Kilka zdań od Damortusa członka kapeli:

The Shadow Touched My Soul jest naszym drugim albumem. Chcieliśmy nim ukazać niektóre aspekty wewnętrznych przeżyć towarzyszących życiu, jednocześnie wskazując drogę na zewnątrz, jednak nie prowadząc przez nią do samego końca. Postawiliśmy na nieco mocniejsze brzmienia niż przy naszym pierwszym wydawnictwie, dopełniając je i równoważąc bardziej symfonicznymi, melancholijnymi dźwiękami.

Tracklist:
01. Good Mourning
02. Something Inside
03. Projekcje
04. Sen
05. Pamiętaj
06. Drzwi
07. The Shadow Touched My Soul pt. 1
08. The Shadow Touched My Soul pt. 2

Źródło: Aegrimonia

Artykuł Premiera płyty zespołu Aegrimonia pochodzi z serwisu KVLT.

Sześćdziesiąt jeden minut muzyki tak ciężkiej i minorowej wydawało się porcją trudną do przełknięcia na raz. W końcu któż to w dzisiejszych czasach nagrywa płyty trwające więcej niż trzy kwadranse i zawierające więcej niż osiem, no, dziewięć kawałków. A tu mamy ich aż dwanaście!

Jak nietrudno się domyślić, wycieczka przez te szwedzkie padoły goryczy i smutku śpieszna nie jest. Partie perkusyjne „pykają” sobie bez napinki, i to częściej używając talerzy hi-hatowych czy ride’owych niż werbli czy bębna basowego. Gitary plumkają sobie równie powoli i równie smutno. Całość wywołuje więc wrażenie muzyki jednostajnej i przymulonej. Słodkiej do przesady – chciałoby się rzec, gdyby smutek i nostalgia były słodkie. Dla porządku dodam jeszcze, że partie gitarowe zaprezentowane są zarówno w wersji elektrycznej, nieco przesterowanej, ale i czystej, klasycznej. Ta klasyczna wersja gitary przypomina mi od czasu do czasu równie klasyczny album Kveldssanger Ulvera. Na szczęście tylko troszeczkę. Żeby móc mówić o muzyce blackowej, mamy oczywiście growlujący wokal, który tak naprawdę jest głównie spokojnym, growlującym szeptem i deklamacją, zlewającym się wręcz z partiami instrumentalnymi. Są i wokale czyste jak w utworze Witcher, ale są to przypadki incydentalne. Nie wspomniałem jeszcze o dwóch zasadniczych składnikach tego albumu. Jednym są klawisze – sprawa oczywista dla tego gatunku. Zawsze liryczne, klasyczne i czyste wyciągają z beznadziejnego mroku całość utworu i powodują, że przestaje on być mdły i nieatrakcyjny. Ale prawdziwą robotę na Gryningsvisor robi coś zupełnie innego – piękny, czysty wokal kobiecy, który jak ostrym lancetem tnie mózg otumaniony pogrzebową monotonną papką, wyprowadzając tym samym całość na wyższy poziom, dzięki czemu odsłuch stał się intersujący, ale nie z przymusu a z nieskrywaną przyjemnością.

Co do zasady muzykę funeral doomową ciężko nazwać piękną czy śliczną. A w moim osobistym przypadku klasyczny przedstawiciel tego gatunku byłby w ogóle niejadalny. Ofdrykkji udało się jednak nagrać krążek, który jest piękny. Delikatny i przyjemny do słuchania, subtelny, ale jednocześnie treściwy. Powolny, ale w żadnym wypadku nie nudny. Może nie wybitny czy powalający, ale bardzo dobry. Taki, który kupiłbym bez namysłu do słuchania w długie, zimowe wieczory, a że akurat takie właśnie będziemy mieli przez najbliższe kilka miesięcy, radzę wszystkim zaopatrzyć się w internetowym sklepie Art of Propaganda. Nie pożałujecie!

Artykuł OFDRYKKJA – „Gryningsvisor” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Przechodząc jednak do meritum, co tam słychać w obwodzie leningradzkim, z którego Ethir Anduin się wywodzi? Ano całkiem ciekawe dźwięki z głuszy się niosą, pewnie nie nowatorskie, może nie oszałamiające, ale warte uwagi. Loneliness Of My Life to przede wszystkim propozycja dla tych wszystkich, którzy lubią metalowe, rozwlekłe instrumentalne pejzaże. Bo nie jest to muzyka do jakiegoś gwałtownego headbangingu, choć zdarzają się tu momenty żywsze, mocniejsze, oparte na cięższych, bardziej zadziornych riffach, a czasem nawet epickie w swej strukturze (jak finał Meaningless Existence). Całość poddana jest raczej melancholijnej, nastrojowej aurze, w której poszczególne wątki przeplatają się ze sobą, tworząc dość rozbudowane, mimo to nie nazbyt skomplikowane kompozycje. Całość rodzi się na styku black metalu (ale nie w ekstremalnym wydaniu) i doom metalu, niemniej przypaść do gustu może też fanom wszelkich post-rockowym, post-metalowych, intrygująco „smęcących” projektów.

Nie licząc melorecytacji po rosyjsku w Lethargy, mamy tu do czynienia z wyłącznie instrumentalną robotą. Może w tej dawce – Loneliness Of My Life trwa prawie 70 minut – to nieco zbyt wiele, by przyjąć za jednym zamachem, ale po każdym kolejnym przesłuchaniu potrafiłem wyłuskać z tych numerów coś nowego i całość przekonywała mocniej. Wiadomo, że jeden człowiek nie może być wirtuozem wszystkich instrumentów, ale też obrana konwencja nie wymaga przecież jakichś technicznych popisów. W tego typu propozycjach diabeł siedzi w prostych i jednocześnie skutecznych rozwiązaniach, a tutaj je znajdziemy, przynajmniej od czasu do czasu.

Fenrir radzi sobie i tak całkiem nieźle, a ponad metalową przeciętność wznoszą te numery strzępki interesujących melodii (choćby bardzo ładny motyw w Unhealed Wounds czy In the Abyss of Unconsciousness), dosyć ciekawe aranże, pewien klimat. Mogą się na płycie podobać klawisze, dodające odrobinę mistycznej aury. Melodyjne wątki podawane przez gitary także niosą w sobie ciekawe tematy. Nie wiem, czy dla wszystkich będzie to wystarczający argument, by zostać fanem Ethir Anduin, ale sprawdzić Loneliness Of My Life można. Płyta nie przynosi dźwiękowych rozczarowań, choć nie gwarantuję, że komuś podaruje jakieś szczególne oczarowania.

Nawet ten, kogo nie przekona do siebie recenzowany album, powinien mimo wszystko sprawdzić ostatnią EP-kę Ethir Anduin, Awareness of the Frailty of Being. Śpiewająca z gotycką manierą i growlująca również Luka, dodała instrumentalnej muzyce zarazem aury niesamowitości, jak i mocy. Czekam zatem na album w takim właśnie wydaniu. Może to być rzecz bardzo intrygująca.

Artykuł ETHIR ANDUIN – „Loneliness Of My Life” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Mamy tutaj szybkie tempa, ataki wściekłych, skomasowanych riffów, przywodzących echa świetności starej blackowej szkoły – choć podanej z pomocą nowocześniejszej produkcji i w bardziej technicznym wydaniu. Wystarczy wymienić Fear the Old Blood, gdzie pojawiają się i blasty, i punkowy rytm, i charakterystyczny wokal. Słychać w tym jednak zamiłowanie do świeższych rozwiązań, wypracowanych w black metalu już na przestrzeni ostatniej dekady. Ale pochodzący z Nottingham i okolic muzycy nie poprzestają na tym. Wstęp do Suffer the Light przywołuje post rockowe konotacje i równie dobrze wkomponowałby się w którąś z płyt Sólstafir chociażby. Podobnie rzecz się ma z preludium do Beyond these Skies, gdzie odzywają się bardziej klimatyczne, nieco łkające gitary (choć kompozycja ta przynosi potem z sobą kilka klasycznie chłoszczących riffów i wolniejszą część). Zespół ewidentnie ciąży ku progresywnym rozwiązaniom i nawet w nieco krótszych kompozycjach (Guided by Nightmares i Tyrant) znalazło się miejsce na kilka przeplatających się ze sobą motywów.

Brytyjczycy ciekawie potrafią wpleść prostą melodię w strukturę swych riffów, czego przykładem niby nieporywający motyw w Suffer the Light, który jednak podany najpierw z szybkimi tempami, a potem powracający wraz ze zwolnieniem może przykuć uwagę. Dar do lepienia nut Antre posiada rzeczywiście spory, a do tego i wrażliwość – dowodzą tego najlepiej krótkie, akustyczne, ale stanowiące moment naturalnego wytchnienia instrumentalne perełki Denisovan i The Frozen Deep. A że dla wyrównania proporcji między spokojem i hałasem zespół potrafi zaraz mocno zaatakować (techniczny numer Into Oblivion z epickimi tremolami, albo ściana gitar w Infinite Abyss), dodaje to płycie Void kolorytu.

Naprawdę niezły, dość różnorodny album. Dzieje się tu sporo, ale szczęśliwie nie za dużo. Są momenty trochę mniej wyraziste – nie zawsze, zwłaszcza w długich kompozycjach udaje się zachować nieustanną dramaturgię – niemniej to propozycja świadcząca o sporej muzykalności kwintetu. Wiele na tym albumie jasnych punktów, które pozwalają żywić nadzieję, że Antre dostarczy nam jeszcze trochę epickich, atmosferycznych black metalowych dzieł, nawiązujących do klasyki, ale jednak szukających nowych, ciekawych, technicznych rozwiązań. Void udowadnia bowiem, że już na początku drogi zespół obrał właściwy i interesujący dla słuchacza szlak.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł ANTRE – „Void” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Duet wydał swój debiutancki album pod koniec 2017 roku i od razu został wliczony w poczet największych islandzkich bandów, stając dumnie koło takich nazw jak Auðn, Svartidauði czy Misþyrming. Myślę, że zdecydowanie zasłużyli sobie na takie chwalebne miejsce. Dlaczego? Warto zacząć od tego, że Umbra traktuje o kosmosie. Tak, dokładnie. Podobny klimat znajdziemy też u Mesarthim czy Inquisition, ale jednak nordycki sound to coś innego. I wbrew pozorom doskonale wpasowującego się w tematy o czarnych dziurach, mgławicach i konstelacjach.

Już pierwsza ścieżka, Vaporous Flame, zabiera nas w niesamowitą podróż w przestrzeń kosmiczną, uderza ścianą dźwięku i piękną, jęczącą gitarą. Wejście jest znakomite i nawet niespodziewany, delikatny wokal Jónssona tego nie psuje. To nie znaczy jednak, że nie umie growlować – wręcz przeciwnie. Jego szorstki growl wyłania się po dłuższym pasażu, przeradzając się w jakieś nieludzkie jęki. Porażające.
Sporo na tym albumie też syntezatora i organów Hammonda, ale jednak zawsze zostają gdzieś w tle, i to klasyczne trio gitara-wokal-perkusja wiodą tu prym. Nie ma tu jednak miejsca na delikatne, ambientowe „melodyjki”, Almyrkvi urzeka słuchacza także swoją doomową stroną, jak chociażby w Severed Pillars of Life. Doskonałą stroną tego albumu jest także dobrze wybrzmiewający bas w zasadzie w każdym utworze, który potęguje atmosferę głębi i mroku.

Na Umbrze każdy utwór przechodzi płynnie w kolejny, nim zorientujemy się, kiedy minął pierwszy. Jest to doskonała, bardzo dojrzała muzycznie opowieść. Sporo wpływu industrialu słychać w takich utworach jak Cimmerian Flame czy Stellar Wind of the Dying Star, ale – chociaż sama nie jestem fanką tego gatunku – Almyrkvi szyją to z blackiem w taki sposób, że granice gatunków się zacierają.
Islandzkie duo z Sinmary pokazuje doskonałą formę w swoim osobistym projekcie, prezentując nam niezwykle gęsty i spójny muzycznie album, gdzie nie ma miejsca na żaden zawód. Gdy usłyszałam go po raz pierwszy, dosłownie i w przenośni – wykopał mnie w kosmos. Jego największą wadą jest chyba to, że trwa jedynie niewiele ponad czterdzieści minut, tak bardzo typowo dla blackmetalowych albumów. Warto jednak dać się porwać w tę podróż po czasoprzestrzeni i zanurzyć w niej całkowicie, a potem odpalić płytę od początku.

Artykuł ALMYRKVI – „Umbra” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Aż tu nagle wkracza holenderski duet Solar Temple. Cały w lśniącej zbroi, na białym rumaku i przy wtórze anielskich chórów. No dobra, z tymi chórkami to się zagalopowałem, ale i tak jest nieźle.

Płytkę dostarczyło mi wydawnictwo Eisenwald, to samo, które wydaje również takie cuda jak Fluisteraars i Turię, co nie jest kwestią bez znaczenia. A to dlatego, że muzycy tworzący Solar Temple grywają we Fluisteraars i Turii właśnie. Tak więc we własnym sosie kiszą się Holendrzy w niemieckim garnku, i patrząc na wspomniane 3 kapele, każdorazowo wychodzi im to nieźle.

A jak się okazuje najlepiej się dzieje pod sztandarem Solar Temple. Co prawda płyta zawiera jedynie dwa utwory i trwa trzydzieści sześć minut, ale jakie jest to trzydzieści sześć minut!

Gdyby chcieć porównywać Fertile Descent (dodam jeszcze, że jest to płyta – debiut tej młodej formacji) do bardziej znanych projektów, to napisałbym, że duet czerpie trochę z klasyki (Burzum, Trelldom w kawałku Steg, który bardzo przypomina mi kawałek White Jaw), trochę z muzyki około-blackowej (Alcest), a wszystko okraszone smaczkami, takimi jak klawisze a’la Deep Purple w drugiej części kawałka Those Who Dwell in the Spiral Dark i zagrane w klimacie post metalowym.

Dźwiękowo jest oczywiście trochę brudno, ale takie są zasady gatunku. Muzyka jest bardzo hipnotyzująca, momentami mocna i ostra, a miejscami delikatna. Linie melodyjne są klarowne, a motyw przewodni przeplata się przez całe długaśne kawałki (16 i 20 minut), co daje wrażenie zwartej, przemyślanej i jednolitej konstrukcji. A to dobrze, bo ja nie cierpię pociętych niczym konfetti zlepków nie mających ze sobą nic wspólnego, połączonych sztucznie w jeden hybrydowy twór. I choć całość nie przypomina steku bluźnierstw z plwocinami Belzebuba, no i nie podpalisz od tej muzyki kościoła, to bardzo mi się ten album podoba. Bardzo, bardzo – rzekłbym nawet.

Oczywiście Fertile Descent nie jest płytą dla black metalowych purystów, dla których liczy się wściekłość i karkołomne tempo. Natomiast wszyscy wielbiciele nieco szerszego kręgu muzycznego powinni znaleźć tu coś dla siebie. Ja w każdym wypadku w takim klimacie się zakochałem. Tak jak na początku podejrzewałem!

Artykuł SOLAR TEMPLE – „Fertile Descent” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.