Podobnie dziwna i nieoczywista jest muzyka zawarta na nowym albumie zespołu Kły, który w swoich rozważaniach na temat fungów połączył inspiracje sięgające Arystotelesa, H.P. Lovecrafta, Mirona Białoszewskiego, japońskich horrorów, czy polskiego kina lat 80-tych.

Zawiedzeni mogą być ci, którzy oczekiwali po Wyrzynach bezpośredniej kontynuacji Szczerzenia. Mimo że proces nagrania obu albumów następował w zasadzie bezpośrednio po sobie, Kły eksplorują na ostatniej płycie zgoła inne rejony muzyczne.

Dużo na Wyrzynach atmo-blacku, sięgającego miejscami po post rockowe, shoegaze’owe i eksperymentalne melodie. Nie wiem też na ile wpłynęła na zespół ponowna wizyta w nihilowym Czyśćcu, ale słuchając tego materiału, momentami mam przed oczami Furię – może nie w znaczeniu bezpośredniego kopiowania, a raczej próby nonszalanckiej zabawy podobnymi formami wyrazu.

Wspomniana nonszalancja objawia się wyraźnie w tekstach  – wydaje się, że przy ich tworzeniu, grzyby zostały wykorzystane nie tylko jako temat przewodni. Poza poetyckimi zapożyczeniami (Burza (My rozgwiazdy), Nadwołkowyjskiej nocy liczba pojedyńcza, Krajobraz jako oko) Kły bawią się w swych tekstach niejednoznacznością, abstrakcją i urojeniami, czasem zwracając oczy w stronę ludzkiej psychiki i podświadomości, czasem ku niebu i odległym, niedostępnym rejonom kosmosu.

Choć obrany na nowym krążku kierunek nieco różni się od tego, czym zespól cechował się na debiucie, niektóre składowe muzyki Kłów pozostały niezmienne – mowa tu przede wszystkim o ciągotach w stronę awangardy i teatralność prezentowanej narracji (słychać to dobrze w Nadwołkowyjskiej nocy liczba pojedyncza, Gwiezdny wiatr i w zamykającym płytę Zakorzenieniu).

Wyrzyny to płyta niełatwa i wymagająca (dużo mniej przystępna i przebojowa od Szrzeczenia), potrafi jednak urzec i zaintrygować od pierwszego przesłuchania. Wciągając w swój świat nienachalnie, oferuje interesującą, emocjonalną i osobliwą podróż w nieznane.

Czy warto się w nią wybrać? Zakup biletu bardziej niż wskazany.

Artykuł KŁY – „Wyrzyny” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

The Lunatic Creature to black metal w fenomenalnym wydaniu. Kusi mnie, by do terminu dodać jeszcze część „atmospheric”, niemniej termin ten zbyt kojarzy się z nudnymi, wtórnymi i do bólu oklepanymi one-man projektami, rozwlekającymi niemożebnie dwa akordy na piętnaście minut repetycji. Ayyur nie ma z tym nic wspólnego. Nie nadużywa poszczególnych pomysłów, nie ogranicza się do przyćmionych efektami chwytów. Zamiast nich jest silnie działająca na wyobraźnię i odczucia czernina w średnim tempie i nieco Mgłowym stylu. Muzyka tu brzmi odpowiednio zimno i melodyjnie, jednocześnie nie będąc zbyt szorstką lub cukierkową. Dźwięki, również za sprawą solidnej, pasującej do treści produkcji, przyswaja się łatwo i chętnie, a riffy wymieniają się akurat w sam raz: odpowiednio często by nie wprowadzać monotonii, nie na tyle jednak, by kraść uwagę nieustannym kalejdoskopem zmian i przejść.

Tym samym zostawiają największe pole do popisu wspomnianej atmosferyczności. Klimat w Ayyur jest gęsty jak dym w kapliczce ku czci lovecraftowskich straszydeł, nierzadko też przywołuje podobne skojarzenia (to jest, pod względem poziomu przytłaczającego mroku, nie nawiązań tekstowych bądź symbolicznych) . Wielkim plusem jest jego nieinwazyjność. The Lunatic Creature nie narzuca się ze swoją twórczością, nie jest ostentacyjne. To ty, drogi słuchaczu, masz samodzielnie znaleźć kontekst, nikt nie będzie specjalnie naprowadzał cię na prawidłowe tory. Dekadencję w Lugubrious Fields, wwiercającą się w mózg grozę The Outcast albo He Who Dwells in the Trenches pełne majestatu zagłady trzeba zdekodować na własny rozum. Przy czym wcale nie musisz otrzymać podobnych wniosków, co ja. Płyta nie jest jednowymiarowa i nie wydaje mi się, by istniała tu jedna właściwa ścieżka.

Pewnie dlatego Ayyur tak mi się podoba. Zamiast uczestniczyć w wyścigu szczurów prowadzącym na kolejne edycje letnich festiwali, swoim tempem przekazuje to, co uzna za warte przekazania. Tak naprawdę jedynym minusem tej EP-ki jest stosunkowo krótki czas trwania. Chciałoby się co najmniej dwa razy tyle. Oby kolejne części przyszły jak najszybciej.

Artykuł AYYUR – „The Lunatic Creature” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.