Niestety, na Empires of Ash nie wszystko współgra tak, jak mogłoby się wydawać. Mimo gęstej atmosfery zespół momentami brzmi naiwnie i pretensjonalnie, jakby próbował być groźniejszy, niż faktycznie jest. Jest tu siła i blackmetalowa groza, ale napompowana sztucznie – jakby ktoś podkręcił wszystko na sterydach, licząc, że nikt nie zauważy. Może narażę się fanom zespołu i tego typu grania, ale nie potrafię zaufać tej płycie.

Są jednak i te dobre momenty. Już od mrocznego, niemal rytualnego otwarcia The Saturnalia Prophecy album wciąga słuchacza w wir, który nie tyle balansuje między skrajnościami, co brutalnie nimi szarpie. Wściekłe, rozszalałe fragmenty gwałtownie ustępują miejsca melodyjnym, nastrojowym pasażom, jakby zrodzonym z późniejszych, bardziej introspektywnych odsłon Enslaved. Złożone rytmy i gęsto warstwowane gitary nie pozwalają muzyce osiąść na żadnym stabilnym gruncie. Zamiast tego pchają ją naprzód w sposób niemal agresywnie kinetyczny, jakby cały materiał był w permanentnym stanie erupcji.

Utwory pozostają intensywne i bezpośrednie, lecz jednocześnie otwierają przestrzeń na budowanie napięcia i atmosfery – tej samej, którą potrafiły kreować najlepsze momenty Wolves in the Throne Room, gdzie surowość nie wykluczała majestatu. To właśnie w tych kontrastach Empires of Ash odnajduje swoją tożsamość. W nieustannym starciu między brutalnością a refleksją, między gniewem a melancholią, które nie współistnieją pokojowo, lecz walczą o dominację nad każdym kolejnym taktem.

Towards the Haunted Future odsłania mroczniejszą, bardziej niepokojącą odsłonę Nyrak – taką, w której dysonans nie jest jedynie środkiem wyrazu, lecz staje się fundamentem całej narracji. Te kompozycje brzmią jak zapis powolnego, nieuchronnego osuwania się w ciemność: riffy drgają jak napięte nerwy, perkusja pulsuje jak przyspieszony oddech (chociaż co do jej brzmienia mam pewne wątpliwości), a całość zdaje się funkcjonować na granicy między gniewem a fatalistyczną rezygnacją.

W tym kontekście Upon Wings of Pestilence i Stare Into the Eyes of Death  ukazują różne oblicza tej samej, konsekwentnie budowanej estetyki. Pierwszy uderza w słuchacza wściekłą, szarpaną intensywnością black metalu, jakby próbował wyrwać się z własnej klatki. Drugi natomiast zwalnia, rozciąga frazy, pozwala dysonansom wybrzmieć w pełni, tworząc atmosferę gęstą jak mgła nad opuszczonymi polami. Razem tworzą dyptyk, który nie tylko prezentuje zakres brzmieniowy Nyrak, ale też podkreśla, że za każdym dźwiękiem kryje się coś więcej – echo przyszłości, która nie tyle nadchodzi, co już zaczęła nawiedzać teraźniejszość.

Kontrast jest jednym z filarów Empires of Ash – album działa jak pejzaż, w którym ostre, agresywne formacje wyrastają obok ciężkich, mglistych przestrzeni. Kali Yuga zwalnia tempo niczym monumentalny blok skalny, który nagle zatrzymuje impet wcześniejszych utworów i wprowadza słuchacza w gęstą, złowieszczą atmosferę. Jej melodie, ciemne i wwiercające się w pamięć, mają w sobie coś z powolnego, rytualnego tańca. Napięcie narasta tu jak burza zbierająca się nad horyzontem. Nie gwałtownie, lecz z nieubłaganą konsekwencją.

The Fall of Man wnosi bardziej melancholijny, emocjonalny ton, jakby pod surową konstrukcją albumu pojawiła się szczelina odsłaniająca kruchość i ludzką bezradność.

Z kolei Reverie de la Mort – orkiestrowy, pełen patosu i chłodnej elegancji – pogłębia atmosferę albumu, tworząc przejście w stronę finału równie naturalne, co niepokojące. Dzięki temu środkowa część płyty zyskuje wyraźny ciężar narracyjny, a całość zaczyna układać się w spójną, mroczną opowieść.

Empires of Ash ostatecznie potwierdza, że Nyrak nie tylko odnajduje własną tożsamość w nowoczesnym black metalu, lecz świadomie ją kształtuje. Intensywność materiału nie istnieje tu w opozycji do atmosfery czy subtelnych detali – przeciwnie, współtworzy z nimi spójną, wielowarstwową narrację, w której każdy element ma swoje miejsce i funkcję. To album, na którym potęga brzmienia i wyczucie formy nieustannie się przenikają, choć momentami balansują na granicy pretensjonalności, jakby zespół celowo igrał z przesadą, by jeszcze mocniej podkreślić własną ambicję. Właśnie ta odwaga – czasem ryzykowna, czasem imponująca – sprawia, że Empires of Ash pozostaje dziełem niejednoznacznym, ale bez wątpienia znaczącym, wyznaczającym kierunek, w którym Nyrak może rozwinąć się z pełną świadomością swojego potencjału.

Artykuł NYRAK – „Empires of Ash” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Zupełnie nie dało się odczuć, że Dom Zły mają za sobą już dziesięć występów na polskiej trasie. Ich pełne profesjonalizmu i czystego zapału podejście do muzyki pozostały takie, jak zawsze, niezależnie od liczby wcześniejszych koncertów.

Sow the Seed, Reap the Fear okazali się jednym z najlepiej dopasowanych do tego zespołu supportów, jakie kiedykolwiek widziałam na żywo. Jako że kilka ich koncertów mam już za sobą (no dobrze, może i kilkanaście), z tym większą ciekawością wsłuchałam się w Sow the Seed, Reap the Fear i ich repertuar, który można określić mianem blackened crustu zahaczającego o hardcore.
Bez dłużyzn czy zbędnej konferansjerki rozpoczął się ich set wprost kipiący od szaleńczej, nieskrępowanej pasji. Jeśli ktokolwiek wśród widowni odczuwał zmęczenie po całym tygodniu pracy, to koncert taki jak ten gwarantował błyskawiczne ożywienie się.
Serio, nie na każdym show można doświadczyć takich wybuchów energii, jakie zafundowała crustowa grupa!

Frontman oraz gitarzysta dzielili się obowiązkami wokalnymi, a sekcja rytmiczna dosłownie naparzała w swoje instrumenty.
Podobnie jak prezentowane utwory, tak i powitanie ze strony supportu było krótkie i dosadne. Po konkretnym „Jesteśmy z Warszawy, gramy crust” artyści wrócili do swego pozbawionego zapychaczy setu, którym zjednali sobie widownię.
Od początku do końca band zdołał porwać słuchaczy swoim materiałem i porządnie rozgrzać zebrane towarzystwo przed występem gwiazdy wieczoru – a o to przecież chodziło, prawda?

Bezlitosne tempo, jakie narzucali sobie Sow the Seed, Reap the Fear, spotkało się z entuzjazmem widowni, która coraz tłumniej się zbierała – a już wkrótce, zgodnie z rozpiską wydarzenia, na scenę wkroczyli muzycy zespołu Dom Zły.
Music Hub jak zwykle okazał się miejscówką na poziomie, zarówno jeśli o dźwięk, jak i o sam klimat chodzi. Nisko ustawiona scena ułatwiła zespołom wchodzenie w interakcje z publiką, co dodatkowo wpłynęło na pozytywny odbiór eventu.

Nie było wątpliwości, że na występie Domu Złego zjawi się już całkiem przyzwoity tłum.
Tak było w istocie i kiedy klub wypełniły dźwięki nowego, niewydanego jeszcze utworu grupy, nie było wątpliwości, jak ceniony jest ten skład wśród metalowej publiczności.
Chociaż „popularność” w kontekście metalu i szeroko pojętej muzycznej alternatywy to niekoniecznie trafione określenie, to z pewnością cieszy fakt, że Dom Zły pojawiają się w Katowicach coraz częściej.
Setlista opierała się oczywiście o najnowszy album grupy, Ku Pogrzebaniu Serc, jednak nie skupiała się wyłącznie na tej płycie.

O początkach zespołu przypomniał kapitalny, blackowy banger Luty, z kolei ich pierwsze wydawnictwo z wokalistką Anią, Śnisz Bory Tak Gęste, doczekało się fenomenalnej reprezentacji w postaci klimatycznego numeru Rzeka. Jeśli czegoś mi brakowało, to może kawałka Burza ze wspomnianej EPki, jednak podczas tak dobrego setu nie odczuwało się niedosytu.

Wraz z jednym z pierwszych zagranych utworów, Wiatr, było już pozamiatane. Robiło się coraz lepiej wraz z mocnym numerem Zła Krew, singlowym Nie Pamiętam Siebie czy tytułowym trackiem, który zawładnął publiką na dobre.
Muszę tu również wspomnieć o jednym z moich faworytów – Czarny Ptak, również z najnowszego albumu grupy, wypadł wprost fenomenalnie.

Materiał Domu Złego po raz kolejny sprawdził się bezbłędnie w warunkach koncertowych.
Tutaj zaryzykuję stwierdzenie, że za każdym razem, kiedy ich widzę, wypadają coraz lepiej, ciężej i z większą mocą, za co w moich oczach należy im się wielkie uznanie.
To jeden z tych zespołów, który oglądany co jakiś czas na żywo po prostu mi się nie nudzi, a support w postaci Sow the Seed, Reap the Fear stanowił doskonałe rozpoczęcie wieczoru.
Choć nie dotarłam na pierwszy z piątkowych zespołów, Fungi ov Doom, to po wysokim poziomie prezentowanym przez drugi warm-up band z pewnością zjawię się na następnym koncercie Domu Złego o wcześniejszej godzinie – wszystko bowiem wskazuje na to, że niezależnie od miejsca puławski band gra w asyście bardzo dobrych zespołów.

Zarówno Dom Zły, jak i Sow the Seed, Reap the Fear byli w doskonałej formie i ciężko było uwierzyć, jak szybko minął ten wieczór. Koncert w Katowicach okazał się kolejnym strzałem w dziesiątkę od Chroma Music, a powrót Domu Złego do stolicy Śląska był idealnym rozpoczęciem jesiennego sezonu koncertowego.

Artykuł Dom Zły – Katowice (25.09.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Po wydaniu debiutanckiego albumu „Delusions” (2017) oraz bardzo dobrze przyjętego „…And Nothing Is Endless” (2020), KALT VINDUR otworzyli nowy rozdział swojej działalności, podpisując w 2023 roku kontrakt z grecką wytwórnią The Circle Music. Efektem tej współpracy był album „Magna Mater” (2024), uznawany za przełomowe wydawnictwo w dorobku zespołu oraz ważny krok w ewolucji jego brzmienia.

Obecnie KALT VINDUR powraca z czwartym albumem studyjnym, „The Void Of Time„, którego premiera zaplanowana jest na 27 listopada 2026 roku nakładem wytwórni The Circle Music.

KALT VINDUR prezentuje oficjalny teledysk do nowego singla „In Silence, który jest już dostępny do odsłuchu na popularnych serwisach streamingowych (pre-save).

Tak, lider zespołu Svart komentuje nowy singiel:

„Utwór „In Silence” demonstruje, jak metal potrafi balansować skrajności, łączyć chwytliwe melodie z bezkompromisową brutalnością i porywczymi blastami, nie pozwala słuchaczowi na nudę i dostarcza potężnej dawki czystej, agresywnej energii.”

Rozwijając fundamenty wypracowane na albumie „Magna Mater„, nowe wydawnictwo stanowi kolejny etap dojrzewania muzycznej wizji zespołu. Zakorzeniony w black metalu, lecz oparty na mocnym songwriting’u, ekspresyjnych melodiach i emocjonalnej głębi, „The Void Of Time” zachowuje równowagę pomiędzy agresją a atmosferą, prezentując jednocześnie najbardziej dojrzały i spójny materiał w historii KALT VINDUR. Album czerpie zarówno z mroku, jak i melancholii, nie tracąc przy tym swojego monumentalnego charakteru, oferując słuchaczowi intensywne i wciągające doświadczenie.

„The Void Of Time” został wyprodukowany przez lidera zespołu Artura Szydło i Krzysztofa Kokosińskiego, który odpowiada również za miks i mastering materiału. Autorem tekstów jest Wojciech Kozub, natomiast całą muzykę skomponował Artur Szydło. Partie perkusji i wokali zostały zarejestrowane przez Grzegorza Gnata w Regnat Audio Studio w Cieklinie. Dodatkowe partie syntezatorów w outro utworu „Jesień” nagrał Krzysztof Kokosiński, natomiast Artur Szydło odpowiada za syntezatory i gitarę basową w kompozycji „On The Way To…„. Okładkę albumu stworzył ceniony artysta Maciej Kamuda (Blut Aus Nord, Spaceslug, Sunnata), zaś layout i dodatkowe grafiki przygotował Paweł Kuranda (Zørormr, Doctor Visor). Zdjęcie zespołu wykonał Karol „Panku” Pankiewicz.

Album ukaże się w formacie cyfrowym (pre-save), na płycie CD oraz na winylu w dwóch wariantach kolorystycznych (przeźroczysty niebiesko-czarny oraz różowo-czarny). Przedsprzedaż wydawnictwa prowadzona jest za pośrednictwem sklepu internetowego The Circle Music.

Artur Szydło komentuje:

„The Void Of Time to kolejny krok w głąb naszego muzycznego świata. Album powstał bez kalkulacji i wcześniej założonego planu, rozwijając się w naturalny sposób jako przepływ energii przełożonej na dźwięk. Być może miejscami jest nieco bardziej surowy, ale wciąż pozostaje głęboko zakorzeniony w melodyce i emocjach. Choć black metal nadal stanowi jego fundament, to właśnie muzykalność i szczerość przekazu są dla nas najważniejsze. To one nadają każdej kompozycji indywidualny charakter i głębię.„

KALT VINDUR prezentuje oficjalny teledysk do tytułowego utworu „The Void Of Time„, który jest już dostępny do odsłuchu na popularnych serwisach streamingowych (single pre-save). Światowa premiera klipu odbywa się za pośrednictwem Invisible Oranges, natomiast w Polsce materiał premierowo prezentuje portal KVLT.

Tracklista:
01. Suspended In Emptiness
02. The Void Of Time
03. In Silence
04. Lost In Infinity
05. The Path Of Sin
06. On The Way To…
07. Ataraxia
08. Jesien

Artykuł KALT VINDUR ujawnia trzeci singiel z albumu „The Void Of Time” pochodzi z serwisu KVLT.

Za działalność The Mosaic Window odpowiada Andrew Steven Brown, który nagrywa wszystkie instrumenty oraz partie wokalne. Na nowym wydawnictwie muzyk odchodzi od bardziej dopracowanego, progresywnego połączenia death i black metalu, znanego z wydanego w 2024 roku albumu „Hemasanctum”.

„Answered Prayers” ma stanowić powrót do korzeni projektu oraz inspiracji pierwszą i drugą falą black metalu. Surowe brzmienie zostanie uzupełnione atmosferycznymi, pełnymi rozpaczy wrzaskami oraz ukrytymi głębiej w miksie deathmetalowymi growlami.

Teledysk do „What Sage Could Not Cleanse”

„What Sage Could Not Cleanse” jest starszą kompozycją, która wyznacza surowy i bezpośredni kierunek całego wydawnictwa. Według zapowiedzi utwór został pozbawiony produkcyjnego połysku, aby podkreślić powrót The Mosaic Window do bardziej pierwotnego blackmetalowego brzmienia.

Przekaz kompozycji sprowadza się do przekonania, że żaden rytuał nie może oczyścić świata, który znalazł się już poza możliwością ocalenia.

Album „Answered Prayers” ukaże się w listopadzie

Na „Answered Prayers” znajdzie się dziesięć utworów. Album będzie oparty na nihilistycznej koncepcji przedstawiającej alternatywną rzeczywistość, w której ludzkość zostaje wymazana z historii na kilka stuleci przed rewolucją przemysłową. W wizji przedstawionej na płycie jest to jedyny sposób na uzdrowienie zatrutego świata.

Nowy materiał ma być bardziej bezpośredni i surowy niż „Hemasanctum”. Zamiast rozwijać progresywne elementy poprzedniego albumu, Andrew Steven Brown ponownie skupia się na blackmetalowym fundamencie projektu, wykorzystując atmosferę rozpaczy, pierwotną agresję i deathmetalowe partie wokalne.

Realizacja albumu „Answered Prayers”

Za miks i mastering albumu odpowiada Alex Sedin z Ghostalgy Productions. Sesyjne partie perkusji nagrał Dmitry Kim, który współpracował między innymi z zespołem Jinjer. Autorką okładki jest Luciana Nedelea, znana ze współpracy z takimi wykonawcami jak Mare Cognitum oraz Sepulchral Curs

Artykuł THE MOSAIC WINDOW wraca do blackmetalowych korzeni pochodzi z serwisu KVLT.

Nowa kompozycja zajmuje siódme miejsce na trackliście wydawnictwa. To posępny i melancholijny utwór, którego ważnym elementem jest rozbudowana gitarowa solówka. Tekst przedstawia zmęczonego wędrowca mierzącego się ze zwątpieniem, zdradą oraz ciężarem własnych błędów w obliczu nadchodzącej zimy.

Teledysk do „Hollow Hearts On The Trail To Eden”

Na „Riders of the Setting Sun” zespół rozwija brzmienie budowane przez ostatnią dekadę. Do charakterystycznej dla siebie muzyki wprowadza elementy post-punku, amerykańskiego folku oraz rock and rolla, wykonując kolejny krok poza scenę ekstremalnego metalu, z którą początkowo był kojarzony.

Po raz pierwszy za produkcję albumu Wayfarer odpowiadał Ben Chisholm, znany ze współpracy z Chelsea Wolfe. W nagraniach i miksie uczestniczyli również James Barone z Beach House oraz Iver Sandøy z Enslaved.

Na płycie pojawią się także zaproszeni goście. W utworze „Perdition’s Crossing” wystąpił David Eugene Edwards, w „Casey’s Last Ride” zaśpiewała Kelly Schilling, a w kompozycji „Grey Country” pojawił się Munly J Munly. W zamykającym album utworze „Prairies Of Babylon” udział wzięła Midwife.

Okładka autorstwa Tony’ego Stelli

Oprawę graficzną „Riders of the Setting Sun” stworzył Tony Stella, artysta znany z prac związanych ze światem plakatu filmowego. Okładka albumu należy do ostatnich dzieł przygotowanych przez Stellę przed jego śmiercią w 2026 roku.

Wayfarer i wytwórnia Vesperian podkreślają, że możliwość współpracy z artystą była dla nich zaszczytem.

Pre-order „Riders of the Setting Sun”

Album „Riders of the Setting Sun” ukaże się 20 listopada 2026 roku w wersji cyfrowej oraz licznych formatach fizycznych. Przedsprzedaż wydawnictwa jest już dostępna tutaj.

Dostępne wydania albumu

• limitowany CD Digipak,
• limitowana kaseta z przezroczystą pomarańczową obudową i kolorową wkładką typu J-card,
• czarny winyl z książeczką LP i paskiem OBI,
• limitowany picture disc w wycinanej okładce, z książeczką LP i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 500 egzemplarzy,
• „high noon heat” LP na czerwonym winylu ze złotym, metalicznym splatterem, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 700 egzemplarzy wyłącznie w Europie,
• „prairie twilight” LP na pomarańczowo-czerwonym winylu typu merge, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 700 egzemplarzy wyłącznie w Ameryce Północnej,
• „glowing embers” LP na pomarańczowo-złoto-czarnym winylu typu splatter, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 500 egzemplarzy wyłącznie w Ameryce Północnej,
• „barren plains” LP na przezroczystym winylu z czarno-żółtymi elementami, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 300 egzemplarzy wyłącznie w europejskim Bandcampie i sklepie internetowym Vesperian,
• „exit wound” LP na czerwono-białym winylu typu splatter, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 300 egzemplarzy wyłącznie w amerykańskim Bandcampie,
• „Grand Mesa dawn” LP na żółtym winylu z czerwonym wzorem typu ink spot, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 300 egzemplarzy wyłącznie za pośrednictwem francuskiego Frozen Records.

Tracklista „Riders of the Setting Sun”

01. The Dusklands (04:58)
02. Perdition’s Crossing (03:59) feat. David Eugene Edwards
03. Black Roses & Early Graves (04:45)
04. Casey’s Last Ride (04:07) feat. Kelly Schilling
05. Fell Spur (02:52)
06. Grey Country (05:35) feat. Munly J Munly
07. Hollow Hearts On The Trail To Eden (05:35)
08. Prairies Of Babylon (05:15) feat. Midwife

Artykuł WAYFARER prezentuje nowy singiel „Hollow Hearts On The Trail To Eden” pochodzi z serwisu KVLT.

Fen – „Elemental (Part 1: Mourning Earth)”

Brytyjski Fen od lat pozostaje jednym z najważniejszych przedstawicieli atmosferycznego black metalu z post-rockowym zacięciem. Album „Elemental (Part 1: Mourning Earth)” zapowiada kolejną podróż przez melancholijne pejzaże, monumentalne kompozycje i charakterystyczny dla zespołu klimat natury oraz egzystencjalnej refleksji. To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier dzisiejszego dnia.

Noumena – „Maanääri”

Fiński Noumena wraca z nowym materiałem, który powinien zainteresować wszystkich sympatyków melodyjnego death metalu spod znaku Insomnium czy Omnium Gatherum. „Maanääri” ma szansę połączyć chwytliwe melodie z typowo fińską melancholią i ciężarem gitarowych riffów.

Mind Affliction – „No Future, No Light”

Po dziesięciu latach milczenia powraca polski Mind Affliction. Album „No Future, No Light” rozwija brzmienie zespołu na styku black i death metalu, oferując mroczną atmosferę, agresję oraz wyraźnie współczesne podejście do ekstremalnego grania. To bez wątpienia jedna z najważniejszych polskich premier tego tygodnia.

Deathgrave – „Hell Is Evil”

Amerykański Deathgrave pozostaje wierny brutalnemu połączeniu death metalu i grindcore’u. „Hell Is Evil” powinien przypaść do gustu fanom bezkompromisowego naporu, krótkich eksplozji agresji i brudnego, podziemnego charakteru ekstremalnej muzyki.

Street Tombs – „Existence Is Corruption”

Dla miłośników ciężkiego i oldschoolowego death metalu interesującą propozycją będzie nowy album Street Tombs. Już sam tytuł „Existence Is Corruption” zdradza zamiłowanie zespołu do dystopijnej tematyki i bezpośredniego, brutalnego przekazu.

Shabti – „Haze, Cacophony, and White Light”

Sympatycy bardziej wymagających form ekstremalnego metalu powinni zwrócić uwagę na Shabti. Album „Haze, Cacophony, and White Light” reprezentuje progresywny death metal, który stawia na technikę, niestandardowe aranżacje i rozbudowane struktury kompozycyjne.

Nethergate – „Sanguivoria”

Kolejną propozycją dla fanów technicznej odmiany death metalu jest „Sanguivoria”. Nethergate oferuje materiał skierowany do słuchaczy ceniących precyzję wykonania, skomplikowane partie instrumentalne i ekstremalną intensywność.

T.O.S. – „Heliophobic”

Na liście nie mogło zabraknąć czegoś dla fanów sludge’u i crustowego brudu. T.O.S. prezentuje album „Heliophobic”, który powinien zainteresować odbiorców szukających ciężkich riffów, nihilistycznego klimatu i surowej energii.

Teratum – „Ordnance of Spiritual Warfare” (EP)

Miłośnicy black/thrashowego uderzenia otrzymują dziś nową EP-kę Teratum. „Ordnance of Spiritual Warfare” zapowiada szybkie tempa, agresywne riffy oraz klimat inspirowany klasycznym ekstremalnym metalem przełomu lat 80. i 90.

Rapid – „Enter the Realm of Fire”

Zestawienie zamyka Rapid z albumem „Enter the Realm of Fire”. Połączenie black i speed metalu oznacza dużą dawkę energii, motorycznych riffów oraz bezpośredniego, oldschoolowego podejścia do gatunku. To pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów pierwszej fali ekstremalnego metalu.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 21 sierpnia 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Tokyo Blade, The Night Eternal, Oddland, Noveria, Fejd, Deceptor, Martyrium, Cobrafuma, Dysthymia czy Sylve. Jak zawsze warto samodzielnie przejrzeć pełną listę premier, ponieważ każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (24.07.2026): FEN, MIND AFFLICTION i osiem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Fen poznałem zupełnie przypadkowo. Pod koniec 2008 wpadła mi w ręce paczka z Code666 Rec. Pośród innych płyt był też ich debiut, The Malediction Fields, który nie zrobił na mnie kompletnie żadnego wrażenia. Ot, kolejna blackmetalowa płyta z klimatami leśnych elfów. Podziękowałem i odłożyłem na półkę. Nie spodziewałem się, że kolejne płyty zrobią na mnie jakiekolwiek wrażenie i skutecznie je ignorowałem, choć przesłuchiwaałem chociażby z dziennikarskiego obowiązku. I nagle ten Fen, który kiedyś wydał mi się kolejną elfią blackmetalową mgiełką, nagle wraca z albumem, który nie tylko zatrzymuje uwagę, ale wręcz otwiera drzwi do zupełnie innego świata

Również tym razem przypadek sprawił, że sięgnąłem po najnowszy album Elemental (Part 1: Mourning Earth). Przedpremierowe przesłuchanie to dla mnie nie lada niespodzianka.

O ile wcześniejsze albumy prowadziły przez mgły, w których człowiek zastanawiał się, czy to jeszcze muzyka, czy już geologiczny raport z przedmieść Londynu, tak tutaj bagna są bardziej… zorganizowane. Abyssal Plain czy otwierający album Tectonic to sprawnie skomponowane i zagrane kawałki osłodzone od czasu do czasu normalnymi, nieco nawiedzonymi wokalami.

Elemental (Part 1: Mourning Earth) wynosi Fen na wyższy poziom – tam, gdzie tradycyjny black metal stapia się z post blackmetalową wrażliwością, tworząc brzmienie jednocześnie pierwotne i nowoczesne. To równowaga między korzeniami a poszukiwaniem, między mrokiem a melancholią, która sprawia, że album pulsuje życiem jak zraniona, ale wciąż potężna ziemia.

O, dziwo, przemawia to do mnie i ciągnie w nowe muzyczne horyzonty. Fen potrafi zrobić coś, co nieczęsto się spotyka. Zamiast atakować słuchacza swoją estetyką, oswaja go z nią.  Ich brzmienie jest jak mgła, która najpierw otula, a dopiero potem odsłania krajobraz. I nagle okazuje się, że jestem dużo dalej, niż planowałem. To nie jest przekonywanie się do albumu. To jest trochę jakby ktoś pokazał mi mapę, na której nagle pojawiły się miejsca, o których nie wiedziałem, że chcę je odwiedzić.

Ciekawostką jest fakt, że kolor każdej okładki albumu Fen zdradza, o czym ten album tak naprawdę jest. Kolor okładki ósmego albumu nie tylko ujawnia jego koncepcyjny i muzyczny kierunek – on go wręcz przywołuje. Dominująca zieleń nie jest tu zwykłą barwą, lecz emanacją żywiołu, jakby sama ziemia odsłaniała swoje głębokie, pierwotne warstwy. W tej tonacji kryje się coś więcej niż estetyka. To ewidentnie znak, że album wyrasta z materii świata, z pulsującej, organicznej energii, która prowadzi słuchacza ku temu, co elementarne i pradawne.

A żeby nie było tak słodko, to są także i minusy. Mimo znaczącej progresji Fen sztywno trzyma się schematów, które wypracował przez lata, i nie chce eksperymentować. Jakby bał się, że każdy krok poza wydeptaną ścieżkę mógłby odebrać mu to, co już zbudował. Ta niechęć do ryzyka sprawia, że zamyka się w przewidywalności, w bezpiecznym mroku, który zna aż za dobrze. Zamiast otworzyć drzwi do nowych przestrzeni, Fen wybiera powtarzalność, jakby w tej powtarzalności było coś, czego nie potrafi porzucić. I właśnie to boli najbardziej: świadomość, że potencjał jest ogromny, ale pozostaje uwięziony w ramach, które sam sobie narzucił.

Artykuł FEN – „Elemental (Part 1: Mourning Earth)” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Największą uwagę podczas tej trasy przyciąga oczywiście Vermilia, jedna z najciekawszych postaci współczesnej fińskiej sceny metalowej. Artystka od lat buduje własny, rozpoznawalny styl oparty na połączeniu melodyjnego black metalu, folkowych inspiracji oraz silnego związku z naturą i dawną mitologią. Jej twórczość wyróżniają melancholijne melodie, hipnotyzujący klimat oraz konsekwentnie realizowana artystyczna wizja. Co warte podkreślenia, Vermilia pozostaje w pełni niezależną artystką, samodzielnie odpowiadając za większość aspektów swojej działalności.

Wieczór otworzą również trzy zespoły reprezentujące różne oblicza współczesnego metalu. Aether z Polski zaprezentuje swój epicki melodic death metal, Domhain przywiezie z Irlandii Północnej atmosferyczny post-black metal, natomiast Hangover in Minsk dostarczy publiczności nieco bardziej nietypowego i przewrotnego podejścia do mrocznych brzmień.

Dla fanów melancholijnych melodii, atmosferycznych pejzaży i pogańskiej estetyki będzie to jedna z ciekawszych klubowych propozycji nadchodzącej jesieni.

18.09.2026 – Warszawa, VooDoo (wydarzenie)
19.09.2026 – Kraków, Klub Zaścianek (wydarzenie)

Bilety można zakupić na stronie internetowej warszawskiego oraz krakowskiego klubu.

Artykuł Fińska VERMILIA na koncertach w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy utwór stanowi ostatnią zapowiedź albumu przed jego premierą, zaplanowaną na 7 sierpnia 2026 roku. Za wydanie płyty odpowiadają Season of Mist (poza Ameryką Północną) oraz 20 Buck Spin (Ameryka Północna).

Hulder prezentuje „In Blood and In Earth”

Trwający ponad siedem minut „In Blood and In Earth” rozwija atmosferę nadchodzącego albumu, opierając się na rytualnym charakterze, powolnie narastającym napięciu oraz monumentalnej kompozycji. Utwór rozpoczyna się od mrocznego, pełnego niepokoju wprowadzenia, by stopniowo przeobrazić się w epicką blackmetalową opowieść.

W warstwie tekstowej kompozycja czerpie inspirację z belgijskiego okrzyku wojennego barritus oraz bogini Cathobadua, związanej z wojną i królewską władzą. Hulder przedstawia tutaj przetrwanie, poświęcenie i rozlew krwi nie jako tragedię, lecz jako pradawne przymierze pomiędzy człowiekiem a ziemią odziedziczone po dawnych pokoleniach.

Zespół opisuje utwór następująco:

„Ta druga odsłona nadchodzącego albumu jest jednocześnie ostrzeżeniem i zaklęciem. Wypowiedz te słowa, gdy ziemia pod tobą ryczy ostrzeżenie… Czy uklękniesz?”

Teledysk do „In Blood and In Earth”

Za realizację klipu odpowiada nowofundlandzki reżyser Justin Oakey.

„Verbolgen” ma być najbardziej kompletnym dziełem Hulder

Pochodzący z północno-zachodnich Stanów Zjednoczonych projekt na przestrzeni ostatnich lat zyskał wierne grono odbiorców. Stało się tak dzięki bezkompromisowemu podejściu do black metalu inspirowanego klasyczną północnoeuropejską sceną.

Twórczość Hulder od początku wyróżniała się surową atmosferą, przywiązaniem do tradycji oraz mrocznym klimatem.

Na albumie „Verbolgen” projekt rozszerza jednak swoje muzyczne horyzonty. Oprócz tradycyjnych blackmetalowych fundamentów pojawią się nowe instrumenty i zaproszeni goście.

W nagraniach udział wziął między innymi KELD (Majesties, Obsequiae, Celestiial), odpowiedzialny za partie liry korbowej. Z kolei za bębnami usłyszymy muzyków związanych z projektami Vapula oraz Vrolok. Artyści ci znani są również z działalności w zespołach Aeternus i Gorgoroth.

Necreon oficjalnie współliderem projektu

„Verbolgen” będzie trzecim pełnowymiarowym albumem Hulder i pierwszym wydawnictwem, na którym Necreon został oficjalnie przedstawiony jako współlider projektu. Jak podkreśla zespół, status ten jedynie formalizuje wieloletni sposób pracy twórczej duetu.

Materiał nagrano w Elektric City Recording w Portland oraz w kilku innych lokalizacjach. Za miks odpowiadał Ahti Kortelainen (Tico Tico Studios, Finlandia), natomiast mastering przygotował legendarny Mika Jussila w Finnvox Studios w Helsinkach.

Mistyczna podróż pomiędzy światem żywych i umarłych

Warstwa liryczna „View From Nemeton” osadzona została w rzeczywistości, gdzie przenikają się światy żywych i zmarłych. Utwór rozwija ceremonialny charakter dzięki hipnotycznym riffom, gęstej atmosferze oraz powracającej inkantacji „Bone to Bone / Limb to Limb / Blood to Blood”.

Kompozycja stopniowo ewoluuje, otwierając się na partie instrumentów klawiszowych i liry korbowej. Dzięki temu całość zyskuje jeszcze bardziej rytualny i mistyczny charakter.

Według zapowiedzi nowy materiał połączy surowość i mrok tradycyjnego black metalu z bardziej rozbudowanymi aranżacjami. Jednocześnie zachowa charakterystyczną dla Hulder atmosferę tajemnicy i obcowania z tym, co nadnaturalne.

Co wiadomo o albumie „Verbolgen”?

Nowe wydawnictwo ma być najbardziej ambitnym materiałem w dotychczasowej historii projektu. Album będzie zawierał dziewięć utworów o łącznym czasie trwania 48 minut i 33 sekundy.

Tracklista „Verbolgen”

1. Drie Raven (Intro)
2. The Crowning
3. Thy Binding Oath
4. Verbolgen
5. …And We Shall Sing
6. In Blood and In Earth
7. Den Nacht Zijn Lied
8. View From Nemeton
9. The Glow of Dawn

Premiera i przedsprzedaż

Album „Verbolgen” ukaże się 7 sierpnia 2026 roku. Wydawnictwo można już zamawiać w przedsprzedaży.

Artykuł Blackmetalowy HULDER ujawnia „In Blood and In Earth”. Premiera „Verbolgen” coraz bliżej pochodzi z serwisu KVLT.

DevilDriver – „Strike and Kill”

Amerykański DevilDriver wraca z nowym albumem „Strike and Kill”. Dowodzony przez Deza Fafarę zespół od ponad dwóch dekad należy do ścisłej czołówki groove metalu i metalcore’u. Nowe wydawnictwo zapowiada się jako kolejna dawka agresywnych riffów, ciężkich groove’ów i bezkompromisowej energii, z której grupa jest doskonale znana.

Sojourner – „Gateways”

Miłośnicy atmosferycznego black metalu z pewnością zwrócą uwagę na nowy album Sojourner. Międzynarodowa formacja wyrobiła sobie renomę dzięki epickiemu podejściu do gatunku, łącząc monumentalne kompozycje z folkowymi wpływami i szeroko zakrojonymi aranżacjami. „Gateways” zapowiada się jako jedna z najmocniejszych premier w klimacie atmospheric black metal tego lata.

Night in Gales – „The Iron Maiden”

Niemiecki Night in Gales pozostaje jedną z bardziej szanowanych nazw europejskiego melodic death metalu. Tym razem zespół przygotował EP-kę „The Iron Maiden”, która powinna zainteresować zarówno wieloletnich fanów grupy, jak i sympatyków klasycznego szwedzkiego melodeathu.

Apogean – „Waste Where Life Begins”

Fani technicznego death metalu powinni zapisać tę nazwę na swojej liście odsłuchowej. Apogean prezentuje na „Waste Where Life Begins” nowoczesne podejście do gatunku, stawiając na skomplikowane struktury utworów, imponującą technikę i dużą intensywność. Jedna z ciekawszych premier dla miłośników bardziej wymagających brzmień.

Mourir – „Nous, le venin”

Francuski Mourir dostarcza nowy album „Nous, le venin”. Grupa porusza się w obszarach tradycyjnego black metalu, stawiając na mroczny klimat, chłodne melodie i odpowiednio ponurą atmosferę. To propozycja dla słuchaczy preferujących bardziej klasyczne i surowe podejście do gatunku.

Shadow of Jupiter – „Bones”

Na przeciwnym biegunie znajduje się Shadow of Jupiter. Album „Bones” to mieszanka stoner metalu, doomu i psychodelicznego rocka. Powolne tempa, ciężkie riffy i rozbudowane klimatyczne fragmenty sprawiają, że jest to pozycja obowiązkowa dla fanów gatunków spod znaku pustynnego grania.

Volubilis – „Theasterion”

Interesująco zapowiada się również „Theasterion” autorstwa Volubilis. Formacja łączy melodic death metal z elementami progresywnego metalu i rocka, tworząc bardziej złożone kompozycje niż większość współczesnych przedstawicieli gatunku. Może to być jedna z bardziej niedocenionych premier tego tygodnia.

Solarus – „Of Sin and Ruin”

Fani melodyjnego i heroicznego grania również znajdą coś dla siebie. Solarus debiutuje albumem „Of Sin and Ruin”, utrzymanym w stylistyce power metalu. Nie zabraknie chwytliwych refrenów, szybkich gitar oraz epickiego charakteru, który od lat stanowi znak rozpoznawczy gatunku.

Dark Side – „W matni”

Polski akcent wśród dzisiejszych premier stanowi Dark Side. Album „W matni” to połączenie melodic death metalu i metalcore’u. Dla fanów nowoczesnego, melodyjnego ciężaru może to być jedna z ciekawszych rodzimych premier tego miesiąca.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 10 lipca. Na Metal Archives znajdziemy również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Sigyn, Snorlax, Soulprison, Molh, Slow Goat, Athabas czy Ethereal Rot, dlatego warto samodzielnie przejrzeć pełną listę i poszukać własnych muzycznych odkryć.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (10.07.2026): DevilDriver oraz polski Dark Side i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.