Fen – „Elemental (Part 1: Mourning Earth)”

Brytyjski Fen od lat pozostaje jednym z najważniejszych przedstawicieli atmosferycznego black metalu z post-rockowym zacięciem. Album „Elemental (Part 1: Mourning Earth)” zapowiada kolejną podróż przez melancholijne pejzaże, monumentalne kompozycje i charakterystyczny dla zespołu klimat natury oraz egzystencjalnej refleksji. To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier dzisiejszego dnia.

Noumena – „Maanääri”

Fiński Noumena wraca z nowym materiałem, który powinien zainteresować wszystkich sympatyków melodyjnego death metalu spod znaku Insomnium czy Omnium Gatherum. „Maanääri” ma szansę połączyć chwytliwe melodie z typowo fińską melancholią i ciężarem gitarowych riffów.

Mind Affliction – „No Future, No Light”

Po dziesięciu latach milczenia powraca polski Mind Affliction. Album „No Future, No Light” rozwija brzmienie zespołu na styku black i death metalu, oferując mroczną atmosferę, agresję oraz wyraźnie współczesne podejście do ekstremalnego grania. To bez wątpienia jedna z najważniejszych polskich premier tego tygodnia.

Deathgrave – „Hell Is Evil”

Amerykański Deathgrave pozostaje wierny brutalnemu połączeniu death metalu i grindcore’u. „Hell Is Evil” powinien przypaść do gustu fanom bezkompromisowego naporu, krótkich eksplozji agresji i brudnego, podziemnego charakteru ekstremalnej muzyki.

Street Tombs – „Existence Is Corruption”

Dla miłośników ciężkiego i oldschoolowego death metalu interesującą propozycją będzie nowy album Street Tombs. Już sam tytuł „Existence Is Corruption” zdradza zamiłowanie zespołu do dystopijnej tematyki i bezpośredniego, brutalnego przekazu.

Shabti – „Haze, Cacophony, and White Light”

Sympatycy bardziej wymagających form ekstremalnego metalu powinni zwrócić uwagę na Shabti. Album „Haze, Cacophony, and White Light” reprezentuje progresywny death metal, który stawia na technikę, niestandardowe aranżacje i rozbudowane struktury kompozycyjne.

Nethergate – „Sanguivoria”

Kolejną propozycją dla fanów technicznej odmiany death metalu jest „Sanguivoria”. Nethergate oferuje materiał skierowany do słuchaczy ceniących precyzję wykonania, skomplikowane partie instrumentalne i ekstremalną intensywność.

T.O.S. – „Heliophobic”

Na liście nie mogło zabraknąć czegoś dla fanów sludge’u i crustowego brudu. T.O.S. prezentuje album „Heliophobic”, który powinien zainteresować odbiorców szukających ciężkich riffów, nihilistycznego klimatu i surowej energii.

Teratum – „Ordnance of Spiritual Warfare” (EP)

Miłośnicy black/thrashowego uderzenia otrzymują dziś nową EP-kę Teratum. „Ordnance of Spiritual Warfare” zapowiada szybkie tempa, agresywne riffy oraz klimat inspirowany klasycznym ekstremalnym metalem przełomu lat 80. i 90.

Rapid – „Enter the Realm of Fire”

Zestawienie zamyka Rapid z albumem „Enter the Realm of Fire”. Połączenie black i speed metalu oznacza dużą dawkę energii, motorycznych riffów oraz bezpośredniego, oldschoolowego podejścia do gatunku. To pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów pierwszej fali ekstremalnego metalu.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 21 sierpnia 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Tokyo Blade, The Night Eternal, Oddland, Noveria, Fejd, Deceptor, Martyrium, Cobrafuma, Dysthymia czy Sylve. Jak zawsze warto samodzielnie przejrzeć pełną listę premier, ponieważ każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (24.07.2026): FEN, MIND AFFLICTION i osiem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Fen poznałem zupełnie przypadkowo. Pod koniec 2008 wpadła mi w ręce paczka z Code666 Rec. Pośród innych płyt był też ich debiut, The Malediction Fields, który nie zrobił na mnie kompletnie żadnego wrażenia. Ot, kolejna blackmetalowa płyta z klimatami leśnych elfów. Podziękowałem i odłożyłem na półkę. Nie spodziewałem się, że kolejne płyty zrobią na mnie jakiekolwiek wrażenie i skutecznie je ignorowałem, choć przesłuchiwaałem chociażby z dziennikarskiego obowiązku. I nagle ten Fen, który kiedyś wydał mi się kolejną elfią blackmetalową mgiełką, nagle wraca z albumem, który nie tylko zatrzymuje uwagę, ale wręcz otwiera drzwi do zupełnie innego świata

Również tym razem przypadek sprawił, że sięgnąłem po najnowszy album Elemental (Part 1: Mourning Earth). Przedpremierowe przesłuchanie to dla mnie nie lada niespodzianka.

O ile wcześniejsze albumy prowadziły przez mgły, w których człowiek zastanawiał się, czy to jeszcze muzyka, czy już geologiczny raport z przedmieść Londynu, tak tutaj bagna są bardziej… zorganizowane. Abyssal Plain czy otwierający album Tectonic to sprawnie skomponowane i zagrane kawałki osłodzone od czasu do czasu normalnymi, nieco nawiedzonymi wokalami.

Elemental (Part 1: Mourning Earth) wynosi Fen na wyższy poziom – tam, gdzie tradycyjny black metal stapia się z post blackmetalową wrażliwością, tworząc brzmienie jednocześnie pierwotne i nowoczesne. To równowaga między korzeniami a poszukiwaniem, między mrokiem a melancholią, która sprawia, że album pulsuje życiem jak zraniona, ale wciąż potężna ziemia.

O, dziwo, przemawia to do mnie i ciągnie w nowe muzyczne horyzonty. Fen potrafi zrobić coś, co nieczęsto się spotyka. Zamiast atakować słuchacza swoją estetyką, oswaja go z nią.  Ich brzmienie jest jak mgła, która najpierw otula, a dopiero potem odsłania krajobraz. I nagle okazuje się, że jestem dużo dalej, niż planowałem. To nie jest przekonywanie się do albumu. To jest trochę jakby ktoś pokazał mi mapę, na której nagle pojawiły się miejsca, o których nie wiedziałem, że chcę je odwiedzić.

Ciekawostką jest fakt, że kolor każdej okładki albumu Fen zdradza, o czym ten album tak naprawdę jest. Kolor okładki ósmego albumu nie tylko ujawnia jego koncepcyjny i muzyczny kierunek – on go wręcz przywołuje. Dominująca zieleń nie jest tu zwykłą barwą, lecz emanacją żywiołu, jakby sama ziemia odsłaniała swoje głębokie, pierwotne warstwy. W tej tonacji kryje się coś więcej niż estetyka. To ewidentnie znak, że album wyrasta z materii świata, z pulsującej, organicznej energii, która prowadzi słuchacza ku temu, co elementarne i pradawne.

A żeby nie było tak słodko, to są także i minusy. Mimo znaczącej progresji Fen sztywno trzyma się schematów, które wypracował przez lata, i nie chce eksperymentować. Jakby bał się, że każdy krok poza wydeptaną ścieżkę mógłby odebrać mu to, co już zbudował. Ta niechęć do ryzyka sprawia, że zamyka się w przewidywalności, w bezpiecznym mroku, który zna aż za dobrze. Zamiast otworzyć drzwi do nowych przestrzeni, Fen wybiera powtarzalność, jakby w tej powtarzalności było coś, czego nie potrafi porzucić. I właśnie to boli najbardziej: świadomość, że potencjał jest ogromny, ale pozostaje uwięziony w ramach, które sam sobie narzucił.

Artykuł FEN – „Elemental (Part 1: Mourning Earth)” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Największą uwagę podczas tej trasy przyciąga oczywiście Vermilia, jedna z najciekawszych postaci współczesnej fińskiej sceny metalowej. Artystka od lat buduje własny, rozpoznawalny styl oparty na połączeniu melodyjnego black metalu, folkowych inspiracji oraz silnego związku z naturą i dawną mitologią. Jej twórczość wyróżniają melancholijne melodie, hipnotyzujący klimat oraz konsekwentnie realizowana artystyczna wizja. Co warte podkreślenia, Vermilia pozostaje w pełni niezależną artystką, samodzielnie odpowiadając za większość aspektów swojej działalności.

Wieczór otworzą również trzy zespoły reprezentujące różne oblicza współczesnego metalu. Aether z Polski zaprezentuje swój epicki melodic death metal, Domhain przywiezie z Irlandii Północnej atmosferyczny post-black metal, natomiast Hangover in Minsk dostarczy publiczności nieco bardziej nietypowego i przewrotnego podejścia do mrocznych brzmień.

Dla fanów melancholijnych melodii, atmosferycznych pejzaży i pogańskiej estetyki będzie to jedna z ciekawszych klubowych propozycji nadchodzącej jesieni.

18.09.2026 – Warszawa, VooDoo (wydarzenie)
19.09.2026 – Kraków, Klub Zaścianek (wydarzenie)

Bilety można zakupić na stronie internetowej warszawskiego oraz krakowskiego klubu.

Artykuł Fińska VERMILIA na koncertach w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy utwór stanowi ostatnią zapowiedź albumu przed jego premierą, zaplanowaną na 7 sierpnia 2026 roku. Za wydanie płyty odpowiadają Season of Mist (poza Ameryką Północną) oraz 20 Buck Spin (Ameryka Północna).

Hulder prezentuje „In Blood and In Earth”

Trwający ponad siedem minut „In Blood and In Earth” rozwija atmosferę nadchodzącego albumu, opierając się na rytualnym charakterze, powolnie narastającym napięciu oraz monumentalnej kompozycji. Utwór rozpoczyna się od mrocznego, pełnego niepokoju wprowadzenia, by stopniowo przeobrazić się w epicką blackmetalową opowieść.

W warstwie tekstowej kompozycja czerpie inspirację z belgijskiego okrzyku wojennego barritus oraz bogini Cathobadua, związanej z wojną i królewską władzą. Hulder przedstawia tutaj przetrwanie, poświęcenie i rozlew krwi nie jako tragedię, lecz jako pradawne przymierze pomiędzy człowiekiem a ziemią odziedziczone po dawnych pokoleniach.

Zespół opisuje utwór następująco:

„Ta druga odsłona nadchodzącego albumu jest jednocześnie ostrzeżeniem i zaklęciem. Wypowiedz te słowa, gdy ziemia pod tobą ryczy ostrzeżenie… Czy uklękniesz?”

Teledysk do „In Blood and In Earth”

Za realizację klipu odpowiada nowofundlandzki reżyser Justin Oakey.

„Verbolgen” ma być najbardziej kompletnym dziełem Hulder

Pochodzący z północno-zachodnich Stanów Zjednoczonych projekt na przestrzeni ostatnich lat zyskał wierne grono odbiorców. Stało się tak dzięki bezkompromisowemu podejściu do black metalu inspirowanego klasyczną północnoeuropejską sceną.

Twórczość Hulder od początku wyróżniała się surową atmosferą, przywiązaniem do tradycji oraz mrocznym klimatem.

Na albumie „Verbolgen” projekt rozszerza jednak swoje muzyczne horyzonty. Oprócz tradycyjnych blackmetalowych fundamentów pojawią się nowe instrumenty i zaproszeni goście.

W nagraniach udział wziął między innymi KELD (Majesties, Obsequiae, Celestiial), odpowiedzialny za partie liry korbowej. Z kolei za bębnami usłyszymy muzyków związanych z projektami Vapula oraz Vrolok. Artyści ci znani są również z działalności w zespołach Aeternus i Gorgoroth.

Necreon oficjalnie współliderem projektu

„Verbolgen” będzie trzecim pełnowymiarowym albumem Hulder i pierwszym wydawnictwem, na którym Necreon został oficjalnie przedstawiony jako współlider projektu. Jak podkreśla zespół, status ten jedynie formalizuje wieloletni sposób pracy twórczej duetu.

Materiał nagrano w Elektric City Recording w Portland oraz w kilku innych lokalizacjach. Za miks odpowiadał Ahti Kortelainen (Tico Tico Studios, Finlandia), natomiast mastering przygotował legendarny Mika Jussila w Finnvox Studios w Helsinkach.

Mistyczna podróż pomiędzy światem żywych i umarłych

Warstwa liryczna „View From Nemeton” osadzona została w rzeczywistości, gdzie przenikają się światy żywych i zmarłych. Utwór rozwija ceremonialny charakter dzięki hipnotycznym riffom, gęstej atmosferze oraz powracającej inkantacji „Bone to Bone / Limb to Limb / Blood to Blood”.

Kompozycja stopniowo ewoluuje, otwierając się na partie instrumentów klawiszowych i liry korbowej. Dzięki temu całość zyskuje jeszcze bardziej rytualny i mistyczny charakter.

Według zapowiedzi nowy materiał połączy surowość i mrok tradycyjnego black metalu z bardziej rozbudowanymi aranżacjami. Jednocześnie zachowa charakterystyczną dla Hulder atmosferę tajemnicy i obcowania z tym, co nadnaturalne.

Co wiadomo o albumie „Verbolgen”?

Nowe wydawnictwo ma być najbardziej ambitnym materiałem w dotychczasowej historii projektu. Album będzie zawierał dziewięć utworów o łącznym czasie trwania 48 minut i 33 sekundy.

Tracklista „Verbolgen”

1. Drie Raven (Intro)
2. The Crowning
3. Thy Binding Oath
4. Verbolgen
5. …And We Shall Sing
6. In Blood and In Earth
7. Den Nacht Zijn Lied
8. View From Nemeton
9. The Glow of Dawn

Premiera i przedsprzedaż

Album „Verbolgen” ukaże się 7 sierpnia 2026 roku. Wydawnictwo można już zamawiać w przedsprzedaży.

Artykuł Blackmetalowy HULDER ujawnia „In Blood and In Earth”. Premiera „Verbolgen” coraz bliżej pochodzi z serwisu KVLT.

DevilDriver – „Strike and Kill”

Amerykański DevilDriver wraca z nowym albumem „Strike and Kill”. Dowodzony przez Deza Fafarę zespół od ponad dwóch dekad należy do ścisłej czołówki groove metalu i metalcore’u. Nowe wydawnictwo zapowiada się jako kolejna dawka agresywnych riffów, ciężkich groove’ów i bezkompromisowej energii, z której grupa jest doskonale znana.

Sojourner – „Gateways”

Miłośnicy atmosferycznego black metalu z pewnością zwrócą uwagę na nowy album Sojourner. Międzynarodowa formacja wyrobiła sobie renomę dzięki epickiemu podejściu do gatunku, łącząc monumentalne kompozycje z folkowymi wpływami i szeroko zakrojonymi aranżacjami. „Gateways” zapowiada się jako jedna z najmocniejszych premier w klimacie atmospheric black metal tego lata.

Night in Gales – „The Iron Maiden”

Niemiecki Night in Gales pozostaje jedną z bardziej szanowanych nazw europejskiego melodic death metalu. Tym razem zespół przygotował EP-kę „The Iron Maiden”, która powinna zainteresować zarówno wieloletnich fanów grupy, jak i sympatyków klasycznego szwedzkiego melodeathu.

Apogean – „Waste Where Life Begins”

Fani technicznego death metalu powinni zapisać tę nazwę na swojej liście odsłuchowej. Apogean prezentuje na „Waste Where Life Begins” nowoczesne podejście do gatunku, stawiając na skomplikowane struktury utworów, imponującą technikę i dużą intensywność. Jedna z ciekawszych premier dla miłośników bardziej wymagających brzmień.

Mourir – „Nous, le venin”

Francuski Mourir dostarcza nowy album „Nous, le venin”. Grupa porusza się w obszarach tradycyjnego black metalu, stawiając na mroczny klimat, chłodne melodie i odpowiednio ponurą atmosferę. To propozycja dla słuchaczy preferujących bardziej klasyczne i surowe podejście do gatunku.

Shadow of Jupiter – „Bones”

Na przeciwnym biegunie znajduje się Shadow of Jupiter. Album „Bones” to mieszanka stoner metalu, doomu i psychodelicznego rocka. Powolne tempa, ciężkie riffy i rozbudowane klimatyczne fragmenty sprawiają, że jest to pozycja obowiązkowa dla fanów gatunków spod znaku pustynnego grania.

Volubilis – „Theasterion”

Interesująco zapowiada się również „Theasterion” autorstwa Volubilis. Formacja łączy melodic death metal z elementami progresywnego metalu i rocka, tworząc bardziej złożone kompozycje niż większość współczesnych przedstawicieli gatunku. Może to być jedna z bardziej niedocenionych premier tego tygodnia.

Solarus – „Of Sin and Ruin”

Fani melodyjnego i heroicznego grania również znajdą coś dla siebie. Solarus debiutuje albumem „Of Sin and Ruin”, utrzymanym w stylistyce power metalu. Nie zabraknie chwytliwych refrenów, szybkich gitar oraz epickiego charakteru, który od lat stanowi znak rozpoznawczy gatunku.

Dark Side – „W matni”

Polski akcent wśród dzisiejszych premier stanowi Dark Side. Album „W matni” to połączenie melodic death metalu i metalcore’u. Dla fanów nowoczesnego, melodyjnego ciężaru może to być jedna z ciekawszych rodzimych premier tego miesiąca.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 10 lipca. Na Metal Archives znajdziemy również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Sigyn, Snorlax, Soulprison, Molh, Slow Goat, Athabas czy Ethereal Rot, dlatego warto samodzielnie przejrzeć pełną listę i poszukać własnych muzycznych odkryć.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (10.07.2026): DevilDriver oraz polski Dark Side i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Bez bicia się przyznam, że o niemieckim kwintecie nie słyszałem nigdy. Ich kompilacja Bete Noire umknąła mi całkowicie i muszę powiedzieć, że gdy odgrzebałem ją teraz na fali zachwytu nad debiutanckim albumem będącym przedmiotem niniejszej recenzji, jakoś nie powalił mnie na kolana. Ot, trzy długie (bo trwające łącznie ponad pół godziny) kawałki zupełnie niezwiastujące możliwości muzyków. Owszem poprawne, ale bez polotu czy przebłysków geniuszu.

Si Vis Pacem Para Bellum zaczyna się totalnie inaczej. Już pierwsze sekundy Echoes of Ashes to wpierdol tak potężny, że wciska w fotel jak start wahadłowca, a oddech zatrzymuje się gdzieś w krtani. Od nawałnicy dźwięków, potężnych jak uderzenie bomby atomowej blastów i absolutnie niemożliwego wokalu zaczyna się kręcić w głowie. Jezus Maria, co to jest za utwór. A najlepsze jest to, że przez całe prawie dwanaście minut Haeresis trzyma słuchacza w tak mocnym uścisku, że człowiek modli się tylko o przetrwanie. Błagając jednocześnie, żeby muzycy nie przestawali i żeby ten utwór nigdy się nie skończył. I gdy wydaje Ci się, że Christin pokazała już wszystko co potrafi, ona jak gdyby nigdy nic przechodzi do zakończenia tak anielskiego, że ciarki wskakują na całe ciało, a po policzkach zaczynają płynąć łzy. Tego, co czułem słuchając ostatniej minuty tego utworu, nie da się opisać słowami.

I who Repell all Night także nie okazuje miłosierdzia. Podobnie jak Echoes of Ashes jest potężny niczym grom, groźny niczym huragan i nieunikniony niczym śmierć. Z drugiej strony tak samo ma nieprzebrane pokłady melodyki, tony spójności i gdzieś tam na końcu każdej nuty da się wyczuć spokój i równowagę. Pięknie to Niemcy wymyślili. Wybitnie.

Drifting Beyond Time Grasps zaczyna się nieco wolniej, choć równie mocno i stanowczo. Zaczyna się tak, jak kończy się I who Repell all Night, czym ubogaca album o niespodziewaną wręcz spójność utworów. Spójność, która nie pozwala słuchać pojedynczych numerów. Naturalnie nakazuje przesłuchanie Si Vis Pacem Para Bellum od deski do deski, od pierwszej do czterdziestej pierwszej minuty. I to na jednym wdechu, bez przerwy, bez zastanowienia i bez opamiętania.

Album zamyka kawałek Eradicate Taciturnity. Kwituje go delikatnym wstępem i czystym znów wokalem Christin. Nie tak anielskim, jak zakończenie Echoes of Ashes, niemniej równie pięknym i uspokajającym. I nawet, gdy do głosu dochodzą mocno przesterowane partie gitar i wolniejszy nieco blast, uczucie ulgi nie ustępuje. Ale żeby nie było, że płyta kończy się bez polotu klasyczną zapchajdziurą, od trzeciej minuty tego utworu potęga Haeresis wraca na piedestał i nie zstępuje z niego aż do końca płyty.

To wybitne dzieło kończy się tak szybko, jak się zaczyna. Przez pierwsze sto odsłuchów nawet nie zauważyłem, kiedy album przeskakuje na początek i pędzi jak szalony od nowa. Fakt, że te czterdzieści minut nie stanowi rekordu długości krążka. Z drugiej strony Haeresis nie potrzebuje już na Si Vis Pacem Para Bellum niczego dodawać i nic uzupełniać. Płyta jest tak kompletna, jak tylko może być, i tak idealna, jak chyba żadna, której w życiu słuchałem. I nawet okładka zachwyca i odzwierciedla dokładnie to, co odnajdujemy w warstwie muzycznej. Śnieżnobiała gołębica przybita brutalnie do krzyża. I morze, morze krwi na czarnym jak otchłań tle.

To co teraz napiszę, napiszę zupełnie szczerze. Nie pamiętam, kiedy jakakolwiek płyta, jakiej słuchałem w życiu, zrobiła na mnie aż takie wrażenie. Może In the Nightside Eclipse Emperora, może Hvis Lyset Tar Oss Burzum, może Stellar lub Unstille Der Weg Einer Freiheit. Może EPka Alone Walkyng Hadesu albo jakiś album Bathory. To wszystko może, bo tamte uczucia zatarły się już w czasie i choć wciąż zachwyca mnie tamten black metal, to nie jest już ten zachwyt, co kiedyś. Przy odsłuchu wymienionych powyżej płyt włącza mi się równowaga umysłu pięćdziesięciolatka i geniusz tych albumów doceniam z rozwagą, ze zrozumieniem kiwając głową. Przy Si Vis Pacem Para Bellum włącza mi się Berserk, młodzieńcza rządza krwi, a w oczach mam obłęd.

Takiej płyty chyba jeszcze w historii muzyki nie było, na pewno nie ma i pewnie długo nie będzie. Si Vis Pacem Para Bellum powinno stać się dekalogiem każdego metalowca, pacierzem mówionym każdego wieczoru, Inwokacją wyuczoną na blachę w szkole. Gdybym mógł tej płycie dać punktów piętnaście lub sto, to i tak byłoby to za mało. Dlatego daję dziesięć, bo żadna liczba nie odda tego, co daje mi każdy, dosłownie każdy odsłuch Si Vis Pacem Para Bellum.

Artykuł HÆRESIS – „Si Vis Pacem Para Bellvm” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Wraz z ogłoszeniem szczegółów albumu do sieci trafił pierwszy singiel „1375, La Lega Maledetta: I Signori Da Varano Si Ribellano Alla Chiesa”, który stanowi przedsmak kolejnej podróży przez historię, legendy i mroczny folklor włoskiego regionu Marche.

Powrót do mrocznych dziejów regionu Marche

„Picenum” stanowi bezpośrednią kontynuację ubiegłorocznego albumu Fra Li Monti Sibillini. Tym razem Hesperia rozszerza koncepcję na cały region Marche, którego starożytna nazwa – Picenum – posłużyła za tytuł nowego wydawnictwa. Większość materiału osadzona jest w realiach późnego średniowiecza i początków renesansu, ukazanych jednak przez pryzmat ich najmroczniejszych stron.

Album został podzielony na trzy główne części. Pierwsza skupia się na lokalnej historii i legendach, opowiadając m.in. o rodzie Da Varano, który w 1375 roku wystąpił przeciwko Kościołowi, tajemniczej Rocca di Pitino oraz owianej złą sławą twierdzy Roccaccia i związanych z nią opowieściach o nekromancie służącym diabłu.

Wilkołaki, wiedźmy i góry Sibillini

Druga część materiału poświęcona została lokalnemu folklorowi. Pojawiają się tu opowieści o marchijskim wilkołaku „Lu Lupu Mannà”, wiedźmie „La Sdrega” oraz innych istotach obecnych w regionalnych podaniach. Szczególnym elementem albumu są fragmenty narracji wykonane przez zmarłą babcię Hesperusa, która za życia przekazywała dawne legendy swojego regionu.

Finałowa i zarazem najobszerniejsza część albumu zamyka historię rozpoczętą na poprzedniej płycie. Hesperia ponownie zabiera słuchaczy w Góry Sybillińskie, gdzie rzeczywistość miesza się z lokalnymi mitami o wróżkach, królowej Sybilli i jaskini skrywającej tajemnice od stuleci fascynujące podróżników oraz kronikarzy.

Black metal zakorzeniony w historii

Pod względem muzycznym „Picenum” rozwija formułę znaną z poprzedniego wydawnictwa. Hesperia pozostaje wierny inspirowanemu latami 90. medieval black metalowi, wzbogacając go o elementy muzyki renesansowej, folkowe interludia oraz wpływy wczesnego proto-black metalu rodem z lat 80.

W przeciwieństwie do poprzedniego albumu fragmenty ambientowe i folkowe nie zostały wydzielone jako osobne utwory, lecz stanowią integralną część kompozycji, płynnie przechodząc pomiędzy blackmetalowymi partiami.

Posłuchaj pierwszego singla

Tracklista „Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance)”

1. Ver Sacrum: Picus Martius Picenos In Picenum Ducit (Prologo)
2. 1375, La Lega Maledetta: I Signori Da Varano Si Ribellano Alla Chiesa
3. Castrum Pitini: Il Castello Sopra La Necropoli Picena E Il Cimitero
4. La Leggenda Della Roccaccia: Il Necromante Signore Della Guerra
5. Lu Lupu Mannà
6. La Sdrega
7. Il Sentiero Delle Fate, Atto I: L’Ira Della Sibilla A Colfiorito
8. Il Sentiero Delle Fate, Atto II: Le Fate Caprine Non Si Accorsero Dell’Alba
9. Il Paradiso Della Regina Sibilla, Atto I: L’Arrivo Del Cavaliere A. De La Sale A Mons Daemoniacus
10. Il Paradiso Della Regina Sibilla, Atto II: Il Racconto Del Cavaliere Tedesco Che Tornò E Rimase Nel Regno Della Sibilla
11. Sfere Di Luce Sopra Il Monte Sibilla (Epilogo)

Artykuł HESPERIA zapowiada album „Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance)” pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy album jest już czwartym w dorobku tego jednoosobowego projektu. Wcześniejszych dokonań nie znam, nie ukrywałem nigdy faktu, że w nowym black metalu niczego nie poszukuję, więc minięcie się z mniej znanymi projektami nie jest niczym zaskakującym w moim życiu. Jednakże zdarza się mimo to natrafić na coś wartościowego, przychodzą momenty, kiedy czuję głód do czarciej muzyki. Wtedy albumy chłonę jak wodę w upalny dzień i czuję dużą satysfakcję z odsłuchów.
Pierwszy kontakt z Schattenfall miałem specyficzny. Nazwa i tytuły są w języku niemieckim, natomiast teksty krzyczane już w rodowitym języku twórcy, czyli ukraińskim. Vladimir Bauer pochodzi z Odessy, aczkolwiek mieszka i tworzy w Niemczech. Pytanie samo się rodzi, dlaczego nie pisać tytułów również w ojczystym? Teraz nie poznam odpowiedzi, no ale jeżeli muzyk chciał zaciekawić, to mu się udało.

Materiał stworzony na Zwischen Erde und Schatten to czterdzieści minut klimatycznego przyciemniania świata atmosferycznym black metalem. Natrafiłem gdzieś nawet na łatkę „depresyjny”, lecz nie szedłbym w tym kierunku. Muzyka Schattenfall jest bardziej rozbudowana i urozmaicona niż standardowy przedstawiciel odłamu depressive BM i określenie „atmosferyczny” musi tu wystarczyć. Słuchając płyty, ciężko nie zauważyć, że cała magia dzieje się w gitarach, które są świetnie rozpisane i przez całą długość trwania krążka kreują potężny klimat, nadają przestrzeń. Perkusja jest tu tylko „nabijaczem”, a wokal narratorem – gitary to główny bohater opowieści. Gdybym oceniał tylko je, dostałyby maksa. Jednakże oceniam całość i tu jeszcze nie jest optymalnie.

Główną zaletą jest wspomniana przestrzeń, ciężko nie dać się ponieść pejzażom malowanym na Zwischen Erde und Schatten. Odbieram ten album jako swego rodzaju soundtrack świetny do przebywania na łonie natury czy do dobrej lektury. Tu się sprawdzi bez pudła. Słabością może być natomiast monotonia, która pewnie nie każdemu rzuci się w uszy. I tu wspomnę o drugim słabszym elemencie, który może mieć na to wpływ – o wokalu. Vladimir nie używa klasycznego blackowego screamu, a coś na zasadzie przesterowanego, przenikliwego krzyku. Jest to bardzo ciekawe i dobrze wpasowuje się w konwencję, ale niestety jak dla mnie trochę nagrane na jedno kopyto. Tu by się przydało w przyszłości poświecić więcej czasu i pracy.

Podsumowując, Zwischen Erde und Schatten jest albumem ciekawym, wciągającym i mogącym się podobać. Polecałbym go ludziom zwracającym uwagę głównie na klimat i nienachalne melodie w black metalu. Schattenfall ma już w sobie to „coś”, ma na siebie pomysł i swój target.

Artykuł SCHATTENFALL – „Zwischen Erde und Schatten” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy album zatytułowany „Öröklét” został wydany 4 listopada 2025 roku na płycie CD i kasecie nakładem Filosofem Records, na winylu dzięki Beveria Productions oraz na najpopularniejszych platformach streamingowych (Bandcamp, Spotify, Amazon, Apple, Deezer, Tidal). Okładkę zaprojektowała pracownia Grafit & Hamu Artworks.

W sieci właśnie ukazał się trzeci teledysk WitcheR, i został stworzony do tytułowego utworu z ich czwartego albumu studyjnego, „Öröklét” (Wieczność).
Kompozycja ta jest nie tylko utworem muzycznym, ale także wizualnym dodatkiem specjalnym, ponieważ klip powstawał przez cały rok i przywołuje starożytne rytuały pogańskich czarownic. Długi, całoroczny proces twórczy pozwolił, by teledysk nie tylko opowiedział historię, ale także oddał upływ czasu i cykliczność, a nawet udokumentował zmiany pór roku.

„Nie chcieliśmy po prostu nakręcić teledysku, chcieliśmy przeżyć cały rok w duchu piosenki. Ta piosenka i ten teledysk opowiadają o czasie. O tym, jak wszystko powraca i jak nic nie przemija bez śladu”. — komentuje WitcheR.

Kilka dni temu na kanale Black Metal Promotion odbyła się premiera klipu do utworu „Öröklét”

Tracklista:
1. Örökség
2. Szélhozó
3. Röghöz kötött
4. Öröklét
5. Piano Trio No. 2 – Andante con moto (Franz Schubert cover)

Artykuł Węgierski black metalowy WITCHER wypuścił klip z płyty „Öröklét” pochodzi z serwisu KVLT.

Przejdźmy do omówienia zawartości najnowszego dokonania tria. To wydawnictwo krótkie, acz niewątpliwie treściwe, bo choć Oszukać Listopad trwa niespełna 27 minut, czas trwania jest w tym przypadku atutem. Dzieje się tu bowiem naprawdę sporo i kolokwialnie rzecz ujmując, jest grane dość gęsto. Tak czy inaczej nie ma mowy o nudzie, a co równie ważne, wszystkie kompozycje zawierają pewne wspólne mianowniki, pozostając jednocześnie kompozycjami w pełni suwerennymi, niezależnymi od siebie nawzajem. Zapomnijcie więc o ciągłym powtarzaniu tych samych zagrywek. Otwierające Czekać na śmierć jak gwiazdy na noc kipi od zapożyczeń ze sludge’u, następne w kolejności Eigengrau bodajże najmocniej koresponduje z typowymi zabiegami znanymi z black metalu, serwując riffy grane tremolo, zespolone z perkusyjnymi blastami i akordami dysonansowymi, Zadając pytanie przykuwa uwagę charakterystycznym gitarowym hookiem, singlowy Oszukać Listopad rozpędza się, po czym nagle zatrzymuje, splatając wszystko w dysharmonii wzmocnionej przygnębiającym tekstem, Czas zamiast krwi przywodzi na myśl momentami Furię z okresu Księżyc milczy luty, a to jedynie część z atrakcji, które czekają na płycie Czerniny.

Momentami aż trudno uwierzyć, że za wszystkie zarejestrowane partie odpowiada jedynie trzech muzyków. Moim zdaniem trudno działać w charakterze power trio, ponieważ odgrywając materiał na żywo nie można umówić się z drugim gitarzystą, że ktoś w danym miejscu zagra solówkę lub dorzuci jakąś przykuwającą uwagę partię, urozmaicając materiał. Miło mi napisać, iż Czerninie czwarty instrumentalista zdaje się niepotrzebny, ponieważ nagrane utwory sprawiają wrażenie przemyślanych kompozycyjnie. I między innymi z tego powodu recenzowany tu album słucha się świetnie zarówno od deski do deski, jak i na wyrywki. Odmawiam natomiast odpowiedzi na pytanie: „czy najnowsza Czernina jest tą najlepszą?”. Trudno mi to stwierdzić, ponieważ lubię wszystkie wydane dotychczas dokonania szczecińskiego zespołu. Niemniej Oszukać Listopad to jedno z moich największych zaskoczeń końcówki 2025 roku. Nadróbcie ten krążek póki za oknem albo jest biało od śniegu albo totalnie szaro-buro, na przykład od dymów wydobywających się z kominów polskich domów.

Artykuł CZERNINA – „Oszukać Listopad” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.