Jak wypowiedziała się Maja, utwory będące poprzednikami materiału Datûry trafiły właśnie na album Atavii. Ciekawy wybór i jednocześnie trafna decyzja, bo To the Old Ones w pewien sposób stanowi uzupełnienie repertuaru stołecznego bandu.
Korzenie projektu sięgają jeszcze 2018 roku, co dodatkowo podsyciło moją ciekawość. Jak się okazało już podczas pierwszego odsłuchu, warto było czekać, a lata, które minęły od początków Atavii przyczyniły się do powstania intrygującego materiału.

Już sam początek jest obiecujący i można śmiało powiedzieć, że robi się tylko lepiej. Wraz z Waterfalls zostajemy uraczeni rytualnym, wręcz szamańskim repertuarem, a mistyczny klimat, z jakim słuchacze mają tutaj do czynienia, gwarantuje pozostanie z nimi aż do końca trwania wydawnictwa.
To the Old Ones jest jednoznaczne ze świetnym, znanym z Datûry wokalem, niespiesznym rozwijaniem kompozycji i metalową mocą, która stopniowo przybiera na sile. To materiał zbliżony, ale nie identyczny do tego, co w ekstremalnej muzyce ma do powiedzenia Datûra.

To ogromny plus wydawnictwa: podobieństwa do (bardzo zresztą dobrego) materiału Datûry bez jednoczesnego stanowienia kopii ich twórczości. Można się o tym przekonać przy Azure czy dynamicznym Inclinations, w których z wyczuciem został zachowany balans spokoju i zgiełku.
Songwriting, brzmienie, klimat – chociaż wszystko to brzmi znajomo, to na To the Old Ones sprawdza się bez zarzutu.
Kompozycje cechują się średnimi i wolnymi tempami, co pozwala w pełni docenić materiał Atavii i po prostu chłonąć klimat.

Mroczniejsze, wzniosłe Of the Longest Night jest utrzymane w wolnych i średnich tempach.
I w tym właśnie tkwi siła (a na pewno jedna z najmocniejszych stron wydawnictwa) albumu – umiejętnym zestawianiu tego, co uderzające i wyciszające, zgiełku i spokoju, a także wyrazistych, metalowych partii kontrastujących z tymi rodem z folku/ambientu.
To the Old Ones również należy do najmocniejszych utworów na płycie. Serio, jeśli z całego krążka mielibyście posłuchać tylko jednego numeru, to poleciłabym Wam zabrać się za tytułowy.
Gwarantuję, że nie pożałujecie.

Na albumie znalazły się również momenty wytchnienia, takie jak Vesta z onirycznymi, pełnymi klimatu wokalizami oraz w dużej mierze ambientowe (momentami również metalowe) Flowers Off, jedyny na albumie instrumental.
Bardzo dobrze robi taki przerywnik, ponadto przygotowuje na wielki finisz, jakim jest Turn It Off.

Kompozycja zamykająca album stanowi godne zakończenie całości, a przy tym nieco monumentalne, biorąc pod uwagę podniosłość oraz sam czas trwania tracku. Przez ponad 8 minut słuchacze mają okazję obcować z surową odsłoną repertuaru Atavii i przekonać się, że to świetny album.

Ta spójna płyta najlepiej się sprawdza słuchana w całości, ale sprawdzana „na wyrywki” nie traci wiele.
Odsłuch można w zasadzie porównać do przyglądania się rytuałowi, przez który słuchaczy prowadzą oszczędne instrumentacje, ambientowe dźwięki i oczywiście niezastąpiony wokal Mai.
Datûra bez wątpienia znaleźli swoją niszę i oddanych fanów, tego samego życzę projektowi Atavia.

Artykuł ATAVIA – „To the Old Ones” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy krążek, zatytułowany „Wars of Spirit // Wards of Light”, ukaże się 11 września 2026 roku za pośrednictwem Vesperian. Według zapowiedzi będzie to najbardziej skoncentrowane i bezpośrednie wydawnictwo w dorobku zespołu. Choć Dreadnought nadal porusza się pomiędzy progresywnym metalem, folkiem oraz atmosferycznymi i eksperymentalnymi formami ekspresji, nowe kompozycje mają oferować bardziej zwarte struktury bez utraty charakterystycznej dla grupy nieprzewidywalności.

Za oprawę graficzną albumu odpowiada Christian Ward, nagradzany statuetką Eisnera artysta znany z psychodelicznej, pełnej neonowych barw estetyki. Produkcją materiału zajęli się natomiast współpracownicy doskonale znani fanom współczesnej sceny progresywnej i psychodelicznej: miks przygotował Julius Mauranen (Oranssi Pazuzu), a mastering wykonał Jaakko Viitalähde, mający w swoim portfolio współpracę m.in. z Oranssi Pazuzu, Havukruunu czy Polymoon.

Album „Wars of Spirit // Wards of Light” dostępny jest już w przedsprzedaży. Oprócz wersji cyfrowej wydawnictwo ukaże się również w następujących formatach:

• limitowany digipak CD,
• limitowana kaseta,
• czarny winyl,
• trójkolorowy winyl „Blue & Crimson Nebula” (limit 600 egzemplarzy),
• winyl „Solar Gold & Cobalt Blue Splatter” (limit 400 egzemplarzy, ekskluzywnie dla Bandcampa i sklepu Vesperian).

Wszystkie wersje winylowe zostaną wyposażone w plakat, czterostronicową książeczkę LP oraz pasek OBI.

Tracklista:
1. Tiamat’s Gate
2. The Archive
3. Colors Of Our Broken Hearts
4. Serpents Of The Moon
5. Aeonwar
6. The Twilight Protectorate

Artykuł DREADNOUGHT prezentuje singiel „Color of our Broken Hearts” z albumu „Wars of Spirit // Wards of Light” pochodzi z serwisu KVLT.

Utwór „Radical Mystic” zapowiada koncept album „Ama Nesciri”, opowiadający historię Mistyka rozdzieranego przez konflikt pomiędzy postrzeganym światem, a jego własnymi potrzebami duchowymi. Płyta podejmuje temat powszechnej ludzkiej potrzeby duchowości w każdym jej wymiarze, nawiązując do światowych religii i filozofii. W utworze „Radical Mystic” tytułowa postać Mistyka rozpoczyna swoją podróż ku oświeceniu, jednak porywczość serca i zelotyzm kierują ją blisko religijnego fanatyzmu. Tekst utworu zainspirowany jest sufizmem, a w szczególności konceptem dążenia do świętości, aby stać się „walim” – filarem wiary, którego modlitwy podtrzymują świat.

Utwór „Radical Mystic” zapowiada wydanie drugiego albumu backbone „Ama Nesciri”, który ukaże się w październiku 2026 r.

Artykuł BACKBONE prezentuje singiel „Radical Mystic” zapowiadając płytę „Ama Nesciri” pochodzi z serwisu KVLT.

Black/death metal spotyka doomową ciężkość

„Rot in Despair” łączy surową brutalność black i death metalu z ciężkimi, doomowymi partiami oraz chłodną, przytłaczającą atmosferą. Zamiast klasycznej narracji, kompozycja skupia się na emocjonalnym stanie człowieka – wyczerpaniu, pustce i poczuciu uwięzienia we własnym umyśle.

Warstwa tekstowa obraca się wokół bólu, izolacji i prób ucieczki od cierpienia. Między rezygnacją a ukrytym pragnieniem wyrwania się z mroku zespół buduje napięcie, które nadaje utworowi wyjątkowo osobisty charakter. Inspiracją były własne doświadczenia oraz obserwacje członków grupy.

Minimum środków, maksimum efektu

Muzycy przyznają, że „Rot in Despair” narodził się podczas spontanicznej jam session. HKSPK świadomie postawił na oszczędne środki wyrazu, aby maksymalnie wyeksponować atmosferę i emocjonalny ciężar kompozycji. Przykładowo, zwrotka została oparta zaledwie na dwóch akordach.

Efektem jest gęsty i intensywny utwór balansujący pomiędzy miażdżącym ciężarem a chłodnymi, melodyjnymi fragmentami. Wśród inspiracji zespół wymienia takie nazwy jak Spectral Voice, Hypocrisy, Amon Amarth, a także bardziej atmosferyczne formacje pokroju Harakiri For The Sky czy Ellende.

Najbardziej osobista kompozycja HKSPK

Według zespołu „Rot in Despair” jest ich najbardziej osobistym i wielowymiarowym utworem do tej pory. Kompozycja pokazuje cięższą, bardziej melancholijną stronę grupy, zachowując jednocześnie surowe black/death metalowe fundamenty, z których HKSPK jest znany.

Formacja działa od 2023 roku i pracuje obecnie nad nowym materiałem, którego efektem ma być pełnowymiarowy album planowany na jesień 2026 roku.

Posłuchaj „Rot in Despair”

Artykuł HKSPK prezentują „Rot in Despair”. Niemiecki black/death metal pogrążony w mroku i beznadziei pochodzi z serwisu KVLT.

Węgierski jednoosobowy projekt Faded Remembrance daje jednak nadzieję, że można się przenieść w czasie. Czy zwodniczą? Na czwartej w dyskografii długogrającej płycie pt. The Blessing of Downfall słychać sporą dawkę nostalgii za okresem świetności tzw. metalu klimatycznego, łączącego ciężar z nostalgią. Z szeregu nazw wymienianych przez Bitume Productions, śmiało można przywołać Paradise Lost, Cathedral, Celtic Frost czy My Dying Bride, jako celne punkty odniesienia – pomijam fakt, że w notce wydawniczej pojawiło się parę nazw „od czapy”. Niemniej twórczość wymienionych właśnie grup zdaje się być kamieniem węgielnym, na którym muzyczna i liryczna katedra została przez Tamása Alberta wzniesiona – i to w pojedynkę! Ja dorzuciłbym jeszcze do wyliczanki koniecznie Evoken, zwłaszcza te momenty, gdy posuwiste, programowo smętne riffy uzupełniane zostały czystymi dźwiękami melancholijnych gitar. I choć znajdziemy tu elementy – w kompozycjach czy klimacie – rzeczywiście zaczerpnięte z każdego z tych bandów, udaje się na The Blessing of Downfall zbudować Tamásowi coś własnego. Twórca wzniósł się co prawda na barkach Wielkich Przedwiecznych, ale przynajmniej wiedział, co chce osiągnąć. Pewnym wyróżnikiem, nie tak znowu oryginalnym, są tutaj partie dęciaków, które dodają odrobiny majestatyczności. Jeśli lubicie takie niespieszne, smutne granie – choć są i fragmenty nieco żywsze – doskonale nadające się do samotnych spacerów pośród omszałych ruin i cmentarzy, to macie idealny soundtrack.

Doceniam fakt, że udało się artyście stworzyć w pojedynkę – łącznie z produkcją i masteringiem – pewną zgrabną całość. Z drugiej strony, choć każda kompozycja wzięta z osobna broni się w kanonach tego typu grania, to tworzy jednak dość przewidywalną, pozbawioną większej dramaturgii całość. Może brak tu naprawdę wbijających się w pamięć riffów, chwytających za serce tematów, jakichś wychodzących poza schemat pomysłów (nawet te mające urozmaicić całość dęciaki stają się w końcu przewidywalne), czy w końcu wyrazistego wokalu – melorecytacje Tamása, lekko trącące growlingiem, pasują jako środek wyrazu do konceptu całości, ale brak im charakteru.

Niemniej zakochani w takim graniu sprawdzić to muszą. I ja do nich należę, więc pewnie powrócę do mgieł otulających The Blessing of Downfall. To dzieło udane, ale może już zbyt wielu próbowało powrócić do tej krainy porzuconej pośród sentymentalnych wspomnień? Może trudno wciąż zachwycać się tym samym? Znajdą się jednak tacy, którym ta dawka melancholii niesionych przez posuwiste riffy i melancholijne teksty Faded Remembrance, przyniesie – paradoksalnie – odrobinę radości.

Artykuł FADED REMEMBRANCE – „The Blessing Of Downfall” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Bardzo się też ucieszyłam na wieść, że w roli supportu zagra Datûra! Wraz z każdym koncertem (a jest ich sporo) zespół zdobywa zasłużoną rozpoznawalność i w końcu miałam okazję zobaczyć ich na żywo.
Dawno nie widziałam tak wypełnionej większej sali VooDoo, co było pozytywnym zaskoczeniem i jednocześnie niezbitym dowodem na popularność obu zespołów. Pierwszy występ wieczoru wciągnął mnie od samego początku, a twórczość grupy w warunkach klubowych wypadła jeszcze lepiej niż i tak już znakomite wersje studyjne.

Oprawa wizualna ograniczyła się do backdropu oraz ustawionych z przodu sceny kadzidełek, co pozwoliło lepiej się skupić na odbiorze muzyki – porywającej, pełnej emocji i bezbłędnie łączącej gatunki. Szeroko pojęty post rock oraz post/progressive metal dopełniały rytualnie brzmiące partie zahaczające o neofolk, co stanowiło fantastyczny dowód na to, po jak wielu muzycznych płaszczyznach poruszają się artyści.

Sekcja rytmiczna sprawdziła się bez zarzutu, riffy były wyraziste i zagrane z precyzją, prawdziwym mistrzostwem okazał się jednak wokal. Głos Mai brzmiał fantastycznie na żywo, a pełen emocji wokal przybierał momentami formę imponującego growlu. To się nazywa różnorodność i niesamowita muzyczna wrażliwość, za którą zespołowi należy się uznanie.

Już w czasie przepinki oraz szybkich, ostatnich prób dźwięku King Woman publika przywitała zarówno instrumentalistów, jak i samą Kristinę Esfandiari w należycie głośny, pełen entuzjazmu sposób.
Wkrótce okazało się, że zespół nie pozostał dłużny słuchaczom i wykrzesał z siebie godną podziwu energię – zwłaszcza że w tym tygodniu miał za sobą występy festiwalowe w Portugalii oraz Czechach.

Artyści, niezrażeni przejazdami na krótkiej trasie, dali z siebie wszystko, prezentując przekrojową setlistę, na której nie zabrakło nawet niewydanych utworów o roboczych nazwach You oraz Beast. Choć koncert otworzyło niespieszne Celestial Blues o niemal medytacyjnym charakterze, to wkrótce zniewalająca ciężarem Utopia dosłownie wstrząsnęła klubem.
Zespół po mistrzowsku budował napięcie i zestawiał powolne, lekko stonerowe numery z bardziej dynamicznymi bangerami. Piękne to było połączenie, które gwarantowało wywarcie na słuchaczach dobrego pierwszego wrażenia.
Choć na scenie królowała oczywiście wokalistka i założycielka Kristina, to widać było, że każdy z obecnych na scenie jest w swoim żywiole oraz pełnym skupieniu. Na największe brawa zasługiwała tu chyba perkusistka Jess, której gra nadała całemu setowi odpowiedniego ciężaru i głębi, ani na moment nie tracąc zapału.

„What a beautiful crowd” skomentowała Kris Esfandiari krótko po tym, jak zespół odegrał parę pierwszych utworów, z których każdy spotkał się z ciepłym przyjęciem. Z numeru na numer robiło się zresztą goręcej, ale najlepsze pozostawiono na koniec.
Frontwoman utrzymała świetną wokalną formę, co można było usłyszeć podczas Psychic Wound. Najlepszą okazję na to miał pierwszy rząd, gdyż to właśnie podczas tego utworu Kris zeszła ze sceny pod same barierki, zostając tam aż do przedostatniego (a zarazem jednego z lepszych w całym secie) numeru Morning Star. Stanowiło to idealną okazję do wspólnego wykrzykiwania tekstów, ponieważ podczas refrenów wokalistka chętnie oddawała głos widowni, kierując mikrofon w stronę publiki. Było to proste, wyglądające na spontaniczne zagranie, które jednocześnie wywołało uśmiech na twarzach członków zespołu – i dobrze, bo nie ma chyba nic lepszego, niż patrzeć na artystów zadowolonych ze swojej pracy.

Finałowym utworem został cover I Wanna Be Adored, który znakomicie się sprawdził w interpretacji Amerykanów. Również podczas ostatniego kawałka nie zabrakło tłumu powtarzającego tekst i samego zespołu wyraźnie ukontentowanego koncertem. Nie będzie żadną przesadą powiedzieć, że trwający około godziny koncert wystarczył, by usatysfakcjonować zarówno King Woman, jak i ich widownię przybyłą z całego kraju.

Setlista King Woman:
Celestial Blues
Utopia
Bury
Coil
You
Beast
Golgotha
Psychic Wound
Boghz
Morning Star
I Wanna Be Adored (cover The Stone Roses)

Artykuł King Woman, Datûra – Warszawa (10.08.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Czas, jaki minął od mojej ostatniej styczności z Tarabanem, nie był jedynym czynnikiem, który sprawił, że czekałam na ich koncert. Krótko przed występem ogłoszono dołączenie Elizy Ratusznik (Narbo Dacal) oraz Konrada Ramotowskiego (Untervoid) do składu na żywo, co stanowiło zapowiedź świetnego show, a niedawna premiera EPki The Oath dodatkowo podsycała ciekawość. W końcu utrzymane w klasycznej rockowej konwencji nowe wydawnictwo brzmieniowo dość mocno odbiegało od zaprawionych psychodelą i doomem bangerów, jakimi wcześniej raczył nas zespół, co gwarantowało ciekawe show.

Tak też było w istocie: utwory zasługujące na miano Tarabanowych klasyków zestawiono z utworami z najnowszej EPki, co złożyło się na znakomite, energetyczne show. Tryby tej niezmordowanej maszyny koncertowej działały na najwyższych obrotach, a zaangażowanie i profesjonalizm artystów były na tyle wyraźne, że nie pozostawały wątpliwości, jak swobodnie czuli się na scenie.
Bas brzmiał wprost fantastycznie, świetnie sprawdziły się również partie obu gitar, z kolei frontman mógł się pochwalić głosem, którym wielokrotnie wyciągał nawet bardziej wymagające wokalizy.
White Lies, które można było kojarzyć z wcześniejszych występów grupy, należało do moich highlightów wieczoru. Psychodeliczne, odjechane, z melodią pozostającą w głowie na długo – świetna sprawa. Gig zakończył się wraz z chwytliwym The Oath, które dodatkowo rozruszało zbierającą się publikę.
„Dzięki Wrocław, jeszcze do was wrócimy” – tymi słowami zespół pożegnał się z nieźle już rozgrzaną widownią.

Setlista Taraban:
The Plague
Country Song
Die in Peace
Roxxxane
White Lies
Wilde Hunt
The Oath

Jedyna okazja, jaką miałam do zobaczenia Dool, nadarzyła się na festiwalu, więc ciężko było sobie odmówić przyjemności, jaką stanowiło doświadczenie tak poruszającej muzyki w warunkach klubowych. Moim zdaniem plus stanowiło również kameralne otoczenie, jakie zapewnił wrocławski Liverpool, gdyż w stosunkowo niewielkiej sali muzyka Holendrów mogła zadziałać z odpowiednio dużą mocą rażenia.

Przed środowym wieczorem zafundowałam sobie nieco spoilerów, gdyż sprawdziłam zarówno setlisty z trasy, jak i koncertowe nagrania znajomych, którzy dzień wcześniej stawili się na warszawskim gigu. Wszystko wskazywało na to, że pierwsza połowa koncertu Dool bardziej trafi w mój gust, jednak rzeczywistość szybko zweryfikowała moje domysły. Headliner zapewnił bardzo równy set pozbawiony jakichkolwiek dłużyzn i zapychaczy. Na początek Raven van Doorst wraz z resztą bandu odegrali tytułowe The Shape of Fluidity z najnowszego albumu, już na wstępie zapewniając zebranym w klubie arcymocne uderzenie i porządne emocjonalne zmasakrowanie. W końcu jak inaczej nazwać mistrzowskie połączenie ciężkich, rockowych riffów, równie potężnej perkusji oraz zestawionego z tą ścianą dźwięku mocnego wokalu?

Słuchacze ledwo mieli czas dojść do siebie po niesamowicie dobrym otwieraczu, a zespół już zabrał się za kolejny utwór. Po krótkim, treściwym przywitaniu „Hello Wrocław, we are Dool!” rozpoczęło się piekielnie mocne na żywo Self-Dissect. Nie będzie przesadą powiedzieć, że TAKI bas można było poczuć całym ciałem, a wokal przyprawiał o ciarki. Coś wspaniałego.
Zespół serwował muzyczny cios za ciosem, gdy następny utwór The Hand of Creation wybrzmiał monumentalnie, bardziej transowo i niemal rytualistycznie dzięki mocnym akcentom perkusji na początku.

Mniej więcej w połowie setu umieszczono jeden z moich ulubionych utworów w całej ich dyskografii, The Alpha. To dzięki temu kawałkowi zaczęłam lata temu słuchać Dool i koncert we Wrocławiu był najlepszym sposobem na przypomnienie sobie tego. Usłyszenie tego numeru na żywo było po prostu bezcenne i pozostawiło mnie totalnie oczarowaną tym specyficznym mariażem doomu i rocka.
Widowni nie było jednak dane ochłonąć, gdy po rezonującym z mocą The Alpha klubem dosłownie
wstrząsnęło God Particle, a Venus in Flames zagrane w drugiej połowie setu stanowiło kolejny mocny punkt wieczoru.

Wyczekiwany przez wielu i bardzo ciepło przyjęty numer Oweynagat pozostawiono na sam koniec. Artyści nie pozostawali dłużni entuzjastycznej (i głośnej!) widowni i również dali z siebie wszystko, synchronizując się niemal perfekcyjnie w energicznym headbangingu.
Ostatni utwór stanowił doskonałe domknięcie koncertu. Forma, w jakiej byli artyści z obu zespołów, była naprawdę godna podziwu, w dodatku warsztat i zdolności, jakimi Dool dysponują na swoich albumach studyjnych, wybrzmiewają jeszcze potężniej na żywo.

W jednym z wywiadów natrafiłam na stwierdzenie, że zespół w obecnym składzie jest tak naprawdę grupą przyjaciół, co było widać w czasie ich występu – niewymuszone interakcje pomiędzy muzykami, uśmiechy rzucane w stronę widowni oraz udzielający się publice dobry nastrój mówiły same za siebie.

Pod koniec występu Dool padły też słowa o tym, że „za każdym razem dobrze grać w Polsce”, po których ciężko było się nie uśmiechnąć. Za organizację wydarzenia (i dostarczenie mnóstwa emocji) podziękowania kieruję do Piranha Music.

Setlista Dool:
The Shape of Fluidity
Self-Dissect
The Hand of Creation
Wolf Moon
The Alpha
God Particle
Venus in Flames
House of a Thousand Dreams
Hermagorgon
Oweynagat

Artykuł Dool, Taraban – Wrocław (23.04.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

07.03.2025 – Wrocław, Klub Liverpool (wydarzenie)

Obok Datûry wystąpią również Worms of Senses (math rock/noise rock) oraz Mamidło (instrumental post-rock).

Bilety w cenie 50zł dostępne na bramce w dniu koncertu.

Nadchodzące koncerty wraz z Dom Zły:

06.03.2025 – Poznań, 2Progi (wydarzenie)
08.03.2025 – Katowice, Piąty Dom (wydarzenie)
09.03.2025 – Kraków, Gwarek (wydarzenie)

Bilety na koncerty Dom Zły + supporty do nabycia:

Przedsprzedaż na kicket.com w cenie 59zł, w dniu koncertu 70zł, wejściówka dla osób poniżej 18 roku życia w cenie 40zł.

Artykuł DATÛRA zapowiada dodatkowy koncert na trasie pochodzi z serwisu KVLT.

Album zapowiadały już mocne single. Venom to udane, wyważone połączenie zgiełku i ciężkich gitar z klimatycznym graniem spod znaku post-metalu. Wokal bywa spokojny i stonowany, potrafi jednak mocno wybrzmieć – zwłaszcza podczas partii o „połamanym”, zahaczającym o prog metal brzmieniu. Elementy składające się na twórczość zespołu doskonale się uzupełniają, a „równowaga” zdaje się tutaj być słowem kluczowym.
Wspomniany już pierwszy track jest obiecujący, a kolejne tylko potwierdzają, że zespół nie nadawał swojej muzyce etykietek na wyrost. W końcu notki prasowe wśród prezentowanych przez Datûrę gatunków wymieniają atmospheric/progressive/doom metal, post-rock, shoegaze oraz dark folk i wszystkie określenia są jak najbardziej trafne. Dużo się tu dzieje, a artyści nie poruszają się jedynie w obrębie jednego czy dwóch gatunków.
Nie dziwi więc fakt, że na płycie znajdziemy zarówno wzbogacone wyrazistymi riffami We Lived Afloat o rockowej aurze (a momentami również progowym zacięciu), jak i wciągające The Valley, stanowiące ukłon w stronę dark folku. Pojawiają się tu również numery, które mogą nieco wymagać od słuchacza – mowa o shoegaze’owym To the One Who Runs at Night, gdzie klimat jest pieczołowicie budowany, dzięki czemu mocniejsze, rockowe partie wybrzmiewają po dłuższej chwili z należytą mocą. Dodajcie do tego zróżnicowane wokalizy wraz z rytualno-folkowym skandowaniem, szeptem i growlem, a prezentowane przez zespół zdolności i potencjał artystów staną się oczywiste.
Warto tu wspomnieć, jak wiele emocji niesie ze sobą muzyka Datûry – poczucie zagubienia, żalu i pewnego odosobnienia chwilami wprost bije od przestrzennego dźwięku i pełnego emocji wokalu.
Z jednej strony zaduma, melancholia pasują do średniego tempa, z drugiej – uświadczymy tu również jego zmian, a nawet breakdownów, które na żywo muszą oddziaływać z piorunującą siłą. Świetnym przykładem jest We Lived Afloat, jak również tytułowy utwór. Pozornie spokojny wstęp tytułowego Obsidian przekształca się w cięższy sound, ponadto nie brakuje tu przejmującego tekstu, konkretnych riffów i partii basu nadających muzyce głębi czy post-metalowego zacięcia. Uśpiona siła twórczości Datûry jest dużym atutem materiału i naprawdę warto dać sobie chwilę na to, by w pełni docenić twórczość Warszawiaków.

Tradycyjna aranżacja utworów zostaje tutaj porzucona na rzecz kreowania pejzaży dźwięku. Owszem, wiele utworów rozpoczyna się od klimatycznego, powolnego wstępu, by po chwili przejść w bardziej metalowe rejony pełne blastów i przecinających dźwiękową przestrzeń riffów, jednak nie zawsze tak jest. Datûra nie powiela tego patentu w nieskończoność, czego dowodem jest chociażby jedno z moich ulubionych na płycie Ether. Niespokojne, rozedrgane partie instrumentów znakomicie wypadają tu z godnymi podziwu możliwościami wokalnymi, a sam utwór stanowi świetne urozmaicenie wśród pozostałych zebranych na albumie.
Choć Obsidian ma dość długi metraż (album zamyka się w 65 minutach), to przez lwią część trwania wydawnictwa zespół zdaje się dobrze wiedzieć, jak zdobyć uwagę słuchaczy. W każdym razie moją ciekawość zdecydowanie sobie zaskarbili, a dalsze poczynania zespołu będę śledzić z ciekawością – to samo zresztą polecam wszystkim zwolennikom klimatycznych połączeń w muzyce i szeroko pojętych „wariacji na temat” atmospheric/progressive metalu.

Artykuł DATÛRA – „Obsidian” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Cemetery of Scream w swej twórczości odnosi się do takich zagadnień jak apokalipsa, depresja, melancholia czy smutek. Najnowszy album „Oceans” ukazał się na muzycznym rynku 3 listopada 2023 roku nakładem wytwórni Sleaszy Rider Records i muzycznie łączy w sobie najlepsze cechy gothic i doom metalu. Wydawnictwo to można zakupić na płycie CD na platformie Bandcamp, w sklepie internetowym wytwórni oraz bezpośrednio od zespołu.

Muzyka została zarejestrowana w krakowskim FPGS Studio, za wyjątkiem perkusji którą nagrano w Studio 67 przy współpracy z Dominikiem Burzymem (Mord’a’Stigmata, Horrorscope). Inżynierią dźwięku zajął się Piotr Łabuzek. Za miks i mastering odpowiada Jarosław Baran (Darzamat, Delight, Paradise Lost, Virgin Snatch). Okładkę stworzył duet DIA & Michał Zakrzewski.

Tracklista:
1. Oceans
2. In the Blue
3. Along the Coast
4. Sunken Bells on Num-Yabisc
5. Aquarius
6. House of the Fading Sun
7. Time to Let You Go
8. Full of Stars
9. Opening of the Mouth
10. September Folk
11. I Shine
12. Final Experience
13. Everything Rhymes Goodnight

Artykuł Po 14 latach CEMETERY OF SCREAM powraca z nowym albumem! pochodzi z serwisu KVLT.