Nowy album Goh-Ka wschodzi na horyzoncie niczym krwawy księżyc. Powolny, monumentalny, nieubłagany w swoim blasku. To dzieło japońskiej awangardy o pulsie przypominającym rytuał. Gęste, napięte, zbudowane z dźwięków drżących pod własnym ciężarem. Każdy fragment tej płyty działa jak odsłona większego misterium, w którym zespół po raz kolejny potwierdza, że pozostaje jedną z najbardziej nieprzewidywalnych i twórczo bezczelnych sił współczesnego black metalu. Siłą, która nie szuka aprobaty, lecz ustanawia własne prawa.

Otwierający album Kuso-shi 1, 2 and 3 eksploduje jak bomba o opóźnionym zapłonie. Najpierw syczy, pulsuje, wibruje, by w końcu rozerwać przestrzeń z teatralną precyzją. Mirai Kawashima prowadzi ten spektakl z wirtuozerską swobodą, balansując między kontrolą a ekstazą, jak kapłan, który zna sekretny język chaosu i wypowiada go z naturalnością, jakby dryfował pośród dźwięków dostępnych wyłącznie jemu. W jego interpretacji Goh-Ka nie jest kompozycją, lecz ceremonialnym aktem, w którym każdy gest ma znaczenie, a każdy akord otwiera kolejne drzwi do mrocznego, monumentalnego świata.

Tytuł Goh-Ka odsłania wielowarstwową symbolikę zakorzenioną w japońskiej tradycji i buddyjskiej refleksji nad przemijaniem. Słowo to, zapisane identycznie, lecz niosące trzy odmienne znaczenia, obejmuje zarówno piekielny ogień trawiący grzeszników, kosmiczny kataklizm spalający świat u kresu czasu, jak i karmiczny rezultat ludzkich czynów. Ta potrójna semantyka wyznacza duchowy horyzont albumu, zanurzonego w ascetycznej ikonografii Kuso-zu – cyklu ilustracji przedstawiających dziewięć etapów rozkładu ludzkiego ciała po śmierci.

Sigh wykorzystuje ten motyw nie jako makabryczną dekorację, lecz jako filozoficzny kręgosłup całej kompozycji. Kuso-zu staje się narzędziem medytacji nad nietrwałością życia, nieuchronnością rozpadu oraz koniecznością odrzucenia iluzorycznego piękna. W efekcie Goh-Ka funkcjonuje jak muzyczna kontemplacja, w której ogień, rozkład i karma splatają się w jedną, bezlitośnie konsekwentną opowieść o tym, co pozostaje po człowieku, gdy ciało i świat ulegną ostatecznemu wypaleniu.

Unputenpu, singiel promujący album, pulsuje energią od pierwszych sekund. Mikael Åkerfeldt pojawia się tu dokładnie tam, gdzie powinien – nie jako ozdobny dodatek, lecz jako świadomie wkomponowany głos, który rozszerza przestrzeń utworu. Jego frazy natychmiast przywołują psychodeliczne ornamenty Opeth z roku 2010, balansujące między progresywną subtelnością a melancholijnym odlotem. To gościnny występ, który podkreśla charakter kompozycji.

W Kuso-shi 4, 5 i 6 patos splata się z poczuciem stopniowego wyzwolenia. Ich kołyszące, niemal rytualne struktury wciągają w stan hipnotycznej czujności. Kuso shi 8 and 9: Mettaijakujo niesie ton podnoszącej energii, nawet gdy burzliwe, gęsto syntezatorowe warstwy przejmują dominację i prowadzą narrację ku gwałtowniejszym rejestrom. Finał utworu domyka album w sposób wyważony, a jednocześnie niepodważalnie mocny. Jak pieczęć na ceremonii, która właśnie dobiegła końca.

Goh-Ka to najlepsza odsłona Mirai od czasu Imaginary Sonicscape. Nie tyle powrót do dawnych triumfów, ile ich przetworzenie, rozszczepienie i redefinicja. Album, który zawładnął mną całkowicie. Nie poprzez agresję, lecz przez konsekwentnie budowaną aurę nieuchwytności, w której każdy dźwięk funkcjonuje poza tradycyjną logiką kompozycji.

To dzieło, które nie zamyka się w schematach, a ucieka wszelkim prawom muzyki, jakby Mirai traktował konwencję jedynie jako punkt wyjścia do własnych, niekiedy szalonych, a jednak precyzyjnie kontrolowanych eksperymentów. Płyta, której chce się słuchać. Jej struktura jest procesem wciągającym słuchacza w osobliwy kosmos pełen dysonansów, ornamentów, nagłych zwrotów i hipnotycznych repetycji.

Goh-Ka nie znika po wybrzmieniu finału. Pozostaje jak żar tlący się pod skórą, jak echo ceremonii, której nie sposób całkowicie opuścić. Sigh po raz kolejny udowadnia, że ich sztuka nie polega na budowaniu formy, lecz na inicjowaniu doświadczenia. Takiego, które wymyka się językowi, a jednak domaga się opisu. Takiego, które nie potrzebuje aprobaty, bo istnieje poza nią.

W świecie współczesnego black metalu, często uwięzionego między powtarzalnością a pozą, Goh-Ka jawi się jak rzadki fenomen. Dzieło, które nie tylko rozszerza granice gatunku, ale robi to z pewnością, jakby Mirai Kawashima i spółka od dawna znali mapę miejsc, do których inni nawet nie próbują dotrzeć. To album, który nie prosi o interpretację. On ją wręcz wymusza, jakby każdy odsłuch był kolejnym etapem osobistego Kuso-zu – procesem rozpadu i odrodzenia, w którym słuchacz zostaje wystawiony na próbę własnej percepcji.

W tej bezkompromisowej, płonącej wizji Sigh odnajduje swoją najczystszą formę, która nie tyle opisuje świat, ile go przepala, pozostawiając po sobie coś rzadkiego – poczucie obcowania z muzyką, która naprawdę ma odwagę być sobą.

Artykuł SIGH – „Goh-Ka” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Tak muzycy Runopatia komentują nadchodzące wydawnictwo: „Technicznie rzecz biorąc, „Archaistia” pozostaje najłatwiejszą do naśladowania, chwytliwą, jeśli można tak powiedzieć, płytą Runopatii do dziś i pozostaje taka, bynajmniej ze względu na najprostszą formę i kompozycje utworów. Głównym czynnikiem, prawdopodobnie odpowiedzialnym za to, jak ta EP-ka ostatecznie się zaprezentowała, jest to, że przewidywano, że zostanie nagrana, choć nigdy nie zaplanowano jej zarysu, a jednocześnie zmieniła się drastycznie w jakiś sposób spontanicznie, na bardzo późnym etapie.
Wizualnie, jednocześnie, jest nie mniej zakorzeniona w archaicznej, mieszczańskiej atmosferze czasów, które nigdy nie zostały przeżyte, ale pozostają znane jako widok z renesansowych drzeworytów, w drukowanych baśniach. Odrywając nas od rzeczywistości i opowiadając historie oraz wiersze nieskończonej wyobraźni.”

Muzyka na nowe wydawnictwo została nagrana, zmiksowana i zmasterowana przez Przemysława Nowaka w Impressive-Art Studio, który w przeszłości współpracował z takimi zespołami jak Odraza, Asgaard, Outre czy Totenmesse. EPka „Archaista” zostanie wydana 13 grudnia 2024 roku w formie cyfrowej (pre-save) oraz ściśle limitowana płyta CD we współpracy z polską podziemną wytwórnią TDM Archivist. Pre-order jest dostępny na platformie Bandcamp.

Poniżej prezentujemy przedpremierowy odsłuch EPki na kanale Black Metal Promotion.

Tracklista:
01. Świat Przejrzy
02. Serce Krwawe
03. Za Późno

Artykuł RUNOPATIA (black): przedpremierowy odsłuch EPki „Archaistia” pochodzi z serwisu KVLT.

Tak muzycy Runopatia komentują nadchodzące wydawnictwo: „Technicznie rzecz biorąc, „Archaistia” pozostaje najłatwiejszą do naśladowania, chwytliwą, jeśli można tak powiedzieć, płytą Runopatii do dziś i pozostaje taka, bynajmniej ze względu na najprostszą formę i kompozycje utworów. Głównym czynnikiem, prawdopodobnie odpowiedzialnym za to, jak ta EP-ka ostatecznie się zaprezentowała, jest to, że przewidywano, że zostanie nagrana, choć nigdy nie zaplanowano jej zarysu, a jednocześnie zmieniła się drastycznie w jakiś sposób spontanicznie, na bardzo późnym etapie.
Wizualnie, jednocześnie, jest nie mniej zakorzeniona w archaicznej, mieszczańskiej atmosferze czasów, które nigdy nie zostały przeżyte, ale pozostają znane jako widok z renesansowych drzeworytów, w drukowanych baśniach. Odrywając nas od rzeczywistości i opowiadając historie oraz wiersze nieskończonej wyobraźni.”

Muzyka na nowe wydawnictwo została nagrana, zmiksowana i zmasterowana przez Przemysława Nowaka w Impressive-Art Studio, który w przeszłości współpracował z takimi zespołami jak Odraza, Asgaard, Outre czy Totenmesse. EPka „Archaista” zostanie wydana 13 grudnia 2024 roku w formie cyfrowej (pre-save) oraz ściśle limitowana płyta CD we współpracy z polską podziemną wytwórnią TDM Archivist. Pre-order jest dostępny na platformie Bandcamp.

Poniżej prezentujemy lyric video do singla „Serce krwawe„.

Tracklista:
01. Świat Przejrzy
02. Serce Krwawe
03. Za Późno

Artykuł RUNOPATIA: przedpremierowy odsłuch EPki „Archaistia” pochodzi z serwisu KVLT.

Za realizację dźwięku odpowiada Grzegorz Kobus, który miksował ostatnią płytę zespołu Mag.

.

Tracklista:
1. Zabieram skórze Twoją twarz
2. Chcę inne oczy
3. Na dno
4. Kamienie milczą

Artykuł Live session zespołu GORYCZ pochodzi z serwisu KVLT.

Hiems został założony w 1996 przez włoskiego kompozytora i multiinstrumentalistę Alessandro „Algol” Comerio, który również jest znany ze swojej gry na basie w Forgotten Tomb. Stranger in a Wasteland to jego trzeci album i pierwszy od czasu wydania Worship or Die (2009). Płytę cechuje dopracowane brzmienie oraz znacznie wyraźniejsza realizacja, która nadała władczego charakteru wokalom i wyeksponowała ciężar gitar. Muzyka Hiems stanowi ujście dla uczuć wyobcowania i obojętności, z którymi zmaga się Comerio. Przekłada je na minimalistyczny i niekanoniczny black metal, z naleciałościami mrocznego hard rocka i groove. Tematyka śmierci oraz poczucie braku przynależności to główne składowe warstwy lirycznej.

Jak komentuje Comerio: „Minęło dużo czasu od ostatniej płyty Hiems. Zawsze kontynuowałem pisanie materiału, ale dopiero gdy pandemia dała mi trochę wolnego czasu, mogłem zebrać piosenki z ostatnich lat i nadać im kształt. Wybrałem nazwę płyty, aby podkreślić utwór, który najlepiej oddaje moją wizję życia i obecnego świata. Gdziekolwiek pójdę to czuję się jak ktoś obcy. Nie mogę znaleźć żadnej religii ani filozofii, z którą mógłbym się całkowicie zgodzić, a dzisiejszy świat wydaje mi się pustkowiem, zniszczonym i zapomnianym, więc czuję się jak obcy na pustkowiu. To album o braku przynależności do konkretnego wyznania lub flagi. Podążaniu własną drogą, nawet jeśli prowadzi ona do samotności. Jeśli chodzi o produkcję, jestem maniakiem dźwięku. Spędziłem niezliczone dni w studio, szukając właściwego brzmienia. Chciałem, aby płyta brzmiała inaczej niż współczesny, 'plastikowy’ metal, więc zdecydowałem się nie używać wyzwalaczy ani sztucznych pogłosów i przejść na całkowicie analogowe brzmienie.”

Stranger in a Wasteland został nagrany w Elfo Studio (Forgotten Tomb), opracowany przez Daniele Mandelli oraz zmiksowany i wyprodukowany przez Daniele Mandelli i Alessandro „Algol” Comerio. Album został zmasterowany w La Maestà Studio (Muse) przez Giovanniego Versari, a grafikę wykonał Adam Burke (Solstafir, Enforcer). Ilustracje (ryciny średniowieczne) przygotował Davide Schileo. Gościnnie na albumie wystąpili Gabriel Minuta (gitara), Paolo Apollo Negri (organy Hammonda) i Elisabetta Marchetti (wokal).

Skład Hiems:
Alessandro “Algol” Comerio – wokal, gitara, bass, perkusja, syntezatory

Tracklista:
1. A Night on the Bare Mountain
2. Death Unites Us
3. Master of Lies
4. March!
5. The Rites of Terror
6. Bereavement
7. Better Off Dead
8. Stranger In A Wasteland
9. Quietus

Zdjęcie: Gino Saccomandi

Artykuł HIEMS zaprezentował wideo i nowy utwór z nadchodzącego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Molekh przymierza się do wydania swojego debiutanckiego albumu pod tytułem “Ritus”. Muzyka została zarejestrowano w Hellfire Studio (Abigail Williams, Dread Sovereign, Malthusian) przez Shauna Cadsa, który dokonał miksów w Last Light Recordings. Za mastering odpowiada Haldor Grunberg, który w swoim portfolio ma współpracę między innymi z takimi zespołami jak Azarath, Sunnata czy Behemoth. Autorem okładki jest Krzysztof Wronski (ROSK, The Throne), natomiast za layout odpowiada BlackTeamMedia (Feto in Fetus, Sanctus Hexe).

Data premiery albumu zaplanowana na 27 marca 2023 roku i zostanie wydana nakładem australijskiej Pale Ghoul Recordings (kaseta) oraz kanadyjskiej Bent Window Records (CD).

Komentarz zespołu odnośnie albumu: “Ritus to pierwszy pełnometrażowy album Molekh, na który składa się ukryta w muzyce historia, której celem jest umieszczenie słuchacza w mrocznym, dzikim i opętanym miejscu pełnym naturalnego zła. Muzyka jest intensywna, mroczna, klimatyczna i ciężka. Jest to album koncepcyjny składający się z 7 utworów, trwający 40 minut”.

Muzykę zespołu polecamy fanom takich zespołów jak Deathspell Omega, Imperial Triumphant, Schammasch oraz Gorycz.

Dzisiaj, na trzy dni przed oficjalną premierą zapraszamy do ekskluzywnego odsłuchu płyty „Ritus” formacji Molekh.

Tracklista:
1. Yetzer Hara
2. Cruor Innocentia
3. Possessionem
4. Ritus
5. Vocare Pulvere
6. Abyssus
7. Incubus

Artykuł MOLEKH: przedpremierowy odsłuch płyty „Ritus” pochodzi z serwisu KVLT.

Molekh przymierza się do wydania swojego debiutanckiego albumu pod tytułem “Ritus”. Muzyka została zarejestrowano w Hellfire Studio (Abigail Williams, Dread Sovereign, Malthusian) przez Shauna Cadsa, który dokonał miksów w Last Light Recordings. Za mastering odpowiada Haldor Grunberg, który w swoim portfolio ma współpracę między innymi z takimi zespołami jak Azarath, Sunnata czy Behemoth. Autorem okładki jest Krzysztof Wronski (ROSK, The Throne), natomiast za layout odpowiada BlackTeamMedia (Feto in Fetus, Sanctus Hexe).

Data premiery albumu zaplanowana na 27 marca 2023 roku i zostanie wydana nakładem australijskiej Pale Ghoul Recordings (kaseta) oraz kanadyjskiej Bent Window Records (CD). Wkrótce na profilu Bandcamp zespołu pojawi się pre-order.

Komentarz zespołu odnośnie albumu: “Ritus to pierwszy pełnometrażowy album Molekh, na który składa się ukryta w muzyce historia, której celem jest umieszczenie słuchacza w mrocznym, dzikim i opętanym miejscu pełnym naturalnego zła. Muzyka jest intensywna, mroczna, klimatyczna i ciężka. Jest to album koncepcyjny składający się z 7 utworów, trwający 40 minut”.

Muzykę zespołu polecamy fanom takich zespołów jak Deathspell Omega, Imperial Triumphant, Schammasch oraz Gorycz.

Poniżej prezentujemy teledysk do utworu “Vocare Pulvere, który miał premierę na kanale Atmospheric Black Metal Albums.

Tracklista:
1. Yetzer Hara
2. Cruor Innocentia
3. Possessionem
4. Ritus
5. Vocare Pulvere
6. Abyssus
7. Incubus

Artykuł MOLEKH: klip do singla z debiutanckiej płyty „Ritus” pochodzi z serwisu KVLT.

Oto najnowszy singiel pt. Hex:

Poprzednim singlem, który promował nadchodzący album, był Mercurial:

Tracklista:
1. Kvikksølvdrømmer
2. Sannhetens søyler
3. Mercurial
4. Vinter og høst
5. Hex
6. Dommedagsmon ument

Artykuł TILINTETGJORT prezentuje nowy singiel z nadchodzącego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Jak można przypuszczać na podstawie poprzednich dokonań zespołu, Hallucinatory Phenomena nie jest wydawnictwem odpowiednim do niezobowiązującego odtwarzania w tle. Złożoność kompozycji wymaga od słuchacza poświęcenia temu materiałowi większej uwagi, jednak zespół wynagradza to w pełni. Klimat, w jakim utrzymane jest niniejsze wydawnictwo, potrafi wywołać u słuchacza autentyczny dyskomfort – wprowadzające w trans schizofreniczne melodie i opętany growling, łączony z wywołującymi dreszcze czystymi partiami, w teorii wyglądają na proste środki, jednak trio za ich pośrednictwem napisało soundtrack do wpadania w otchłań mentalnego szaleństwa. Cóż – w końcu metal to nie rurki z kremem, nikt nie obiecywał łatwej i przyjemnej przejażdżki.

Nie ukrywam, że ten chory, może nawet nieco narkotyczny klimat albumu, dla mnie akurat będący jego największą zaletą, może niektórych po prostu przytłoczyć. Zanurzenia w wykreowany przez Misanthropic Rage świat nie ułatwia też obecny tu gatunkowy kocioł, usprawiedliwiający przylegającą do formacji łatkę „avant-garde”. Do diabelskiego kotła trio wrzuca nie tylko black i death metal, ale też elementy sludge’owe oraz death-doomowe, eksperymentalne psychodeliczne odjazdy, a także nieco heavy metalowe melodie i kojarzące się z rockiem progresywnym solówki. Ten miszmasz niewątpliwie dokłada swoją cegiełkę (albo i dwie) do ciężkiej i mrocznej atmosfery Hallucinatory Phenomena, jednocześnie może jednak część potencjalnych słuchaczy odrzucić.

Nie jest to album łatwy w odbiorze, jednak zdecydowanie warto poświęcić mu odpowiednio dużo uwagi i spróbować wsiąknąć w te dźwięki – sukces w tej materii poskutkuje prawdziwie niezapomnianym doświadczeniem. Fani Misanthropic Rage na pewno będą zadowoleni z faktu, że zespół muzyczną scenę opuścił z podniesioną tarczą. Jednocześnie szkoda, że historia tej formacji dobiegła już końca – ich ostatni album dobitnie pokazuje, że trio miało jeszcze całkiem sporo do powiedzenia.

Artykuł MISANTHROPIC RAGE – „Hallucinatory Phenomena” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. The Personification of a Decaying Shell
02. The Birth of Insanity
03. Further
04. The Afterworld
05. Void
06. I Am
07. Hallucinatory Phenomena

Artykuł Misanthropic Rage – singiel zapowiadający album Hallucinatory Phenomena pochodzi z serwisu KVLT.