Ale historia grupy zaczęła się jednak dużo wcześniej. Wspólna muzyczna pasja zaczęła przechodzić na kolejne pokolenie. Maciej Wróbel od najmłodszych lat próbował naśladować perkusistów, wykorzystując do tego taborety, krzesła i wszystko, co mogło zastąpić zestaw perkusyjny. Gdy tylko był w stanie dosięgnąć pedałów prawdziwej perkusji, rozpoczął regularną naukę gry. Marcin Sokołowski wybrał natomiast mikrofon, a jego pierwszym „instrumentem” była tenisowa paletka.

Pandemia stała się impulsem do rozpoczęcia wspólnego muzykowania. Marcin Sokołowski (7 lat) objął rolę wokalisty, Maciej Wróbel (10 lat) usiadł za perkusją, a Krzysztof i Mariusz chwycili za gitary. Początkowo rodzinny skład wykonywał utwory Paradise Lost, Anathemy i Insomnium, dając kameralne koncerty w domowej piwnicy. Wkrótce do grupy dołączyli basista Tymoteusz Wróbel (17 lat) oraz Aleksandra (mama wokalisty), która uzupełniła brzmienie zespołu partiami klawiszy. Pierwszy koncert (jeszcze bez nazwy), grupa zagrała w 2022 roku podczas prywatnej imprezy charytatywnej. Od tego czasu WOLIERA występowała w klubach i na festiwalach, dzieląc scenę między innymi z Turbo, Betrayer, Czernią, Hamulcem, Schizmą oraz nowojorskim Madball.

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów WOLIERY jest jej skład, tworzony przez dwa pokolenia muzyków z dwóch zaprzyjaźnionych rodzin. Krzysztof Sokołowski i Mariusz Wróbel zaprosili do wspólnego grania swoje dzieci, przekształcając domowe muzykowanie w pełnoprawny zespół. Nie jest to jednak projekt oparty wyłącznie na rodzinnym akcencie. WOLIERA stawia na ciężkie, melancholijne kompozycje, melodyjne gitarowe harmonie i atmosferę zakorzenioną w death oraz doom metalu.

Materiał na debiutancką płytę został zarejestrowany, poddany miksowi i masteringowi przez Toma Bishopa w katowickim Nest Studio (Ballkick, Czesław Mozil, Tuff Enuff). Sesję zdjęciową zespołu wykonał  Bartłomiej Czajkowski. Autorem okładki jest Bartłomiej Czajkowski, a layout wydawnictwa wykonał Kuba Szajer. Album zostanie wydany 30 września 2026 roku w formie cyfrowej oraz na płycie CD nakładem polskiej podziemnej wytwórni BRR.

Wczoraj, na kanale Forever Misanthropia premierę miał oficjalny klip do tytułowej kompozycji „Bagienny stan„, który nakręcono na Górze Lemana w Piasznie. Za produkcję teledysku odpowiada duet Tomek Kuźma i Paweł Raubo z EternalFire.Art.

Tracklista:
01. Intro
02. Błoto obcych ust
03. Ukryte rany
04. Zatrute umysły
05. Bagienny stan
06. Grudy
07. Otępiałych świat
08. Woliera
09. Outro

Artykuł WOLIERA – rodzinny death metalowy zespół prezentuje klip z debiutanckiego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

16.01.2026 – Łódź, UV Klub (Ballkick, Zero Jeden) (wydarzenie)
17.01.2026 – Warszawa, Klub Mechanik (Frozen Sun Fest dzień 2 z Ballkick, Time Is the Ruler, From Today) (wydarzenie)
18.01.2026 – Gdańsk, Klub Doki4 (Ballkick, Zero Jeden) (wydarzenie)

Artykuł Styczniowa ekspansja koncertowa zespołu SCHIZMA pochodzi z serwisu KVLT.

Nie spodziewałem się po tej płycie niczego innego niż ulepszonego stylu, z którym panowie zapoznali nas na History Makers, i w sumie się nie myliłem. Styl ten może trochę okrzepł, kompozycje stały się bardziej przejrzyste, ale nadal naładowane są maksymalnym poziomem wkurwu i agresji. Hardcore zbudowany przez Ballkick nie stoi w defensywie, on atakuje, konfrontuje i walczy o pełną dominację. Krótkie strzały czerpią mocno z klasyki zmetalizowanego New York Hardcore, ale słychać tu także spore wpływy polskiej sceny. Wszystko odpowiednio przemielone, wymieszane i podane w zbrutalizowanym stylu kapeli.
Debiut był mocno skierowany przeciwko brutalności i bezkarności policji, a tu sam początek nawiązuje od razu do tego samego kierunku, co można podciągnąć pod słynny cytat z Dr.Dre: „still not loving Police”. Szybki strzał ciężarem intra przenosi nas w utwór, który może stać się jednym ze sztandarowych zabijaczy koncertowych, You Aginst Me. Szybkie tempo i shreddowy riff otwierający kompozycję pokazuje, że nie będzie litości. Gęsto jest przez cały utwór, wokale Kuby są wszędzie, a całość kończy obowiązkowy beatdown. O lepszego otwieracza chyba byłoby ciężko, a to dopiero początek. Kolejne kompozycje utrzymują duszny klimat, ale wpuszczają znacznie więcej urozmaicenia w tempach dowodząc, że w dwóch minutach trwania utworu można kombinować z bardzo dobrym skutkiem. Na wyróżnienie na pewno zasługuje tu kompozycja Old Me z zagrywką, która kojarzy się z Nie mam Czasu zespołu Schizma.

Po Old Me nadchodzi czas dla gości. Uwielbiam płyty Shattered Realm i usłyszenie ich wokalisty na albumie polskiej załogi jest dla mnie czymś totalnie zajebistym. W 100 Families Chris zapodał tu w swoim klasycznym stylu, waląc głębokim growlem na prawo i lewo z charakterystyczną dla niego skutecznością. Gdy myślałem, że nie może być lepiej, wjechał Bad Case, w którym Stikman z Fury of Five dostał wiele miejsca do popisu i poprowadził utwór po mistrzowsku. Rapowane wrzutki wymieniające się z krzykiem Kuby to rzecz, z której Ballkick na pewno jest dumny, a ja jestem dumny, że udało im się sfinalizować takie przedsięwzięcie. Szacun, panowie.

Ballkick jest przykładem, że można w obecnych czasach wystartować z nową nazwą i dobrze rozgrywać. Bishop (gitara) osiągnął w latach 90. wiele z Tuff Enuff, potem bujał Hard Work. History Makers było dobrą, żywiołową wizytówką, a M.T.O.B w moim uznaniu nie tylko pokazuje rozwój, ale i dojrzałość. Myślę, że dopiero tu załoganci wskazali swój kierunek i miejsce, w którym chcą się znaleźć w przyszłości. Życzę sukcesów.

Artykuł BALLKICK – „Metallic Taste of Betrayal” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Promocyjna trasa rozpocznie się 12 września w UK i swoim zasięgiem obejmie połowę Europy. Zespół będzie towarzyszył francuskim hardcore’wcom z Onesta. W Polsce będzie ich można spotkać w Katowicach (25.09) i Śremie (26.09).

Jako utwór promocyjny załoganci wybrali bangera w postaci You Against Me.

Artykuł BALLKICK – premiera nowego utworu, szczegóły płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Biorąc krążek do ręki, czułem, że litości nie będzie. Wykonana przez Craiga Hollowaya z zespołu Cold As Life okładka wskazywała, że można spodziewać się agresji i mocnego przekazu. Rzeczywistość pokryła się z obietnicą. Band nie owija w bawełnę i wali w słuchacza niezwykle brutalnym harcore’em, ubranym w bardzo bezpośrednie, a nawet potencjalnie obraźliwe teksty, wyrzygiwane siłowym krzykiem przez obojętnego na uczucia słuchacza Kubę. Wokalistę w pięciu z sześciu utworów wspomaga kilka innych świetnych głosów, które nie dość, że pasują do matexu, to jeszcze dodają mu większego ciosu.

Epkę otwiera apokaliptyczne intro History Makers z udziałem Lorda Willina. Raper wrzucił kilka gangsterskich rymów do akompaniamentu rytmicznego beatu. Ten skuteczny wstęp od razu mnie kupił i wzbudził oczekiwanie na główne uderzenie. Po odgłosach aresztowania i wystrzałach z broni startuje Cancel Cop Culture. Zaczynający się od wypuszczonych gitar utwór już po kilku sekundach atakuje pełną mocą. Wydawnictwo utrzymuje się w najlepszych standardach brutalnego grania, słychać tu inspiracje debiutem Madball, francuskim Kickback czy jednymi z moich ulubionych kapel: Shockwave i xDISCIPLEx A.D.

Muszę przyznać, że długo nie słyszałem tak bezkompromisowego hardcore’u. Bezpośredniość idzie w parze z autentycznością, a moc nie znika ani na chwilę, przyczyniając się do butowania narządów słuchu. Niezmiernie odpowiada mi brak przymilania się odbiorcy i wciskania na siłę newschoolowych patentów – Ballkick chce być brzydki, niemodny i iść własną ścieżką, pod górę, nie zgadzając się na żadne kompromisy. Szanuję to podejście i jako fan będę załogę obserwował i ją dopingował, czekając na występy w Polsce oraz pełen krążek.

Artykuł BALLKICK – „History Makers” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.