Określenie „stonerpunk”, którym zespół opisuje swoją muzykę, jest dość trafny (najlepiej wpisują się w te ramy takie numery jak Blunt Force Karma czy Mouthbreathers Inc.), ale pamiętać trzeba, że zespół nie boi się także wręcz pop rockowej estetyki, kombinuje też w całkiem inną stronę – skandowana zwrotka Captain Cold One, która może przywodzić na myśl takie kapele jak Madball, sąsiaduje z bardzo przystępnym, melodyjnym refrenem. Z drugiej zaś strony Bokassa udowadnia, że sprawdza się też w bardziej rozbudowanych utworach – wieńczący płytę Immortal Space Pirate 2 to niemal prog/stoner, z momentami gitarowego uderzenia i instrumentalnego wyciszenia, oczywiście podany z przymrużeniem oka. Komu uśmiechnie się facjata na doomowy, tajemniczy, ciężki instrumentalny wstęp w postaci Brologue, może się zdziwić, gdy przyjdzie mu spotkać się z bardzo piosenkowym, radiowym, wybranym na singiel Vultures. No cóż, Crimson Riders wymaga od słuchacza pewnego dystansu i poszanowania dla stylistycznej plątaniny.

Crimson Riders to naprawdę niezła płyta w interesujący sposób miksująca różne rockowe i metalowe style. Wbrew temu, co piszą niektóre wpływowe media i co mówi sam Lars, nie jest to nowa jakość na scenie, albo też zjawisko szalenie oryginalne. Bokassa to solidny zespół, z dużym komercyjnym potencjałem (wspartym przez dobrą prasę), dla wielu fanów hałasu i szorstkości miejscami jednak zbyt gładki (głównie za sprawą produkcji), ale też ciekawymi, ewidentnie metalowymi riffami i skoczną, punkową energią. Rzecz z pewnością, obok której nie wypada przechodzić obojętnie.

Jeśli zaś wybieracie się na koncert Metalliki w Warszawie, to śmiało przychodźcie trochę wcześniej, by posłuchać sobie muzyków z Trondheim – oczywiście jeśli akustyka tego dnia pozwoli na wysłuchanie czegokolwiek, ale bądźmy dobrej myśli.

Artykuł BOKASSA – „Crimson Riders” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.