Grypa ta powstała w 2017 roku, by już po dwunastu miesiącach wypuścić na nasz świat debiut o nieskomplikowanej nazwie Demande à la Poussière. Album ten to przedstawienie oraz zaproszenie do szaleńczej muzyki spod znaku black metalu, sludge’u, doomu oraz post-metalu. Może połączenie to nie jest wyjątkowo wyszukane, ale to, co tworzą ci Francuzi, jest w swej mierze oryginalne. Fuzja tych gatunków znajdujących się na Demande à la Poussière jest dla mnie w pewien sposób odświeżająca.

Oczywiście, „odświeżający” to przymiotnik, który nijak nie opisuje muzyki tej grupy. Świeżą nazwać jej nie można. Raczej brudną, miażdżącą, ciężką. Najczęściej sunie powoli do przodu (Condamnes), wgniatając w podłogę. Jej dźwięki zatapiają słuchacza w szaleństwie i czarnej smole. Znikąd szukać ratunku, to brzmienie obezwładnia i hipnotyzuje (L’Univers).

Debiut ten od samego początku oczarował mnie swoją lirycznością. Dźwięki każdego instrumentu opowiadają jakąś historie, bez zbędnych przyśpieszeń lub zwalniaczy tempa. Wszystko jest wspaniale wyważone. Do tego można dodać szaleńcze, wręcz opętańcze wokale, osadzone w (a jakże) blacku, ale nie tylko.

W zależności od kompozycji, znajdziecie tu utwory zabarwione bardziej na czarno (np. Le Lendemain ), te o ciężkim charakterze sludge’u/doomu (L’Univers) oraz te bardziej post-metalowe (Etrangle). Francuzi, jak widać, nie boją się eksperymentów, co doprowadziło ich do stworzenia utworu bazującego na core-owym szkielecie, a jest nim Le Parfum des Cites Perdues. Dorzuciłbym do tego wszystkiego jeszcze jeden kawałek, który odstaje od reszty. Jest nim kończący album 360°. To ambientowo-noise’owy twór, oparty na przeróżnych samplach. W jego dźwiękach można się zatracić i oszaleć, w szczególności w aranżu perkusji.

Podsumowując: Demande à la Poussière to album, który trzeba kontemplować przez długi czas, by odkryć jego urok (przynajmniej tak było w moim wypadku) i wydaje mi się, że nie ma co tu jeszcze dodawać, gdyż ci z was, którzy zainteresowali się tym, co napisałem wyżej, sięgną po to dzieło. Mniej zainteresowana reszta pewnie nie dotrwała do tego akapitu. Nie widząc więc sensu dalszego mojego rozpisywania na temat tej płyty napiszę jeszcze – warto!

Artykuł DEMANDE À LA POUSSIÈRE – „Demande à la Poussière” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Skromny, ale z bardzo dużym potencjałem. Wielobarwne muzycznie kompozycje zawarte na Spectres prowadzą nas w rejony sludge/doom, post black metalu, a także nieco w kierunku stonera oraz ambientu. Mieszanka być może delikatnie wybuchowa, aczkolwiek zmiksowana w proporcjach idealnych. Z jednej strony brzmienie wydaje się oczywiste, z drugiej zaś co rusz zaskakuje ciekawymi rozwiązaniami.

In the Beginning po krótkim i niepozornym, ale za to bardzo klimatycznym wstępie, raczy nas potężnymi oraz galopującymi blastami, zimnymi niczym klimat północy. Instrumentarium opatrzone jest wybornym wokalem z pogranicza screamu/growlu. Sama końcówka zaś przenosi już słuchacza w nastrój kolejnego kawałka Denizens. Ten z kolei utrzymany w o wiele wolniejszym tempie od poprzednika, wypełniony po brzegi charczącymi, nisko strojonymi gitarowymi riffami, jest bardzo mocno zakorzeniony w sludge’owej stylistyce.

Kolejna kompozycja tytułowa na albumie, pomimo swojej agresji i porywczości, zdecydowanie podszyta jest stonerowym sznytem gitar. Nadaje to w pewien sposób nieco przebojowości, a jednocześnie kawałek nie traci przy tym na swojej mocy. Naprawdę chylę czoła przed udanym połączeniem z pozoru tak różnych klimatów w jednym numerze.

Moim faworytem pozostaje jednak Psychonauts, który w swej instrumentalnej formie zawiera tak wiele niepokojących emocji. Leniwie rozciągnięte i przesterowane brzmienie gitar opatrzone ambientową otoczką dźwiękową robi piorunujące wrażenie. Mniej więcej w połowie na dalszym planie wysuwa się perkusja, jednakże zdecydowanie pozostaje przytłumiona przez pozostałe instrumenty. Muzycy stopniowo budują napięcie, aby na koniec urzec przejmującą gitarową solówką. 

Spectres pomimo tak wielu różnorodnych połączeń stylistycznych, stanowi jedną spójną całość. Każdy z utworów ma swój niepowtarzalny charakter, co potęguje ciekawość słuchacza i sprawia, że chce się sięgać po album jeszcze, jeszcze i jeszcze. Wszystko po to, aby odkrywać coraz to nowe niuanse. Dodatkowo twórczość Bast wprowadza w niesamowity trans. Debiutem muzycy postawili sobie poprzeczkę naprawdę wysoko. Oby tylko na nadchodzącym długograju utrzymali wypracowany na Spectres poziom.

Artykuł BAST – „Spectres” (2014) pochodzi z serwisu KVLT.