Vingulmork powraca ze swoim najcięższym, najbardziej kreatywnym i ambitnym nagraniem do tej pory. Pełnowymiarowym albumem zrodzonym z gniewu i rozpaczy, fermentowanym w gorzkiej żółci złamanych marzeń i zimnej, gęstej krwi ran, które nigdy nie miały się zagoić – Barmhjertighetens Fallitt.

Barmhjertighetens Fallitt to album, w którym Vingulmork porusza się po cienkiej granicy między ostrzem melodii a ciężarem narracji, i robi to z precyzją, która rzadko bywa tak organiczna. Atmosfera przywołuje lodowate światło Storm of the Light’s Bane. Melodie płyną tu jak zimny, nieprzerwany nurt, nie tyle prowadząc utwór, co stapiając się z jego oddechem i rytmem. W konstrukcji kompozycji pobrzmiewa epickość Vreid. Szerokie, filmowe rozwinięcia otwierają przestrzeń niczym wysokogórska przełęcz, pozwalając riffom odbijać się od skalnych ścian i wybrzmiewać z naturalną, surową potęgą. Melodie splatają się w sposób, który nie rozmywa agresji, lecz nadaje jej formę bardziej świadomego, ujarzmionego żywiołu. Surowość albumu działa jak oczyszczający chłód, który uspokaja i porządkuje emocje. Ta muzyka nie szuka konfrontacji, a raczej buduje krajobraz, w którym mrok staje się przestrzenią do swobodnego oddechu, a nie ciężarem do udźwignięcia.

Rozpoczynający album Ørkesløs, podobnie jak następujący po nim Det Vi Lot Bestå, uderzają z impetem, natychmiast budzącym czujność. To wejście jest surowe, bezpośrednie, niemal instynktowne. Dokładnie takie, jakie powinno być otwarcie materiału aspirującego do czegoś więcej niż kolejnej pozycji w katalogu gatunku. Jednak im dalej wchodzimy w album, tym wyraźniej pojawia się to, czego obawiałem się po tak efektownym starcie. Utwory zaczynają męczyć. Kompozycje, początkowo pełne energii i obietnicy, zaczynają krążyć wokół tych samych rozwiązań, powtarzać własne gesty, jakby z każdym kolejnym numerem traciły oddech. Intensywność, która na początku czaruje, z czasem zaczyna zjadać własny ogon, a zamiast narastającej dramaturgii pojawia się wrażenie stagnacji. Szkoda, bo potencjał jest tu ewidentny. Widać go w brzmieniu, w pomysłach, w pierwszych minutach albumu. Brakuje jedynie konsekwencji, która pozwoliłaby temu materiałowi naprawdę wybrzmieć i udźwignąć ciężar własnych ambicji.

Ostatecznie Vingulmork jawią się jako zespół, który potrafi kreślić sugestywne, mroźne pejzaże dźwiękowe, choć niekiedy zbyt gładkie, by naprawdę zatrzymać słuchacza w bezruchu. Ich muzyczna ścieżka, oparta na melodyjnym, chłodnym riffie i umiarkowanej dramaturgii, wydaje się bezpieczna, lecz niepozbawiona obietnicy. To droga przypominająca wąską, kamienistą grań prowadzącą przez północne pustkowia. Z jednej strony stabilna i sprawdzona, z drugiej wymagająca odwagi, by nie popaść w przewidywalność, która tak łatwo osiada na barkach zespołów poruszających się w podobnej estetyce. Jeśli Vingulmork zdecydują się tę ścieżkę poszerzyć, nadać jej większą głębię, odważniejsze kontrasty, bardziej niepokojące zwroty, mogą jeszcze wykuć własny, rozpoznawalny znak w krajobrazie melodyjnego black metalu. Na razie pozostaje życzyć im, by nie zatrzymali się w pół drogi, bo w ich brzmieniu drzemie iskra, która przy odpowiednim podmuchu może rozgorzeć pełnym, surowym blaskiem.

Artykuł VINGULMORK – „Barmhjerighetens Fallitt” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Panowie grają mocno przyczerniony thrash, zalatujący siarką i lepki od smoły. Aż chce się do tego potupać kopytem i wywijać ogonem, a i piwo przy takim niezobowiązującym graniu jakoś lepiej smakuje.

Otwierający wydawnictwo utwór tytułowy to petarda utrzymana w najlepszych tradycjach gatunku. Szybkie, poszarpane riffy, galopująca perkusja, melodyjne solo przechodzące w ciężkie zwolnienie, ostatni zestaw „zwrotka + refren” i przechodzimy do następnego dania. Tym jest aż nazbyt wyraźnie inspirowany wczesnymi dokonaniami Slayer Offering, który nie jest złym utworem, ale nie wybija się ponad średnią. Tuż za nim czai się jednak jeden z najlepszych kawałków na tym albumie  Deathstrike. W tym utworze południowcy z Demiser kłaniają się w pas dziedzictwu Motorhead z takim entuzjazmem, jakby byli pierwszym w historii zespołem, który wpadł na pomysł zagrania jak Lemmy i spółka, ale bardziej „mrocznie”!

Warto zaznaczyć, że pomimo sztywnego trzymania się określonej stylistyki, album nie jest nudny – wręcz przeciwnie. Każdy z utworów ma w sobie coś charakterystycznego i ogromny koncertowy potencjał, zwłaszcza wieńczący album Warfuck Demon Lust, który oddaje też specyficzne dla gatunku poczucie humoru, którego nie brakuje na tej płycie. Jednym z niewielu słabych punktów są tu wokale. Nie wiem czy to kwestia miksu, czy ograniczeń wokalisty, ale chwilami, szczególnie w bardziej melodyjnych momentach, są nieco zbyt monotonne i brakuje w nich ekspresji.

Jak łatwo się domyślić, po ilości muzycznych porównań, nie jest to bynajmniej album oryginalny czy wizjonerski. Wpływy wczesnych dokonań Celtic Frost, Bathory czy Venom są bardzo wyraźnie słyszalne. Nie mamy tu jednak do czynienia z tępym odtwórstwem tak ostatnimi czasy rozplenionym na heavy i thrash metalowym poletku. Through the Gate Eternal nie jest dziełem festyniarskiej grupy rekonstrukcyjnej. Czuć tutaj szczerą pasję połączoną z nieprzeciętnym talentem. A że nie odkrywają nieznanych lądów? Cóż, nie każde dzieło musi być oryginalne – czasami żeby stworzyć coś wybitnego, trzeba tylko umiejętnie poruszać się w ramach konwencji.

Artykuł DEMISER – „Through The Gate Eternal” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Oba zespoły dzieli pół świata, ale łączy uwielbienie dla starego, obskurnego metalu i pełne oddanie sprawie, jeśli chodzi o intensywność przekazu. Impure Spirits Of Destruction zawiera po trzy utwory od obu grup, w tym po jednym, który jest intrem do zasadniczej części. Zakorzenione w symfonice Intro od Empheris zwiastuje złowieszczą nawałnicę brutalnych dźwięków, gotowych zmieść z powierzchni ziemi wszystko, co napotka na swej drodze. I rzeczywiście – warszawiacy poruszają się w rozbujanej, wybuchowej miksturze black i thrash metalu, mającej swe korzenie w twórczości Venom, Bathory czy Hellhammer. Dodają do tego trochę speedu, odrobinę melodii i garść solówek, przenoszących klimatem w lata 80. Kompozycyjnie obu utworom blisko do takich grup jak Desaster czy Destroyer 666, ale brzmieniowo mamy do czynienia z totalnym oldschool’em.

Podobnie, choć bardziej złowieszczo wita nas Death Invoker. Peruwiańczycy brzmią jeszcze bardziej prymitywnie i hołdują tej samej stylistyce, co Empheris, choć w specyficznej, południowoamerykańskiej odsłonie. Ich muzyce bliżej do wyziewów Blasphemy, wściekłości pierwszej płyty Sarcofago, a w najbardziej rozszalałych momentach zbliżają się do black metalowego opętania wczesnego Beherit. W obu utworach słychać wszystko, co stanowi sól tego typu grania – szalone tempa, wokal z grobu, mieszankę riffów, którzy wszyscy znają na wylot. Czuć w tym odrobinę jedynego w swoim rodzaju latynoskiego szału, ale grobowe brzmienie i wyraźna intensywność muzyki kojarzy się z nieokrzesaniem sceny australijskiej.

Krótko, mocno, intensywnie, prosto w twarz. Tak jak powinno być. Wszystko się zgadza. Z drugiej strony, takich albumów jest na świecie na pęczki. Niemniej dla maniaków starej, pierwotnej, metalowej brutalności Impure Spirits Of Destruction będzie wodą na młyn.

Artykuł EMPHERIS/DEATH INVOKER – „Impure Spirits Of Destruction” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Teksty zostały napisane w języku angielskim i francuskim a ich tematyka dotyczy takich dziedzin, jak sztuczna inteligencja, samorealizacja, psychologia społeczna, realizm filozoficzny i zorganizowane religie, inspirowane tekstami francuskiego poety Antonin’iego Artaud’a i włoskiego Filippo Tommaso Marinetti.

Materiał na płytę Shift był nagrywany w 777 Studio. Nad miksami pracował Francis Perron (Radicart Studio), zaś masteringu dokonał Yannick St-Amand (Northern Studio).

Tracklista:

1. Sapient Artificial Super Intelligence
2. In Hoc Signo Vinces
3. Désublimation Répressive
4. Le Front Réaliste
5. Rational Enemy
6. New Futurists

źródło: http://bravewords.com/
zdjęcie: https://thesyre.bandcamp.com/

Artykuł Po 11 latach powraca kanadyjski projekt Thesyre pochodzi z serwisu KVLT.

Ukazał się nakładem Godz ov War Productions, a liczby jego to dziesięć i trzydzieści siedem: odpowiednio ilość numerów i minut trwania. Jeżeli na lokalnej scenie uchował się jeszcze ktoś, kto Warfist nie zna (w co nie wierzę, niemniej hipotetycznie tak załóżmy) wypada poinformować, że chłopaki grają wyczerniony thrash metal.

Akurat w wypadku Grünberger wyczerniony dość delikatnie. Wydaje mi się, że nacisk na thrash jest jeszcze mocniejszy niż poprzednio. Przy okazji można uspokoić tych zmieszanych designem okładki i użytą czcionką: dalej jest z jajem, z jadem, po prostu metalowo. Plebiscyt agresywnych riffów nie ustąpił wymuszonej progresji, a prostota przekazu nie odeszła w cień na rzecz awangardowości. Innymi słowy, Warfist nawet nie próbuje wnieść w gatunek nic nowego, tylko bierze najlepsze elementy i z ich pomocą sieje pożogę.

I może nawet bym się przyczepił do tego, że było, że wtórne, że ile można i tym podobnych pierdół, gdyby te granie nie było tak bardzo szczere i niewymuszone. Grünberger jest wypakowany przebojami, których słuchanie jest czystą frajdą. Niezależnie, czy muzycy prześcigają się nawzajem, czy zachęcają słuchaczy do wszelakiej aktywności (nie tylko na żywo, moc wylewa się także z CDka), czy też robią wielki zamęt, bawiłem się kapitalnie. Niejako (a może i całkowicie zamierzenie, któż to wie) przy okazji Warfist przekuwa też ewentualną wadę w dużą zaletę. Używając prostych i oklepanych w swojej niszy riffów, robi z nich natychmiast wcinające się w pamięć piosenki. Wystarczą mi pierwsze nutki i już wiem, że słucham Slay, Swive and Devour, Death by the Cleansing Fire czy tytułowego Grünberger (Drinking with the Devil). Większość tekstów pewnie mógłbym też wyryczeć w razie potrzeby pod sceną, tym bardziej że dużo fragmentów wręcz do tego zachęca.

Słuchanie nowego Warfist to czysta radocha. Nie wiem, czy podpisałbym się pod hasłem promującym trzeci longplay, a sam nacisk na koncepcyjność albumu jest może nieco przesadzony (jasne, to miły smaczek, ale na pewno nie oś, wokół której kręcą się dźwięki), niemniej to i tak bardzo dobry i przyjemny kawał metalu. Godny polecenia każdemu, nie tylko lokalsom.

Warfist na Facebooku

Artykuł WARFIST – „Grünberger” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Artysta wyraża się w pięciu utworach, które razem składają się na dwadzieścia minut szaleńczej jazdy, której inspiracji należy szukać u podstaw wymienionych wcześniej gatunków. Czerpać z klasyków rzeczą normalną jest, lecz gdy muzycy nie dorzucają czegoś od siebie, to, prawdę mówiąc, po co sięgać po ich twórczość? Demon Bell nie dość, że nie wnosi zbyt wiele oryginalności i nowatorstwa, to jeszcze powtarza sam siebie niczym czkawka. Znów – grać w kółko to samo również rzeczą normalną jest. Z tym, że połączenie braku innowacji z powtarzaniem się nie przynosi niczego nadzwyczajnego. Tak właśnie rzecz ma się z Evoked & Menacing, następcą Steel Sorcery, a gdyby zestawić te dwa dema razem, dałoby się powiedzieć, że są niczym dwa identyczne filary, na których swoją stylistykę oparł A. Cutthroat – agresja gitar, ciężka metalowa artyleria, która nie zwalnia ani na chwilę, motywy oparte na prostej, acz mocnej rytmice i głębia wokalu na szczycie. Nic nad wyraz skomplikowanego, ale w prostocie jest siła zaklęta.

Odstawmy narzekanie na bok, bowiem Evoked & Menacing wcale nie jest złym materiałem. Zawsze starałem się wyartykułować mój podziw dla jednoosobowych projektów muzycznych, których twórczość z reguły jest bardzo stabilna. Co najważniejsze, gdy jeden człowiek odpowiedzialny jest za wszystkie instrumenty, jedyne, z czym musi walczyć to własna głowa pełna pomysłów. Nie ma mowy o kłótniach w zespole, rozpadach, wyrzucaniu członków. Można uznać te czynniki za pozytywy prawdziwie solowej twórczości. Absolutna wolność w kreowaniu osobistego świata muzycznego musi być czymś prawdziwie wyzwalającym z oków.

Czy zatem zarzucanie powtarzalności w przypadku Demon Bell jest uzasadnione? Do diabła z tym. Fani klasycznego brzmienia szarpidrutów z Venom i przedstawicieli teutońskiej szkoły thrashu, z naciskiem na Sodom, powinni bez dwóch zdań zapoznać się z krótkim, dwudziestominutowym ciosem z Włoch. Tu nawet okładka silnie stylizowana jest na grafiki z lat osiemdziesiątych. Odkładając Evoked & Menacing na półkę mam wątpliwości, czy kiedyś wrócę do tej płyty, ale jeśli kiedyś w przyszłości przyjdzie mi natknąć się na nową twórczość A. Cutthroata, to z miłą chęcią się z nią zapoznam. Nawet, gdyby znów miała być powieleniem utartych schematów.

Artykuł DEMON BELL – „Evoked & Menacing” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Cobra wchodzi w swój materiał bardzo mocno i agresywnie utworem Unidos Para la Guerra, które atakuje ostrymi gitarami już po kilkusekundowym intro, opartym na dźwiękach wybuchających bomb. Rzeczywiście można powiedzieć, że utwory na Sin Dominio Del Tiempo spadają niczym bomby. Ta mieszanka wybuchowa, oparta na klasycznych motywach thrash metalu, dorzuca do pieca pierwiastek black metalu, który przede wszystkim objawia się w bluźnierczym wokalu. Gardłowy zespołu w każdym z ośmiu numerów sięga po charczący growl, który budzi skojarzenia ze starą szkołą norweskiego czarnego metalu. Instrumentalnie jednak mamy do czynienia z thrashem w najlepszej jego postaci. Gitarowe riffy i przejścia zawarte na tym albumie w dużym stopniu przypominają klasyczne krążki Kreatora. Weźmy chociażby drugi na płycie numer Metal legion, który musiał być silnie inspirowany erą Pleasure to Kill, podobnie jak zamykający wszystko De Cara el Fin.

Kolumbijczycy nie poprzestają jednak na powielaniu znanych treści, gdyż w swoich utworach potrafią eksperymentować z wolniejszymi wstawkami opartymi na tradycji heavy metalowej. Takie właśnie są Hacia el Silencio Eterno, a także Sangre y Honor – kawałki nie tak szybkie jak pozostałe kompozycje Cobry, silniej zakorzenione właśnie w stylistyce heavy. Na osobną uwagę zasługuje tytułowa kompozycja, która na początku buduje atmosferę melodyjną „dyskusją” basu i gitary, wspartych potężnymi uderzeniami bębnów, by następnie przejść w poetycką solówkę, która następnie ustępuje miejsca kolejnemu przejściu, po czym na pierwszy plan wysuwa się ciężka artyleria ciętych riffów i agresywnego wokalu. Sin Dominio Del Tiempo można uznać za najbardziej złożony i ciekawie wyprodukowany numer z płyty o tym samym tytule. Cały krążek nie jest zatem jednolity, dzięki czemu otrzymujemy przegląd umiejętności kolumbijskiego tria, które wyraźnie dobrze czuje się w swoim własnym muzycznym świecie.

Albumowi można zarzucić brak zaskakujących motywów, czegoś, co kazałoby zbierać szczękę z podłogi. Niemniej jednak Cobra jest bardzo dobra. Warto zapoznać się z tym krążkiem, tym bardziej, że w całości jest zaśpiewany po hiszpańsku, co jest dobrą odskocznią od thrashu w języku angielskim. Płyta ma moc i jest dość ciekawą propozycją dla oldschoolowych thrasherów. Dacie się pokąsać temu południowoamerykańskiemu wężowi?

Artykuł COBRA – „Sin Dominio Del Tiempo” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Niespełna dwadzieścia cztery minuty. Osiem utworów. Szybka matematyka – średnio po trzy minuty na kawałek. Oczekiwania wobec krążka są zatem następujące: musi być szybko, mocno i bezkompromisowo. Mówisz i masz. Bunker 66 wymierza osiem celnych ciosów prosto w szczękę, która opada w zachwycie, a prąd wypływający z bluźnierczych dźwięków gitar elektryzuje nogi, które same chodzą pod blatem biurka. Z każdym kawałkiem Włosi powodują, że mam problem z pohamowaniem swych rządz, które ucieleśniają się machaniem głowy w rytm muzyki. Jeśli uważacie stary dobry Venom za swoich faworytów, to nie powinniście przechodzić obojętnie obok tego albumu. Od pierwszych taktów muzycy ukazują swoje thrashowe zacięcie, które opiera się na tym świetnym punkowym biciu, przybliżając Słuchacza ku Rogatemu. Nie oczekujcie po Chained Down In Dirt wymyślnych pasaży, zaskakujących zmian tempa, pięknych wokaliz i wszechobecnego ładu. Wszechobecna prostota ogarnęła tę płytę, ale w tym wypadku jest ona kluczem do sukcesu grupy. Brudne brzmienie gitar, które wypluwają szybkie i jadowite riffy, to istna retrospekcja ku metalowi z początku lat osiemdziesiątych. Perkusja wybija klasyczne rytmy, a wtórujący jej bas nadaje tej sekcji ostrej dźwięczności. Wokal to istna synteza Lemmy’ego i Cronosa. Momentami całość przypomina też dokonania grupy Hellhammer, a nawet wędruje czasami szlakiem wyznaczonym przez Darkthrone. Koniec końców Bunker 66 nieugięcie trzyma się prostoty formy. Raz po raz pojawia się ciekawe solo, jak przykładowo w wejściu do Satan’s Countess czy też rewelacyjnej wstawce w Power Of The Black Torch. Kurczę, ten krążek naprawdę daje radę!

Czy warto sięgnąć po Bunker 66? Pewnie, że tak. Są oczywiście jakieś drobnostki, które osobiście mniej pasują mi w odniesieniu do całości płyty, ale po zakończeniu tej niespełna półgodzinnej przebieżki aż chce się jeszcze raz wcisnąć play. I tak, ta muzyka jest przeznaczeniem członków sycylijskiego trio. Czekam na więcej.

Artykuł BUNKER 66 – „Chained Down In Dirt” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Jest to metal dodajmy najczystszej próby, książkowa definicja tego gatunku stworzona już w latach osiemdziesiątych. Jakie zespoły członkowie Warfist kochają najmocniej, słychać już od pierwszej sekundy, ale gdyby ktoś miał mimo wszystko wątpliwości, wystarczy rzut oka na tekst utworu tytułowego:

Coming from hell where BLACK SABBATH is held
With VENOM dripping from our iron swords
ANGEL WITCH sent out her RAVEN to guide us
The ONSLAUGHT starts get ready to die

W dalszej części znajdziemy oczywiście nazwy i innych klasyków. Dodatkowo niektóre fragmenty tego albumu brzmią niemal jak cytaty. Najlepszym przykładem będzie Tribe of Lebus – zaczyna się riffem o którym można napisać 100% Slayera w Slayerze, a od 27 sekundy mamy do czynienia z czymś, co momentalnie nasuwa skojarzenia z Flag Of Hate Kreatora. Necrovenom z kolei brzmi tak, jakby naprawdę na gitarze zasuwał tam Mantas. Nie stawiam tu oczywiście zarzutów o brak oryginalności, lecz podkreślam miłość do oldskulowego metalu, jaka bije z tego albumu.

Urzekająca prostota, surowość i energia momentalnie powodują odkręcenie volume na maksa. Czuć, że te żrące dźwięki będą nieźle kopały po ryju w czasie koncertów. Duża w tym także zasługa tego, że Metal to the Bone to nie tylko materiał brudny i obskurny, ale także przebojowy. Może nie każdy utwór to murowany hit, ale takie numery jak Pestilent Plague, Tribe Of Lebus, Breed of War czy tytułowy, szybko wchodzą do głowy.

Na koniec wspomnę także, że kocham fantastyczną okładkę, jaka zdobi tą płytę. Zakup koszulki jest oczywiście obowiązkowy, ale gdyby tak jeszcze były plakaty, takie przynajmniej 90cm x 90cm, hehe.

Artykuł WARFIST – „Metal To The Bone” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Międzypaństwową kolaborację sygnowaną logami Godz Ov War i Mythrone Promotion rozpoczynają reprezentanci Skandynawii. Turbocharged, bo właśnie o nich mowa, serwuje nam utwór o klasycznej konstrukcji dla tego gatunku. Rzężąca gitara świdruje główny motyw kawałka i świetnie pasuje do wokalu Rippera, który momentami brzmi jak głównodowodzący Vadera. Ogólnie cała kompozycja Bloodlettingg przywodzi na myśl bardziej thrashową odsłonę olsztyńskiego imperatora. Death metalu tutaj nie za wiele, ale to chyba dobrze bo thrash punk wychodzi im naprawdę zacnie. Solo Olda również fajnie wbudowuje się w tę metalową gonitwę. Jedyne do czego się mogę przyczepić to nieco słabe brzmienie bębnów. Brakuje mi tutaj bardziej tłustego, a mniej syntetycznego dźwięku perkusji która winna zabijać swoim ciężarem. Drugim utworem jest PanzerFaustian Enlightenment. Krakusy z Ragehammer już na swoim debiucie udowodnili, że ten rok należy do nich jeżeli chodzi o rodzimy thrash metal. Na splicie prezentują dokładnie tę samą szkołę – zespół od początku utworu nie bierze jeńców i gna w sam środek  brutalnego tornada. Panowie bez nawet chwili zająknięcia udowadniają kto na tym wydawnictwie gra pierwsze skrzypce i pełni rolę gospodarza. Myślę, że każdy kolejny materiał wychodzący od tej hordy będzie można śmiało opatrzyć znakiem jakości Q.

Mimo, że szala zwycięstwa przechyla się w stronę naszej reprezentacji to w ostatecznym rozrachunku ogłaszam remis. Obie formacje zaprezentowały naprawdę dobrze numery, które skutecznie pozwalają na zapętlenie tego krótkiego splitu na dłuższy czas. Tym którzy oczekują mocnego, ordynarnego i bezkompromisowego łojenia, Enlightenment Bloodletting można polecić w ciemno. Niejeden maniak wulgarnego thrash metalu będzie zacierał swoje brudne łapska w trakcie słuchania, a kopytami będzie wybijał ten obłąkańczy rytm.

Artykuł RAGEHAMMER/TURBOCHARGED – „Enlightenment By Bloodletting” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.