​Obecnie zespół poszukuje drugiego gitarzysty oraz basisty.

Artykuł Śląski HÄXAN wydał EPkę „Jad Szatana” pochodzi z serwisu KVLT.

Trio to gra muzykę z pogranicza thrash metalu i oldschoolowego blacku. Nie czarujmy się, obydwa te gatunki są już bardzo mocno wyeksploatowane, zarówno osobno, jak i w rozmaitych konfiguracjach. Trudno zatem oczekiwać od zespołu pokroju Gravewitch albumu, który by do muzyki wnosił coś odkrywczego. Wręcz przeciwnie. Oczekiwać należy za to solidności

, zachowania oldschoolowego klimatu oraz grania ze szczerą pasją do rock’n’rolla. Szczególnie tego ostatniego zdecydowanie nie można Amerykanom odmówić.

Brzmienie drugiego krążka Gravewitch przepełnione jest blackmetalowym, momentami wręcz piwnicznym necrosoundem. Spod niego wyłaniają się thrashowe riffy bombardujące uszy słuchacza niczym nowoczesny karabin maszynowy (no, może nie jest to Sodom czy Slayer, ale jest dobrze). Nie sposób tu nie wspomnieć o czysto punkowej energii, która na tego typu wydawnictwach jest elementem niemal obowiązkowym. Na krążku znajdziemy też sporo z punkowo-motörheadowych klimatów, dodających tej muzyce odpowiedniego luzu, który słychać nawet w posępnym riffie Ritual Reanimation. Na szczęście dzięki temu, mimo sporej ilości odwołań do norweskiej fali black metalu, nie ma tu przerostu formy nad treścią. Co więcej, trafiają się momenty wyraźnie pokazujące, że twórczość Amerykanów potrafi być nawet na swój sposób dosyć melodyjna (Damnable Evil czy White City Devil). Mamy tu też delikatne puszczenie oczka w stronę fanów klasycznego heavy w postaci Atmosferic Alternations (oczywiście tylko we wstępie, bo potem utwór ten zmienia się w typowy przepełniony chłodem blackmetalowy hymn).

Gravewitch jest albumem wypełnionym brudem oraz mimo całkiem solidnej produkcji, piwnicznym klimatem. To jedna z tych płyt, przy których pomimo całej mrocznej otoczki, ręka sama sięga po kolejne zimne piwo. Fakt, że wszystko tu jest oparte na przetartych schematach, w tym przypadku jest zaletą. Kapele, które na tym konkretnym poletku próbują wymyślić koło na nowo, zazwyczaj tylko na tym tracą. Jeżeli kochacie Desaster, Nokturnal czy Destroyer 666, to drugi album Gravewitch jest płytą dla Was. O ile oczywiście nie zrazi Was okładka.

Artykuł GRAVEWITCH – „Gravewitch” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Gdy powstawały pierwsze utwory w historii zespołu, nie mieliśmy jeszcze do czynienia z nurtem zwanym thrash/black metal. Nocturnal Breed obok na przykład Aura Noir stworzył ten jakże zajebisty odłam w metalu, stając się jego podziemną ikoną i zyskując zaufanie maniax na zawsze. Koniunktura bywała różna, ale muzycy przez lata grali swoje, gardząc kompromisami i wygładzonymi produkcjami. Wszystko to doprowadziło, że po 25 latach dorobili się wydawnictwa, które duże zespoły mogłyby nazwać „the best of…” (tfu), a w tym przypadku użyłbym bardziej określenia „the worst of..”. Pierwszy dysk to przekrojowy zbiór przedstawicieli wszystkich płyt thrasherów wybranych przez fanów zespołu. Daje to dosyć długi, ale nienudzący się krążek, zapełniony nośnymi, dynamicznymi metalowymi hitami. Nowy mastering wykonany dla całości sprawił, że utworów nagranych w różnych latach słucha się bez uczucia przesadnej niespójności brzmieniowej, co jest dużym atutem. Skłamałbym, gdybym napisał, że znałem wcześniej każdą z kompozycji i słucha mi się dysku numer jeden dzięki temu dobrze. Kompozycje bardziej znane, wymieszane z tymi dla mnie świeżymi, dają uczucie czegoś nowego i album wszedł mi bez problemu. Nie będę też ukrywał, że najlepsze kompozycje moim zdaniem napisane zostały na No Retreat… No Surrender i to one nadal najlepiej mnie bujają, ale reszta nie odstaje i godnie reprezentuje historię kapeli.

Przejdę teraz do dysku numer dwa. Jest on tym, co powinno skłonić maniaków kapeli do zakupu kompilacji. Na tym dysku zespół zamieścił kilkanaście kompozycji odkopanych z archiwum, dodając jednocześnie demówkę z 2021 roku, i ludzie, zaprawdę powiadam Wam – jest to zestaw morderczy. Odpady i nowe utwory w wersjach demo brzmią praktycznie jak inny band i zaskoczyły mnie niezmiernie. Nocturnal Breed do tej pory nigdy nie zabrzmiał tak bezkompromisowo, podziemnie, syfiasto i (uwaga) przebojowo. Demówkowe brzmienie zbliżyło band do legend typu Bathory, Venom czy nawet Motörhead i ja się w tej wersji zakochałem. Słuchając większości kompozycji z dysku, czuję jakbym miał do czynienia z materiałem nagrywanym w piwnicy na wielośladzie na początku lat 80. i jest to moim zdaniem sztuka, jaka nikomu nie udała się w takim stopniu, co Nocturanl Breed. Mrok, ciemność, smoła, ćwieki, metal!

Artykuł NOCTURNAL BREED – „Face Your Aggressor – 25 Years in the Bunker” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Cavalera Conspiracy

Artykuł Cavalera Conspiracy, Incite – Krakow (28.11.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Bowiem już 13 i 14 stycznia odbędą się dwa koncerty organizowane przez Metalowy Początek Roku. 

Repertuar będzie zróżnicowany: od hardcore’a, poprzez thrashowy łomot, aż po blackowe wyziewy z piekła rodem!

BOAT CITY ONSLAUGHT  

13.01.2023, Łódź, Klub Wooltura (wydarzenie)

Bramka: 18:00

Start: 19:00

Bilety: 50 PLN (gotówka/blik na bramce)

Zagrają dla Was:

– Chainsword (old school death metal)

– Gallower (black/thrash)

– Deathinition (thrash metal)

– Species (technical thrash)

– Boneharm (hardcore/crust)

METALOWY POCZĄTEK ROKU Vol. IX

14.01.2023 – Bydgoszcz, Klub Wiatrakowa (wydarzenie)

Bramka: 18:00

Start: 19:00

Bilety: 50 PLN (gotówka/blik na bramce)

Zagrają dla Was:

– Chainsword (old school death metal)

– Deathinition (thrash metal)

– Tassack (thrash metal)

– Species (technical thrash)

– Boneharm (hardcore/crust)

Artykuł Koncerty BOAT CITY ONSLAUGHT oraz METALOWY POCZĄTEK ROKU IX pochodzi z serwisu KVLT.

Kilka słów o albumie:

Po tym, jak dali nam przedsmak tego, co przyniosła ich oszałamiająca EPka – „Plague Hymns”, Sarcoptes przedstawiają długo oczekiwany pełny album, który ma wszystko, co obiecali, a nawet więcej. Do perfekcji opanowali sztukę pisania prawie 15-minutowych epickich piosenek, które są nieskazitelną mieszanką black i thrash metalu z nastrojowymi bitami dla dalszego podkreślenia i przeplatali je krótszymi na tym albumie. Każda z piosenek opowiada o połączonej serii historycznych tragedii w porządku chronologicznym i jest tutaj doskonale przemyślana i wyrażona, od wydarzeń z I wojny światowej po wojnę w Wietnamie. To intensywny, zrównoważony i wciągający album, który przykuwa uwagę nieustannie zmieniającymi się wzorami i strukturami oraz wyróżnia się stylem robienia własnych rzeczy. Jeśli lubisz szybki, dynamiczny, inspirowany thrashem black metal z talentem do opowiadania historii, zdecydowanie potrzebujesz tego w swojej kolekcji.

Wcześniej kapela zaprezentowała numery Dead Silence i Spanish Flu.

Tracklista:
1. The Trenches
2. Spanish Flu
3. Dead Silence
4. Tet
5. Massacre at My Lai

Artykuł Nowy kawałek zespołu SARCOPTES pochodzi z serwisu KVLT.

Szósty longplay Deströyera 666 wzbudza w słuchaczach dość skrajne emocje właściwie od momentu, gdy został udostępniony przez zespół w sieci. Pierwszym utworem, którym zespół podzielił się z fanami, był krótki i dynamiczny Guillotine, na który wylano wiadro pomyj za jego rażąco lakoniczny i jednocześnie niezbyt kreatywny refren, w którym wiecznie zadziorny i lubiący kontrowersje KK Warslut krzyczy „What the hell happened to my country?”. Warslut często miewał lepsze i gorsze momenty w swoich tekstowych wojażach, jednak tutaj – mówiąc łagodnie – znów nie zachwycił. Kogo obchodzą jednak teksty zespołu grającego taką muzykę, jak Panowie z D666? Cóż, na przykład mnie. Na szczęście Guillotine to jeden z niewielu przykładów tak banalnej i leniwej liryki na tej płycie.

Wróćmy do muzyki. Słuchając Never Surrender można odnieść wrażenie, że D666 kontynuują drogę, którą obrali, wydając Wildfire, momentami zataczając koło i drepcząc dokładnie tymi samymi śladami. Albumy te są do siebie podobne, ale Wildfire nawet dzisiaj brzmi świeżo, a szósty album Australijczyków już niestety nie. Zespół jeszcze bardziej uprościł strukturę swoich utworów, przez co brakuje w nich nieprzewidywalności, która definiowała jego dokonania z pierwszych trzech płyt. Na domiar złego produkcja i mix nie są mocną stroną tej płyty – są zbyt czyste i sterylne, a co jak co – takie brzmienie do Deströyer 666 ani nie pasuje, ani nie jest zgodne z dumnie głoszonym przez nich od samego początku działalności credo.

Never Surrender nie jest płytą całkiem złą, ale dla mnie – wieloletniego fana – trochę rozczarowującą i niezbyt zapadającą w pamięć. Na pewno spodoba się rock ‘n’ rollowa energia, którą Australijczycy wciąż w sobie mają i dobitnie eksponują, np. na świetnym kawałku tytułowym, singlowym Guillotine czy też melodyjnym i wpadającym w ucho Grave Raiders. Mocnymi punktami tego albumu są również Mirror’s Edge ze swoim atmosferycznym finałem, a także nawiązujący riffingiem do starszych płyt Savage Rights.  Muzycy Deströyera idą w prostotę i nie można ich za to winić, ale brakuje tu tej innowacyjnej świeżości, która parę lat wstecz przyświecała świetnie odebranemu Wildfire.

Never Surrender jest płytą przeciętną jak na wysokie standardy, do których przyzwyczaiła nas australijska grupa. Z pewnością nie jest to album, który poleciłbym na start komuś nieznającemu twórczości ekipy Warsluta. Jest tu parę ciekawych kawałków, do których będę wracać, jednak do całości płyty – pewnie nieczęsto. Koniec końców, D666 nie stracili swojej dzikiej energii, jednak chyba brakuje im inspiracji. Dodatkowy punkt trochę na zachętę: najlepsze utwory z tego wydawnictwa będą świetnie wypadać na żywo – tego jestem pewien!

Artykuł DESTRÖYER 666 – „Never Surrender” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Poprzednią pozycją w dyskografii zespołu Black Beast jest debiutancki album Nocturnal Bloodlust z 2019 roku.

Tracklista:
01. Intro
02. Black Magic and Witchcraft
03. Fullmoon
04. Sadistic Act in Demonic Lust
05. Four Days in Paradise of Fornication
06. Depths of Damnation
07. Kuoleman Kylmästä Kosketuksesta
08. Night of the Arctic Darkness
09. I am He
10. Summon the Angels
11. Hymn of the Freezing Wind

Artykuł Odsłuch nowego albumu fińskiej formacji BLACK BEAST pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół komentuje:

Powracamy po 7 latach ciszy by zaoferować wam kolejną dawkę chaosu i hałasu. Od 1996 raz po raz staczamy się w otchłań absurdalnego teatru okrucieństwa, deprawacji i mroku, pijąc krew z czaszek i obgryzając kości dawnych bogów. Mamy nadzieję, że zawiedziemy was po raz kolejny.

Materiał nagrano w Wieloślad Studio. Za konsolą zasiadł Haldor Grunberg. Miks i mastering płyty odbył się pod okiem Haldora Grunberga i Inferno. Okładkę zaprojektował Durda.

Tracklista:
01. Sound of Crushed Skull / Intro
02. War Metal Haiku
03. Alle Gegen Alle
04. Poison Chalice
05. Zdychaj K**** Nazareńska
06. All-consuming Hate
07. Circle of Bayonets
08. Hostile Declaration
09. Master Knife Sacrifice
10. Like Flies on Scum
11. Rune of Destruction
12. White Madness
13. Trails of Blood
14. Kaźń

Artykuł WITCHMASTER – odsłuch albumu Kaźń pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół komentuje:

Powracamy po 7 latach ciszy by zaoferować wam kolejną dawkę chaosu i hałasu. Od 1996 raz po raz staczamy się w otchłań absurdalnego teatru okrucieństwa, deprawacji i mroku, pijąc krew z czaszek i obgryzając kości dawnych bogów. Mamy nadzieję, że zawiedziemy was po raz kolejny.

Materiał nagrano w Wieloślad Studio. Za konsolą zasiadł Haldor Grunberg. Miks i mastering płyty odbył się pod okiem Haldora Grunberga i Inferno. Okładkę zaprojektował Durda.

Wcześniej kapela udostępniła klip do numeru Kaźń.

Tracklista:
01. Sound of Crushed Skull / Intro
02. War Metal Haiku
03. Alle Gegen Alle
04. Poison Chalice
05. Zdychaj K**** Nazareńska
06. All-consuming Hate
07. Circle of Bayonets
08. Hostile Declaration
09. Master Knife Sacrifice
10. Like Flies on Scum
11. Rune of Destruction
12. White Madness
13. Trails of Blood
14. Kaźń

Artykuł Nowy kawałek formacji WITCHMASTER pochodzi z serwisu KVLT.