06.03.2026 – Warszawa, Proxima (wydarzenie)
07.03.2026 – Kraków, Hype Park (wydarzenie)

Bilety trafią do sprzedaży 28 października w trybie Artist Presale oraz ogólnej od 31 października.

Knock Out Productions o artyście:

Jako dziecko i nastolatek śpiewał wszystko – od opery po gospel. Stworzył także Muzykę, która trafiła do świata gry…Te doświadczenia plus korzenie w południowym USA ukształtowały go jako artystę. Shawn James potrafi łamać serca tymi swoimi intymnymi piosenkami z przecięcia folku, bluesa, americany i soulu, a nawet rocka. Czy złamie i wasze? Przekonajcie się na żywo!

SHAWN JAMES (USA) singer-songwriter, folk, blues, alternative rock:

„Największą nagrodą jest dla mnie pomoc ludziom przez muzykę” – deklaruje Shawn James w wywiadzie dla „The Cellary” i nie zmyśla. Jego singer-songwriterski przekładaniec folku i bluesa faktycznie zapewnia katharsis. Przeżyjecie je na koncercie artysty w Warszawie, zapewniamy.

Artykuł SHAWN JAMES na dwóch koncertach w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Do recenzji otrzymałem winylową kopię albumu The 1996 Dep Sessions i na niej się skoncentruję. Materiał na ten album nagrano w 1996 podczas wspólnego jam session muzyków, nie planowano tego wydawać, ale ostatecznie dzięki piratom muzycznym, którzy puścili te piosenki w świat pod tytułem Eighth Star, postanowiono je wyprodukować i oficjalnie sprzedawać. Oryginalna premiera odbyła się w 2004 roku, czyli równe dwadzieścia lat przed wznowieniem i słuchając dziś tego dzieła stwierdzam, że byłaby wielka szkoda, gdyby zalegało gdzieś w archiwum muzyków.

Album wydano na ciemnym, przeźroczystym placku w klasycznej postaci (link do mojego unboxingu). Szczerze przyznam, że nie miałem okazji nigdy słyszeć wersji pierwotnej, ale nowa brzmi perfekcyjnie. Dźwięk jest przestrzenny i żywy, wszystko jest na swoim miejscu, a selektywność idealnie balansuje z chropowatością kompozycji. Oddać tu muszę także honor samej wytwórni, bo jeszcze się nie spotkałem, by jakieś jej wydawnictwo brzmiało słabo, zawsze miałem do czynienia z najwyższej jakości dźwiękiem i tak jest też tym razem. Bluesujący hard rock proponowany przez muzyczny duet jest idealną nutą do odsłuchu z płyty winylowej, jej surowa moc, miarowe bicie i świetne refreny w tej materii dostają skrzydeł i ukazują w pełni swe walory. Muzycy znaleźli tu wyraźny wspólny mianownik i stworzyli muzykę chwytliwą, nieskomplikowaną, ale pozbawioną jakichś nienaturalnych ruchów w stronę generowania przebojów. Odbieram te kompozycje jako szczere i naturalne, pisane z serca i w pełnej współpracy. Znając dzisiaj dokonania Hughesa w Black Counrty Communion, wyłapuję tu jego silny wpływ na charakter utworów, przez co nie mamy do czynienia z kolejną wariacją Tony’ego na swój styl, ale z urozmaiconym materiałem, gdzie wolne riffy Iommi’ego przetykają się z bardziej rockowym i psychodelicznym stylem Glenna, a wszystko to spięte jest jego megamelodyjnym głosem (Don’t Drag the River to mistrzostwo w tym aspekcie).

Nie dziwię się, że solowe płyty Iommiego nie doczekały się nigdy tak kvltowego statusu, co albumy Sabbath, jednak uważam, że nigdy nie było to powodem ich słabej jakości. Marka jest marką i sam widzę po sobie, że faworyzowałem Sabbath na koszt solówek, ale bogatszy w odsłuch The 1996 Dep Sessions patrzę na Tony’ego trochę inaczej niż jeszcze kilka tygodni temu. Iommi to nie tylko betonowe, ociężałe riffy znane z początku kariery. Iommi to też nie tylko heavy metalowy gitarzysta znany z okresu współpracy z Dio. Iommi to przede wszystkim skory do poszukiwania nowych wyzwań muzyk, który nie boi się zapuścić w nieznane dla siebie terytoria, czego przykładem są albumy nagrane z Hughesem. Cieszę się, że miałem okazję je poznać, a nie wiem, czy stałoby się to bez wznowień BMG.

Artykuł IOMMI WITH GLENN HUGHES – „The 1996 Dep Sessions” (2004/2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Glenn Hughes – Kraków (25.04.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Gary Moore zawsze należał do muzyków, których szanowałem, wiedząc, że był w swej wadze wyjątkowy, ponadczasowy i najzwyczajniej cholernie dobry. Na wieść o zmierzającej do mnie płycie winylowej Gary’ego ucieszyłem się. Album Back to the Blues swą pierwotną premierę miał w 2001 roku, a więc wznowienie jakie ufundowała nam wytwórnia BMG odbywa się po ponad 20 latach i co najważniejsze – po raz pierwszy na czarnym wosku. Label postawił na grube winyle, album rozłożony został na dwie sztuki, gdzie strona D zawiera bonusy w postaci utworu Picture of the Moon w wersji singlowej i dwóch nagrań live (Cold Black Night, Stormy Monday). Całość została spakowana w atrakcyjny gatefold, który wygląda mi na trwały.

A dlaczego się na tę płytę ucieszyłem? Odpowiedź jest prosta: muzyka, jaką grał Moore, obojętnie czy ta nieco bardziej rockowa czy stricte bluesowa z natury, powinna „zagadać” z płyty gramofonowej. Jest to muzyka z duszą, nagrana w sposób bardzo przyjazny dla analogu, a więc łatwa do docenienia przy odsłuchu już na etapie oceny samego brzmienia. Tu się nie pomyliłem, płyta brzmi naprawdę dobrze, soczyście i przestrzennie. Utwory żywsze posiadają odpowiedni drive, a ckliwe ballady potężny klimat. Gitary Moore’a cechuje silny feeling, nie ma znaczenia czy gra solówkę czy pulsujący riff, leją się spod jego palców bogate uczucia. Utwory faktycznie są silnie bluesowe, tytuł mówi sam za siebie, ale nie można zapomnieć, że ich kompozytor sporo lat udzielał się w kapelach rockowych, żeby wspomnieć choćby Thin Lizzy, i w moim odczuciu przekłada się to na energię utworów. Silny nacisk kładziony jest na sekcję rytmiczną i mocne zagrywki, co miłe jest dla mojego ucha. Na perkusji na tym albumie zagrał Darrin Shane Mooney, który oprócz gry u Moore’a wsławił się swym bębnieniem dla Primal Scream i Babylon Zoo (tak, to ci od Spaceman), więc jak się mówi potocznie „lipy nie ma”. Gra perkusisty jest oszczędna, ale równie uczuciowa, co patenty gitarowe i świetnie się z nimi uzupełnia.

Back to the Blues okazuje się winylem, który nie będzie leżał u mnie na półce porzucony. Nie będzie także płytą słuchaną bardzo często, ale powiem szczerze jak na spowiedzi, że podoba mi się i uważam, że warto się z nią zapoznać choćby dla samej wiedzy o muzyce w ogóle. Poznałem ją z odsłuchu CD, a teraz miałem okazję odsłuchać ją na gramofonie i nie będę ukrywał, że druga opcja dała mi większą satysfakcję. Winyl ma duszę, duszę posiadają także nagrania Moore’a, wszystko się pięknie dopełnia, a wiadomo nie od dziś, że przesłuchanie od czasu do czasu albumu niemetalowego nie robi zaraz z nikogo pozera i zdrajcy.

Gary Moore na Facebook’u.

Artykuł GARY MOORE – „Back to the Blues” (2001/2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Gdyby nie był to pierwszy od osiemnastu lat premierowy studyjny album legendy najbardziej rozpoznawalnego zespołu na świecie, czy szum medialny sięgałby podobnych rejestrów? Pytanie retoryczne. Wiadomo, to marka przyciąga uwagę, bo kogo dziś obchodzi pierwotna w swoim wyrazie rockowa muzyka i piosenki skrojone według niemodnych już wzorców?

Nawet gdybyśmy chcieli zlekceważyć ten wirujący cyrk, jedno trzeba stwierdzić: udało im się nagrać dobrą płytę! Na Hackney Diamionds jest po prostu sporo muzycznej jakości. W tej stonesowskiej prostocie i naturalności wciąż tkwi witalna siła, dziarskość, radość i – jakkolwiek dziwnie by to nie zabrzmiało – młodzieńcza pasja. Takich rzeczy nie da się udawać. Albo one wciąż w nas tkwią, ale się wypaliliśmy. W obozie The Rolling Stones wciąż tli się płomień i pozytywne, a nawet entuzjastyczne recenzje, które spadają na Hackney Diamonds, nie są przesadne i nie ma w nich taryfy ulgowej dla sympatycznych seniorów. Słucha się tej płyty z przyjemnością, a gdy jest się fanem Stonesów, to nawet z zachwytem, z jakimś wzruszeniem, że fiesta trwa nawet po śmierci nieodżałowanego Charliego Wattsa. Warto zaznaczyć w tym miejscu, że perkusista zdążył zostawić na albumie swój ślad w bujających jak za czasów Some Girls numerach w postaci Mess It Up oraz w Live By The Sword (tutaj gościnnie gra też pierwszy basista grupy, Bill Wyman). Pałeczki przejął w pozostałych piosenkach Steve Jordan i zagrał oszczędnie ze smakiem, wiernie stylowemu wielkiemu poprzednikowi, który go ponoć sam namaścił na następcę, o czym wspominał w wywiadzie Ronnie Wood.

Oczywiście pod tą warstwą pozornej prostoty czai się rzesza speców przeróżnych dziedzin. Wystarczy zajrzeć do książeczki. W każdym utworze zagrało przynajmniej kilkoro zaproszonych instrumentalistów, a Andrew Watt – producent płyty z pokolenia stonesowych wnuków – wspomagany był na każdym kroku przez sztab inżynierów dźwięku. Piosenki na płytę nagrywano zresztą i miksowano w różnych miejscach – Londynie, Los Angeles, Nowym Jorku i na Wyspach Bahama. Nic tu nie działo się przypadkiem i pewnie w tej machinie nie było wiele miejsca na spontaniczność. Mimo to udaje się zachować świeżość i spójność. Album Hackney Diamonds jest bogaty aranżacyjnie, producencko wysmakowany, ale w żadnym miejscu nieprzeładowany. Pojawiają się tu i ówdzie chórki, dęciaki czy smyki, co podkręca jedynie finalną wartość, doprawia wyśmienitą potrawę sporządzoną z prostych, ale jakościowych składników. Nie odniosłem też wrażenia, że mam do czynienia z produktem – a przecież tak jest, bo to olbrzymi projekt muzyczny, wykonawczy, marketingowy. Może kilka piosenek (jak singlowe Angry) wymyślono w formacie przyjaznym dla radia, ale przecież nie mówimy tu o muzyce alternatywnej, lecz o „stadionowym” zespole, który ma prawo trochę powdzięczyć się do masowego słuchacza.

Na swój sposób wzruszające jest dla mnie to, że choć pojawiają się tutaj wielkie nazwiska z parnasu światowej sceny, na czele z Paulem McCartneyem, Eltonem Johnem czy Stevie Wonderem, nikt z nich nie pcha się na pierwszy plan, nie gwiazdorzy. Paul po prostu chwycił za bas w doskonałym, zadziornym, pełnym energii, niemal punkowym Bite My Head Off – życzyłbym sobie, by młodzi muzycy potrafili wykrzesać z siebie choć cząstkę tej energii. Puśćcie ten numer na potańcówce, a cała sala ruszy w tany, panowie zaczną kręcić marynarami, panie zadzierać nogi. Elton z kolei zasiadł za fortepianem w bujającym Get Close i pulsującym bluesową nutą, tanecznym Live By the Sword. Stevie zagrał cudnie na fortepianie, pianinie Rhodesa i moogu w – kto wie, czy nie najlepszym na płycie numerze – pełnym soulowego rozmachu, a jednocześnie subtelnym Sweet Sounds of Heaven. Śpiewa w nim też Lady Gaga, i to jak! Z pasją, siłą, gospelowym zacięciem, który przynosi mu uduchowienie. Ale ona to potrafi – doskonale wyczuwa muzyczne konwencje.

The Rolling Stones mają na swoim koncie płyty bardziej eklektyczne, ale i na Hackney Diamonds znajdziemy wiele nawiązań do wcześniejszych fascynacji. Są tu do bólu klasyczne dla nich riffy, dźwięki, patenty (Angry czy Whole Wide World). Są ballady, które nie ustępują tym klasycznym z lat chwały, jak Depending On You czy zaśpiewana przez Richardsa gorzka i refleksyjna Tell Me Straight. W przyjemne tradycyjne folkowo-bluesowe rejony wędrujemy za sprawą swojskiego Dreamy Skies, gdzie główną rolę odgrywa przede wszystkim gitara akustyczna pieszczona techniką slide oraz harmonijka ustna, która pojawia się przy końcu. A wieńczące dzieło dżamowanie w postaci Rolling Stones Blues Muddy’ego Watersa przenosi nas wprost do czasów, gdy podczas pierwszej wizyty w USA Keith i Mick spotkali swojego bluesowego boga malującego ściany w siedzibie chicagowskiej wytwórni Chess Records. Prawdziwy powrót do korzeni, klamra spajająca 60 lat studyjnej działalności, która przecież rozpoczęła się od cytatów z tradycyjnego śpiewnika delty Missisipi.

W tekstach z Hackney Diamonds nie pojawia się żal za mijającym czasem. Może jedynie we Whole Wide World Jagger pozwala sobie na wspominki. A poza tym liryki krążą – w mniej lub bardziej dosłowny sposób – wokół spraw damsko-męskich, wzlotów i upadków, jakie towarzyszą dojrzałemu mężczyźnie. I wiecie co? Mickowi i reszcie załogi wciąż wypada. Ach, dożyć w takiej formie ich wieku!

Brawa dla Keitha, Micka i Rona oraz całego sztabu gości, studyjnych muzyków i producentów. Każdy dorzucił tu swoją cegiełkę. Wyszła płyta, której chce się słuchać. Nie otwierają się tu nowe płaszczyzny inspiracji, ale kto tego wymagał od najstarszego zespołu na świecie? Hackney Diamonds nie detronizuje pomnikowych albumów z przełomu lat 60. i 70. , ale nagranie pełnej emocji, dobrych melodii, zadziornej, ale i chwytliwej płyty po sześćdziesięciu latach działalności to jednak wydarzenie samo w sobie.

Kto kocha Stonesów, będzie wniebowzięty. Kto ich nigdy nie polubi… Cóż, błądzić jest rzeczą ludzką.

Artykuł THE ROLLING STONES – „Hackney Diamonds” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Gdy piszę te słowa, leży koło mnie box wydany w tym roku przez BMG zawierający cztery albumy Gary’ego Moore’a z czasów, gdy wydawał dla wytwórni Sanctuary. Nosi on tytuł The Sanctuary Years 1999-2004 i – jak widać po datach – są to płyty raczej z nowożytnej historii artysty, którego można bez zająknięcia nazwać jednym z ojców „białego” bluesa.

Box został wykonany bardzo solidnie – kartonowe pudełko jest grube i sztywne, co raczej rokuje na jego długowieczność. Otwierając je, w pierwszej kolejności nasze oczy natrafiają na smakołyki w postaci gadżetów. Są nimi pocztówka nawiązująca do okładki boxu, kopia biletu na koncert mający miejsce w Oksfordzie 24 listopada 2002 roku, plakat i zestaw naklejek ukazujących kopie kostek do gry i Gibsona Les Paula, na jakim często grał Gary. Uważam te dodatki za nieprzesadzone, cieszące oko i zaspokajające głód standardowego kolekcjonera.

Po pracy odkrywkowej dokopujemy się do dania głównego, czyli płyt CD. Odnajdujemy cztery ecopacki z albumami A Different Beat, Back to the Blues, Scars, Power of the Blues i jeden digi Blu-ray z albumem Back to the Blues” w formacie 5.1 zawierający również wywiady. Pod względem wykonania całość prezentuje się dobrze i solidnie. Każda złotówka zainwestowana w wydawnictwo ma tu sens, więc każdy fan powinien być zadowolony.

Co do zawartości muzycznej, to mamy do czynienia z albumami, które w głównej mierze po małych przygodach z poszukiwaniami stylistycznymi przywróciły Moore’a do świata bluesa. Pierwszy z krążków noszący tytuł A Different Beat (1999) jest obrazem tego, jak daleko w pewnym momencie artysta odszedł od rdzenia bluesa. Album w swym eksperymencie kieruje się silnie w kierunku rocka i elektroniki i z całego zestawu na pewno jest najłatwiej przyswajalnym krążkiem dla słuchaczy spoza stricte bluesowych klimatów. Od niego zacząłem odsłuch boxu i uważam go za dobre wprowadzenie w świat The Sanctuary Years, które z następnymi pozycjami silnie uderza w rdzenne dźwięki stylu (Back to the Blues z 2001 i Power of the Blues z 2004). Drugim, troszkę eksperymentalnym albumem, jest Scars, gdzie muzyk zbliżył się trochę do tego, co Jimi Hendrix robił z gitarą. Otwierający When the Sun Goes Down jest tego świetnym przykładem i zarazem dobrym, rockowym strzałem.

Mówiąc szczerze, nie miałem problemu z odsłuchem żadnego z albumów. Muzyka proponowana przez Moore’a jest na tyle urozmaicona i dobrze skomponowana, że staje się atrakcyjna nawet dla ludzi niezagłębionych w nurt klasycznego bluesa, a albumy – dzięki swojemu rockowemu silnikowi, który nadal porusza się w bluesowych ramach, ale z rozmachem charakterystycznym dla muzyki nieco bardziej hałaśliwej – nieco bardziej eksperymentalne. Podsumowując, powiem tak: The Sanctuary Years 1999-2004 to pozycja wartościowa nie tylko dla fanów Gary’ego, box może stać się też swego rodzaju drzwiowym judaszem do świat bluesa dla miłośników innych gatunków. Cztery albumy mieszczące się w pudełku są dobrym obrazem, jak różnie można patrzeć na niby-twardy styl, jakim jest blues. Znakomity gitarzysta Moore spod swych rąk potrafił wypuścić muzykę naprawdę różną, ale czego by nie dotknął, było zagrane na najwyższym poziomie.

Artykuł GARY MOORE – „The Sanctuary Years 1999-2004” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Zanurzony w dźwiękach bluesa, soulu oraz rock & rolla z lat 50. i 60., kalifornijski zespół Vintage Trouble na początku swojej kariery zawojował Wielką Brytanię. Tam ich debiutancki album z 2011 roku – The Bomb Shelter Sessions – był jedną z najlepiej sprzedających się płyt w tamtym roku. Znani z koncertów wypełnionych pasją następne lata spędzili na dotarciu do jak największej publiczności po obu stronach Atlantyku. Grali u boku takich legend, jak The Who w Europie i Ameryce Południowej, The Rolling Stones w londyńskim Hyde Parku czy AC/DC. W 2021 roku formacja wydała swój ostatni jak dotąd album Juke Joint Gems. 

Data i miejsce koncertu:
09.07.2023 – Warszawa, Proxima (wydarzenie)

Artykuł VINTAGE TROUBLE na jedynym koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Omawiany album zawiera dziesięć utworów utrzymanych w dość zróżnicowanych konwencjach. Jak już wspomniałem, nie brakuje tu bluesa (Miłość za pieniądze, Przed nami raj ). Znajdziemy też tu trochę funku (Głód serca). Innym razem Father’s Friends zdradzają ewidentne ciągoty w stronę pewnych jazzowych form (Niewidzialny człowiek). Nie boją się też urozmaiceń (charakterystyczny początek utworu Hejt). Dominuje tu jednak klasyczny rock, jak w przypominającym późniejsze dokonania zespołu IRA kawałka Mur oraz balladowej Retrospekcji. Niektóre utwory, jak na przykład Nałogi czy Przed nami raj, mają wręcz pewien przebojowy radiowy potencjał, który mógłby zadziałać na nieco szerszą skalę.

Album Niewidzialny nie jest jednak miszmaszem, nie można odmówić mu spójności. Wszystkie utwory tworzą razem dokładnie przemyślaną całość, w której istotną rolę odgrywają również teksty. Liryki z jednej strony dotykają spraw poważnych oraz pewnych problemów, z którymi zmaga się współczesny świat oraz społeczeństwo. Z drugiej jednak nie można im odmówić swego rodzaju dystansu oraz luzu, których człowiek nabiera wraz z wiekiem. Czasem może to wywoływać w słuchaczu pewien dysonans, który w pierwszym momencie może być kłopotliwy w odbiorze, z czasem jednak nabiera uroku. Chociażby dla niego warto sięgnąć po ten album.

Artykuł FATHER’S FRIENDS – „Niewidzialny” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Doctor Visor

Dola

Perfect Son

Zosia Hołubowska

Kathia

Shagreen

Shyness!

JAD

Martwa Aura

Gruzja

Lowpass

Fertile Hump

Artykuł Soundrive Festival – Dzień 2 (11.08.2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Me And That Man – Summer Dying Loud (11.09.2021) pochodzi z serwisu KVLT.