Materiał został zarejestrowany w Studio Davos w Vyškovie, w marcu 2026 roku. Za wydanie płyty odpowiada czeska wytwórnia Bizarre Leprous Production, która oficjalnie udostępniła album 31 sierpnia 2026 roku.

„Mindful Consumption” to 9 numerów wypełnionych technicznymi i potężnymi riffami, bezkompromisowymi blastami oraz brutalnym growlem. Wokalnie za materiał odpowiada Tomáš „Reef” Kuča, znany m.in. z występów w Mincing Fury and G.C.o.Q.D.

Album „Mindful Consumption” dostępny jest już w premierowym streamingu na platformie Bandcamp.

Kilka dni przed premierą płyty zespół opublikował również lyric video do utworu „Traces Dissolution”, będącego jednym z numerów promujących debiutancki materiał.

Tracklista:
1. Traces Dissolution
2. In The Ruins Of Disobedience
3. The Abyss Of Oblivion
4. Chronological Disintegration
5. Absolute Zero
6. The Impact Of Abomination
7. Deciding Your Fate
8. Bout Of Nothingness
9. Through The Crowd That Stabs Around You

Artykuł ABSORBING debiutuje z albumem „Mindful Consumption” pochodzi z serwisu KVLT.

 
Cryptopsy

Artykuł Cryptopsy, Terror, Vulvodynia – Kraków (30.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Trochę się pozmieniało w obozie Mastectomy. Do Adama – dotąd jednoosobowej orkiestry – dołączył Shaun „Chaotic” Black na bębnach, który zajął się też masteringiem. Co dwie głowy to nie jedna, a i zagrać można na cztery ręce. Efekt dźwiękowy jest tu porażający i jak na niezależny, podziemny zespół naprawdę konkretny. Mastectomy młóci dźwięki spod znaku brutal death metalu bez wytchnienia – to jak precyzyjne cięcie brzeszczotem po bebechach. Nie wiem, czy to najlepszy materiał formacji (miałbym inny tym w kwestii Opus Magnum), ale chyba najbardziej bezkompromisowy. Słuchacz dostaje serią z ciężkiego karabinu maszynowego i musi się czuć przytłoczony tymi uderzeniami, które z rzadka tylko zwalniają – nigdy jednak riffy nie schodzą z wagi ciężkiej. Szybkie tempa, spora dawka energii, wściekłe wokale doskonale się zazębiają, choć w tej dawce mogą przyprawić o zawrót głowy. Wszystko to powinno spodobać się miłośnikom stylu, a tym, którzy wolą większe zniuansowanie/zróżnicowanie, może spędzić sen z powiek, bo Mastectomy nie planuje do swojej palety krwawych kolorów dołożyć zbyt wielu odcieni. Ale kto by chciał po Mass Murder Gospel spać?

Adam Nowak trzyma się na najnowszej płycie obranej wcześniej ścieżki tematycznej. Otrzymaliśmy ponownie serię opowieści o masowych zbrodniach i ich sprawcach. Nie odmówiłem sobie tej (nie)przyjemności i poczytałem o krwawych dokonaniach Cho Seung-Huia, Thomasa Hamiltona, Michaela Roberta Ryana czy Anatolija Onoprijenko. Oczywiście, jeśli ktoś nie chce utracić wiary w ludzkość (są jeszcze tacy, którzy się jej trzymają?), to nie polecam zgłębiania tej dziedziny wiedzy. Z drugiej strony udawanie, że na świecie nie brak potworów w ludzkiej skórze, byłoby naiwnym gestem względem okrutnej rzeczywistości. Nie jest to po prostu płyta dla wszystkich – jej muzyczna i liryczna zawartość to jak setka spirytusu przyjęta jednym haustem na pusty żołądek i to bez popitki. Większość zwróci przyjętą w ten sposób dawkę.

Czy jest w ogóle sens w babraniu się w podobnej tematyce? Czy sztuka, nawet brutalna, nie powinna nieść choć odrobiny nadziei? Cóż, każdy słuchacz sam wybiera i może po prostu uciec, nie podjąć próby intymnego, odrażającego kontaktu. Przynajmniej istnieje taka możliwość – a to też pocieszenie.

Jak mniemam, Mastectomy będzie swoją brutalną krucjatę kontynuować. Na (nie)szczęście bohaterów kolejnych rozdziałów nie brakuje.

Artykuł MASTECTOMY – „Mass Murder Gospel” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Wielokrotnie podkreślałem, że uwielbiam „turboEPki”, które często okazują się lepsze od pełniaków. Często zamknięte czasowo między dziesięcioma, a piętnastoma minutami kopią dupska tak okrutnie, że nie ma czego potem zbierać. Miałem wielką nadzieję, że do grona killerów tego rodzaju dołączy Obscure… i gdy nadszedł odpowiedni czas, zasiadłem do odsłuchu. W pierwszej kolejności słuchacz atakowany jest brzmieniem. Krążek nagrany został w dwóch lokalizacjach, po czym przekazany w łapy Michała Grabowskiego (BlackTeamMedia), którego prac można posłuchać na krążkach Christ Agony, Feto In Fetus czy Hyperial. Atak jest okrutny, Michał odwiedził lokalnego rzeźnika i zadbał o kilogramy mięcha. Kompozycje mają odpowiednią masę, jadą po florydzku i odpowiednio orają narządy słuchu. Wszystko jest na miejscu, a poziom brutalności dobrze balansuje z przejrzystością.

Muzycznie jest równie brutalnie i mięsiście. Morrath gustuje głównie w nurcie death metalu florydzkiego, sporo riffów można podciągnąć pod inspiracje Morbid Angel czasu Blessed Are the Sick albo kapel, które się na Morbidach wzorowały. Nadmieniam, że nie są to przesadne wpływy, uważam je za utrzymane w dobrym guście, silne, ale nie podpadające pod żadne zrzynki. Należy też przyznać, iż zespół zrobił duży krok naprzód, utwory znacznie bardziej trzymają się kupy niż na debiucie, jest konkretniej i w moim odczuciu bardziej intencjonalnie. Muzycy nabrali większej świadomości twórczej, co ze wzrostem umiejętności i doświadczenia musiało przynieść pozytywne skutki.

Bardzo jasnym elementem materiału są solówki. Zespół zaprosił aż trzech gitarzystów, by okrasili ich utwory swoimi popisami. Usłyszeć można Eryka Jakubczyka z Frightful, Szymona Plewę z Night Lord oraz Krzyśka Śniadeckiego z Godslut. Ich udział nadaje całości większej różnorodności, aczkolwiek należy przyznać, że każdy z nich poszedł z partiami mocno w lata 90., co pogłębiło old schoolowy odbiór całości.

Podsumowując, Morrath się rozwija i rośnie w siłę. Jeżeli utrzyma obrany kurs i poziom postępu, to osiągnie wiele. Obscure Abominations jest dobrą przystawką pod drugi album i udowadnia, że Morrath to nie jednostrzałowiec. Zatem Panowie –do roboty, a kto jeszcze krążka nie sprawdzał, niech to czyni jak najszybciej.

Artykuł MORRATH – „Obscure Abominations” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Za brzmienie płyty odpowiedzialność bierze Zack Ohren znany ze współpracy z zespołem przy Epce Providence, mający też na koncie współpracę z takimi kapelami jak Cattle Decapitation, Decrepit Birth, Machine Head czy Suffocation. Efekt uzyskany na Descent niszczy. Kilka razy kończąc odsłuch  Immo włączałem inny zespół i czułem ogromny spadek mocy. Produkcje wypadały mizernie. Descent brzmi przepotężnie, mocno, a zarazem czytelnie i staroszkolnie. Band po kilku albumach dosyć podobnych do siebie w końcu postawił na odświeżenie formuły i ustawił się bardziej „na czasie” czyli paradoksalnie bardziej w stronę lat 90. Efektem tego jest sound mocno zbliżony na przykład do Close to the World Below. W końcu czuję tu uwielbiany przeze mnie atak z najlepszych płyt, który charakteryzuje żywa charakterystyka całości. Instrumenty brzmią bardzo witalnie, jest dynamicznie, a siła uzyskana w efekcie końcowym nie jest sztucznie osiągnięta poprzez przegięcie na sumie miksu. Jest to moc naturalna i dzięki temu skutecznie niszcząca.

Na tym etapie pewnie da się już wyczuć, co myślę o płycie i już nie będę tego ukrywał. Uważam Descent za cios ogromny i najmocniejszy album zespołu od czasu wspomnianego Close to the World Below. W moim rankingu będzie się plasował gdzieś w okolicach ich pierwszych czterech płyt jako godny konkurent. Nie mogę napisać, że Immolation kiedykolwiek nagrał jakiś słaby album, aczkolwiek styl zespołu okrzepł, postawiono na masywny sound i monolityczne uderzenie. Przez to zniknął gdzieś kochany przeze mnie chaos, jaki dominował na starych albumach, i który dawał diabelskiego kopa muzyce Amerykanów. Nowe dzieło przywraca ten pierwiastek, na nowej jakości oferuje mały skok wstecz dzięki czemu ostateczny efekt stanowi wszystko, czego potrzebuje Immolation w 2026 roku.

W temacie charakterystyki kompozycji na sprawdzonym patencie zadbano tu o większe urozmaicenie i co ważne – rozpoznawalność. Album nie jest tylko wałkiem mającym wbijać w glebę, ale płytą zapadającą w pamięć i brutalnością zbalansowaną ze schizofrenicznymi zwolnieniami i harmoniami gitarowymi. Obok agresywnych zrywów gniewu pojawiają się wolniejsze partie, takie jak utwór God’s Last Breath, które wprowadzają duże urozmaicenie i klimat do całości. Jest to balans dynamiczny, dający pewność, że płyta się nie będzie nudzić.

Podsumowując, na Descent mamy do czynienia z Immolation 2.0, czyli ulepszoną, odświeżoną wersją. Band zrobił to, czego ja i inni fani moglibyśmy po nim oczekiwać. Przekuł starą stal na nowo w taki sposób, że ich nowy album zachwyci i zapewni mu dobre oceny. Muzycy odświeżyli swój styl i brzmienie, zostawiając to, co w nim najlepsze i klasyczne. Uważam, że był to ruch najlepszy z możliwych i co najważniejsze udany.

Artykuł IMMOLATION – „Descent” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Cover utworu „An Experiment In Homicide” został nagrany na składankę „Butchered By Death”, będącą hołdem dla Cannibal Corpse. Pomysłodawcą kompilacji jest kapela Tortured Corpse i jej premiera zaplanowana jest na przełom wiosny i lata bieżącego roku i zawierać będzie osiemnaście coverów nagranych przez osiemnaście zespołów.

Utwór został nagrany w Antihuman Studio, a miksem i masteringiem zajął się Michał Grabowski z BlackTeamMedia (Christ Agony, Feto In Fetus, Vader).

Tracklista:
01. Avulsed – „Staring Through The Eyes Of The Dead”
02. Vephar – „Hammer Smashed Face”
03. Mastectomy – „Pulverised”
04. Mass Insanity – „An Experiment In Homicide”
05. Uborn Suffer – „Put Them To Death
06. Chainsword – „Death Walking Terror”
07. Kontagion – „Sentenced To Burn”/”Evisceration Plague”
08. Cemetery Rotteness – „Necropedophile”
09. Tortured Corpse – „Butchered By Death”
10. Corpse Throne – „I Cum Blood”
11. Mortis Dei – „A Skull Full Of Maggots”
12. Trauma – „Stripped,Raped and Strangled”
13. Bestial Disgogerment – „Innards Decay”
14. 10 Plagues – „Devoured By Vermin”
15. MorLord – „Gutted”
16. Łukasz „Shadock” Radecki – „Scalding Hails”
17. Funus – „Bloodlands”
18. Putrid Evil – „Fucked With A Knife”

Artykuł MASS INSANITY coveruje CANNIBAL CORPSE pochodzi z serwisu KVLT.

Od tego czasu zespół przeszedł niezliczone zmiany, w tym liczne zmiany w składzie, a jedynym pozostałym członkiem-założycielem jest Iron (IncognoscI, ex-Anopsy, ex-Diisgraça). Po połączeniu sił z Wellingtonem Ferrarim zespół postanowił skupić się na death metalu, pisząc w przesiąkniętych polityką teksty o psychopatii, manipulacji medialnej oraz korupcji nauki i religii. Ukoronowaniem jego twórczości stały się EP „Unconscious Automaton” (2012), album „The Illusion of Freedom” (2017) i singiel „Organic Portal” (2019).

Przez wszystkie lata swojej działalności Gutted Souls mieli przyjemność grać na Extreme Hate Festival oraz supportować takie wspaniałe zespoły jak: Obituary, Master, Carach Angren, Unleashed, Apocalyptic Raids czy Krisiun.

Obecnie zespół przygotowuje się do zaprezentowania szerszej publiczności swojego nowego arcydzieła, drugiego albumu studyjnego zatytułowanego „Portals To Chaosium”, który zawiera 8 zupełnie nowych utworów (+ intro i outro), całkowicie wyznaczających zmianę kierunku w stronę mroczniejszego, szybszego i jeszcze brutalniejszego death metalu.

Tak zespół komentuje swoje nowe wydawnictwo: „Czym jest „Portals to Chaosium”? To brutalny i techniczny death metal z surową energią i nostalgią lat 90. i początku 2000, ale z nowoczesną produkcją. Utwory zawierają niemal progresywne partie solowe, kontrastujące z breakdownami i szybkimi blastami, z oldschoolowymi rytmami w średnim tempie – każdy miłośnik różnych podgatunków death metalu znajdzie tu coś dla siebie. Teksty poruszają tematykę kosmicznego horroru, paraspołecznego rozkładu, alchemicznej transformacji, entropii, transhumanizmu i egzystencjalnego lęku, które przeplatają się, tworząc mroczną, dystopijną narrację.„.

Płyta „Portals to Chaosium” została nagrana (między czerwcem 2024 a styczniem 2025 roku), zmiksowana, zmasterowana i wyprodukowana przez Victora Mendonçę (ex-Lacerated and Carbonized). Gitary użyte na płycie zostały wykonane specjalnie na potrzeby tego albumu przez Carreiro Guitars. Oprawę graficzną wydawnictwa zaprojektowano w Aeon Artwork. Premiera zaplanowana jest na 26 września 2025 roku, a płyta ukaże się w wersji cyfrowej i na CD nakładem polskiej wytwórni Via Nocturna, którą można nabyć w oficjalnym sklepie internetowym (link tutaj).

Poniżej prezentujemy odsłuch utworu „Zero-Sum Overlords„.
Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich kapel jak: Suffocation, Immolation, Krisiun, Origin.

Tracklista:
01. Hallowed Chambers of Madness
02. Cosmic Ungod
03. Parasocial Parasitism
04. Kings of Nothing
05. Multicosmic Domination System (Blacken the Mercury – Corrupt the Silver)
06. Biotechnological Transhumanist Engineers
07. Spectacle of Charred Flesh
08. Apathic Anger
09. Zero-Sum Overlords
10. Praise be the Cosmic Devourer (Outro)

Artykuł Brazylijscy brutale z GUTTED SOULS uderzają singlem z nowego albumu „Portals to Chaosium” pochodzi z serwisu KVLT.

Załoga powstała w 2012 roku i ma na koncie jednego pełnograja. Album Madness of Silence (2014) zaorał mnie absolutnie, po dziś dzień jestem pod jego wrażeniem i bardzo mnie uwierało, że po krótkim podboju polskiej sceny wieści z obozu Niewolników Zła ucichły. Jedyne, co mnie cieszyło, to fakt, iż miałem okazję ich zobaczyć na żywo w moim mieście, gdzie dla zdecydowanie zbyt małej jak na możliwości zespołu publiki skład zagrał na 200% możliwości. Jak się okazuje, perkusista Tomasz Ciastek Kryszan oraz gitarzysta i wokalista Wojtek Szwagier Sładka nie zwiesili broni, i po długich dziewięciu latach mam możliwość przesłuchania przedpremierowo nowego aktu zniszczenia stworzonego w odnowionym składzie.

Mógłbym marudzić, że cztery nowe kawałki to dla mnie za mało, że po tylu latach należy mi się pełen album (bo się należy!), ale nie będę tego robił. Skupię się na fakcie, że bardzo mnie cieszy Epka i szansa na kolejne materiały w przyszłości.
Istotnym elementem stylu zespołu była i jest obecność w składzie Ciastka (perkusja), jego bezlitosne i niemal autodestrukcyjne bębnienie to rzecz, którą trzeba docenić i najlepiej zobaczyć na żywo. Nie wiem, jakim cudem uchował się tyle czasu w podziemiu, bo znacznie słabsi perkusiści posiadają u nas spory fejm i są rozchwytywani, a tymczasem Ciastek mógłby ich zawstydzić na kacu po długiej grypie i wykańczającej biegunce. Jest on albo bardzo przywiązany do Slaves, albo po prostu nie ma parcia na szkło i woli robić to, co lubi, zamiast tego, co się opłaca. Posiadanie takiego garowego w składzie na pewno jest dużym komfortem i daje możliwości na realizację pomysłów – co kompozytor w osobie Szwagra wykorzystuje, tworząc morderczo skuteczne, deathmetalowe killery. Materiał jest na wskroś brutalny, bezkompromisowy i mięsisty. Muzycy wiedzą, jak słuchacza poćwiartować, a potem zmielić. Nie zapominają jednak o tym, że warto czasami zwolnić i nie przeginać z gęstością, by utrzymać odpowiedni „drive” kompozycji. Jest to sztuka skierowana dla maniaków ekstremum w klimatach Hate Eternal, Nile czy Aeon, czyli death metalu skomasowanego, ale niepozbawionego duszy i jakiejś „wyższej” myśli twórczej.

Jedyne, co bym mógł zarzucić zespołowi, to faktycznie krótki czas trwania Epki. Band postawił na jakość, a nie długość, co też się chwali. Liczę na album numer dwa w niedalekiej przyszłości i silną ekspansję na scenie metalowej nie tylko polskiej, ale i światowej. Slaves of Evil to zespół, który jakością wykracza znacznie dalej poza „lokalność”, a myślę, że uprawiany przezeń rodzaj sztuki niestety bardziej będzie się doceniać poza granicami Polski.

Artykuł SLAVES OF EVIL – „Certain Death” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Devil Incarnates In Us to brutalny death metal i to wystarczy za muzyczne podsumowanie. Adam nie bawi się w nadmierne niuansowanie swej propozycji. Zasób zagrywek, rozwiązań, zmian tempa i dynamiki jest ograniczony, ale wystarczający i nie prostacki. Choć jedna osoba odpowiada tu za różne instrumenty, to wywiązała się z zadań należycie, co uwypukliła jeszcze produkcja. Jednoosobowa orkiestra w postaci Mastectomy nie gra fałszywych nut, gdyż nie wypuszcza się na tereny sobie nieznane i zna własne ograniczenia. W tym tyglu ekstremalnych rozwiązań odnajdziemy jednak jakąś myśl. Gdy pojawia się temat niemieckich zbrodni z okresu drugiej wojny, riffy uderzają z mocą karabinu maszynowego (Cold-Blooded Killings) i rzeczywiście mamy wrażenie blitzkriegu. W odpowiednich momentach pojawia się też marszowy rytm. Czasem zagrywki gitary kąsają jak ostre narzędzie w dłoni zbrodniarza.

No właśnie, te wściekłe lub bardzo wściekłe dźwięki towarzyszą nieprzypadkowej warstwie tekstowej. Z komiksowej okładki – świetnej! – opasły diabeł cieszy się i liczy mamonę. Jego robota kończy się na obserwowaniu ludzi, którzy sami są skłonni do największych okropieństw, a z tego profity spija właśnie on: niby metaforyczny, a ucieleśniony. Zło wojny, okrutni dyktatorzy (Stalin w Hołodomorze) oraz seryjni zabójcy. Adam ponownie powraca do tematów, które w jego twórczości są obrabiane z każdej strony. Na Devil Incarnates In Us dostajemy pełny przegląd sylwetek zbrodniarzy. Zaczynając od tych, o których stało się ponownie głośno za sprawą seriali (Lodówka Jeffreya), jak i rodzimych wykolejeńców (Degustator zwłok). I znowu dobrze, że growl Adama Nowaka skrywa pewne treści. Chętni zagłębią się w nie w książeczce. Nie będzie to miła lektura, oj nie. Ale to istotna, a nawet najważniejsza część twórczości Mactectomy, co zwykle dodatkowo podkreślają pojawiające się tu i ówdzie cytaty autentycznych nagrań.

Czy Mastectomy czymś mnie zaskoczyło? Nie. Czy spodziewałem się rewolucji? W żadnym wypadku. Czy są tacy, którzy to robią lepiej lub dosadniej? Być może, ale część się pochowała. Kolejna solidna płyta wyłącznie dla amatorów takich muzycznych i lirycznych uniesień. Czterdzieści minut z groszem przy tej intensywności, to aż za wiele wrażeń. Radziłbym sobie dawkować.

Artykuł MASTECTOMY – „Devil Incarnates In Us” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

„Sacrifice for Resurrection” to album koncepcyjny opowiadający o średniowieczu i mrocznych czasach. Zespół bardzo długo pracował nad brzmieniem, aby uzyskać bardzo miękkie, a jednocześnie surowe, analogowe brzmienie. Muzyka została nagrana w 2023 roku w Infernal Records Studio (Vomitous Mass, Tsaver, Hellcord), a gościnne wokale zarejestrowano:
– Clayton Meade (Condemned) w USA,
– Atur Ryabov (Septicopyemia) w Ivanovo Studio.
– Decomposition (Entrails) we własnym studiu RUMF Productions.
Nad miksem i masteringiem pracowano w syberyjskim Infernal Records Studio.
Okładka powstała w Ungodly Ruins Design, zaś nad bookletem i layoutem pochylił się syberyjski grafik Polly.

„Sacrifice for Resurrection” został wydany 10 stycznia 2024 roku w formie cyfrowej na najpopularniejszych platformach streamingowych (link tutaj) oraz formie fizycznej na kasecie magnetofonowej oraz płycie CD dzięki współpracy z Heretic Impalement Records. Wydawnictwo jest dostępne w sprzedaży za pośrednictwem platformy Bandcamp.

Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich kapel jak Decrepit Birth, Deeds of Flesh, Dying Fetus i Devourment.

Poniżej prezentujemy odsłuch całej płyty.

Tracklista:
1. Intro
2. 100 Bodies (ft. Clayton Meade of Condemned)
3. The Servants and Slaves. The Cowards and Graves
4. The Source of Redemption
5. The Stench of Decay (ft. Decomposition of Entrails)
6. The Fallens Temples
7. Sacrifice for Resurrection (ft. Septicopyemia)
8. Outro

Artykuł Syberyjska GNIDA. wydała debiutancki album „Sacrifice for Resurrection” pochodzi z serwisu KVLT.