Na ROTend trafiło aż siedemnaście kompozycji, ale nie bójcie się. Nie jest to album dwupłytowy, a klasyczny grindowy, i trwa jedynie pół godziny, które skopie dupska wszystkim miłośnikom sonicznej sieczki. Jak wspomniałem, osiem lat przerwy i przetasowania w składzie przyniosły małe zmiany stylistyczne. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na bestialskie wokale, jakie położył Dyvan. Jego barwa kojarzy mi się z klasyką polskiej muzyki „tanecznej” np. z tym, do czego przyzwyczaili nas Damnable czy Yattering. Growle są bardzo głębokie, ale odpowiednio przesterowane i zwierzęce – co lubię. Czasami niski wokal niektórym krzykaczom kieruje się w stronę „buczenia” na granicy wyrazistości, a tu jest zawodowo i brutalnie. Zalety wokalu zostały także wzięte pod uwagę w ostatecznym miksie i odpowiednio uwypuklone. Kolejną zmianą jest kierunek, w jakim zmierzają kompozycje: death metal – w małym, ale wyczuwalnym stopniu, dzięki czemu utwory są naprawdę mięsiste i konkretne. Naturalna, grindowa prostota w połączeniu z death metalowym uderzeniem nadała płycie bezpośredniości. Rozpoczynając wraz z otwierającym, tytułowym ciosem, a z zamykającym kończąc, muzycy przyrządzają swe zgniłe mięso przy użyciu moździerza, celując tak, by przy okazji niszczyć wszystko wokół. Przeboje takie jak Pathomechanism, Mental Rampage – Mental Carnage czy Die! Mutherfucker! Die! ukazują pełnię wypasu tej machiny, a takimi przykładami upchany jest cały krążek. Utwory w dużej mierze mają charakter old schoolowy (płytę nagrano w domowym studio gitarzysty zespołu, Miśka), ale pojawia się także w nich kilka rozwiązań wpuszczających nowocześniejsze spojrzenie na muzykę ekstremalną, co możemy zauważyć na przykład w utworze Preachers of Turmoil, gdzie riff otwierający jest stricte ”slipknotowy”, lecz tak wbity w kompozycję, że nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż mamy do czynienia z death/grindem – a do tego w połowie kompozycji pojawiają się noise’ujące partie gitar. Takie zagrywki pokazują, że muzycy może nie chcą być przesadnie nowocześni, ale wiedzą, co się dzieje wokół i wpuszczają do swojej muzyki tyle świeżości, ile im odpowiada. Epitome 2022 wie, co w trawie piszczy, wie też gdzie zaczynał i jak ma brzmieć. Nie ma na ROTend miejsca na błędy lub poszukiwania, jest za to dużo przestrzeni do zniszczenia i kompletnej brutalizacji. Jak dla mnie bardzo dobra i miła dla ucha płyta.

Epitome na Facebook’u.

Artykuł EPITOME – „ROTend” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Na początek proste stwierdzenie: Stand Over Your Grave zrobił mi dobrze. Taki death metal lubię, takiego mi brakuje na polskiej scenie, taki pragnę wspierać i w miarę swoich możliwości promować. Czterdzieści minut rzeźni nagranej przez Uerberos utrzymuje najwyższe standardy sztuki śmierci, a także jest zakorzenione w najlepszej tradycji polskiego DM. Kładę nacisk na „polski”, na płycie słychać wiele wpływów charakterystycznych dla scen pochodzących z innych krajów, ale zespół łączy je na modłę biało-czerwoną, znaną z takich produkcji jak Lord Is Avenger, Awakening of the Liar zespołu Hate (skojarzenia z Hate silne także dzięki wokalom Bartłomieja Kaniewskiego), Imperfect Like a God Traumy czy De Profundis Vadera. Wpływy klasyki podlane są potężną dawką prędkości i furii, przez co momentami uzyskują skuteczność rozwałki porównywalnej do Hate Eternal. Brzmienie wykręcone w Rob – Sonic Studio jest bez zarzutów, dzięki swojej jakości potęguje wszystkie walory utworów. Wałki takie jak Beautiful Crimson of Your Blood czy Flamming Darkness atakują mięsem na wszystkie strony, rzucają soczystymi riffami i bezlitosnymi blastami, nie biorąc jeńców, miażdżąc wszystko na swej drodze. Tytuły te mógłbym zamienić praktycznie każdymi innymi, gdyż jest to wyrównany materiał, ale te akurat wpadły w moje łaski w pierwszej kolejności, brutalizując mi życie w tym upalnym okresie (jakby upały nie były dostatecznie brutalne).

Całość tego niewegeteriańskiego dzieła ubrana jest w okładkę autorstwa Jesusa Lhysty (Rotted Artist), który ostatnimi czasy trafia w moje gusta bez pudła. Jego prace idealnie współgrają z death metalem, opierają się na zgniłych barwach, śmierci, brudzie i groteskowych postaciach. Pełna symbioza z muzyką.

Na zakończenie miałem zamiar wspomnieć, iż płyta posiada jeden minus. Miała nim być stosunkowo mała rozpoznawalność utworów względem ich ogółu, ale po zapoznaniu się jeszcze głębiej z kompozycjami stwierdzam, że założenie to wysnute było zbyt szybko. Kawałki faktycznie „jadą” jednym cięgiem, lecz posiadają wiele partii wyróżniających je z całości, trzeba się w nie wsłuchać i dać się wkręcić.

Reasumując, Stand Over Your Grave to krok naprzód dla zespołu Uerberos i grube zaznaczenie obecności na metalowej scenie. Album nie powinien, a wręcz nie może przejść bez echa, bo byłaby to wielka krzywda dla sztuki i jej twórców.

Artykuł UERBEROS – „Stand Over Your Grave” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Quo Vadis

Vader

Kat & Roman Kostrzewski

Acid Drinkers

Artykuł Acid Drinkers, Kat & Roman Kostrzewski, Vader, Quo Vadis – Kraków (29.09.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Camilla Sparksss, czyli urodzona w Kanadzie Barbara Lehnhoff, łączy na tym albumie tyle różnych emocji i muzycznych światów, że przy pierwszym przesłuchaniu można się pogubić. Jednak o ile na jej debiutanckim albumie faktycznie można było odnieść wrażenie, że artystka nie do końca wie, czy postawić na minimalizm, czy pokombinowane aranżacje, o tyle na Brutal wszystko jest zgrane perfekcyjnie.

Jeśli chcemy czegoś bardziej przystępnego i klubowo bujającego, to mamy doskonały Are You OK? Chwilę później dostajemy świetny singlowy Womanized, gdzie na elektronicznym fundamencie zimna fala miesza się z post punkową energią. Ten sam klimat towarzyszy w Psycho Lovers gdzie delikatne zwrotki kontrastują z wykrzyczanym refrenem. Rewelacyjny So What to z kolei obłędna mieszanka electro noise’u z popową chwytliwością i absolutnie fenomenalnym wokalem.

Nie ma na Brutal zapychaczy, nie ma zbędnych momentów. Są za to dalsze miłe zaskoczenia, kiedy She’s A Dream okazuje się czymś z pogranicza zmysłowej elektroniczej pościelówy, ale nie tracąc nic z nowofalowej zadziorności, jaka cechuje ten album. Albo, kiedy uderza w nas niepokojący, mocno witch house’owy i ze zniekształconym wokalem Messing With You. Natomiast zakończenie to już kompletny odlot. Walt Deathney okazuje się przewrotnym, krótkim noise’owym ciosem, pięknie chaotycznym i bezkompromisowym, zaś Sorry zaskakuje totalnym minimalizmem i podniosłym wokalem, by niespodziewanie się urwać.

Brutal w mistrzowski sposób łączy aranżacje, które brzmią jak sen neurotyka na kwasie z rewelacyjnymi melodiami, niesztampowymi pomysłami i świetnie zaśpiewanymi tekstami. Taki mix rzadko kiedy wychodzi, a dla wielu nadal może być to połączenie ciężkie do przetrawienia, ja jestem jednak absolutnie zachwycony. Każdy utwór czymś zaskakuje, melodie są świetne, a aranże obłędne. Lehnhoff nie szuka kompromisów, nie próbuje przypodobać się konkretnemu słuchaczowi czy wejść w żadną gatunkową niszę. Miesza harmonie z dysonansami, szept z krzykiem, elektronikę z punkiem i smutek z gniewem. Efekt jest miażdżący.

Artykuł CAMILLA SPARKSSS – „Brutal” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Skinned

Defeated Sanity

Incantation

Artykuł Incantation, Defeated Sanity, Skinned – Kraków (31.03.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydawnictwo to potwierdza tylko, że wszystko spod skrzydeł Czechów można brać w ciemno. Sacrosanct ma osiem numerów na niecałe czterdzieści minut, a oryginalnie został wydany w małym nakładzie trzy lata temu przez sam zespół. Muzyka serwowana przez Epoch to mikstura black i death metalu, choć samo takie suche stwierdzenie nie oddaje całej prawdy.

Belgowie zaskakują oryginalnością, pomysłami i talentem. W bardzo świeży sposób miksują praktycznie każdy podtyp death metalu okraszając dużą ilością zróżnicowanej czerniny, tworząc płytę wyjątkową i diablo zróżnicowaną. Lubią także często-gęsto zmieniać i modyfikować riffy, jakimś cudem sprawiając że wszystkie do siebie pasują. Sacrosanct jest również miksem lodowatej atmosfery i gorącej pasji, i to prawdopodobnie dlatego poszczególne elementy tak dobrze się łączą. Tu trochę progresji, tam brutalne ciosy, siam zgniatający walec. Niekiedy atmosfera, kiedy indziej czarne dysonanse i chaos. W jednym momencie duszący, siarkowy klimat, w następnym nieco marszowych części i melodii. Epoch zaserwował muzyczny odpowiednik alkoholowego kociołka, który równie dobrze wchodzi i równie skutecznie sprowadza do parteru.

W całym tym szaleństwie udało się jednak zachować umiar. To znaczy, nie jest to płyta wymagająca pełnego odsłuchu, nie ma problemów z słuchaniem poszczególnych utworów. A że są tak bardzo różne, każdy pewnie znajdzie swój ulubiony. Przykładowo, mi najbardziej siedzi Altered States z opętaną końcówką i chaotycznymi melodiami. Chociaż może faworytem powinien być Nine z całkiem przebojowym (domyślam się, jak źle to słowo brzmi w kontekście reszty, ale taki właśnie jest: przebojowy) refrenem? A może zróżnicowany Hangman Paradox, wypełniony technicznymi pomysłami i wolną zagładą? Bardzo ciężko będzie się zdecydować.

Tym bardziej warto się z Sacrosanct zaznajomić. Świeżość materiału, pomysłowość kompozycji i talent muzyków zawarte na tej płycie są po prostu niebagatelne i zasługują na uwagę i wszelkie pochwały. Z wielką ciekawością czekam na kolejne informacje od zespołu.

Epoch na Facebooku

Artykuł EPOCH – „Sacrosanct” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Co dostaliście na swoją pierwszą komunię świętą? Pamiętacie ówczesne trendy, jeżeli chodzi o nagradzanie dzieci za maksymalną cierpliwość i spokój?

St. Sixtus: Za moich czasów był jeden główny schemat: rower górski i zegarek. Oczywiście były też pieniądze, skutecznie zabezpieczone i zdefraudowane przez bank „Rodzice”.

St. Anacletus: Wyłamuję się z tego schematu, bo u mnie kluczowy był wielki, średniowieczny zamek Lego. Poza tym bardzo źle to wspominam. Zmuszanie kogokolwiek do spowiedzi jakiemuś obcemu waligrusze to kryminał. Plus całego wydarzenia był taki, że od impulsu do impulsu w niedługim czasie po komunii pożegnałem się z instytucją kościoła i religią jako taką. Zamek z Lego pozostał!

To odbiję pytaniem na drugi biegun – co kupilibyście swoim dzieciom, i czy w ogóle zdecydujecie się na wychowanie ich w wierze katolickiej? Sądząc po Waszym materiale, odpowiedź wydaje się raczej jednoznaczna.

St. S: Myślę, że odpowiedź jest oczywista. Każdy myślący i kochający swoje dziecko rodzic, będzie starał się uchronić je przed każdą pojebaną sektą, jak np. katolicyzm. Nie posiadam dzieci, ale gdy się pojawią, będą się uczyć moralności np. z bajek Disneya, a nie bajek o torturowaniu ludzi, przybijaniu do krzyża, zabijaniu pierworodnych dla Boga i innych perełek. Naturalnie w okresie komunijnym kupię swoim jakiś top rozpierdolm czyli playstation 6 z wirtualnym kombinezonem, czy co tam nam technologia zafunduje. Ważne, aby inne dzieci ze swoimi komunijnymi prezentami się posrały zazdrością.

St. A: Niezmiennie mnie fascynuje, jak większość moich „satanistycznych”, „antyklerykalnych” i „ateistycznych” znajomych grzecznie idzie z dziećmi najpierw do chrztu, potem do komunii, a koniec końców do bierzmowania. To jest kosmos! Trochę na zasadzie „nie lubię babrać się w gównie, bo śmierdzi, więc wepchnę w nie swoje dziecko po same uszy”. Żal, obłuda i hipokryzja. Równie piękna, jak u większości przedstawicieli i wyznawców kościoła.

Zostawmy jednak religijne szopki na boku i skupmy się na muzyce, która jest powodem naszej rozmowy. Kiedy, gdzie, i pod wezwaniem którego z apostołów narodził się pomysł na tak bezkompromisowe granie? Pytam, bo tak w zasadzie to nic o Was nie wiadomo i wyskoczyliście ze swoim debiutem znienacka, niczym niczego nieświadomy ministrant z zakrystii.

St. S: Historyjka raczej banalna. Zaczęło się od wspólnego jammowania kilku kolegów z różnych zespołów w próbowni. Z czasem zamieniło się to w regularne próby. Materiał na tyle spuszczał wpierdol i cieszył nasze gęby, że postanowiliśmy się nim podzielić z innymi. Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy.

St. A: Amen!

Domyślam się, że brak informacji na temat tego, kto tworzy Hostię jest zamierzonym efektem. Nie sądzicie, że takie rozwiązanie zostało w ostatnim czasie popularyzowane do tego stopnia, iż może nie wywoływać zaciekawienia u słuchaczy? O ile takowe było w ogóle pożądane.

St.S: Masz rację, jest to obecnie dosyć popularne . Tajemnice się sprzedają, kapturki, maski itd. Nie to było naszym zamysłem, nie będziemy się jakoś strasznie ukrywać. Poza tym nie gramy popularnej muzyki, więc o sprzedawaniu w tym wypadku nie ma mowy.

St. A: Wyszło trochę przypadkiem. Nigdy nie byłem fanem szopek, bo tylko te na najwyższym poziomie, a co za tym idzie poparte odpowiednimi budżetami i oprawą robią robotę. Czym innym jest show takich zespołów jak Slipknot, Behemoth czy nawet Batushka, a czym innym kolesie w gumowych maskach w klubie na pięćdziesiąt osób pod Biedronką. Natomiast jak zaczęliśmy pracować nad oprawą graficzną, bazującą na postaciach martwych papieży, po prostu bardziej nam pasowało trzymanie się tego konceptu, a nie pucowanie własnymi twarzami.

Skąd zatem anonimowość i utrzymanie tego w tajemnicy? Czyżby rodzima scena nie wybaczyła Wam jakiegoś grzechu z przeszłości i musicie się ukrywać przed legionem prawdziwych strażników doktryny metalu?

St. S: W naszym wypadku powód był nieco inny. Zależało nam, aby zachować w miarę możliwości anonimowość do czasu pojawienia się płyty. Każdy z nas grał/gra w innych kapelach, w innym klimacie i nie chcieliśmy, by Hostia była oceniana przez pryzmat naszych różnych bandów. Chcieliśmy zobaczyć jak się obroni sama nuta.

Czy wobec tego planujecie występy w maskach lub jakimś imagem, który nadal by utrzymywał waszą anonimowość jak chociażby w Ghost? Mieliście w głowie jakiś koncept w tej kwestii czy raczej w ogóle nie myśleliście o tego typu zabiegach?

St. S: Szczerze mówiąc, przeszło nam kilka pomysłów przez myśl. Zdecydujemy pewnie przed pierwszym koncertem. Myśleliśmy o tym, aby na każdym koncercie zaprezentować się zupełnie inaczej. Nie chcę rozgadywać się o tym, ponieważ to tylko pomysły. Jeżeli jednak zdecydujemy się na jakiś, to będzie niespodzianka.

Wróćmy jednak do muzyki. Słuchając debiutanckiego pełniaka nie ma cienia wątpliwości, że chaos i ekstrema mogłyby robić za Waszych rodziców. Długo pracowaliście nad materiałem?

St. A:  To jest kurwa grindcore metal! Jakby płyta trwała 50 minut, to nikt by tego nie przeżył. Łącznie z nami. W sumie ciężko powiedzieć, bo cały proces rozłożył się mniej więcej na rok, ale mieliśmy spore przerwy. Bardzo miło to wspominam, ponieważ wszystko powstawało na totalnym luzie, bez deadline’ów, bez narzucania sobie czegokolwiek.

St. S: Gdy dołączyłem do chłopaków, materiał był praktycznie gotowy od strony muzycznej, zabawa zaczęła się przy wokalach.

St. A: Warto zaznaczyć, że wszystkie instrumenty nagraliśmy w niecałe trzy dni. Wokale w dwa. To chyba całkiem sprawnie. Wiele ścieżek to pierwsze lub drugie podejścia. Nie bawiliśmy się w nagrywanie gitar po dźwięku ani bębnów po rombiku (śmiech)!

Choć Hostia to przede wszystkim bezkompromisowy death metal, to nie sposób znaleźć tu ukłonów w kierunku grindu czy nawet crossover. W trakcie komponowania numerów coś szczególnego rzuciło się na Wasze uszy? Jakieś konkretne albumy wirowały w Waszych odtwarzaczach?

St. S: W moim wypadku starałem się potraktować wokale oldschoolowo. Co do inspiracji można usłyszeć wpływy death metalu, jak i hardcore’u. Założyłem sobie, że nagram najbrutalniejsze mordy, jakie kiedykolwiek nagrałem. W okresie powstawania numerów na słuchawkach dominował Nails, Slayer, Gorefest i Depeche Mode.

St. A: Mój całkowity top w muzycznej ekstremie to Morbid Angel, Napalm Death i Vader. Chociaż oczywiście świetnych zespołów jest dużo więcej i z bardziej grindowych tematów, muszę wspomnieć o Gadget i Nails. Na płycie znalazł się nasz muzyczny ukłon dla Napalm Death. Nie powiem który (śmiech). Najważniejszym hołdem, zarówno muzycznym, jak i całościowym jest jednak Killed By Life. Nie jestem wielkim fanem tego typu zabiegów, jednak Lemmy był postacią o takim zasięgu i wpływie zarówno na muzykę metalową, rockową, jak i na nas samych, że musieliśmy to nagrać. Numer powstał bardzo spontanicznie, co chyba słychać.

Niewątpliwym atutem Waszego najnowszego wydawnictwa jest produkcja i brzmienie. Tutaj chylę czoła, bo choć muzyk i znawca ze mnie żaden, to naprawdę lubię wybrzydzać i trudno trafić w moją estetykę słuchową. Kto zajął się realizacją Hostii, gdzie została nagrana, czy mieliście jakiś konkretny wyznacznik co do tego „jak to powinno grać w serduszku i na głośnikach”?

St. S: Żmudnym i trudnym procesem realizacji zajął się Paweł „Janos” Grabowski z JNS Studio w Warszawie. Jak wspomnieliśmy, proces nagrywania poszedł szybko, natomiast produkcja była nie lada wyzwaniem, a to dlatego że mocno marudziliśmy. Zależało nam, aby zachować naturalny sound, który towarzyszył nam podczas prób. Miało być naturalnie, ciężko a zarazem selektywnie. Przy nagrywaniu wokali odpuściliśmy produkcyjne zabiegi, starałem się kłaść wokale na żywca po całości, można usłyszeć hausty powietrza, jakie łapałem, aby się nie udusić.

St. A: To samo tyczy się pozostałych instrumentów. Minimum sprzętu, minimum bajerów, minimum edycji. Jestem zajebiście zadowolony z finalnego efektu! Z Janosem znamy się kupę lat, wiele razy współpracowaliśmy, więc to była świadoma decyzja, aby z tym materiałem uderzyć do niego. Nie chcieliśmy go przeprodukować. No i wiedzieliśmy, że on wytrzyma nasze pierdolenie (śmiech).

Okładka również robi wrażenie, a w szczególności jedna z grafik z pewnym biednym duchownym prowadzącym przytułek dla bezdomnych samochodów. Bardzo dobry motyw na merch! Komu powierzyliście stworzenie wizualnej oprawy dla Waszego debiutu?

St. S: Wizualną stroną kapeli zajął się Łukasz „Pachu” Pach. Wszystko jest spójne i doskonale przedstawia w dekoracyjny a nie wulgarny sposób nasz manifest. Co do merchu możecie spodziewać się najgorszego/najlepszego!

Jak zamierzacie promować swoje wydawnictwo? Śledząc Wasz profil na Facebooku, widać, że pojawiły się pierwsze i zarazem wysokie noty dla krążka.

St. S: Ciekawą sprawą jest to, że do tej pory specjalnie nic nie robiliśmy w celu promocji. Zauważyliśmy zainteresowanie Hostią po wypuszczeniu pierwszego singla. Jesteśmy zaskoczeni tak pozytywnym przyjęciem. Nie spodziewaliśmy się, że nasza chłosta spodoba się komuś poza nami.

St. A: Jak wiecie mamy już dwa klipy. Pracujemy nad kolejnymi. Mamy bardzo dużo pomysłów na wizualizacje naszej muzyki, a krótkie numery mają tę zaletę, że łatwiej zrealizować video (śmiech).

Kiedy możemy spodziewać się pierwszych koncertów? Patrząc na grono zespołów w Via Nocturna, z których całkiem spora część ociera się o deathowe klimaty, macie dość dobry punkt zaczepienia do zaplanowania jakiejś trasy.

St. S: Nie nastawialiśmy się szczególnie na koncertowanie. Jeśli będzie zainteresowanie i zapotrzebowanie na nasze gigi, to jesteśmy gotowi szerzyć bluźnierstwo. Myślę, że nasz materiał jest solidnym koncertowym pierdolnięciem, więc fajnie byłoby go zaprezentować na żywo.

Czy z obecnej sesji został Wam jakiś materiał? Czy może już zaczęliście tworzyć coś nowego?

St. A: Nie. Odrzuciliśmy kilka pomysłów w trakcie procesu, ale jeśli coś odrzucamy, to dlatego, że się nie sprawdza. Mamy czystą kartę i muszę przyznać, że powoli zaczynają mnie ręce świerzbić do nowych riffów!

Bezglutenowy opłatek, różaniec świecący w ciemności czy spowiedź online?

St. S: Glutenowe chipsy, jointy świecące w ciemności i Netflix online.

St. A: Krwisty stek, norweski ogień i Redtube!

Dzięki wielkie za poświęcony czas. Mam nadzieję, że już niedługo będzie okazja, by zobaczyć Was w akcji podczas koncertów, a póki co ostatnie kazanie należy do Was.

St. S: To my dziękujemy za zainteresowanie! Co do koncertów jesteśmy gotowi i otwarci na propozycje. Z naszej strony chciałbym zaprosić wszystkich do przyjęcia Hostii, która będzie dostępna na dniach nakładem Via Nocturna. Każdego zainteresowanego tym, co się dzieje wokół zespołu, zapraszam na naszego FB. Wkrótce nowe klipy oraz dojebany merch!

Artykuł HOSTIA: „jesteśmy gotowi szerzyć bluźnierstwo” pochodzi z serwisu KVLT.

Putrescent Remains of the Dead Ground od razu chwyta mnie swoją produkcją. Muzycy pozbyli się dusznej atmosfery stęchłego grobu i zbutwiałych liści na rzecz klarowniejszego, ale w żaden sposób niespuszczającego z tonu bezkompromisowego death metalu. Brzmienie dosadnie i precyzyjnie zostawia ślad na duszy, pięknie podkreśla moc każdej z kompozycji, świetnie zaznacza ciężar i „tłustość” materiału, przy czym w żaden sposób nie utrudnia bądź męczy w trakcie słuchania. Genialnie wręcz wypada perkusja i tutaj ogromne uznanie dla SLW, której najlepszym przykładem może być otwierający Wall of Askalon. Brutalny oddział Kingdom dosłownie miażdży swoim hałasem. Cała trójka namiętnie torturuje własne instrumenty w diabelnie szybkim tempie, nie zapominając, co jest tutaj najważniejsze. Z albumu aż tryska żądzą zabijania i pogardą dla czystych wartości! Bezwzględnym faworytem jest tutaj Grobowiec Ludzkości, który jest jawnym dowodem na to, w jaki sposób gra się death (kurwa) metal. Niezmiernie cieszy większa liczba kompozycji w naszym rodzimym języku, co wymowniej pokazuje, jak wygląda bezkompromisowa ekstrema! Królewskie tortury zostają zamknięte nieśmiertelnym Blashrykh autorstwa Immortal. Chłód norweskiego black metalu nie zaginął w deathowej masakrze, a został przekuty na aurę całego albumu i świetnie uzupełnia autorski materiał.

I co tu dużo pisać, czy tego chcecie, czy nie, to Kingdom nagrał album klasy światowej. Czwarty pełniak to prawdziwe ukoronowanie całej drogi, jaką pokonał zespół, by znaleźć się właśnie w tym miejscu. Na samym trupim tronie krajowego death metalu, za którym wznosi się wielki sztandar z napisem Morte Eterna!

Ocena: 10/10

Kingdom Facebook

Artykuł KINGDOM – „Putrescent Remains of the Dead Ground” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł DeadFest vol. 1 – Kraków (2.05.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

1) Twój ulubiony kolor, potrawa i alkohol to? 
Czarny, stek z frytkami + zielona sałata z pomidorem, wino.

2) Jakie miejsce na świecie chciałbyś odwiedzić? 
Okinawa – Japonia.

3) Gdybyś miał do wyboru zamieszkać na bezludnej wyspie lub ruchliwym mieście, wybrałbyś? 
Bezludna wyspa.

4) Co chciałbyś robić gdybyś nie grał w zespole? 
Granie to stanu umysłu, więc nie wiem. Może jazda na rowerze?

5) Jaka jedna negatywna cecha u człowieka jest najbardziej parszywa?
Hipokryzja.

6) Jaka była Twoja pierwsza kaseta lub płyta CD którą kupiłeś? 
O ile dobrze pamiętam, kaseta Sodom Obsessed by Cruelty.

7) Wymień 3 najbardziej wpływowe płyty na rozwój metalowej muzyki. 
Napalm Death Scum, Entombed Left Hand Path, Burzum Filosofem.

8) Sport oglądasz w TV czy uprawiasz, jaki? 
Oglądam, jestem fanem kolarstwa górskiego i szosowego. Uprawiam kolarstwo oraz bieganie.

9) Sytuacja podczas trasy koncertowej, którą najczęściej wspominasz to…
Tych najlepszych sprzed dwudziestu lat lat nie pamięta się dokładnie – wiadomo dlaczego. Kiedyś zostawiliśmy kogoś  z ekipy siedzącego  na „dzbanie ” podczas postoju w trasie... 

10) Co byś zrobił gdybyś wygrał na loterii 5 milionów euro?
Co dzisiaj można z takimi drobnymi? Za 167 milionów to można już startować do kampanii prezydenckiej w USA.

11) Co chciałbyś jeszcze osiągnąć na muzycznej płaszczyźnie?
Nic, było już tego wystarczająco.

12) Płyta, której nigdy byś nie wrzucił do odtwarzacza CD?
Nils Petter Moalver Khmer .

13) Kim chciałeś zostać będąc dzieckiem?
Piłkarzem.

14) Co miałeś (nie)przyjemność zjeść kiedy to nie mogłeś odmówić?
Najlepszy deser jaki jadłem to płonące naleśniki z amaretto.

15) Najdziwniejszy prezent, który otrzymałeś od fana to…
Dostałem w liście mały opatrunek, tzw. gazę. 

16) Wymień najsłabszą płytę Slayera. 
Nie wiem…hmmm….God Hates Us All?

17) Co Cię najbardziej wkurwia? 
Hipokryzja i brak szacunku, które często objawiają się jebaniem w dupę bez mydła.

18) Utwory/Płyty/Zespoły, których fenomenu nigdy nie zrozumiesz mimo legendarnego statutu. 
Jest takich kilka….np. Rompeprop.

19) Jaki jest najlepszy serial który widziałeś? 
Vikings.

20) Najgłupsza rzecz jaką zrobiłeś w życiu?
Jakieś 30 lat temu nasrałem do bidetu.

Zdjęcie użyte w tekście pochodzi z profilu FB zespołu.

Artykuł Spowiedź artysty: Artur „Paluch” Grassman (Squash Bowels) pochodzi z serwisu KVLT.