„Reign of the Orion” światło dziennie ujrzało na początku grudnia ubiegłego roku. Zaraz po EPce „Mountains & Reminiscence” z początków działalności, najnowsze dokonanie jest pod względem czasu trwania drugim najkrótszym materiałem tria. Przytoczona powyżej EPka trwała bowiem trzydzieści pięć minut, zaś recenzowany przeze mnie pełnoprawny album jest ledwie o minutę od niej dłuższy.

Zawsze z zaciekawieniem obserwuję muzyków, którzy dojrzewają wraz z każdym następnym dokonaniem. „Reign of the Orion” to bez wątpienia najbardziej zwarty i spójny obraz namalowany przez ledwie trzyosobowy skład. Utwory sprawiają wrażenie niewymuszonych i dopieszczonych z wyczuciem. Nie znajdziemy tutaj chaosu kompozycyjnego, który przyświecał „Lemanisowi” i „Time Travel Dilemmie”. Zmianę oceniam na plus – byłem przekonany, że dźwiękowy monolit „Eye the Tide” z 2018 roku to poprzeczka nie do przeskoczenia i zdaje się, że w jakimś stopniu moje przemyślenia okazały się trafne. Najnowszy materiał Spaceslug omija wszelkie poprzeczki, tworząc nową jakość. Odbiorca zdaje sobie sprawę z coraz wyższej świadomości artystycznej muzyków. Zwarte trzydzieści sześć minut muzyki potrafi bowiem zrobić większe wrażenie niż ponad pięćdziesięciominutowy album-poprzednik. Tym razem „kozmic doom”, jak swój styl określają wrocławianie, jest namacalny, obecny i na wyciągnięcie ręki. Słuchacza otacza gęsty, gryzący dym dźwięków, splecionych ze sobą odpowiednią dawką pogłosu. Warto nadmienić, że ów dym nie kojarzy się z utartym schematem bonga, jeansowych katan z naszywkami i czapek-truckerek, do którego przyzwyczaiła nas konkurencja z ogólnopolskiej sceny około-stonerowej. To oczywiście bez znaczenia jak noszą się prywatnie muzycy zespołu – „Reign of the Orion” to kolejny polski materiał, który udowadnia, że nasi krajanie rozpoczęli proces adaptacyjny, dodając coś od siebie, a nie posiłkując się wyłącznie odtwórczością i generycznym stylem gry na instrumentach „jak u braci za miedzą”.

Zdaje się, że Spaceslug jako twór stał się czymś całkowicie samoświadomym i ukształtowanym. Dobrze brzmiącym i ładnie opakowanym. Haldor Grunberg, ponownie pełniący obowiązki człowieka odpowiedzialnego za miksy i mastering, właśnie na „Reign Of The Orion” ukręcił przy konsolecie dźwiękową wizytówkę wrocławian, co słychać przede wszystkim po produkcji bębnów. Powracający w roli projektanta oprawy graficznej Maciej Kamuda stworzył zaś przyciągającą wzrok, klimatyczną okładkę.

Pomimo wszechobecnego fuzza i ciężkich uderzeń w blachy perkusyjne, odpowiednim podsumowaniem do pełnych trzydziestu sześciu minut muzyki wydaje się być jedno słowo: balans. „Down to the Sun” i „SpaceRunner”, dwa pierwsze utwory na płycie, skonstruowano w taki sposób, że jeżeli zespół odegra je nawet w odwrotnej kolejności na koncercie, odbiorca prawdopodobnie nie zauważy, że to dwa różne utwory. Spaja je głównie wokal; Spaceslug prawie całkowicie odszedł od klasycznego darcia japy, stawiając na osadzoną w tonacji melodeklamację, przypominającą miks wokaliz Ala Cisnerosa i J Mascisa. Ba, na albumie jest nawet jeden utwór, który brzmi jak mocno zwolnione Dinosaur Jr., jednakże w tym miejscu nie będę zdradzał większej ilości szczegółów.

Prawdopodobnie najlepszym nagraniem z płyty jest „Half-Moon Burns”. Natychmiast stało się ono moim ulubionym utworem z całej dyskografii zespołu. Przeplatają się w nim ciężkie gitary z progresywnymi i przestrzennymi elementami. Gwarantuję, że przez osiem minut i czterdzieści pięć sekund trwania „Półksiężyca…” nie znudzicie się ani na moment. Bynajmniej nie oznacza to, że grupa stale będzie atakować nas z zaskoczenia słabo sklejonymi na komputerze pomysłami. Odnosząc się do powyższego tekstu, nad wszystkim góruje świadomość artystyczna, dojrzałość, naturalność i niezwykle trudny do uchwycenia w formie tekstowej, metafizyczny balans. „Trees of Gold” raczy odbiorcę melodyjnym intrem, przywodzącym na myśl „Porcelain” Moby’ego. Zadziwiające, mowa przecież o dwóch skrajnie różnych gatunkach muzycznych, a mimo to da się odnaleźć pewien wspólny mianownik występujący w obu kompozycjach. Gdy zamykające album „Beneath the Haze” dobiegnie końca, nie mamy do czynienia z odczuciem niedosytu. Wszystko jest na swoim miejscu. Nic dodać, nic ująć. Skutkuje to zarówno zapętleniem „Reign of the Orion”, jak i powrotem do poprzednich dokonań tria.

Prywatnie zauroczyłem się nowym Spaceslugiem, a efekt twórców został osiągnięty. Nie wiem, czy było to działanie zamierzone czy suma przypadków, ale obcowałem z jednym absolutnie najlepszych dokonań w historii polskiego doomu. Jestem przekonany, że napisanie i zarejestrowanie ich własnego opus magnum jeszcze przed nami, aczkolwiek droga do jego stworzenia potrafi być niezwykle satysfakcjonującym i interesującym szlakiem przez obcy i nieoznakowany soniczny kosmos.

Artykuł SPACESLUG – „Reign of the Orion” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela udostępniła klip do utworu Half-Moon Burns.

Tracklista
1. Down To The Sun
2. SpaceRunner
3. Half-Moon Burns
4. Trees Of Gold
5. Beneath The Haze

Źródło: Spaceslug, BSFD Records

Artykuł Spaceslug: streaming Reign Of The Orion pochodzi z serwisu KVLT.

Jeżeli mowa o kapeli O.D.R.A, bardzo ważną rzeczą zasługującą na wyróżnienie jest szczerość przekazu. Takiej muzyki nie gra się dla poklasku i taniej próby zwrócenia na siebie uwagi. Taką muzę robi się tylko i wyłącznie z wewnętrznej potrzeby samorealizacji, gdzie słowo „komercja” wstępu nie ma. Drugim elementem ważnym dla płyty Herod jest jej produkcja. Album realizowany był w trzech miejscach, ścieżki instrumentów położono w Tranzystor Studio pod okiem Piotra Semirasa, partie wokalu nagrano w Studio Receiver przez Jacka Maciołka, a miksy i mastering wykonał Haldor Grunberg w Satanic Audio. Brzmienie, które uzyskano przy tej współpracy robi wrażenie. Pozorny brud i chaos bijący z utworów został okiełznany umiejętnie, by skierować jego moc w kierunku słuchacza, nie dając mu szans na złapanie oddechu przez czterdzieści minut trwania albumu. Gitara basowa, mocno wypchnięta w miksie pogłębia bujający charakter sludge’owych riffów, a przester nałożony na wokal dodaje mu szaleństwa. Od czasu do czasu pojawia się bardziej chwytliwa partia, mogąca kojarzyć się ze stonerem. Co mi odpowiada w O.D.R.Z.E to fakt, że ich stonerowe zajawki nie zapędzają się w taniość źle rozumianego podejścia do tematu, często pokazywanego przez zespoły polskiej sceny, gdzie z uporem maniaka śpiewa się o imprezach i whisky, a ubranie kapelusza uprawnia do wożenia się co najmniej jak Zakk Wylde. Odrowe stonery są ciężkie, głębokie, nawiązujące do klasyków sceny ze smakiem i dobrze wbogacające ogół sludge’owego klimatu.

Do agresywnego soundu zespołu wokalista Tomasz Osiński dokłada maksymalnie chore wokale i odjechane teksty. Tytuły w stylu Melina Manifest, Chuj To Kojo czy Brandzelszmata mówią same za siebie. Niełatwa w odbiorze muzyka została ubrana w równie nieoczywiste liryki, by odepchnąć od siebie nijakość przewidywalności, co w jakby na wskroś oczywistym stylu jakim jest sludge nie jest łatwe.

Herod to album nietuzinkowy i ambitny. Agresja i brud zawarte na tym krążku podane są w sposób mogący ocierać się o sztukę. Podejrzewam, że długość krążka w połączeniu z jego hałaśliwością będzie dla wielu ciężka do przełknięcia, ale nie wątpię, że muzycy O.D.R.A stworzyli go takim z premedytacją i dla określonej części odbiorców.

Artykuł O.D.R.A. – „Herod” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.