Kapela zajmowała się wcześniej melodyjnym death metalem, na szczęście nawróciła się na mroczniejsze granie. Ich styl najtrafniej można określić jako mocny, klasyczny death metal z pewnymi złowieszczymi wpływami black metalu. Co ciekawe, zespół wśród swoich inspiracji wymienia przede wszystkim polskich tuzów gatunku. I rzeczywiście, nietrudno doszukać się tutaj wpływów muzyki Behemotha czy Hate. Od czasu do czasu w strukturze riffów odzywa się też klasyczny Morbid Angel. Najkrócej jednak mówiąc wszelkie proporcje wyważone idealnie, jak w magicznej miksturze, której przygotowanie wymaga czarnoksięskiej wiedzy, ale i sporej precyzji.

Inspiracje te jednak nie umniejszają talentu zespołu do tworzenia muzyki własnej, to znaczy intensywnej i mrocznej oraz – mimo stylistycznej i produkcyjnej jednorodności – nie nużącej w żadnej mierze. Czuć tu zresztą spory szacunek do tradycji, która jednak okazuje się wciąż witalna. Nie chcę analizować każdego utworu z osobna, bo jednak pewien zamysł jest wspólny: umiejętne dawkowanie emocji, intensywności riffów i temp. Pewne motywy w bardzo naturalny sposób się ze sobą przeplatają, zespół rozpędza się, by stonować emocje, ale nie mroczną atmosferę (ze wskazaniem na One with Chaos, A Hymn to Uncreation czy Coffin Rebirth). Kapela dobrze stosuje pewną „arytmię gry” i niczym – wybaczcie ponownie mundialowi nawiązanie – Luka Modrić, raz przyspiesza, raz zwalnia, by narzucić nam swój styl. A nawet, gdy Defiant wprowadza pewne elementy uspokojenia, robi to w sposób ciekawy – jak w Insurrection Icon, gdzie łagodne, choć niepokojące momenty zastawione są ze wściekłym atakiem. Wyjątek stanowi krótki, ale jakże potrzebny przerywnik w postaci Sulphur and Void. Ale po nim mamy powrót do jadowitych riffów w postaci Casus Vir No (ale i tutaj zespół potrafi dać słuchaczowi trochę oddechu, serwując stonowany fragment z melorecytacją wokalisty), gdzie wszystko znowu poddane stylowej młócce.

Trudno coś zarzucić płycie Insurrection Icon. Przy całej swej klasycznej formie i bezkompromisowości, zachowuje pewną świeżość i dobrze rozumianą chwytliwość. A że realizator świetnie się spisał w studio, wszystko brzmi jak należy. Dobra praca sekcji, interesujące riffy, znakomity growl nowego na pokładzie Tomislava Debelicia – to skuteczny przepis na sukces. Owszem, ktoś może pokręcić nosem, że wszystko to już gdzieś słyszeliśmy, ale mi to w ogóle nie przeszkadza. Mimo wszystko te kompozycje tworzą zabójczą całość.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł DEFIANT – „Insurrection Icon” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.