Nisko, melodyjnie, bez nadęcia, ale instrumentalnie na bogato i z polotem – tego się spodziewałam, a jeszcze więcej otrzymałam. Przede wszystkim kolejny raz podkreślę, jak bardzo cenię zespoły, które w worku kilku lansowanych i nieco ramowo ograniczanych gatunków znajdują to, co najciekawsze i tworzą od początku po swojemu swój specyficzny, rozpoznawalny styl. Sunnata nie boi się ani ciężaru sludge, ani brudu grunge, ani dronowych przesterów i riffów na nutę stoner/doom, a przy tym tak zgrabnie wszystko ze sobą łączy, że zupełnie nie mam zamiaru przypinać im jakiejkolwiek metki – oni grają właśnie po „sunnatowemu”. I to jest wspaniałe! W przypadku Outlands na pewno odczuwam niewielkie pokłosie rezygnacji z ciężaru na rzecz pozornie mniej skomplikowanych kompozycji. Ale spokojnie, dzieje się na tym albumie o wiele więcej niż można przypuszczać. Zdecydowanie największą zaletą tego wydawnictwa jest odpowiednie wyważenie ciężaru i pewnego mistycyzmu czy – jak niektórzy zwykli ich określać – grunge’owego szamanizmu. Drastyczniej zmiany stylistyki nie ma, gitary nadal brzmią diabelnie nisko, bas Michała Dobrzańskiego przecudownie się wygina, a perkusja Roberta Ruszczyka stanowi swego rodzaju kręgosłup, który podtrzymuje całość, aby nie rozlała się za bardzo po najróżniejszych acz bardzo przyjemnych wariacjach. Jest jednak coś, co niezwykle miło mnie zaskoczyło. Wokale! No, no, Panie Szanowny Szymonie Ewertowski, Pan żeś się wspiął właśnie na wyżyny! Do tego wokalne backgroundy Adriana Gadzimierza genialnie uzupełniają pewną manieryczność Szymona w stronę legendarnego Layne’a Stayleya. Panowie wyraźnie (dosłownie i w przenośni) rozśpiewali się i rozbudowali brzmienie na Outlands, czego rezultatem są najlepsze jak do tej pory utwory w historii zespołu w postaci singlowego Outlands, dynamicznego Ascender i totalnego dla mnie, ostatniego Hollow Kingdom. Cały album świetnie buja, żyje. Każdy utwór ma w sobie jakąś tajemniczość, opatuloną specyficzną aurą, stopniowanie napięcia i punkty kulminacyjne, które płyną swoim określonym torem, przy czym wszystko razem wydaje się przemyślane i dopracowane. Jeśli mam się na siłę przyczepiać, najmniej myślami zapuszczam się w trzeci utwór Scars, który zaskakuje trochę żywszym tempem, jednak zakończenie z niepokojącą atmosferą i przyspieszeniem rodem z klimatu We Die Young Alice In Chains momentalnie przywraca mnie na właściwą ścieżkę zachwytu nad płytą. Gdyby zaś zamarzyło mi się wysnuwać domniemania inspiracji, którymi Panowie posłużyli się nagrywając Outlands, oprócz wspomnianych AiC dosłuchuję się nawet zaginanej psychodelii w stylu wczesnego Soundgarden czy riffowania gdzieś po środku soundu Electric Wizard. Sunnata jednak pozostaje bez dwóch zdań Sunnatą w swoim własnym, wyśrubowanym nie do końca pod linijkę genialnym brzmieniu.

Na koniec słowo o opracowaniu wydawnictwa. Okładkę zdobi piękna grafika Macieja Kamudy, która oddaje w pełni meandryczny klimat pieśni Outlands. Album został zarejestrowany w Monochrom Studio, a nad miksami i masteringiem czuwał nieoceniony Haldor Grunberg – kłaniam się nisko w pas po kostki. Brzmieniowo nie mam absolutnie nic do zarzucenia. Takiej produkcji nie jeden może pozazdrościć!

Podsumowując wszystkie „za” i prawie zero „sprzeciwów”, nie rozpisuję tematu na więcej części pierwszych, pozdrawiam Państwa serdecznie i radzę zaufać moim przewidywaniom – Sunnata ma obecnie wszystko, aby ruszyć na podbój największych scen, albo Waszych wnętrz (niepotrzebne skreślić). Życzę im tego z całego czarnego serca!

 

Artykuł SUNNATA – „Outlands” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.