18-21.06.2026- Francja, Clisson (wydarzenie)

Organizatorzy Hellfest 2026 zaprezentowali pełny line-up imprezy. Na festiwalu zagrają:

Alestorm, Alice Cooper, All Time Low, Borknagar, Breaking Benjamin, Bring Me The Horizon, Deep Purple, Devangelic, Elder, Feuerschwanz, Igorrr, Kadavar, Lagwagon, Mikkey Dee With Friends Playing Motörhead Classics, Papa Roach, Perchta, Rivers Of Nihil, Satanic Surfers, Shelter, Skáld, Skaphos, Social Distortion, The Halo Effect, The Inspector Cluzo, The Plot In You, The Pretty Reckless, Truckfighters, Uncle Acid And The Deadbeats, We Came As Romans, Winterfylleth, Accept, Blackrain, Bloodywood, Blood Incantation, Blood Red Throne, Brothers Of Metal, Carach Angren, Ceremony, Crypta, Decapitated, Die Spitz, Einherjer, Esodic, Gridiron, Helloween, Impureza, Iron Maiden, Killus, La Dispute, Loathe, Malevolence, Mastodon, Mourir, My Dying Bride, Opeth, Periphery, Point Mort, Pogo, Car Crash Control, Ponte Del Diavolo, Primitive Man, Queensrÿche, Rezn, Return To Dust, Rotting Christ, Sabaton, Sepultura, Sinsaenum, SLIFT, Sortilège, Sylosis, Tesseract, The Dillinger Escape Plan, The Gathering, Trelldom, Torche, Ultra Vomit, Uravena, Wake The Dead, Winds Of Steel, Yarostan, 1914, A Perfect Circle, Amenra, Anthrax, Aurora Noir, Behemoth, BRUIT ≤, Cabal, Cancer Bats, Carcass, Cavalera, Cold.Capsule, Combust, Cro-Mags, Crisix, Cult Of Luna, Deicide, Defeated Sanity, DVRK, Enhancer, Escuela Grind, False Reality, Fange, Gatecreeper, Gaerea, God Is An Astronaut, Hatebreed, House Of Protection, Hulder, Insanity Alert, King 810, Kublai Khan TX, Limp Bizkit, LocoMuerte, Megadeth, Obscura, Old Man’s Child, Oranssi Pazuzu, Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, Profanation, Psychonaut, Septicflesh, Severe Torture, SLAY Squad, Static-X, Thornhill, Tom Morello, Trash Talk, Vígljós, Volbeat, Acid Bath, Agnostic Front, Alta Rossa, Architects, Austere, Bad Omens, Black Tusk, Black Veil Brides, Bloodstain, Buzzcocks, Circle Jerks, Corrosion Of Conformity, Down, Drain, Eyehategod, Forbidden, Fulci, Gehenna, Gnome, Karen Dió, Maid Of Ace, Marduk, Mayhem, Napalm Death, Not Scientists, Pennywise, Possessed, President, Resolve, Revnoir, Rise Against, Scour, Silhouette, Six Feet Under, Soilent Green, Sublimate Cadaveric Decomposition, Tempt Fate, The Adicts, The Ataris, The Bones, The Dwarves, The Funeral Portrait, The Hives, The Offspring, Thy Light, Wolves In The Throne Room

Bilety można zakupić na:

tickets.hellfest.fr

Artykuł Pełny line-up HELLFEST 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

Negative Approach (USA)

Do Kwadratu dotarłem wówczas, gdy na scenie hałasował Negative Approach. To hałasowanie nie jest przesadą. Muzyka zespołu z Detroit to idealny przykład agresywnego, chaotycznego, momentami wręcz brutalnego hardcore punka. Dlatego kiepskie brzmienie, momentami zlewające się w przytłaczającą ścianę dźwięku nie pomagało, a wręcz utrudniało bezproblemowy odbiór występu. Nigdy nie byłem fanem Negative Approach, a ten koncert raczej nie sprawi, aby cokolwiek miało się w kwestii zmienić. Natomiast reakcja wielu osób w klubie wydawała się bardzo pozytywna, dlatego cieszę się, że ich zwolennicy dostali to, czego oczekiwali.

Circle Jerks (USA)

Kolejnym gościem na jubileuszowej trasie Descendents była inna i równie legendarna załoga z USA. Circle Jerks, bo właśnie o nich mowa, rozpoczęli od kvltowego Deny Everything, które porwało zgromadzonych pod sceną. Publika zdecydowanie ożywiła się w trakcie koncertu. Mieliśmy okazję usłyszeć m.in. Back Against the Wall, Under the Gun, Moral Majority czy What’s Your Problem. Większą część setlisty stanowiły numery z debiutanckiego Group Sex, który w tym roku obchodził 40-ste urodziny. Podczas występu Keith Morris parokrotnie raczył publiczność krótkimi historiami dotyczącymi np. historii zespołu czy wpływu wielkich korporacji na naszą rzeczywistość. Nietrudno było się domyślić, że te miały nie tylko nawiązać kontakt z fanami, ale i dać wokaliście chwilę wytchnienia pomiędzy kolejnymi numerami. Nie było to dla mnie problemem, ale dla kilku osób stojących obok raczej tak, czego dowodem były dość złośliwe komentarze. Sam koncert zaliczam do udanych. Tym bardziej że brzmienie było o niebo lepsze, a zwłaszcza perkusji, której Kevin Fizgerald nie oszczędzał.

Descendents (USA)

Na kilka minut przed 22:00 na scenie krakowskiego Kwadratu pojawili się sprawcy tego całego zamieszania. Cóż mogę napisać: koncert Descendents uważam za bezbłędny w każdym możliwym aspekcie. W setliście pojawiły się wszystkie numery, na które czekałem i wybrzmiały niesamowicie dobrze. Nagłośnienie także nie zawiodło, dlatego cieszę się, że każdego utworu można było posłuchać z czystą przyjemnością. To, co jednak było najistotniejsze tego wieczoru to dwie kwestie. Po pierwsze zespół, który jak na swój seniorski wiek dał z siebie 110%. Chwytliwe melodie i romantyczno-humorystyczne teksty w połączeniu z hardcore punkową motoryką i niesamowitymi pokładami energii bijącymi od muzyków prawie rozwaliły klub. Po drugie to publika, która od pierwszych taktów nie pozostawała dłużna zespołowi i bawiła się w najlepsze. Zresztą przekonajcie się sami.

Z jednej strony cieszę się, że po tylu latach zobaczyłem Descendents na żywo i nie dostałem stetryczałego show, a kapitalny, pełen wigoru i szczerej radości występ. Z drugiej boli jednak fakt, że era pewnych zespołów dobiega końca. Niemniej jednak piątkowy wieczór w Kwadracie utwierdził mnie w jednym przekonaniu: I Don’t Want to Grow Up — przynajmniej w niektórych kwestiach wydaje się to jedynym sposobem, aby żyć z uśmiechem na twarzy i zgodzie z własnymi przekonaniami.

Autorem nagrań użytych w relacji jest John Doe.

Artykuł Descendents, Circle Jerks, Negative Approach – Kraków (28.03.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Niestety mimo szczerych chęci nie udało mi się obejrzeć całego setu Negative Approach. Brak miejsc parkingowych w okolicach Proximy wymuszał kolejne kółeczka dookoła budynków. Mimo wszystko nie czułem się zaskoczony taką koniecznością, gdyż od kilku dni na grafikach promujących sobotni event w mediach społecznościowych widniał dopisek SOLD OUT, co z całą pewnością przełożyło się na zapchanie okolicznych postojów samochodami.

Gdy wreszcie dotarłem na salę, ujrzałem dokładnie to, czego spodziewałem się po kwartecie z Michigan. Brodaty Ron Sakowski z nisko zawieszonym basem wraz z łysym, standardowo odwróconym plecami do publiczności gitarzystą Haroldem Richardsonem sprawnie przebijali się przez kolejne numery, a nad wszystkim górował skrzeczący wokal permanentnie wkurzonego w warunkach scenicznych Johna Brannona. Niemłodzi już przecież muzycy nie dali poznać po sobie upływu czasu, grając niektóre utwory jeszcze szybciej, niż na nagraniach. Występ NA można podsumować krótkim „było nierówno, ale za to nieczysto”, co mnie osobiście uradowało, bo właśnie takich wrażeń oczekiwałem. Okej, Negative Approach widziałem w akcji ledwie kilkanaście minut, ale to w zupełności wystarczyło, by znów dobrze poczuć tętniącą w żyłach krew. Dorzucę, iż po wszystkim muzycy sami ściągali z podestu swoje graty, a pomagała im tylko nieliczna ekipa lokalsów. Wszystko przebiegło zatem w zgodzie z zasadą DIY. Żadnych znamion ściemy!

Po dłuższej przerwie na szybki soundcheck za perkusję wtargnął Joey Castillo, słynny bębniarz znany między innymi z Queens of the Stone Age, Danzig, Eagles of Death Metal, The Bronx, Zakk Sabbath i wielu innych projektów. Joey gra z Circle Jerks od 2021 roku i mimo że urodził się w 1966 roku, pozostaje najmłodszym członkiem grupy. Wraz z końcem testów drummer zszedł za kulisy, a po chwili na scenie Proximy, przy głośnych owacjach publiki stanęli już wszyscy czterej członkowie legendarnej kapeli. Następnie Keith Morris (tego gościa przedstawiać nie trzeba, wszystkich niezaznajomionych z jego postacią zachęcam do zguglowania tematu – przyp. red.) rozpoczął od nieco przydługiego, pozbawionego muzyki wstępu, opowiadając nam o początkach swojego zespołu oraz narodzinach amerykańskiego hardcore punku. Następnie wokalista rzekł, że Circle Jerks jest tu, by dać nam lekcję z historii kalifornijskiego punk rocka. Jak na Morrisa przystało, nie obyło się bez chwili zrzędliwego, acz firmowego przekomarzania się z fanami, by nagle ni stąd, ni zowąd uderzyć pierwszymi dźwiękami instrumentów.

Przeżycie początku występu CJ sprawiało wrażenie dotknięcia punkowego absolutu. Bas? Dudniący tak, że momentami niespecjalnie było słychać, jaką partię Zander Schloss zaczyna grać. Gitara? Greg Hetson nie potrzebował żadnej „dopałki” wzmacniacza bądź pomocy drugiego gitarowego, by utwory zabrzmiały potężnie. Castillo za bębnami łoił skrajnie mocno, natomiast występujący bez okularów Keith, drąc się wniebogłosy, stale przesterowywał wydobywane z gardła słowa.

Lista numerów obfitowała w hity, ale to przecież nic dziwnego, wszak Circle Jerks nagrywali wyłącznie hity. Trudno było je wszystkie zliczyć; usłyszeliśmy Wild in the Streets, Deny Everything, Live Fast Die Young, Beverly Hills i całe mnóstwo pozostałych klasyków. Co kilka kawałków Keith buńczucznie przemawiał, tłumacząc między innymi, iż ma już 69 lat i jest chory, a przerwy w secie są wyłącznie dla niego, żeby mógł dalej śpiewać. W tak zwanym międzyczasie co poniektórzy zaczęli skandowanie wspaniałego słowa, jakim bez cienia wątpliwości jest „napierdalać!”, co frontman skwitował słowami: „kompletnie nie rozumiem Waszego języka, my jesteśmy z USA, język angielski”, więc wypełniona po brzegi fanami Proxima szybko przetłumaczyła hasło na „fuck things up!”. Wyraźnie zadowolony Hetson powiedział je zresztą na ucho niedosłyszącemu tegoż wieczoru Morrisowi, jednakże ten drugi nie przejął się zbytnio reakcją publiczności, kontynuując zaplanowaną konferansjerkę bez większych zmian. Reasumując, podczas godzinnego setu Circle Jerks przywołało w Warszawie prawdziwego ducha amerykańskiego punku, prezentując się od znacznie mocniejszej strony, niż ostatnia inkarnacja Black Flag, występująca z Mikiem V przed mikrofonem (relację z jej wizyty w Polsce przeczytacie tutaj). Co ciekawe, Keith napomknął ze sceny, iż Mike opuścił niedawno słynną Czarną Banderę (o czym można przeczytać na Substacku Vallely’ego – przyp. red.), co wyraźnie zaskoczyło wielu zgromadzonych, w tym mnie samego.

Wreszcie nadszedł czas na „headlinera” wieczoru. Headlinera w cudzysłowie, ponieważ pewnie mało kto by się zdenerwował, gdyby Circle Jerks zamieniono kolejnością z Descendents. Wywodzący się z Manhattan Beach zespół natychmiast porwał pierwsze rzędy. Melodyjne kawałki przeplatane co jakiś czas niemalże grindcore’owymi czadami zapewniło odpowiednią różnorodność, niedającą miejsca na wkradnięcie się ewentualnego znudzenia. Sympatyczny Milo Auckerman przed mikrofonem kipiał podlewanym charyzmą wigorem. Chciałoby się być w takiej formie w jego wieku!

Gigantyczna setlista (aż 33 utwory!) obfitowała zarówno w evergreeny Kalifornijczyków, jak i mniej rozpoznawalne kompozycje. Zupełnie osobno natomiast należy docenić kunszt wykonawczy muzyków, ponieważ Descendents na żywo to zupełnie inna bestia niż Circle Jerks czy Negative Approach. Kwieciste linie basu były dobrze słyszalne, a gitarowe riffy egzekwowano z wyjątkową precyzją. Nie wspomnę już nawet o bębnieniu niezłomnego Billa Stevensona. Tam po prostu wszystko się zgadzało! Cóż, panowie niewątpliwie przykładają się do koncertów nawet po ponad 40 latach (!) od debiutanckiego krążka. Świetną robotę zrobili także akustycy, dostarczając selektywny, zwarty dźwięk. A o to w Proximie niełatwo.

Chwilę po 23:00 było po wszystkim. Nie czułem smutku; ba, lokal opuszczałem w pełni usatysfakcjonowany. Nie dość, że przyszło mi obejrzeć grupy, które nadal funkcjonują po nie tyle wieloletnich, co wielodekadowych perturbacjach, to na dodatek wciąż mające sporo do przekazania swoim odbiorcom. Osobiście życzyłbym sobie, by artyści parający się zgoła inną muzyką pamiętali równie dobrze, po co występują, jak Keith Morris mówiący ze sceny, że w sumie nie powinno go tu być, ale jest, bo najwyraźniej na to zasługujemy. Nie wypada nie docenić takiego podejścia.

Na koniec napomknę jeszcze o osobach zgromadzonych w klubie, gdyż po prostu miło było zobaczyć na własne oczy przekrój demograficzno-społeczny typu od Sasa do Lasa. Widziałem zarówno młododzianych, jak i starzejących się punków z prawdziwego zdarzenia, skejtów, metali, rodziców z dziećmi plus całe mnóstwo „zetek” tudzież millenialsów. Co więcej, wydaje mi się, iż wszyscy bawili się równie dobrze, jak ja sam. I tak trzeba żyć.

Setlista:
Everything Sux
Hope
I Don’t Want to Grow Up
Victim of Me
I Wanna Be a Bear
Rotting Out
My Dad Sucks
'Merican
Clean Sheets
Myage
Without Love
Nothing With You
No Fat Burger
Silly Girl
When I Get Old
Coffee Mug
On Paper
Van
I’m Not a Punk
Thank You
Weinerschnitzel
Bikeage
I’m the One
I Like Food
Coolidge
Good Good Things
Feel This
Suburban Home
Smile

Marriage
Grudge
Catalina
Get the Time

Artykuł Descendents, Circle Jerks, Negative Approach – Warszawa (29.03.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

28.03.2025 – Kraków, Klub Kwadrat (wydarzenie)

29.03.2025 – Warszawa, Klub Proxima (wydarzenie)

Bilety można zakupić na biletomat.pl

Descendents to bez wątpienia jedna z najistotniejszych nazw w historii amerykańskiego hc punka. Grupa powstała w 1978 roku w Los Angeles. Ich pierwszym wydawnictwem był 7-calowy singiel Ride The Wild nagrany jeszcze w trzyosobowym składzie. Wkrótce potem do zespołu dołączył krótko obstrzyżony amant i przyszły wokalista Milo Aukerman, którego podobizna zdobi kolejne okładki zespołu. W 1981 roku ukazuje się EP’ka FAT jedyna płyta w katalogu zespołu, na której nie ma ani jednej piosenki o miłości. Przełomowym wydawnictwem okazuje się płyta Milo Goes To College, która trafiła do sklepów w 1982 roku. Na płycie znalazło się sporo melodyjnych piosenek połączonych z surową punkową energią, które z czasem określano jako power pop, melodyjny hardcore czy pop punk. Tego samego roku Milo rozpoczął studia z biochemii, a Bill Stevenson na stałe zaangażował jako perkusista Black Flag. Zespół powrócił do aktywności wydawniczej w 1985 roku. Lata 1985-1987 przyniosły zespołowi trzy kolejne pełnowymiarowe krążki: I Don’t Want To Grow Up, Enjoy! oraz opus magnum dyskografii ALL. Niestety końcówka lat 80. to nie był najlepszy czas dla punk rocka królował wówczas w MTV glam metal i taneczna nowa fala. Dopiero w 1996 roku ukazał się kolejny pełniak Descendents zatytułowany Everything Sucks, który wydała wytwórnia Epitaph i okazał się sporym sukcesem. Dopiero po ośmiu latach grupa wypuściła następny album Cool To Be You, który ukazał się pod banderą Fat Wreck Chords należącej do Fat Mike’a z legendarnej formacji NOFX.  Kolejny materiał Hypercaffium Spazzinate ukazał się w roku 2016, a dyskografię zamyka wydany w 2021 roku 9th & Walnut.

Circle Jerks są uważani za pionierów amerykańskiej sceny hardcore punk. Zespół powstał w 1979 roku w Los Angeles z inicjatywy byłego wokalisty Black Flag Keith’a Morris’a, gitarzysty Red Kross Greg’a Hetson’a. Dotychczas zespół nagrał sześć albumów studyjnych, jedną płytę koncertową oraz koncertowe DVD. Ich debiutancki album Group Sex z 1980 roku uważany jest za przełomową płytę dla gatunku hardcore punk. W 2020 roku zeszli się ponownie aby celebrować 40 lecie wydania debiutanckiej płyty. Wiele zespołów przyznaje się do inspiracji dokonaniami Circle Jerks są to m.in. Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, Anti Flag, Dropkick Murphys, The Offspring czy Pennywise.

Negative Approach to zespół, który powstał w 1981 roku w składzie: John Brannon (wokal), OP Moore (perkusja) oraz Rob i Graham McCullosh’owie kolejno na gitarze i basie. Ich krótkie, agresywne, punkowe strzały po dziś są inspiracją dla wielu zespołów, a wydane przez Touch and Go Records płyty: Negative Approach (1981) oraz Tied Down (1983) w historii hc punka zapisały się jako jedne z najważniejszych wydawnictw gatunku. W 2006 roku grupa wznowiła działalność i od tamtej pory sporadycznie koncertuje w U.S.A. i Europie.

Artykuł DESCENDENTS, CIRCLE JERKS i NEGATIVE APPROACH zawitają do Polski pochodzi z serwisu KVLT.