Wieczór rozpoczął się od występu supportu w postaci Natures Mortes. Grupę widziałem już na żywo przed rokiem w ramach wspólnego koncertu z Nameless Creations i Marie Laveau. Wrażenia? Podobne jak ostatnio – o ile band sprawdza się całkiem przyzwoicie w konwencji grupy rekonstrukcyjnej, ani muzycznie, ani pod kątem show nie reprezentuje poziomu, który można by nazwać inaczej niż przeciętnym. Ot, zabawa formą, sprowadzająca się do różnych wariacji jednej melodii, która w połączeniu z mocno stonowaną prezencją szybko obojętnieje. Dla sprawnego wcielenia się w rolę otwieracza pary na szczęście zespołowi starczyło.

W stan rozbudzenia na powrót szybko wprowadziła mnie gwiazda eventu. Rope Sect od lat traktuję jako jeden z substytutów muzyki Beastmilk i (dobrych albumów) Grave Pleasures, sposobności obejrzenia zespołu na żywo nie mogłem sobie więc tego wieczoru odmówić. Niemcom, mimo zmienionego brzmienia, udało się sprawnie przenieść na scenę klimat swoich kompozycji (całkiem licznie zgromadzeni w Toruniu fani mogli usłyszeć takie hity jak Death Is Your Lover, Fallen Nation, Handsome Youth czy Revel In Disguise) dzięki czemu oddanie się beztroskiemu tańcu przy gotyckich melodiach spod znaku sznura było tego wieczoru niezwykle przyjemne.

W odbiorze koncertu trochę przeszkadzało mocne zadymienie sceny (tak po prawdzie trudno było na niej cokolwiek dostrzec), biorąc jednak pod uwagę konsekwentną ochronę swojej anonimowości (vide prośba o niefotografowanie występu), można tę niedogodność grupie wybaczyć.

Koncert dostarczył mi dokładnie tego, czego oczekiwałem, a melodie Wisielczej Sekty nuciłem jeszcze dobrych kilka dni po wydarzeniu. Trzymam mocno kciuki, by inicjatywa Undead Can Dance zagościła w Toruniu na dłużej – patrząc na liczebność tych, których serduszko pukało w sobotę w rytmie gotyckiego rocka, jest dla kogo działać.

Artykuł Undead Can Dance II: Rope Sect, Natures Mortes – Toruń (31.01.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Dzisiaj, 7 listopada 2025 dzięki wytwórni New Heavy Sounds (pre-order) ukazuje się album „Wounds”.

W przyszłym roku, formacja wystapi w Polsce na kilku koncertach:
18.02.2026 – Gdańsk, Wydział Remontowy (z Datûra)
19.02.2026 – Poznan, Pod Minoga (z Datûra)
20.02.2026 – Kraków, Garage Pub (z Datûra)
21.02.2026 – Warszawa, VooDoo Club (z Datûra)
29.05.2026 – Wroclaw, TBA

„Wounds” to długo oczekiwany, piąty album zespołu – pierwszy od sześciu lat. Ciężki, a zarazem przejmujący, album mistrzowsko łączy doom, post-punk i porywający krautrock w dynamicznym, hipnotycznym wirze – wynosząc najbardziej ekscytujący londyński zespół na nowe, nieznane im dotąd terytorium.

„Wounds” to seria utworów o różnych sposobach, w jakie ludzie żyją z „ranami” swojego życia i je przetwarzają“– wyjaśnia Maya, wokalistka Cold in Berlin. – “To przedziwna celebracja tego bólu, którego wszyscy w jakiś sposób doświadczyliśmy. Strata i radość przetrwania – celebracja odnalezienia innych takich jak my, dar wiedzy, że życie przychodzi po ogniu.”.

Tracklista:
1. Hangmans Daughter
2. 12 Crosses
3. Messiah Crawling
4. They Reign
5. The Stranger
6. We Fall
7. The Body
8. I Will Wait
9. Wicked Wounds

Artykuł COLD IN BERLIN: premiera albumu „Wounds”, koncert w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Duet P.I.O. to perkusista Darek Piskorz – muzyk znany z takich zespołów jak Paraphrenia, Sexbomba, Closterkeller czy Papa Dance oraz Robert Gładyszewski – zajmujący się muzyką zawodowo od strony organizacyjnej i pracujący dla wielu znanych artystów.

Debiutancka EP’ka “Miliony Głów” to 4 pierwsze kompozycje zespołu P.I.O., które stanowią esencję ich brzmienia – połączenie mrocznych, post-punkowych riffów z trip-
hopowymi rytmami. EP zapowiada nadchodzącą pełną płytę duetu.

Tracklista:
1. Katedra
2. Master Mind
3. Taśma
4. Miliony Głów

Artykuł Post-punkowy P.I.O. z debiutancką EPką „Miliony Głów” pochodzi z serwisu KVLT.

“Taśma to wyznanie o tym, jak postrzegamy innych i siebie nawzajem. Utwór eksploruje tematy pamięci, iluzji, relacji międzyludzkich i podświadomości.” – mówi zespół P.I.O. o swoim singlu.

Utwór „Taśma” jest kolejną po singlach „Katedra” i „Master Mind” zapowiedzią wydania pierwszej EPki zespołu P.I.O. , której premiera zaplanowana została na sierpień 2025 roku. Singiel jest dostępny do odsłuch na popularnych platformach streamingowych.

Artykuł P.I.O. z singlem „Taśma” zapowiada debiutancką EPkę pochodzi z serwisu KVLT.

Od wydawcy: „Gdy za żelazną kurtyną niezmiennie trwa Orwellowski „rok 1984”, najlepszym sposobem, by wskoczyć w inną rzeczywistość, jest założenie zespołu rockowego.

Do tego właśnie 1984 zabiera nas w podróż w czasie Rafał Księżyk. Był to rok przełomowy dla polskiej muzyki rockowej. Doszła wtedy do głosu młodzież, która dorastała w realiach stanu wojennego. A najdobitniej przemówiła ta z mniejszych miast. Ustrzyki Dolne, Łańcut, Rzeszów, Puławy, Zduńska Wola, Toruń, Bydgoszcz, Piła – to one nadają rytm opowieści Księżyka i to z nich na podbój Polski ruszają bohaterowie nowej fali. Siekiera, Variété, 1984 i inni: amatorzy, którzy ograniczone możliwości równoważą nadzwyczajną mobilizacją. Ich bezkompromisowa, bolesna, a zarazem intelektualna muzyka jest niczym wyzwalający chichot, który dochodzi ze szczelin w systemie. I porywa tłumy.

A zatem, jak śpiewa Siekiera, „dobrze jest, dobrze jest”. Ruszyła fala.”

Rafał Księżyk (ur. 1970) – dziennikarz, redaktor i krytyk muzyczny. W latach dziewięćdziesiątych współtworzył magazyny „Brum”, „Plastik”, „Antena Krzyku”, „City Magazine” i „Aktivist”. Od 2012 do 2017 roku był redaktorem naczelnym „Playboya”. Jest współautorem autobiografii Tomasza Stańki, Roberta Brylewskiego, Tymona Tymańskiego, Muńka Staszczyka, Kazika Staszewskiego, Marcina Świetlickiego, a także autorem dwóch zbiorów esejów – 23 cięcia dla Williama S. Burroughsa oraz  Wywracanie kultury. O dandysach, hipsterach i mutantach. W 2020 roku wydał Dziką rzecz, opowieść o polskiej muzyce i transformacji 1989–1993, za którą był nominowany do Nagrody Literackiej m.st. Warszawy, Nagrody Literackiej Gdynia oraz Nagrody Historycznej m.st. Warszawy im. Kazimierza Moczarskiego. Za opublikowaną trzy lata później monografię Śnialnia. Śląski underground otrzymał Górnośląską Nagrodę Literacką „Juliusz”. Współpracuje z magazynem Dwutygodnik.

Wydawnictwo Czarne na Facebooku.

Artykuł Rok 1984 i polska Nowa Fala – Wydawnictwo Czarne zapowiada książkę Rafała Księżyka pochodzi z serwisu KVLT.

Owls Woods Graves

Dolch

Grendel

Entropia

The 69 Eyes

Laibach

Artykuł Castle Party – Dzień 2 (15.07.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Neuoroza przypomina eklektyczną układankę, gdzie różnorodne elementy są dobrze dopasowane. To płyta spójna, album z prawdziwego zdarzenia, a jednocześnie słychać tu zabawę z rożnymi estetykami, niekoniecznie oczywistymi dla wcześniej wypracowanego stylu grupy. Gardenia w składzie Radosław Nowak (śpiew i teksty), Aleksander Januszewski (gitara, klawisze), Przemysław Wójcicki (bas) i Mariusz Radzikowski (perkusja) udowadnia, że po 35 latach wciąż można wykazać się otwartością, jednocześnie z zachowaniem własnego dziedzictwa. Neuroza oprócz tego, że opisuje w sposób niejednoznaczny paranoje naszej rzeczywistości, jest ciekawą mieszaniną przeróżnych inspiracji, dobrze korespondujących z neurotycznym wydźwiękiem całości.

Oprócz klasycznych dla grupy tropów z kręgu new wave mamy tu sporo elektroniki, psychodelii wziętej z narkotycznych lat 70., krautrockowych pejzaży, bluesujących momentów, jazzowych wstawek (znakomity Karol Gołowacz na saksofonie!), bliskich estetyki noir. Phillip Marlowe przysłuchuje się w zapyziałej spelunce grającemu na gitarze Robertowi Kriegerowi. Wypełniony pozostającymi na haju hipisami wan toczy się przez bagniste, rozgrzane od słońca pejzaże. Smętny got, podrygujący w takt dark wave’owej elektroniki, spogląda w twarz Wielkiemu Bratu z okładki… Paranoja? Neuroza? Na nowym albumie inspiracje Gardenii zdają się rozciągać od muzyki lat 60. po współczesne odniesienia, zmierzając ku niepokojącym rejonom. Płyta od dojrzałych mężczyzn dla odbiorcy, który swoje już przeżył i wysłuchał.

Narkotyczna, dobrze wyprodukowana i z wdziękiem zaaranżowana muzyka. Dzięki tekstom Nowaka, dalekim od publicystycznej dosłowności, nowy album wychodzi naprzeciw lękom i paranojom, którym podszyta jest nasza rzeczywistość. Gardenia powoli zaczyna być znakiem gwarantującym jakość. Ta sugestywna, autorska wizja nie musi podobać się każdemu, bo nie ma takich aspiracji, ale każdy powinien dać jej szansę.

Artykuł GARDENIA – „Neuroza” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Zamiast narzucać sobie sztywne ramy gatunku, który przecież pomógł zdefiniować, Perturbator podejmuje próbę wyjścia poza schemat i proponuje podróż po mrocznych zakamarkach swojej duszy. To pewna nowość w jego twórczości, gdyż do tej pory (a przynajmniej w moim subiektywnym odczuciu) James Kent tego nie robił. Uncanny Valley i jego poprzednie dokonania przesiąknięte były fascynacją filmami sci-fi i popkulturą lat 80. Jaskółkę zmian mieliśmy po wydaniu New Model, aczkolwiek jak się okazało na Lustful Sacraments, muzycznie Perturbator poszedł w nieco innym kierunku. Na początku byłem sceptyczny i nie przyłączyłem się do partii hurra optymistów, którzy jeszcze przed premierą nakręcali hype na tę płytę. Zamiast tego wziąłem album na przysłowiowy „warsztat” i spróbowałem rozebrać ją na części. Rezultat tej wiwisekcji mimo wszystko utwierdził mnie w przekonaniu, że James Kent nagrał naprawdę coś dobrego.

Kompozycyjnie i produkcyjnie Lustful Sacraments to najbardziej dojrzały materiał Kenta. Fajerwerki i efekciarstwo, których często używał na początku swojej drogi, ustąpiły przemyślnie malowanym pejzażom muzycznym. Prowadzenie fraz jest pewniejsze, ta płyta nie jest taka „rwana” jak poprzednie (choć to nie zarzut, gdyż nie ma nic złego w agresywnej elektronice). Tutaj wszystko płynie. Niespiesznie, w swoim tempie, ale stanowczo. Podoba mi się pewna stałość tej muzycznej narracji. Czy to w utworze tytułowym, czy w The Other Place. Wszystko jest na swoim miejscu. Przebojowy Excess daje niezłego, energetycznego kopa przed Secret Devotion. Ten numer, z gościnnym udziałem True Body to prawdziwa gotycka uczta, utwór, który z powodzeniem moglibyście usłyszeć na wrocławskiej imprezie Return to the Batcave czy na festiwalu Castle Party. Depeszowy Dethroned Under a Funeral Moon ma świetny feeling i fajnie kontrastuje z bardziej typowo „perturbatorowym” Messalina, Messalina czy finałowym God Says (z udziałem Hangman’s Curse), który spina wszystkie wątki w całość, buja niczym ballada, i zamyka Lustful Sacraments, zostawiając słuchacza z lekkim poczuciem niedosytu.

Nihilistyczna aura wypełnia ten krążek od początku do końca. Od czasu do czasu Perturbator przypomni, z kim mamy do czynienia za sprawą sprawdzonych patentów. Innym razem odwoła się do twórczości Siouxsie and the Banshees czy z innego bieguna do Nine Inch Nails. Zresztą cała ta płyta jest utkana z rzeczy, które są bliskie sercu twórcy. Dlatego jest taka dobra. Wydaje się autentyczna i zrobiona po swojemu. Świetnie buja i siada. Wymyka się jednoznacznemu zaszufladkowaniu, co jest bardzo fajne. To wciąż muzyka retro-elektroniczna, na pewno sporo tu synthwave’u, ale też słychać pewną świeżość, która wychodzi poza sztywne ramy tego gatunku. Mimo to Lustful Sacraments, moim zdaniem, to nie jest tzw. ucieczka do przodu. To raczej dowód na obecność silnego trendu wśród najbardziej rozpoznawalnych twórców synthwave / darksynth (posłuchajcie ostatnich produkcji Carpenter Brut czy GosT, a będziecie wiedzieć o co mi chodzi). Wszyscy oni poszerzyli w ostatnim czasie instrumentarium oraz zaczęli częściej stosować wokale. Wszystko to doprowadziło do powstawania nowych utworów czy też płyt pisanych w duchu post-punku i cold wave. Czy ten trend zdominuje scenę i stworzy nową post-synthową modę? Niewykluczone. Obawiam się, żeby rzesze ich naśladowców wkrótce nie przesycili rynku swoimi wariacjami na ten temat, tak jak to miało miejsce z tym oryginalnym synthwavem. Obym się mylił.

Tymczasem korzystajcie z chwili i zaopatrzcie się w nowego Perturbatora.
Warto.

Artykuł PERTURBATOR – „Lustful Sacraments” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Nowa muzyka amerykańskiego zespołu jest dość sporym zaskoczeniem – utwory są mocno utrzymane w synth-popowym, cold wave’owym klimacie lat 80-tych.

Poniżej prezentujemy video do tytułowego utworu Cyr oraz singiel The Colour of Love.

Tracklista:
01. The Color Of Love
02. Confessions Of A Dopamine Addict
03. Cyr
04. Dulcet In E
05. Wrath
06. Ramona
07. Anno Satana
08. Birch Grove
09. Wyttch
10. Starrcraft
11. Purple Blood
12. Save Your Tears
13. Telegenix
14. Black Forest, Black Hills
15. Adrennalynne
16. Haunted
17. The Hidden Sun
18. Schaudenfreud
19. Tyger, Tyger
20. Minerva

źródło: www.theprp.com

Artykuł The Smashing Pumpkins wyda podwójny album Cyr pochodzi z serwisu KVLT.

Źródło: Gruzja Facebook

Artykuł Gruz 2020 – nowy utwór zespołu Gruzja pochodzi z serwisu KVLT.