Na swoim pierwszym krążku muzycy Confession prezentują bardzo klasyczny, choć nieuciekający od współczesnych standardów black metal, w którym można odnaleźć ciekawy balans między zblastowanym ogniem (Devilish Passage, Pandemonium), a utrzymanym w średnich, marszowych tempach bardziej klimatycznym graniem (In an Embrace of Beast, Coloured by the Red Flames of Fire, Confession). Jest klasycznie, jest czytelnie, bez zabaw w młodopolskich pogrobowców i poszukiwaczy ludowych inspiracji. Na liście wzorców okrzepły black metal w stylu Dark Funeral, Belphegor, Watain, czy Seth, czyli siarka i szatan z jednej strony, ale i odczuwalna dawka melodii z drugiej. Wszystko na swoim miejscu.

Mimo odtwórczego charakteru muzyki Confession, ciężko się przy Coloured By The Red Flames Of Fire nudzić. Kawałki są ciekawe, dobrze przemyślane, zaaranżowane i odegrane w dbałości o gatunkową jakość. Więcej, kiedy przychodzi czas na finałowy Confession, człowiek aż przysiada z wrażenia. Co to jest za numer! Jeden pomysł, niemal jeden riff i jedna melodia – gości jednak w sobie prawdziwego diabła i w zupełności wystarczy na 10-minutowy hit. Nagrać na debiutanckiej płycie taki hymn, to osiągnięcie godne uznania.

Podoba mi się ten krążek. Tak po prostu i tak po ludzku. Nie przegapcie.

Artykuł CONFESSION – „Coloured by the Red Flames of Fire” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.