• Welcome to Hell
• Black Metal
• At War with Satan
• Possessed
• Eine kleine Nachtmusik
• Sons of Satan: Rare and Unreleased
• Black, Metal & Beyond I (single i EPki)
• Black, Metal & Beyond II (single i EPki)

Ponadto oprócz 8 kaset, w boxie można znaleźć:

• masywna książka w twardej oprawie z wieloma dotychczas niepublikowanymi zdjęciami i mnóstwem notatek i wywiadów (w tym wywiad z Cronosem specjalnie przeprowadzony na potrzeby tego wydawnictwa)
• wisiorek z łańcuszkiem
• 4 naszywki
• kształtna naszywka
• flaga
• 6 pocztówek
• numerowany certyfikat

Wszystkie kasety w boxie w wersji regularnej są w kolorze czarnym.
Wersja DIE HARD (pierwsze 222 sztuk) posiada kolorowe kasety, a także ekskluzywny longsleeve (Gildan Ultra Cotton), który jest dostępny tylko i wyłącznie w tym boxie. Box w tej wersji jest ręcznie ponumerowany osobiście przez Cronosa.

Zamówienia można składać w sklepie wytwórni Darkness Shall Rise Productions na https://darknessshallrise.de

Artykuł „To Hell and Back”, czyli kasetowy box zespołu VENOM pochodzi z serwisu KVLT.

Na czterdziestolecie ukazania się drugiej płyty grupy, ikonicznego albumu Black Metal, dostajemy od zespołu i BMG dwa prezenty. Pierwszym było jubileuszowe wydanie Czarnego Metalu na winylu, które pokrótce już omawiałem. Drugi stanowi retrospektywny box In Nomine Satanas, zawierający 6 CD i DVD. W 2019 roku pierwsze płyty grupy doczekały się wznowień w podobnej formie na winylach, teraz przyszła pora na srebrne krążki. Wydawnictwo zawiera albumy najistotniejsze dla Venom, a zatem te, które zapisały się czarnymi zgłoskami w piekle, ugruntowując pozycję grupy na mapie najważniejszych metalowych formacji wszech czasów. Na uczczenie rocznicy dostajemy dzieła stworzone w klasycznym składzie przez trio Cronos, Mantas i Abaddon: Welcome to Hell (1981), Black Metal (1982), At War with Satan (1984) i Possessed (1985). Do tego dochodzi klasyczna koncertówka Eine kleine Nachtmusik (1986).

Zestawu dopełnia składanka Sons of Satan zawierająca wczesne nagrania z demówek, które nie znalazły się na regularnych wydawnictwach. Kto jeszcze nie zna tego materiału, będzie mógł uważniej prześledzić, jak kształtował się styl Venom. Towarzysząca wydaniu informacja sugeruje, że mamy do czynienia z nieznaną wcześniej twórczością, jednak wyszła ona już swego czasu na światło dzienne, zresztą pod tym właśnie tytułem. Najciekawsze wydaje mi się tu surowe i ponure, jakby profetyczne dla późniejszego rozwoju black metalu, wykonanie Buried Alive.

Największą zaś gratkę stanowi DVD 7th Date of Hell – Live at Hammersmith Odeon. Piękny to był czas dla Venom – grupa już okrzepła na scenach, wypuściła parę miażdżących albumów, a jednocześnie zachowywała podczas występów na żywo młodzieńczą pasję i złowieszczą aurę. Diaboliczna prezencja muzyków, pirotechnika, klimat, a także wykonanie, nie zawsze technicznie idealne, ale za to napędzane szczerą pasją i wielką mocą – oto odpowiedzi na pytanie, dlaczego styl zespołu okazał się tak bardzo inspirujący. Venom na żywo hipnotyzował oraz rozbudzał mokre i mroczne sny metalowej gawiedzi. Do dziś ogląda się tamten pamiętny koncert z dużą satysfakcją.

Skupię się na moment na samym wydaniu. Box nie prezentuje się jakoś wyjątkowo – ot, płyty CD w kopertach, zamknięte w lśniącym, kartonowym pudełku wraz z książeczką zawierającą kilka zdjęć z epoki, a także garść ciekawostek i wypowiedzi samych muzyków. Jest to jednak doskonałe wprowadzenie w temat. Jeśli ktoś chciałby sprawić prezent wchodzącemu w świat hałasu chrześniakowi – i sprowadzić go na złą drogę – In Nomine Satanas sprawdzi się znakomicie. A może wasz dziadek, który schował już gramofon w pawlaczu, ale wciąż lubi wspomnieć czasy, gdy był pierwszym, ściganym przez milicję metalem na osiedlu, chciałby mieć klasykę Venom na półce? Zróbcie staruszkowi tę przyjemność!

In Nomine Satanas to opcja całkiem rozsądna – zwłaszcza cenowo. Zakupienie wcześniejszych wydań wymagałoby pozbycia się okrągłej sumki, a tak dostajemy minimalistyczną wersję budżetową. Muszę się przyznać, że sam nie potrafię oprzeć się ostatnio czarnej magii Venom i raz po raz sięgam do pudełeczka, przypominając sobie klasykę z rozkoszą, jaka towarzyszyła hrabinie Batory podczas jej osławionych kąpieli.

Muzyka: 9/10
Wydanie: 6/10

Artykuł VENOM – „In Nomine Satanas” CD BOX (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Czterdzieści lat- tyle właśnie czasu upłynęło od momentu, kiedy Conrad Lant, Jeff Dunn oraz Tony Bray przybrali pseudonimy, z którymi bardziej są kojarzeni i zaczęli grać pod opisywanym szyldem. Szmat czasu, piękna rocznica, a zarazem dobry powód, by wypuścić w świat wspominkowe wydawnictwo. Oko najbardziej cieszy limitowany box zawierający dziewięć płyt winylowych, książkę, plakat i naszywkę. Kogo jednak odstrasza cena może zaopatrzyć się w album może i skromniejszy, ale sprawiający równie wielką przyjemność, opisywany The Neat Anthology. Jako, że Neat to także nazwa ówczesnej wytwórni, wyszła całkiem zgrabna gra słowna.

Na dwóch ładnie wydanych winylach dostajemy wyciąg z tego, co najlepsze z pierwszych lat działalności zespołu. Jak to jednak ze składankami bywa, czasem czegoś zabraknie. Gdzie się podział np. Witching Hour, nie wiem. Z drugiej strony zdarzają się singlowe rodzynki, niepublikowane na pełnych albumach, by wspomnieć Manitou czy Lady Lust. Całość jest jednak nieźle zbalansowana. Słowem- blisko 80 minut muzyki zamkniętej w 22 utworach z pierwszych czterech płyt studyjnych, plus wspomniane single. Cały materiał został zremasterowany, kolorowe winyle prezentują się pięknie, w załączonej książeczce znajdziecie słuszną ilość archiwaliów- zdjęć i wywiadów. Nie ma zatem sensu narzekać, że to tylko składanka, nie pierwsza zresztą w dyskografii zespołu. Igła na płytę i jedziemy!

Artykuł VENOM – „In Nomine Satanas – The Neat Anthology” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Tym, którzy nie są na bieżąco z perypetiami brytyjskich dinozaurów metalu przypomnę, że dziś na scenie mamy dwie kapele o podobnej nazwie. Venom, na którym skupiamy się w tej recenzji, to grupa dowodzona przez charyzmatycznego wokalistę i basistę Cronosa. Funkcjonuje też Venom Inc., za sterami którego stoi Mantas, dawny gitarzysta zespołu, który do niedawna współpracował jeszcze z oryginalnym perkusistą starego składu Venom, czyli Abaddonem. Cała ta kuriozalna sytuacja przypomina trochę rodzime dysputy pomiędzy członkami grup KAT oraz KAT & Roman Kostrzewski, albo Kombi i Kombii (sic!). Groteska i żądza pieniądza zawsze wygrywają z dobrym wizerunkiem, ale cóż zrobić.

Storm the Gates to następca wydanego w 2015 roku albumu From the Very Depths, którego raczej do bardzo udanych tworów zaliczyć nie można. W przypadku najnowszego dzieła, pod którym podpisuje się Cronos, otrzymujemy trzynaście na pozór banalnych utworów, jak to zwykle w przypadku twórczości Venom jest. Proste (momentami nawet prostackie) riffy, głośne i agresywne wokalizy, mocna sekcja rytmiczna, a produkcja jakby nie z tego wieku. To wszystko już znamy, ten brudny i ziarnisty dźwięk towarzyszy nam od czasów Welcome to Hell. Pytanie jednak brzmi, czy za każdym razem zespół musi ewoluować w nową stronę, odkrywać nieznane wcześniej terytoria, eksperymentować i cudować? W przypadku Venom okazuje się, że ta sama formuła w jakiś nie do końca chciany sposób działa. Wjeżdża bowiem kawałek Bring Out Your Dead i czuję się ukontentowany, choć nieco znudzony, ale w tym znużeniu właśnie znajduję swoiste ukojenie. Ani to dobre, ani do końca złe. Słuchając kolejnych utworów, odnoszę to samo wrażenie i tylko utwierdzam się w moim ambiwalentnym stosunku do muzyki Cronosa. Bluźniercze teksty okraszone szybkim i prostym thrashem robią swoje. Głos starzejącego się Brytyjczyka nie daje tyle satysfakcji słuchaczowi, co kiedyś, ale wciąż jest głęboki i mocny, o mroczniejszej barwie niż trzy dekady temu. Całkiem udanym numerem jest The Mighty Have Fallen ze swoistym punkowym zacięciem, nieco innym spojrzeniem na styl Venom, niż w poprzedzających go utworach. Dobrze buja też Over My Dead Body, z kolei Immortal o dziwo opiera się na dość fajnych riffach.

Nowy Venom to płyta, której nie można przegapić, bo jeśli na rynku muzycznym ukazuje się krążek, który uzupełnia dyskografię legendarnej kapeli, to z samego szacunku do dokonań grupy warto po niego sięgnąć. Jednocześnie trzeba podchodzić do zespołu Cronosa z pewnym dystansem, a nawet przymrużeniem oka, bo patrząc na dokonania tego Pana, łatwo można dojść do wniosku, że tylko we współpracy z Matasem i Abaddonem ten projekt miał jakikolwiek sens. Współczesny Venom to ledwie namiastka tego, co w latach osiemdziesiątych udało się trójce muzyków osiągnąć. Czas leci nieubłaganie i nie działa na korzyść Cronosa, a z drugiej strony kurczowe trzymanie się brzmienia, które udało się mu wypracować prawie czterdzieści lat temu, też nie jest najlepszym pomysłem.

Swoją drogą, wiecie, jakie słowo zostało wybrane przez Collins Dictionary jako „słowo roku”? Single-use, czyli jednorazowego użytku. Koniec końców, Storm the Gates jest właśnie artykułem jednorazowego użytku – po jednym przesłuchaniu album nie nadaje się do ponownego użytku.

Artykuł VENOM – „Storm the Gates” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Niespełna dwadzieścia cztery minuty. Osiem utworów. Szybka matematyka – średnio po trzy minuty na kawałek. Oczekiwania wobec krążka są zatem następujące: musi być szybko, mocno i bezkompromisowo. Mówisz i masz. Bunker 66 wymierza osiem celnych ciosów prosto w szczękę, która opada w zachwycie, a prąd wypływający z bluźnierczych dźwięków gitar elektryzuje nogi, które same chodzą pod blatem biurka. Z każdym kawałkiem Włosi powodują, że mam problem z pohamowaniem swych rządz, które ucieleśniają się machaniem głowy w rytm muzyki. Jeśli uważacie stary dobry Venom za swoich faworytów, to nie powinniście przechodzić obojętnie obok tego albumu. Od pierwszych taktów muzycy ukazują swoje thrashowe zacięcie, które opiera się na tym świetnym punkowym biciu, przybliżając Słuchacza ku Rogatemu. Nie oczekujcie po Chained Down In Dirt wymyślnych pasaży, zaskakujących zmian tempa, pięknych wokaliz i wszechobecnego ładu. Wszechobecna prostota ogarnęła tę płytę, ale w tym wypadku jest ona kluczem do sukcesu grupy. Brudne brzmienie gitar, które wypluwają szybkie i jadowite riffy, to istna retrospekcja ku metalowi z początku lat osiemdziesiątych. Perkusja wybija klasyczne rytmy, a wtórujący jej bas nadaje tej sekcji ostrej dźwięczności. Wokal to istna synteza Lemmy’ego i Cronosa. Momentami całość przypomina też dokonania grupy Hellhammer, a nawet wędruje czasami szlakiem wyznaczonym przez Darkthrone. Koniec końców Bunker 66 nieugięcie trzyma się prostoty formy. Raz po raz pojawia się ciekawe solo, jak przykładowo w wejściu do Satan’s Countess czy też rewelacyjnej wstawce w Power Of The Black Torch. Kurczę, ten krążek naprawdę daje radę!

Czy warto sięgnąć po Bunker 66? Pewnie, że tak. Są oczywiście jakieś drobnostki, które osobiście mniej pasują mi w odniesieniu do całości płyty, ale po zakończeniu tej niespełna półgodzinnej przebieżki aż chce się jeszcze raz wcisnąć play. I tak, ta muzyka jest przeznaczeniem członków sycylijskiego trio. Czekam na więcej.

Artykuł BUNKER 66 – „Chained Down In Dirt” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.