Pochodzący z Göteborga KNIVAD od początku działalności porusza się na styku crust punka, D-beatu, hardcore’u oraz ekstremalnego metalu. Ich twórczość skupia się na mrocznych aspektach ludzkiej natury, społecznej degradacji oraz autodestrukcyjnych tendencjach współczesnego świata. Zespół łączy bezkompromisową agresję z przytłaczającym ciężarem i melancholią, tworząc muzykę równie brutalną, co emocjonalnie wyniszczającą.

Według muzyków „Lilla vackra människa” jest najintensywniejszym i najbardziej osobistym albumem, jaki stworzyli. Teksty koncentrują się wokół tematów śmiertelności, żałoby, choroby, psychicznego załamania oraz codziennej walki o przetrwanie.

Jak komentuje zespół:

„To bez wątpienia najbardziej osobisty album, jaki kiedykolwiek stworzyliśmy. Album o życiu. I o śmierci. O wiecznej walce związanej z koniecznością dalszego istnienia, nawet wtedy, gdy miłość innych ludzi nie zawsze wystarcza, by chcieć zostać.”

Muzycy podkreślają również, że podczas prac nad płytą zagłębili się w najbardziej bolesne doświadczenia związane z utratą, bezradnością i strachem:

„To album o próbie przetrwania, gdy choroba nieustannie wszystko niszczy. O bezsilności. Strachu. O obserwowaniu, jak ludzie odchodzą, pozostawiając po sobie wspomnienia, pytania i ciszę.”

Nowego singla „En utväg” można już posłuchać poniżej.

Album „Lilla vackra människa” będzie dostępny od 10 września, a przedsprzedaż ruszyła już za pośrednictwem Bandcampa wydawcy.

Tracklista „Lilla vackra människa”:

1. En utväg
2. Lilla vackra människa
3. Det de vet
4. Ett liv
5. Statistiskt sett
6. Bältad
7. Djuret inom mig
8. Slukad
9. Dagen det dödade dig
10. Jag har rätt att förstöra mig själv
11. Vad är det för fel på mig?

Artykuł KNIVAD zapowiadają nowy album „Lilla vackra människa”. Posłuchaj singla „En utväg” pochodzi z serwisu KVLT.

Dość wcześnie, bo chwilę po 19:00, swój wieczorny recital rozpoczęła Garota. Do otwierającego występu podchodziłem ze sporą dozą rezerwy, bo choć muzykę składu kojarzyłem już wcześniej, dotychczas nie napotkałem w niej nic, co poskutkowałoby potrzebą bliższego zaprzyjaźnienia się. Tym większe było moje zdziwienie, gdy okazało się, że na żywo szczecińskie trio szyje naprawdę konkretnie i – co ważniejsze – znacznie atrakcyjniej niż na płytach. Był black metal, był thrash, był też wyraźny motörheadowy pazur i najmniejszego nawet znaczenia nie miał fakt, że w ślepym teście prawdopodobnie nie odróżniłbym jednego kawałka od drugiego. Super koncert i super wejście w potańcówkę wtorkowego wieczoru.

Drugi zespół eventu, czyli Above Aurora, miałem okazję widzieć na żywo już kilkukrotnie. Wciąż świeżo w pamięci mam ich ostatni występ podczas warszawskiego koncertu Primordial, gdzie zagrali całkiem przyzwoicie, obyło się jednak bez efektu zabrudzenia spodni od strony wewnętrznej. Tym razem na korzyść zespołu zagrał efekt mniejszego klubu, większego zagęszczenia publiki pod sceną i bardzo ciekawie rezonującej energii, którą kapela zdołała w Toruniu wytworzyć. Blackmetalowe dysonanse, ciężki post-blackowy klimat, duszne, posępne i pesymistyczne w swoim wyrazie kompozycje zagrały we wtorkowy wieczór w NRD bardzo sugestywnie. Na poziom wrażeń nie bez wpływu pozostawał też fakt, że grupa – jak na warunki klubowe – zabrzmiała naprawdę dobrze. Z czystym sercem (w końcu!) mogę uznać koncert Above Aurora za w pełni satysfakcjonujący.

Wspomniany już wcześniej atut małego klubu wyraźnie zaowocował też w przypadku Owls Woods Graves. Widziałem ich dotychczas dwukrotnie: pierwszy raz na Summer Dying Loud 2023 oraz (kilka miesięcy później) podczas bydgoskiego przystanku wspólnej trasy Furii i Zamilskiej. Chociaż doceniałem ciekawe i chwytliwe połączenie punka i black metalu, nie wyszedłem z żadnego ze wspomnianych koncertów grupy poharatany na tyle dotkliwie, bym stał się ich (dosłownie i w przenośni) szalikowcem. Tym razem jednak nadarzyła się okazja, by przekonać się o sile i wyrazistości muzyki zespołu w warunkach właściwie korespondujących z ich charakterem i stylem. Krakowski kwartet zagrał przekrojową setlistę promując z jednej strony nowy album Strix (They Come Again ,The Aura Of Knives, The Cliff Dance) z drugiej sięgając po najbardziej sprawdzone karty (This Spirit Follows Me Till the End of My Journey , Antichristian Hooligan, czy Idzie diabeł). Dziwiła trochę stoicka postawa większości zgromadzonych, na tym większe uznanie zasługiwały starania kilku najbardziej zadeklarowanych fanów, którzy zdołali rozkręcić pod sceną całkiem żywiołowy kocioł (przy okazji życzenia zdrowia dla jednego z nich, który po drugim czy trzecim kawałku wyszedł z młyna z dość poważnie wyglądającą raną ręki). Ze sceny dla odmiany było samo gęste – blackmetalowe riffy, punkowe zaśpiewy, podniosłe okrzyki i pięści w górze – czyli dokładnie to, co swoją muzyką zdaje się ten zespół reprezentować. Na pewno był to najlepszy występ OWG, jaki dotychczas miałem okazję zobaczyć (i wytańczyć się przy okazji jak zły).

Trudno nie być zadowolonym z udziału w imprezie, podczas której wszystkie zespoły dowożą w równym stopniu. Zarówno Garota, Above Aurora, jak i Owls Woods Graves dostarczyli w swojej kategorii soczyście i wyszli z konfrontacji z toruńską publiką z wysoko podniesionym czołem. Po raz kolejny zaplusował też klub NRD, który po reaktywacji nabiera huraganowego wręcz wiatru w żagle.

(fot. Kamil Wójcik)

Artykuł Owls Woods Graves, Above Aurora, Garota – Toruń (25.11.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

No cóż, jak ma się to połączenie aktorskiej i muzycznej finezji z niszczycielską siłą? Grupę Hasselhoff Messerschmitt tworzą muzycy związani m.in. z metalowo-grindcore’owymi kapelami Abnormal Sickness i Offence. 2 czerwca br. kwartet wydał za pośrednictwem GOP Records debiutancki materiał Nie jest git, który, jak twierdzi gitarzysta Sewko, jest mariażem metalu z niemetalem.

Odpalając ten album, zastanawiałem się z jakim „niemetalem” zespół się zmierzył, i już pierwsze sekundy otwierającego utworu zdradziły te inklinacje. Dolna granica normy rozbrzmiała bardzo punkrockowo ze swoją skoczną i prostą rytmiką, ciężkimi gitarowymi riffami oraz niskim, siłowym wrzeszczącym wokalem uzupełnianym przez krzykliwe chórki. Wyraźnie zapachniało tu legendą polskiego punk rocka – Siekierą, a zwłaszcza jej początkami, zbliżonymi do crust punkowej stylistyki. To był jedyny utwór z gitarową solówką (notabene kąśliwą), ale nie jedyny z tematem przodującego basu.

Drugi kawałek, Zwłoka, wprowadza więcej metalowych gitarowych schematów i zmian tempa – jest połączeniem thrashu, death grindu i dynamicznego hardcore’a.

Z kolei kompozycja Martwy punkt to totalne zaskoczenie, gdyż jest to polskojęzyczna wersja Grinding Halt z 1979 roku, utworu The Cure. W wykonaniu Hasselhoff Messerschmitt kawałek zachowuje swoją skoczną i nieco luzacką melodykę, nabrał jednak cech crust punkrockowego grania, ciężkiego i bardzo dynamicznego, oczywiście z wokalistyką typową dla Hasselhoff Messerschmitt.

Nieporozumienie, najbardziej dosadny tekstowo utwór na płycie, jest też najbardziej metalowy, prezentując m.in. wściekłe, blastujące zagrywki. Wokalnie również jest najbardziej agresywny i wielogłosowy – to tu słychać najwięcej growli i zwierzęcych wrzasków. Jedynie krótka solowa basowa zagrywka w połowie utworu przypomina o punk core’owych zamiłowaniach zespołu.

Materiał wieńczy Przyszły tydzień temu, podsumowująca całość albumu. Skoczne i mocne hardcore’owo punkowe granie z przytupem, połączone z metalowym ciężarem i brutalnością. Druga połowa kawałka zaserwowała krótką melodyjną wariację wokalną chórku na tle sekcji rytmicznej, wprowadzając trochę koncertowy, a może raczej stadionowo-meczowy klimat.

Po analizie Nie jest git odkryłem, że kompozycje rzeczywiście agresywnie prują przestrzeń muzyczną niczym zabójczy Messerschmitt niebo podczas ataku. Ale co ma do tego David Hasselhoff? Najczęściej oglądana gwiazda telewizyjna na świecie i bożyszcze kobiet w okresie 1980-2000. Chyba wiedzą to tylko sami twórcy zespołu.

Artykuł HASSELHOFF MESSERSCHMITT – „Nie jest git” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Hasselhoff Messerschmitt, jak powiedział członek zespołu Sewko „to nowy zespół, wykonujący krótkie kompozycje, będące mariażem metalu z niemetalem.”

Formaty fizyczne i cyfrowe albumu są również dostępne od 02.06.2023 r.

Tracklista:

01. Lista utworów:
02. Dolna granica normy
03. Zwłoka
04. Martwy punkt*
05. Nieporozumienie
06. Przyszły tydzień temu

Artykuł Ukazało się pierwsze wydawnictwo HASSELHOFF MESSERSCHMITT pochodzi z serwisu KVLT.

Bowiem już 13 i 14 stycznia odbędą się dwa koncerty organizowane przez Metalowy Początek Roku. 

Repertuar będzie zróżnicowany: od hardcore’a, poprzez thrashowy łomot, aż po blackowe wyziewy z piekła rodem!

BOAT CITY ONSLAUGHT  

13.01.2023, Łódź, Klub Wooltura (wydarzenie)

Bramka: 18:00

Start: 19:00

Bilety: 50 PLN (gotówka/blik na bramce)

Zagrają dla Was:

– Chainsword (old school death metal)

– Gallower (black/thrash)

– Deathinition (thrash metal)

– Species (technical thrash)

– Boneharm (hardcore/crust)

METALOWY POCZĄTEK ROKU Vol. IX

14.01.2023 – Bydgoszcz, Klub Wiatrakowa (wydarzenie)

Bramka: 18:00

Start: 19:00

Bilety: 50 PLN (gotówka/blik na bramce)

Zagrają dla Was:

– Chainsword (old school death metal)

– Deathinition (thrash metal)

– Tassack (thrash metal)

– Species (technical thrash)

– Boneharm (hardcore/crust)

Artykuł Koncerty BOAT CITY ONSLAUGHT oraz METALOWY POCZĄTEK ROKU IX pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół Bastarður tworzą:

Adalbjörn Tryggvason – wokalista, gitarzysta, basista
Birgir Jónsson – perkusista

Tracklista:
1. Viral Tumor
2. Neonlight Blitzkrieg
3. Satan’s Loss of Son
4. Burn
5. The Whispering Beast
6. Black Flag Fools
7. Afturhalds Kommatittir
8. Rise Up

Artykuł Bastarður: streaming płyty Satan’s Loss Of Son pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Have You Tried Not Thinking About It
02. When Liquid Is the New Solid
03. Passenger of Decline
04. Millstone Gallows
05. Shit Out of Luck
06. Prison of Skin
07. A Stray in the Life
08. Echoes and…
09. Sounds of a Disease
10. Learning to Die
11. Used, Defiled, Expended
12. The Face of Decadence
13. Sentencing

Źródło: www.metalstorm.net

Artykuł Skam: klip do utworu Prison Of Skin pochodzi z serwisu KVLT.

Każdy, kto kiedyś to widział, to wie. Chyba od czasów świetności zespołu Tomasza Adamskiego nie było grupy, która potrafiłaby w tak sugestywny sposób nakreślić w wyobraźni słuchacza post industrialny kolaż, pełen zdewastowanych krajobrazów, opuszczonych przemysłowych obiektów, lasów zasnutych smogiem wydzielanych z fabrycznych kominów. Dom Zły maluje apokalipsę z całą tego świadomością, wszystko jest dopracowane w najdrobniejszych szczegółach. Ale to tylko tło i otoczenie do tego, co dzieje się na pierwszym planie. A na nim sceny czystej, skondensowanej patologii, jaka rozgrywała się w doskonałym filmie Wojtka Smarzowskiego. Sceny namalowane językiem ekstremy, będącej znakomitym pomostem między szeroko rozumianym hardcorem a całym wachlarzem barw metalu.

To, co zwraca uwagę, to niezwykła dojrzałość, zaskakująca jak na zespół debiutujący pełnym albumem. Co prawda członkowie grupy zdążyli się przewinąć przez cały szereg mniej lub bardziej głośnych kapel, zbierając doświadczenia, ale Rytuał to coś, co stanowi osobną jakość. I to nie tylko w swojej niszy (chociaż w tym przypadku trudno o takiej mówić), ale w całym, metalowo/core’owym środowisku w Polsce, a pewnie i dalej. Nie ma tu nawet cienia nieporadności, z którą często muszą mierzyć się debiutanci, nie ma grama przypadku, nic nie wymyka się spod kontroli, a jeśli nawet ktoś w dźwiękowej nawałnicy dopatrzy się szczypty improwizacji, to ta również będzie wynikiem doskonale przemyślanego sposobu na wyrażanie siebie. Wyraźnie słychać, że Dom Zły to konkretny zawodnik, który ma wielkie aspiracje i wszelkie szanse, żeby zacząć rozstawiać konkurencję w szeregach. Ten album to poważna dawka ekstremalnej desperacji, która wyjątkowo skutecznie chwyta w kleszcze i trzyma za gardło, by zadawać kolejne ciosy. Czy to grady posępnego black metalu, crust punkowy oklep po ryju, czy osadzone na sludge’owych partiach powolne młoty, każdy jest śmiertelnie skuteczny. Przy pierwszym zetknięciu z tą muzyką, można pomyśleć, że hardcore’owy zespół wziął się za black metal i gra jak Neurosis uwolniony z krępującego kagańca post metalu, ale to tylko prosty drogowskaz, który doprowadzi w ciekawe miejsce. Niby znajome, ale przesiąknięte duchem mrocznej tajemnicy. Jej odkrywanie będzie jak bolesna psychoterapia – możemy dowiedzieć się rzeczy, o których nam się nawet nie śniło.

Nie mam wątpliwości, że Rytuał to nowy, osobny rozdział, który zaczął się pisać w wielkiej księdze muzyki ekstremalnej. Rozdział, który się czyta z wypiekami na twarzy.

Artykuł DOM ZŁY – „Rytuał” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Przesłanie zakotwiczone muzycznie w szeroko rozumianym punk rocku, hardcore czy grindcore. Inoculated Life doskonale łączy treść i formę, serwując krótki, lecz bardzo intensywny strzał w styl życia oparty na bezmyślnym konsumpcjonizmie i bezrefleksyjnym wygodnictwie. Silnik tego buldożera napędza całkiem przemyślany mix death metalu z grindcorem, a napędza go wysokooktanowe brzmienie gitary z pogranicza powerviolence. Pierwsze odniesienie, jakie przychodzi na myśl, to oczywiście Napalm Death, ale raczej w ogólnym wydźwięku. Nasi bohaterowie są nieco wolniejsi, więcej kombinują w strukturach pojedynczych numerów. Jest sporo mniej porywistych momentów, bardzo mocno kojarzących się z japońskim Coffins, ale gdy zespół się rozbuja, to już mamy albo czystej wody death metal, albo rasowy, grindowy napierdol, przywołujący nowsze oblicze Extreme Noise Terror. Sporo riffowania, dużo kombinowania z tempem (Exist To Decay), czasem trafi się udana solówka (Abysmal Fixation). Dzierżący mikrofon Kevin Ruiz (momentami wspomagany przez basistę Kyle’a Goldsberry’ego) nie oszczędza gardła – w klasycznych, death metalowych fragmentach brzmi trochę jak Chris Barnes, a w bardziej odjechanych zbliża się do Barneya Greenwaya.

Zaskakuje mnogość przemyconych na tym albumie pomysłów. Płyta trwa niecałe 23 minuty, a wyziewa z niej grindcore’owy szał fantastycznie wkomponowany w najbardziej obskurny death metal. Zespół nie poszedł łatwą ścieżką skondensowanego, rozpędzonego do granic możliwości punka i grindu. Na Exist To Decay znalazło się miejsce na przemyślane, spójne kompozycje, gdzie charakterystyczne dla klasycznego death metalu patenty łączą się z powerviolencowym rozbuchaniem. Jeśli dodamy do tego zasyfione brzmienie, zbliżające się do crust punka, to już mamy cały obraz sytuacji. 

Jest krótko, ale bardzo treściwie. Ten album nie pędzi na złamanie karku, raczej przetacza się jak potężna, śmiercionośna maszyna, która niszczy wszystko, co spotka na swojej drodze i nie zostawia nawet zgliszcz, bo i te wchłonie i przetrawi.

Artykuł INOCULATED LIFE – „Exist To Decay” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Malignant Tumour – Summer Dying Loud (07.09.2018) pochodzi z serwisu KVLT.