KNIVAD od początku działalności stawiają na bezkompromisowe brzmienie oraz teksty dotykające najbardziej mrocznych aspektów ludzkiej egzystencji. W nowym utworze zespół podejmuje temat uzależnienia, społecznego wykluczenia i cienkiej granicy pomiędzy walką o przetrwanie a całkowitą rezygnacją. Zamiast romantyzować cierpienie, muzycy pokazują brutalne konsekwencje życia na marginesie społeczeństwa.

Posłuchaj singla „Statistiskt sett„

Jak wyjaśnia zespół:

„Kiedy dotrzesz na samo dno i poruszasz się niczym cień przez społeczeństwo całkowicie zamknięte na ludzi takich jak ty, trudno nie zagłuszać bólu rzeczami prowadzącymi wyłącznie do trzech możliwych scenariuszy: zakładu psychiatrycznego, więzienia albo śmierci. Tym razem skończyło się na tym ostatnim.”

Twórczość KNIVAD od lat oscyluje wokół tematów śmierci, psychicznego rozpadu, żałoby i autodestrukcji. Ich muzyka nie oferuje łatwych odpowiedzi ani ukojenia, lecz zmusza do konfrontacji z problemami, które często pozostają przemilczane.

Według muzyków „Lilla vackra människa” będzie najbardziej osobistym materiałem w ich dorobku. Album został ukształtowany przez doświadczenia straty, bezradności i lęku, a „Statistiskt sett” ma być jednym z jego najbardziej przejmujących momentów.

Tracklista „Lilla vackra människa”

1. En utväg
2. Lilla vackra människa
3. Det de vet
4. Ett liv
5. Statistiskt sett
6. Bältad
7. Djuret inom mig
8. Slukad
9. Dagen det dödade dig
10. Jag har rätt att förstöra mig själv
11. Vad är det för fel på mig?

Artykuł KNIVAD udostępniają singiel „Statistiskt sett”. Album „Lilla vackra människa” już we wrześniu pochodzi z serwisu KVLT.

Pochodzący z Göteborga KNIVAD od początku działalności porusza się na styku crust punka, D-beatu, hardcore’u oraz ekstremalnego metalu. Ich twórczość skupia się na mrocznych aspektach ludzkiej natury, społecznej degradacji oraz autodestrukcyjnych tendencjach współczesnego świata. Zespół łączy bezkompromisową agresję z przytłaczającym ciężarem i melancholią, tworząc muzykę równie brutalną, co emocjonalnie wyniszczającą.

Według muzyków „Lilla vackra människa” jest najintensywniejszym i najbardziej osobistym albumem, jaki stworzyli. Teksty koncentrują się wokół tematów śmiertelności, żałoby, choroby, psychicznego załamania oraz codziennej walki o przetrwanie.

Jak komentuje zespół:

„To bez wątpienia najbardziej osobisty album, jaki kiedykolwiek stworzyliśmy. Album o życiu. I o śmierci. O wiecznej walce związanej z koniecznością dalszego istnienia, nawet wtedy, gdy miłość innych ludzi nie zawsze wystarcza, by chcieć zostać.”

Muzycy podkreślają również, że podczas prac nad płytą zagłębili się w najbardziej bolesne doświadczenia związane z utratą, bezradnością i strachem:

„To album o próbie przetrwania, gdy choroba nieustannie wszystko niszczy. O bezsilności. Strachu. O obserwowaniu, jak ludzie odchodzą, pozostawiając po sobie wspomnienia, pytania i ciszę.”

Nowego singla „En utväg” można już posłuchać poniżej.

Album „Lilla vackra människa” będzie dostępny od 10 września, a przedsprzedaż ruszyła już za pośrednictwem Bandcampa wydawcy.

Tracklista „Lilla vackra människa”:

1. En utväg
2. Lilla vackra människa
3. Det de vet
4. Ett liv
5. Statistiskt sett
6. Bältad
7. Djuret inom mig
8. Slukad
9. Dagen det dödade dig
10. Jag har rätt att förstöra mig själv
11. Vad är det för fel på mig?

Artykuł KNIVAD zapowiadają nowy album „Lilla vackra människa”. Posłuchaj singla „En utväg” pochodzi z serwisu KVLT.

Martyrdod

Turbo

Youth Code

Scour

Pain

Mastodon

Saxon

Gaahls Wyrd

Behemoth

Wrestling PPW Ewenement

Artykuł Mystic Festival 2026 – Dzień 3 – Gdańsk (6.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Krakowianie na tyle niuansują swoją propozycję, że nie wychodząc poza ramy pewnej formalnej prostoty, serwują sporą dawkę wątków. Opętańcze krzyki i bulgoczący bas (Kyl), gitarowe brudy i tremola (Nvll) oraz łomocząca perkusja (Coil), przegryzają się należycie. Pod płaszczem chaosu tercet podąża jednak w pewnej mierze przemyślaną ścieżką. Zmiany tempa i dynamiki pozwalają na oddech, budują dramaturgię. Są momenty wręcz nastrojowe, ambientowe, choć podszyte niepokojem (kolejne odsłony instrumentalne oznaczone numerami I–III). Poszczególne kompozycje, zwłaszcza te dłuższe, jak Wrzeciono czy Pierwszy ogień, charakteryzują się pewną strukturą i kilkoma częściami, co czyni z nich mini suity rozkładu. Na uwagę zasługuje też Rosa, rozpoczynająca się majestatycznie, przechodząca w intrygującą ścianę dźwięków, w której blackowe formy biorą ślub z shoegaze’owym odlotem.

Brzydkie kaczątko to, czy już czarny łabędź, broczący w mętnej, brudnej wodzie, ale skłonny do wysokich lotów? Demo krakowian wskazuje, że mamy do czynienia z fazą przejściową. Nie chcę jeszcze chwalić ponad miarę. Wszystko, co najlepsze dopiero przed Kids Drown In Silence. W każdym aspekcie da się iść o krok dalej. Ale z pewnością debiutanckie demo jest propozycją ciekawą, zdradzającą potencjał oraz twórczą świadomość. Jak w klasycznej piosence: Co dzień od nowa łubudu bum bum gruch…

Dodam tylko, że całość została wydana na kasecie. Strona A dostępna jest dla wszystkich w serwisie Bandcamp. Co zawiera strona B? Zachęcam, by sprawdzić na tym właśnie nośniku, albo dowiedzieć się na koncertach. Wspierajcie niezależne podziemie.

Artykuł KIDS DROWN IN SILENCE – „Demo” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Szczerze mówiąc, nie miałem do tej pory kontaktu z tym projektem, a nawet nazwą, co uważam za wielką stratę, którą z pokorą mam zamiar nadrobić. Arvsynd okazał się strzałem, który wbił się we mnie niczym naostrzony grot, bez problemu i głęboko. M:40 porusza się w klimatach, jakie osobiście bardzo lubię, a które ostatnio były nieco za mocno na rynku eksploatowane, co zaowocowało pewnym spadkiem ich jakości. M:40 jednak jest przedstawicielem gatunku godnym, z krwi i kości, nierozłącznie związanym ze sceną. Mowa tu o crust/d-beat, który w Szwecji ma dobre tradycje za sprawą legendarnego Disfear czy Wolfbrigade. Maksymalnie gniewny, agresywny i przybrudzony styl M:40 kopie zad każdym ciosem, a kilka lżejszych partii wcale nie osładza tematu, a tylko uwypukla uderzenie tych bezpośrednich.

Album jest nieco dłuższy niż większość płyt w tym gatunku muzyki, trwa prawie czterdzieści minut, a każdy fan d-beatu wie, że najlepsze albumy, to 30 minut łupanki i do widzenia. Lekko się wystraszyłem tej długości, ale wraz z poznawaniem materiału okazało się, że band wie, co robi, urozmaicając kompozycje na tyle, by nie sprawić uczucia przesytu. Jako przykładu użyję zamykającego, najdłuższego utworu, Ondska, który wprowadza w płytę sporo klimatu. Wokalista drze się tu bez zmian wniebogłosy, ale wraz z nieco odpuszczoną agresją w całości robi to niebanalne wrażenie, wywołując nawet ciary. W końcówce kompozycji uderza stylizowany na black metal riff, dzięki któremu atmosfera zostaje podbita na wyżyny, a cisza po nim następująca zmusza do ponownego wciśnięcia przycisku play.

Tak, taki jest ostatni album M:40. Zespół zrobił na mnie potężne wrażenie i dołączył on w moim rankingu do czołówki gatunku, obok wspomnianego Disfear i Tragedy (w porównaniu do tego drugiego jest może nawet lepszy, przynajmniej na tym albumie). Zostałem okopany po nerach konkretnie i z masochistycznym zboczeniem mam zamiar skazywać się na kolejne kopania regularnie.

Artykuł M:40 – „Arvsynd” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Jeśli o liczbę pomysłów chodzi, to Broddesson podczas pisania ValFreiyi zdecydowanie miał „dni płodne”. Efektem jest sześć bardzo przyjemnych thrashująco-crustujących wałków (tytułowa ValFreiya, Göndul, Skögul, Rota, Thögn, Thrudr) oraz dokładnie tyle samo pozycji, w których można liczyć raptem na jeden chwytliwy riff. Te drugie wypełniają środkową część albumu, a z racji krótkich czasów trwania nośniejsze fragmenty mijają niepostrzeżenie, przez co trudno mi nazwać tę partię krążka ciekawą. Na miniaturowym metrażu cierpią też udane utwory, zresztą dokładnie z tego samego powodu – urywają się bardzo szybko i nie mogą w pełni rozwinąć skrzydeł. Mam zatem dość ambiwalentne odczucia: z jednej strony lepsza część ValFreiyi zostawia spory niedosyt i wrażenie niewykorzystanego potencjału, z drugiej krążek pędzi jak rakieta, nie dając zbyt wiele czasu do namysłu, co w przypadku thrashu jak najbardziej może być odbierane jako zaleta. Jednoznacznie wypada za to wokal Broddessona. Siłowy krzyk muzyka raz po raz udowadniał mi, dlaczego Szwed nie służył głosem w żadnym z większych zespołów, których był częścią.

ValFreiya na pewno ma wystarczająco dużo czadu, żeby świetnie sprawdzać się na żywo. Jej studyjna wersja zostanie dla mnie jednak wyłącznie drobną ciekawostką, której spory potencjał został stłamszony wizją tworzącego album artysty. Nie wątpię równocześnie, że materiał ów może znaleźć całkiem sporo sympatyków. Choć niestety nie zasilę tej grupy, mam nadzieję, że Broddesson nie powiedział jeszcze ostatniego słowa pod szyldem HILD.

Artykuł HILD – „ValFreiya” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Death Crusade wywodzi się ze sceny hardcore’owej. Pierwszą płytę nagrał skład silnie związany z tą odmianą muzyki, ale, co mnie zawsze cieszyło, kapela została dobrze przyjęta zarówno na scenie HC, jak i metalowej. Od tego czasu formacja przeszła kilka zmian, więc w Znów płonie niebo za mikrofonem stanął Wojciech Michalak znany z HIV, a na basie zagrał Piotr „Zvierzak” Kawalerowski znany choćby z Blindead. Tak wzmocniony trzon zespołu (Michał Jędrejek – gitara, Paweł Szymański – perkusja; obaj ex-Filth of Mankind) pcha dalej swoją Krucjatę Śmierci przez chrześcijańskie ziemie ku całkowitemu obaleniu otaczającego nas systemu politycznego i religijnego. Death Crusade nie boi się głośno wyrażać poglądów, teksty grupy komentują patologię rzeczywistości. Dołączone do kompozycji intra, by wspomnieć o wystąpieniu „ojca narodu” Jarosława Kaczyńskiego wykorzystanym w Izolacji czy urywku z filmu Faraon obecnym w singlowym Czasie Końca, wzmacniają przekaz. Wszystkie te dodatki wraz z tytułowym utworem zamykającym budzą wrażenie obcowania z materiałem dobrze przemyślanym, dopracowanym w każdym calu.

Kompozycje składające się na Znów płonie niebo wypadają na bardziej urozmaicone w stosunku do debiutu, są bogatsze w środki. Zespół zadbał o to, by całość była zróżnicowana, wobec czego częste blasty i średnie tempa przeplata zwolnieniami, dynamizując całość. Chociaż Death Crusade to nadal załoga grająca crust/D-beat, mam wrażenie, że jej nowa twarz jest nieco bardziej grindowa. Kapela nie boi się korzystać z inspiracji metalowych i obok wpływów z muzyki Extreme Noise Terror pobrzmiewają również te z twórczości choćby Napalm Death czy Birdflesh. Nadal słychać scenę D-beatową i oddziaływanie kapel takie jak Tragedy i Disfear, ale, co ważne, muzycy już są świadomymi artystami, którzy nie ulegają pokusie ślepego naśladownictwa. Formacja miesza zatem dobrą klasykę ze swoimi pomysłami, dając nowy, atrakcyjny produkt.

Znów płonie niebo to brutalny wybuch, którego potęgę najlepiej przyjmować w całości, delektując się jego siłą i brzmieniem (nagrano w Drive Studio Gdańsk, a zmiksowano w Satanic Audio). Nie odnajduję tu słabszych kompozycji, a wybranie faworytów wymagałoby wchodzenia w przestrzeń wyszukanych niuansów. Death Crusade to projekt bardzo wyjątkowy i odosobniony na naszej scenie, poletko które uprawia nie ma wzięcia wśród modno ubranej młodzieży, więc musi podbić niszę wśród prawdziwków, którzy zjedli zęby na setkach zespołów. Stojące przed grupą zadanie nie będzie łatwe, wierzę jednak, że jej druga płyta ma szansę sporo namieszać. Liczę też, że Death Crusade zostanie częstym gościem koncertów i większych imprez, bo taka muzyka na żywo pokazuje swój pełny potencjał. Dobra robota, drodzy koledzy, powodzenia!

Artykuł DEATH CRUSADE – „Znów Płonie Niebo” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela udostępniła video do utworu Czas Końca.

Tracklista:
01. Szary
02. Izolacja
03. Ku wsteczności
04. Posłuchaj
05. Szczujnia
06. Ode złego
07. Lęk
08. Czas końca
09. Zrównani
10. Mur
11. Znów płonie niebo

Artykuł Streaming nowej płyty zespołu DEATH CRUSADE pochodzi z serwisu KVLT.

Muzyka zawarta na Sic Semper Tyrannis, debiutanckim albumie krakowskiego Distrüster, to przepełniony energią i agresją thrash/crossover/crust, zdradzający w równym stopniu metalowe ciągoty, jak i punkowe zacięcie.

W skład grupy wchodzą muzycy związani z Terrordome (Kosa, Uappa Terror) oraz znany doskonale z Vader i Decapitated James Stewart. Niezła paka.

Nieco ponad dwa kwadranse raczej prostego, ale bardzo satysfakcjonującego i wysokooktanowego materiału – tak w skrócie można byłoby opisać debiut Distrüster. Prosty bynajmniej nie oznacza jednak prostacki, bo Sic Semper Tyrannis charakteryzuje się sporą (jak na ramy prezentowanej stylistyki) różnorodnością. Są szybkie ciosy (Nobody Dares, Loyal to None) wolniejsze, wręcz death metalowe walce (To Live Beautifully, Bullshit), znalazło się też miejsce dla szczypty grindu (A.P.O.S) i czystego crust/punka (Martyr’s Game). Bardzo ciekawie robi się również pod sam koniec, kiedy zespół uderza w zaskakująco podniosłe tony z Calm Under Fire. Sporo, jak na 35 minut muzyki.

Może nie wszystkie numery zrywają papę z dachu w równym stopniu, żaden nie schodzi jednak poniżej przyzwoitego poziomu. Jak na debiut – na pewno powyżej średniej. Nie muszę też chyba zaświadczać o koncertowym potencjale tej muzyki. W odpowiednich warunkach klubowych ma ona szansę znacznie zyskać. Co zresztą sprawdzę, gdy tylko nadarzy się okazja.

Artykuł DISTRÜSTER – „Sic Semper Tyrannis” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Debiutancki album zatytułowany ValFreiya ukaże się 7 października br jako 6 panelowy digipak CD i zawiera 12 utworów agresywnego thrash metalu z elementami black metalu i crustu. Zespól jest głęboko zainspirowany nordycką mitologią i mistycyzmem.

Poniżej zapraszamy do odsłuchu nowego singla Hlökk oraz wcześniej udostępnionej kompozycji Hrist.

Tak Lars Broddesson opisuje powstanie zespołu i koncept albumu ValFreiya:

„HILD, oznacza bitwę/spór, to projekt o tematyce wojennej i bitewnej, skoncentrowany wokół Walkirii z mitologii nordyckiej. Każdy utwór nazwany jest imieniem i uhonorowaniem określonej Walkirii i opisuje jej charakterystyczne cechy.
Na pomysł założenia tego zespołu wpadłem nagle pewnego letniego wieczoru, kiedy spacerowałam oczarowany otaczającym mnie krajobrazem. Zostałem natchniony przez wyższe moce, aby wrócić do mojego studia i napisać 2-minutowy utwór w jednej sesji.
Boska iskra inspiracji uderzyła natychmiast i większość piosenki i cały koncept miałem już w głowie zanim wróciłem do studia, żeby nagrywać. Napisanie pierwszego utworu „ValFreiya”
trwało około 5 godzin.
Zasmakowałem w tym i postanowiłem kontynuować i nie pozwolić, aby jakakolwiek piosenka była dłuższa niż 2:30 lub proces jej pisania trwał dłużej niż 6-7 godzin. Kilka tygodni później miałem już 12 utworow i skończony album, który napisałem będąc w swoistym transie”.

Artykuł HILD: drugi singiel z płyty ValFreiya pochodzi z serwisu KVLT.