Jeżeli lubicie granie spod znaku tradycyjnego heavy/doom metalu, The Watcher jest pod względem muzycznym propozycja wartą zainteresowania. Amerykanie na swoim debiutanckim krążku oferują konkretne, rasowe, wyraźnie nawiązujące do klasyki granie, pełne przyjemnych, łatwo zapadających w pamięć i satysfakcjonujących riffów oraz kompozycji. Instrumentalnie album jawi mi się jako rzecz naprawdę udana, zarówno w momentach zdominowanych przez szybkie i dynamiczne numery pokroju Strike Back, The Revelator, czy Kill or Be Killed, jak i nieco bardziej stonowane, nastrojowe ballady typu Exiled i Thy Blade, Thy Blood.

Jednocześnie zdecydowanie więcej łakoci i witamin przydałoby się wokaliście grupy, który przejawia na Out of the Dark zauważalnie mniejszy entuzjazm od swoich utalentowanych kompanów. Nie twierdzę, że P. Reed nie dysponuje odpowiednimi umiejętnościami (w kilku momentach płyty słychać, że artysta śpiewać potrafi) jednak w większości wymuszone, wyprane z emocji i pozbawione szczerego entuzjazmu wokale, brzmią na Out of the Dark jedynie jak odpracowana pańszczyzna. Trochę szkoda, że zespół nie zwrócił na ten aspekt większej uwagi, bo zdradzając tak duży potencjał muzyczny, była szansa na nagranie zdecydowanie mocniej i celniej uderzającego ciosu.

Tymczasem jest jakie jest i debiutancki album Amerykanów pozostaje rzeczą wartą sprawdzenia, na pewno jednak nie obowiązkową.

Artykuł THE WATCHER – „Out of the Dark” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. From Western Shores
2. Death On Black Wings
3. Shadow And Stone
4. Exiled King
5. Nomads
6. Twisted Towers
7. Desert Winds
8. Keepers Of The Gate

Artykuł GATEKEEPER zapowiada nowy album, premiera nowego singla pochodzi z serwisu KVLT.

Pozornie nie ma na Until the Darkness Goes niczego, czego w doom metalowej estetyce nie ograno milion razy i we wszystkie strony. Wolne, ciężkie, wysysające z człowieka wszelkie pokłady dobrego nastroju dźwięki, kawałki o bólu, samotności, strachu, żalu i agonii. Idealna muzyka na długie, ponure, zimowe dni.

Wyjątkowe jest jednak w przypadku Apostole of Solitude podejście do aranżacji wokali. Wysoki, nastrojowy, melodyjny śpiew Chucka Browna pozornie kontrastuje z warstwą muzyczną, w rzeczywistości dodając jej jednak pola do właściwszego wybrzmienia i pogłębienia jej wyrazistości. Dodatkowe harmonie wokalne stworzone wraz z Stevem Janiakiem wprowadzają wręcz grunge’owe (jeśli zastanawiacie się jak zabrzmiałoby Alice In Chains, gdyby Jerry’emu Cantrellowi zachciało się grać doom metal, to Apostole of Solitude mogą być właściwym tropem) naleciałości, które idealnie sprawdzają się także w tej stylistyce.

Until the Darkness Goes jest świetnym przykładem tego, jak dużo radości może przynieść obcowanie ze smutkiem. Dla wielbicieli zespołów pokroju Paradise Lost, Woods of Ypres, czy Khemmis, sroga polecanka.

(album wydany został w wersji cyfrowej w 2021 roku, płyta cd ukazała się jednak w 2022).

Artykuł APOSTLE OF SOLITUDE – „Until the Darkness Goes” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Shock to the System, będący następcą imiennego debiutu zespołu z 2016 roku to niecałe 40 minut hard rocka/heavy metalu, uczepionego pazurami w epoce przełomu lat 70./80., w których klasyczny metal wciąż znajdował się w fazie dorastania. Szybkie, przebojowe potupajki, z prostymi melodiami, wpadającymi w ucho refrenami, celowym, paradnym przerysowaniem i obowiązkowym retro brzmieniem – innymi słowy wszystko, co w takim graniu znaleźć się powinno. Pełnię szczęścia zapewniają w końcu momenty, gdy do głosu dochodzą wyraźne ukłony w stronę occult rocka i klimatów znanych z płyt Coven, Pentagram, czy Angel Witch (Prince of Darkness, Metatron, The Black Rose, In Dreams).

Już takie podejście do tematu sprawia, że Tower zasługuje na zainteresowanie, jest jednak coś, co dodatkowo wyróżnia młodych amerykanów spośród epigonów klasycznego hard/heavy – głos pani Sarabeth Linden. Wokalistka zespołu, brzmiąca jak nieślubne dziecko (będące jednocześnie dzieckiem cudownym) Bonnie Tyler i Blackiego Lawlessa, czyni za mikrofonem taką robotę, że wartość Shock to the System z miejsca wzrasta dzięki niej o 2 oczka. Dziki, chropowaty, pełen wigoru i mocy śpiew idealnie napędza ten album, sprawiając, że poziom staminy nie spada nawet przez moment.

Jeśli ktoś jeszcze pozostaje nieprzekonany, odsyłam do bandcampa poniżej, zapraszając jednocześnie do zmagań pn. „no i spróbuj się nie uśmiechnąć”.

Artykuł TOWER – „Shock to the System” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. When the Darkness Comes
2. The Union
3. Apathy in Isolation
4. Deeper Than the Oceans
5. Beautifully Dark
6. Relive the Day

Artykuł Odsłuch nowego albumu formacji Apostle Of Solitude pochodzi z serwisu KVLT.

Wspomniana płyta pochodzącego z Niemiec Wheel to niemal 50 minutowa podróż do czasów, gdy w szlachetnych piecach Candlemass, Saint Vitus, czy Solitude Aeturnus wykuwał się tradycyjny doom. Co jednak istotne (bardzo mi to zresztą w tym materiale odpowiada) krążek nie ogranicza się jedynie do sentymentalnego sięgania po stare wzorce. W zasłużony (choć już nieco zapomniany) gatunek Wheel zaszczepia pierwiastek witalności, kierując swoją muzykę w stronę podniosłego, epickiego heavy metalu, nadającego nieśpiesznie snutym przez zespół opowieściom wyczuwalną dozę chwalebności i majestatu.

O wartości płyty przesądza zarówno jej aspekt kompozycyjny jak i wykonawczy. Preserved in Time to zwyczajnie świetnie napisany i zaaranżowany materiał, absorbujący z łatwością uwagę słuchacza. Istotną wartością, zasługująca na osobną wzmiankę i pochwałę jest też rewelacyjny, rezonujący, wysoki wokal Arkadiusa Kurka, który wzbogaca kompozycje dodatkową magią i urokiem.

Wzięła mnie ta płyta z zaskoczenia, ale o takie zaskoczenia w tym sporcie chodzi. Nie wyróżniając poszczególnych kompozycji, polecam wam ten album jako całość. Nie będziecie zawiedzeni.

Artykuł WHEEL – „Preserved in Time” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Słuchając muzyki zawartej na płycie, czuję się jakbym kroczył zamglonymi, mistycznymi zaułkami mrocznych miast czasów przeszłych, gdy wiele rzeczy jeszcze nie zostało odarte z tajemnic, a słowa „magia muzyki” nie wzbudzały pustego śmiechu. Na Dilerach Boskości WM muzycznie cofamy się do czasów popularności psychodelicznego rocka ze staromodnym brzmieniem. W tym lekko nierealnym i złowieszczym świecie dark hard rocka można się zagubić i rozmarzyć, a lekko wyczuwalne wpływy bardzo wczesnego Mercyful Fate tylko potęgują tajemniczość kompozycji. Bardzo podoba mi się, że płyta z założenia jest niedoskonała, co potęguję poczucie podobieństwa do nagrań lat 70. i wczesnych 80. Osobiście bardzo kojarzy mi się to także z wczesnym Ghost, gdy „Papież” jeszcze był bardziej zainteresowany szatanem niż ciemnym popem. Magicy są znacznie mniej komercyjni już z założenia, lecz kilka punktów zbornych można zauważyć, a wspomnę choćby sposób śpiewu The Great Kaisera. Jego głos jest dla mnie równie błogosławieństwem, jak i przekleństwem zespołu, w moim odczuciu nie miał wystarczająco dużo dobrych pomysłów na melodie do utworów i czasami zawodzi bez większego zamysłu. To jest minus, ale na szczęście więcej mamy na płycie momentów dobrych, i kompozycji, które „chwytają” momentalnie.

Do pozytywów należy także zaliczyć kilka fragmentów instrumentalnych, nadających całości fajnej atmosfery. Moją ulubioną miniaturą jest pełna, akustyczna kompozycja, nosząca tytuł Fading Into the Obscurity. Jej klimat ma coś z muzyki filmowej. Cztery minuty trwania kawałka nastawiają pozytywnie do następujących dalej utworów i jak dla mnie zespół mógłby w swej dalszej karierze pokusić się o więcej takich odlotów.

Jednakże nie jest to album idealny, Biały Magik oczarował mnie swoim stylem już kilkoma początkowymi akordami, lecz jako całość Dealers of Divinity jeszcze trochę brakuje. Nie zmienia to faktu, iż album jest bardzo dobrym debiutem, który ma szansę rozpocząć poważną i świetlaną przyszłość zespołu. Mrok i magia sączący się ze srebrnego krążka potrafi zachwycić, ale potrzebuje jeszcze kilku potężnych pomysłów na melodię, by nie dało się ich wyprzeć z podświadomości.

Artykuł WHITE MAGICIAN – „Dealers of Divinity” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Serpents Die
2. Delomelanicon
3. I Will Lose You
4. To Dusk and I Love You
5. And Silence Screamed
6. The Darkness Between The Stars

Artykuł Lunar Shadow: streaming albumu Wish To Leave pochodzi z serwisu KVLT.

No właśnie. Gdy szukając informacji o zespole przeglądałem różne źródła, to wszyscy rozwodzili się nad tymi właśnie konotacjami personalno-literackimi, zapominając, że bez nich król jest jednak goły, a może raczej niekompletnie ubrany. Szatki co prawda jakby na miarę, bo na albumie II dostajemy melodyjny doom metal skrojony podług rzemieślniczych prawideł, ale chyba niewiele więcej. Riffy nie są tu zbyt ciężkie, niemniej jednak zespół pozwala sobie na zmiany dynamiki, co zwiększa dosadność momentów mocniejszych. Chwile złudnego spokoju (przykładem prosty, niemniej jednak zgrabny motyw melodyczny w The Golden Bough) przeplatają się tu z większym dociążeniem gitarowych motywów. Sprawdza się to zwłaszcza w The Crossin, który ładnie rozwija się, przybiera na sile.

Nie idą jednak za tym większe zmiany tempa. Jasne, doom opiera się przede wszystkim, jeśli nie wyłącznie na tych wolnych rejestrach, ale ten sam kołyszący rytm zaczyna w pewnym momencie jednak nużyć. Podobnie jak – i tu chyba największy zarzut – manieryczny, zaprawiony nutą dramatyzmu wokal Denisa Dowlinga. Osadzony w kanonach, niby pasujący do poetyckich tekstów, ale – jak śpiewała niegdyś śp. Kora –”męczę się, dręczę się…”. Coś tu nie gra, bo po wysłuchaniu całości czuję, że się ostatecznie znudziłem, lekko tylko wytężając słuch przy paru lepszych momentach. A to przecież niespełna 40 minut.

Podobne są do siebie te numery. Każda z czterech długich kompozycji oparta jest na identycznych założeniach – lekko zmieniają się jedynie proporcje. Nie można co prawda odmówić Death The Leveller pomysłu na siebie (bo muzyka, teksty, grafika splatają się w jedno), ale są tacy, którzy podobny koncept zrealizowali lepiej. Album II wypada przyzwoicie, ale to za mało, by wybić się z szeregu smęcących nam pięknie, melodyjnych w swym podejściu do doomu bandów.

To moja opinia, nic więcej. Spotkałem się w sieci z głosami zachwytu nad Irlandczykami, a przynajmniej akceptacją ich twórczości. Z tego też powodu warto wyrobić sobie własną opinię, bo ktoś tu się może mylić. Nie wykluczam, że ja. A może nie?

Artykuł DEATH THE LEVELLER – „II” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Materiał został zarejestrowano na początku 2020 roku w Rama Tonstudio w Mannheim we współpracy z Jensem Seifertem. Partie wokalne zarejestrowano w Sculpt Sound Studio niemieckiej Koloni w kooperacji z Laurentem Teublem .

Są rzadkością na dzisiejszej scenie metalowej: autentyczni i pozbawieni sztuczek, pozbawienie jakichkolwiek wygodnych skłonności do stylu retro ze względu na przestrzeganie czasami nierealnych reguł sceny metalowej. Ich brzmienie jest czyste, napędzane ciężarem ołowiu i wszechstronnymi riffami Wenera, mocnymi liniami basu Senfta i znakomitym bębnieniem Frölicha.

Posłuchajcie singla Betrayal At The Sea:

Tracklista:
01. Betrayal At The Sea
02. Avenging Angel
03. Lord Of Demise
04. Estranged
05. Edge Of Time
06. Shadows Within
07. Another Fallen Savior
08. Finally Free

źródło: http://bravewords.com/
zdjęcie: Oliver Stein

Artykuł Powrót power metalowego Old Mother Hell pochodzi z serwisu KVLT.