17. edycja tylko to przekonanie umocniła. Patrząc na rozpiskę festiwalową można było wprawdzie odnieść wrażenie, że w tym roku organizatorzy zagrali nieco zachowawczą kartą, na miejscu okazało się jednak, że po raz kolejny, bez większego trudu poradzili sobie z bardzo wysoko zawieszoną poprzednimi latami poprzeczką.

Pierwszy dzień SDL

RED. SYNU

Pobyt na tegorocznym SDL rozpocząłem od koncertu Hydry. Wiadomo, że trudno było zespołowi w pełni rozpostrzeć skrzydła przez nieco ponad 30 minut, ale i tak udało się wykrzesać Hydrze trochę diabła na scenie. Darzę ten zespół sympatią szczerą i bezwarunkową i mimo nieco obniżonych ostatnio lotów oraz dziwnych zawirowań z dotychczasowym wydawcą, mój entuzjazm w stosunku do ich muzyki praktycznie w ogóle nie zmalał.

Po odwiedzeniu sceny głównej postanowiłem dokonać rozpieczętowania Krypty. Padło na występ death metalowców z Putridarium. Mimo wczesnej pory Niemcy rozkręcili w sali aleksandrowskiego MOSiR-u ostrą rzeźnię. Z jednej strony odpowiednio grobowy, z drugiej – zadziwiająco ożywczy death metal zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie.

Trzeba powiedzieć, że w ogóle ten dzień w Krypcie zdominowany był przez death metalowe klimaty. Można było uznać to za ukłon w stronę posiadaczy biletów jednodniowych, wydaje się jednak, że nieco rozsądniejsze rozłożenie czwartkowych akcentów na pozostałe dni mogłoby zwiększyć ich użyteczność krańcową.

Ad rem.

Kolejni, ustawieni w kolejce do zbiorowego mordu w Krypcie, byli harcownicy ze Sněť. Koncert formacji udowodnił, że nawet w takiej stylistyce Czesi potrafili zaszyć cechujący ich nację luz i dystans. Wyobraźcie sobie całkowitą swobodę, zabawę i nonszalancki uśmiech przy gruzowaniu publiki do spodu. Nie było większych szans, żeby się nie spodobało.

Po rzeźni w Krypcie koncert Baest wydawał mi się wręcz balladowy. Źle nie było, ale też niczym szczególnie zespół nie zaskoczył, dlatego w poszukiwaniu wrażeń postanowiłem szybko wrócić pod mniejszą scenę Krypty.

Stellar Blight pozostaje dla mnie zespołem-zagadką. Teoretycznie powinienem konsumować ich bez zapijania, bo to bezsprzecznie udany cosplay Dissection, starannie odegrany i całkiem gustownie zaprezentowany. Słuchając jednak ich debiutanckiej płyty (czy oglądając teraz poczynania zespołu na scenie), łapałem się na tym, że jeśli mam ochotę na Reinkaos, dużo bardziej wolę odpalić sobie oryginał, niż przymuszać się do polubienia fanowskiej rekonstrukcji. Tym razem też się nie udało, ale życzę powodzenia i zbijam piątkę za wspólnotę upodobań.

To, że Japończycy nadają na zupełnie innych częstotliwościach świadomości, uwydatnił koncert Sigh. Czego tam nie było: kuglarskie miny, kimona, przedziwny orientalizm, manga, anime, japońskie rpgi, power rangers na przesterze, płonące katany i japońskie horrory z dna studni. Podobała mi się bardzo cała ta przesada i karnawał dziwności, choć nie sądzę, by w większych ilościach mogło skończyć się inaczej niż (spowodowanym przesytem) rozstrojem żołądka.

Lucifer zagrywał drugie tego dnia piosenki o miłości i diable (oraz miłości do diabła). Bardzo przyjemne na żywo, ciekawsze nawet niż z ostatnich płyt. Mimo zmian personalnych zespół wciąż prezentuje się godnie, co oczywiście jest głównie zasługą jego charyzmatycznej liderki.

By nie było zbyt lekko i zwiewnie, po Lucifer zawitałem na powrót do Krypty, gdzie swoją sztukę prezentowali Amerykanie z Of Feather and Bone. Cóż rzec, poziom gruzowania został utrzymany, kości zmielone na proszek, a głowa rozwałkowana pod naporem ściany dźwięków.

Triptykon udowodnił, że metal z powodzeniem może przejawiać się potęgą pojedynczych riffów. I ta kulminacyjnie zagęszczająca się publiczność pod sceną, zbierająca się, by zgodnie oddać hołd ikonie metalu, jaką niewątpliwie jest Tom Warrior. Szwajcar z wysmakowaniem konsumuje dziś profity wynikające z pozycji, dorobku i szacunku jakim jest powszechnie obdarzany. Nie ma w nim jednocześnie ani grama gwiazdorki. Jest jedynie stoicki spokój, stonowanie i charyzmatyczna powściągliwość. A sam koncert? Usłyszeć na żywo kawałki z Monotheist, poprawione pięknymi numerami sygnowanymi logiem pogrobowego projektu Celtic Frost, były bezapelacyjnie peakiem dnia, i jednym z najpiękniejszych momentów całego festiwalu.

Cult of Fire był dla odmiany najładniej pachnącym koncertem czwartku. Rozmach tego występu i jego oprawa – oraz poświęcenie muzyków do ogrywania pełnego setu w całym tym rynsztunku – budziły uzasadniony podziw. Same melodie, łatwo przyswajalne, zagrane z lekkim (w końcu Czesi) dystansem i rezerwą do własnego anturażu, tworzyły cudownie bezpretensjonalne, wręcz eskapistyczne doznanie. Bardzo udany finał pierwszego dnia festiwalu.

RED. ŁUKASZ

Tegoroczne SDLowe zmagania rozpocząłem niespodziewanie późno, bo dopiero dopiero koło godziny siedemnastej drugą festiwalową rundką z duńskim Baest. Za ich krążki jakoś nie umiem się zabrać, ale jak można „przy okazji” złapać na żywo, to staram się z tego nie rezygnować. To dlatego, że mają ci goście sporo luzu i nie są podczas koncertów napięci jak plandeka na żuku, co często traktuję jako bolączkę death metalowych sztuk. Tym razem było podobnie, a widok Simona Olsena wyrzygującego do mikrofonu utwór w samym środku dość niewielkiego młyna ponownie poskutkował bananem na mojej twarzy. Równie dobrze było w Krypcie na krajowym Stellar Blight, na którym fani Dissection, ale też innych mocno melodyjnych blacków, mogli poczuć się jak w domu.  

Po przerwie na jedzenie (wizyta na centrum, w Indian Burgerze, to dla mnie również od kilku lat stały punkt programu) wróciłem do Krypty na Civerous i niespodziewanie okazał się to jeden z lepszych gigów na tegorocznej edycji. Połączenie gniotących słuchacza death doomowych riffów z wypełnioną po brzegi chochlą psychodeli na papierze brzmiało dość karkołomnie, w rzeczywistości okazało się jednak strzałem w dziesiątkę. Nie mogłem jednak zostać do końca, bo trzeba było jeszcze dać się na chwilę porwać przyjemnie rockującemu niemieckiemu Luciferowi. Daniem dnia był jednak niewątpliwie czwartkowy headliner, powracający na SDL po kilku latach Triptykon. Nieco zmieniona względem występu na sierpniowym Brutal Assault setlista nie zmieniła moich wrażeń – świetny, przygniatający koncert, choć przyznaję bez bicia, że nie obraziłbym się na nieco więcej numerów nagranych właśnie pod tym szyldem. Marzenie o usłyszeniu na żywo Boleskine House może uda się spełnić następnym razem, bo mam nadzieję że taki będzie. Na koniec udałem się jeszcze na moment zobaczyć Cult of Fire i „zobaczyć” jest tutaj słowem pasującym wręcz w punkt – o ile oprawa tego występu zrobiła na mnie wielkie wrażenie, to muzycznie… meh.  

Drugi dzień SDL

RED. SYNU

Drugi dzień SDL rozpoczął się dla mnie od wizyty w Krypcie. Wolfpack Heading Nowhere to kapela prezentująca się bardzo przyzwoicie wykonawczo, ale podobnie jak w przypadku Stellar Blight, za dużo jest w niej dla mnie worshipu i zabawy w rekonstrukcję, żebym potrafił autentycznie cieszyć się tą muzyką. Przyznać jednak trzeba, że temperatura – i to nie tylko za sprawą niesprawnej wentylacji – i odbiór koncertu wśród publiczności były bardzo gorące.

Dużo większe oczekiwania, a chyba przez to większy zawód, poczułem na Königreichssaal. Liczyłem na siarczysty, blackmetalowy liść w lico, jednak po części za sprawą nagłośnienia (mało selektywne brzmienie), a po części stonowanej formy samego zespołu, poczułem jedynie lekkie mrowienie. Spróbuję w przyszłości jeszcze raz, bo z płyt za dobre jest to granie, żeby nie dać mu drugiej szansy.

Małe rozczarowania Kryptą wynagrodził mi na szczęście trip pod scenę główną, gdzie swoje szalone tańce prezentowało Ponte del Diavolo. Lubię kapele, które potrafią cudownie – jednocześnie nie cudacznie – się wyróżniać i z takim przypadkiem miałem właśnie do czynienia. Mam też słabość do wszystkiego, co włoskie (czy to kuchnia, kultura, muzyka, kinematografia czy historia), nie było więc szans, bym w takim wydaniu nie przytulił tych makaroniarzy do serduszka.

Postanowiłem pozostać pod sceną główną, by na własnej skórze przekonać się, jak wygląda Człowiek Sentyment. Blaze Bayley to chodząca melancholia i tkliwa tęsknota za czasem jego angażu w Iron Maiden. Widocznie nieprzepracowana krzywda wybrzmiewała w zasadzie w każdym słowie i wersie wyśpiewanym przez Brytyjczyka na SDL-owej scenie. Wydaje się jednak, że przyjęcie i wyraźna sympatia, z jaką obdarzyła go aleksandrowska publiczność, pozwoliły wspólnie nieco ulżyć zaznanym przez muzyka krzywdom. Czego by jednak nie mówić, zapisania się na kartach historii heavy metalu nikt artyście nie odmówi, a usłyszeć klasyki pokroju The Clansman na żywo, z oryginalnym wokalem, to w końcu nie byle jakie przeżycie. I te mowy motywacyjne między utworami! Psychoterapia w cenie festiwalowego biletu.

Nergal et (islandzcy) consortes w repertuarze z debiutanckiego Sventevitha sprawdzili się w praktyce powyżej oczekiwań. Lider Behemoth jest ostatnio w ogóle na fali wznoszącej (najpierw olbrzymi koncert na Mysticu, teraz bardzo udana trasa z Misþyrming) co było wyraźnie widać i słychać na scenie w Aleksandrowie Łódzkim. Nie obyło się oczywiście bez charakterystycznego dla Nergala scenicznego przeszarżowania, na szczęście nie przeszkadzało to tak, jak podczas gościnnego występu na mysticowym Blood Fire Death przed rokiem. Sventevith to wciąż świetny materiał, wykonany w bardzo dzikiej, ale jednak uwspółcześnionej aranżacji sprawdził się znakomicie, a żelazne klasyki pokroju Moonspell Rites czy From the Pagan Vastlands pokazały na żywo swoją przeokrutną moc.

Niebo nad Aleksandrowem zaczynało się chmurzyć, trzeba więc było pomyśleć o ewakuacji do Krypty. Tam Imha Tarikat brali swoją sztukę na 100% serio. Pierwotna, rozedrgana i kotłująca się siła muzyki Niemców, okazała się dobrą dogrywką po Sventevith i jednocześnie doskonałą rozgrzewką przed czekającym fanów tego dnia „solowym” występem Misþyrming.

Przechodząca nad Aleksandrowem ulewa nie mogła mnie powstrzymać przed powrotem na dużą scenę, gdzie swoje wdzięki prezentował Satyricon. Satyr, jak przystało na pana w średnim wieku, wyglądał, jakby ktoś właśnie kazał mu odejść od biurka, założyć skórzaną kamizelkę na casualowo ubrany t-shirt i wyjść na scenę, do wydzierającej się, zgromadzonej w jakimś niejasnym celu publiki. Tyle tylko, że jednocześnie za jego plecami sypał się grad blastów, a riffy zwiastowały nadchodzący koniec świata. Setlista jako całość nie była może zestawem marzeń, ale jak już Norwegowie zahaczali o szlagiery z Nemesis Divina, Now, Diabolical, czyThe Age of Nero, z głównej sceny SDL szło samo gęste. Mother North to wciąż hymn nad hymnami, a Satyricon wciąż jest królem lasu – nawet jeśli już dziś odwiedza go coraz rzadziej.

O koncercie Blindead23 nie powiem za dużo, bo wytrwałem jedynie dwa numery, nie mogłem jednak (patrząc na średnią frekwencję pod sceną) pozbyć się wrażenia, że zespół jest jedną z najbardziej pechowych grup polskiej sceny muzyki metalowej. Prześladujące grupę obsuwy premier, przedłużające się produkcje płyt, roszady w składzie i sypiące się trasy koncertowe, wydają się skutecznie utrudniać ekipie Havoca pełne osiągnięcie zamierzonych celów. Bo o potencjale muzyki zespołu przecież nikt o zdrowych zmysłach nie dyskutuje.

Z chwyceniem publiki za gardło i roztrzaskaniem jej zbiorowej twarzy o podłogę nie mieli za to najmniejszego problemu Islandczycy z Misþyrming. Cholera jasna, goście grali tego wieczoru drugi koncert, a rozpętali na scenie Krypty taki kataklizm, że trzask pękających gnatów zagłuszała tylko ściana gitarowych riffów i tętent galopującej perkusji. Powiedzieć, że był to koncert dnia, to jakby nie powiedzieć nic. Jeżeli ktoś nie dostał się do Krypty na tę sztukę, przegrał piątkowe rozdanie i jedyne, co może w tej kwestii poczynić, to stawić się na któryś z październikowych koncertów klubowych grupy w Polsce.

RED. ŁUKASZ

Równie bogaty w koncertowe wrażenia okazał się dzień środkowy, choć… zacząłem go od wtopy w postaci nie trafienia na Konigreichssaal, czego żałuję i będę żałował jeszcze długo, bo doskonale wiem jak rewelacyjni są ci goście. Dałem za to szansę Ponte del Diavolo z głównej sceny, jednak była to szansa dość krótka, bo niestety nie żażarło. Można więc powiedzieć, że właściwe koncertowanie rozpocząłem od Blaze’a Bayleya odgrywającego materiał Iron Maiden nagrany ze swoim udziałem. Tutaj mam mocno mieszane odczucia: z jednej strony fajnie było usłyszeć na żywo sporo kompozycji, których w innej sytuacji (takiej jak chociażby koncert Żelaznej Dziewicy) nie usłyszymy, z drugiej najlepsze wrażenie zrobiły na mnie Clansman, Sign of the Cross i Man of the Edge, a więc te najpopularniejsze pozycje z Blaze’owego czasu w kapeli. Pozostała część seta dobitnie udowodniła mi, że to nie brak Bruce’a Dickinsona jest powodem, przez który w ogóle nie wracam to The X Factor czy Virtual XI – to po prostu kwestia nieszczególnie porywającej warstwy muzycznej. Po reakcjach publiki na poszczególne kawałki wnioskuję jednak, że byłem tutaj w zdecydowanej mniejszości. 

Końcówka piątku to już stricte black metalowe doznania. Najpierw powtórka świetnego Sventevith, czyl Nergala i Mysthyrming grających debiut Behemoth. Mimo że widziałem ten projekt ledwie miesiąc wcześniej, to ponownie okazał się on niesamowicie odświeżającym doświadczeniem – tym bardziej, że byłem świeżo po odsłuchu I, Scvlptor. Szalejący na scenie Darski, dziko wyglądający Islandczycy (do których zaraz wrócę)… wykrzykiwane przez Nergala w tekście Chant of the Eastern Lands hasło „pure barbarity” było tutaj wręcz namacalne. Coraz bardziej żałuję, że koncerty Pomorskiej Bestii skupiają się już na „pure theatricality”, ale dzięki temu jeszcze bardziej doceniam, że mogłem doświadczyć nie jednego a dwóch koncertów tego projektu/tribute’u. Nie było za to zbytniej teatralności w koncercie headlinera drugiego dnia i największej z nazw na plakacie tegorocznego SDLa. Mowa oczywiście o Satyriconie, który według mnie w pełni wykorzystał otrzymany najdłuższy czas sceniczny i odkopał kilka rzadziej granych numerów, takich jak Nemesis Divina czy Walk the Path of Sorrow. Nie zgadzam się z opiniami, jakoby spokojnie przechadzający się po scenie, czasem chwytający za gitarę Satyr w jakimś stopniu „zamulał”. Może i faktycznie nie był on takim wulkanem energii jak goszczący wcześniej na scenie Nergal, ale też jest to po prostu inne granie. Jeśli o mnie chodzi, to mógłby on wręcz siedzieć na scenie i jedynie ruszać ustami, petardy z Now, Diabolical wzbogacone mocnymi strzałami z The Age of Nero, nieśmiertelnym Mother North czy dzikim Fuel For Hatred obroniłyby się same. Wieczór zakończyłem w Krypcie na Misthyrming, niestety w tym celu odpuszczając całkowicie Blindead 23. Nie mogę jednak powiedzieć abym żałował, bo Islandczycy dali według mnie najlepszy koncert festiwalu. Klimat wylewał się ze sceny, pokłady agresji były w tym wszystkim spore, najważniejsze jest jednak dla mnie to, że muzycznie dowieźli, oj dowieźli. Po tym wszystkim w pełni zrozumiałem, dlaczego akurat oni zostali wybrani do grania z Nergalem.  

Trzeci dzień SDL

RED. SYNU

Trzeci dzień festiwalu dawał się już nieco we znaki, więc liczba koncertów siłą rzeczy musiała się zmniejszyć. Nie miałem jednak zamiaru całkowicie składać broni. Finałowy dzień festiwalu rozpocząłem więc od wizyty w Krypcie.

Tam swój pierwszy w historii koncert grał zespół Atavia. Jestem fanem głosu Mai od swojego pierwszego kontaktu live z Daturą, nie mogłem więc przegapić występu artystki w jej praktycznie solowym projekcie. Energia i magia sceniczna wytworzone podczas koncertu okazały się dokładnie tak imponujące, jak się spodziewałem. Skromna, bardzo naturalna i całkowicie pozbawiona efekciarskiego zacięcia wokalistka na scenie potrafi otworzyć się emocjonalnie i zaoferować szczere doznania, dysponując przy tym niesamowitym głosem i darem przekonywania.

Mniej wyraziście wypadła Hekla, z której wyszedłem po 10 minutach przedziwnego intro – choć nie mogę wykluczyć, że były to już pełnoprawne utwory. Pocieszenia nie znalazłem też pod dużą sceną, na której swój koncert grał Jesu. Wierzę, że w nieco bardziej sprzyjających okolicznościach i przy sposobności większego skupienia mógłbym spróbować dostroić się do częstotliwości, na których swój przekaz nadawał Justin Broadrick (vide koncert Godflesh sprzed dwóch lat), tym razem jednak sił na przedziwny britpop, wędrujący na heroinowym głodzie po industrialnym pogorzelisku, nieco mi zabrakło.

Wycelowany w serce zastrzyk adrenaliny zaaplikował mi na szczęście Årabrot. Szalone jak zwykle – i jak zwykle zjawiskowe – nabożeństwo pary Norwegów, z rock’n’rollem jako osnową ich Ewangelii, pozwoliło mi przepędzić oznaki festiwalowego zmęczenia. Choć koncert sprzed kilku lat w poznańskiej Minodze wypełniony był znacznie większą liczbą hitów, skłamałbym mówiąc, że tym razem też nie bawiłem się bardzo przyzwoicie.

Kolejnej porcji endorfin w hurcie dostarczył Dool. Holendrów miałem okazję widzieć już w akcji podczas jednego z zeszłorocznych koncertów w Polsce, wiedziałem więc doskonale, czego mogę się po nich spodziewać. Zastanawiałem się jedynie, czy duże festiwalowe sztuki dźwigają z podobną gracją jak koncerty klubowe. Dźwigają. Jeszcze jak.

Szybka nawrotka do Krypty pozwoliła mi na wysłuchanie koncertu Rope Sect. Pomny doskonałego występu zespołu w Toruniu, z radością przyglądałem się zdziwieniu przemieszanemu z zachwytem, które malowały się na twarzach fanów zdających się widzieć zespół po raz pierwszy. Zasłyszane pod Kryptą rozmowy tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że zespół zyskał sobie tym koncertem w naszym kraju wielu nowych fanów.

Nevermore – choć opinie osób, które miały okazję zobaczyć wcześniejsze występy reaktywowanej legendy amerykańskiego power metalu, były jednoznacznie pozytywne – sam koncert pozostawał bądź co bądź sporą zagadką. Tak charyzmatycznej postaci jak Warrel Dane nie może przecież zastąpić byle kto. Berzan Önen okazał się jednak cosplayerem doskonałym – z właściwym szacunkiem i wyraźnym namaszczeniem, a jednocześnie bardzo swobodnie odnalazł się w swojej roli. Dokładając do tego imponujące warunki wokalne, mamy gotowy przepis na sukces. O technicznych popisach i gracji scenicznej Jeffa Loomisa nie muszę chyba wiele mówić, warto jednak wskazać jeszcze jednego bohatera koncertu, jakim był młodziutki Jack Cattoi, w wielu momentach z powodzeniem kradnący Loomisowi sceniczne show.

Kręcąc się po terenie festiwalu i domykając piąteczkami ostatnie rozmowy, zahaczyłem o scenę główną, na kończący tegoroczną edycję akt w wykonaniu Ahab. Niewdzięczna rola grania dla ostatnich festiwalowych niedobitków nie zbiła z pantałyku pociesznych Niemców, którzy swoją dołującą doomową muzyką, z gracją i elegancją wyprawili lato w definitywną podróż za morze, zanurzając się jednocześnie w swoim dźwiękowym polowaniu na największe potwory głębin. Bardzo udany finał jeszcze bardziej udanej odsłony SDL.

Co za rok na osiemnastą, jubileuszową edycję? Giełdę propozycji można już rozpocząć, podobnie jak rezerwowanie terminu w przyszłorocznym kalendarzu. Nie ma bowiem siły, która skłoniłaby mnie do rezygnacji z przyjazdu na Summer Dying Loud 2027. Zbyt mocno jestem już z tym festiwalem zżyty, bym w ogóle rozważał najmniejszą nawet absencję.

RED. ŁUKASZ

W tym roku to ostatni dzień okazał się w moich oczach tym lineupowo najsłabszym, potraktowałem go więc zdecydowanie najluźniej. Zacząłem od świetnej i poruszającej Atavii w Krypcie, gdzie przywołała mnie w zasadzie jedynie obecność Mai z Datury. Zespół ten usłyszałem w sobotę po raz pierwszy i było to bardzo przyjemne, chętnie kiedyś powtórzę. Za to nie powtórzę już chyba Frontside – kiedyś bardzo lubiłem ten skład, ale w ciągu kilku ostatnich lat mój entuzjazm mocno opadł i sobotnie znużenie w trakcie ich występu było chyba tego kulminacją. Muzycy ewidentnie bawili się dobrze, ja niekoniecznie i chyba w tym momencie nasze drogi się rozchodzą. Tak samo nie trafiła do mnie kolejna z SDLowych wizyt Justina Broadricka – dwa lata temu wynudził mnie Godflesh, teraz miałem dość podobne wrażenia w trakcie show Jesu. No koncertowo to po prostu nie dla mnie. 

Żeby wyłącznie nie narzekać, kolejne trzy pozycje wypadły w moich oczach całkowicie inaczej. Najpierw dałem się wciągnąć do kościoła Årabrot, i choć moja opinia co do dyskusyjności wokalu Kjetila Nernesa raczej nie ulegnie już nigdy zmianie, tak jako całość po prostu kupuję ten zespół. W Krypcie małżeństwo tworzące Årabrot było wulkanem energii, a chwytliwość ich muzyki mocno poprawiła mój humor. Bardzo pozytywnie wypadł też Dool na głównej scenie – sporo w tej muzyce emocji, a do tego dochodzi świetny wokal Ravena van Dorsta. Czas w końcu nadrobić ich studyjny katalog. Klasowy był również koncert Destruction, ale wiadomo jak to jest z thrashem – na żywo to zawsze działa i rozbudza, a dokładnie taki pobudzający strzał był mi potrzebny, aby w ogóle podjąć próbę dotrzymania do kończącej festiwal trójcy. 

Trójcą tą były kolejno: odpuszczone przeze mnie na Brutal Assault Nevermore – w miarę mi się podobało, ale jednak nie na tyle, aby zatrzymać mnie pod sceną na dłużej niż kwadrans, choć to może bardziej kwestia potęgującego się zmęczenia niż artystycznej strony występu. Trochę dłużej zostałem w Krypcie na Azarath, który dostarczył wszystko to, czego można było się spodziewać – była smoła, był Szatan, było niszczenie Chrystusa i jego ekipy. Tutaj wykonawczo tez nie mam się do czego przyczepić, ale również i w tym przypadku odniosłem wrażenie, że kilka/naście lat temu muzyka tego zasłużonego składu ekscytowała mnie o wiele bardziej. No nic na to nie poradzę, że gusta ewoluują. Niestety AHAB odpuściłem całkowicie, już drugi raz w tym roku. Może jeszcze kiedyś się uda. 

Autorem zdjęć jest Dariusz Gracki (pełna fotorelacja z festiwalu do obejrzenia tutaj).

Artykuł Summer Dying Loud 2026 – Aleksandrów Łódzki (3-5.09.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Cult Of Fire

Lucifer

Hydra

Massacre

Triptykon

Helga

Ciśnienie

Devil Master

Artykuł Summer Dying Loud dzień 1 – Aleksandrów Łódzki (03.09.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Historia festiwalu rozpoczęła się w 2009 roku od kameralnej, jednodniowej imprezy z udziałem kilku polskich zespołów. Przez lata Summer Dying Loud wyrósł jednak na pełnoprawny, trzydniowy festiwal, który co roku przyciąga tysiące uczestników oraz dziesiątki artystów reprezentujących niemal wszystkie odmiany muzyki metalowej, rockowej i alternatywnej.

Summer Dying Loud 2026 – data i miejsce

03-05.09.2026 – Aleksandrów Łódzki, MOSiR im. Włodzimierza Smolarka (wydarzenie)

Siedemnasta edycja festiwalu zapowiada się jako jedna z najmocniejszych w historii wydarzenia. Organizatorzy po raz kolejny przygotowali program łączący absolutne legendy światowej sceny metalowej z artystami nowej generacji, zespołami kultowymi, projektami jednorazowymi oraz wykonawcami odwiedzającymi Polskę po raz pierwszy.

Legendy, wyjątkowe projekty i koncerty, których nie można przegapić

Wśród największych gwiazd tegorocznej edycji znajduje się norweski Satyricon, jeden z najważniejszych zespołów drugiej fali black metalu, który od dekad pozostaje symbolem rozwoju gatunku. Fani ekstremy z pewnością nie przejdą również obojętnie obok występu Triptykon, formacji prowadzonej przez Toma Gabriela Fischera, legendę znaną z Hellhammera i Celtic Frost.

Ogromne zainteresowanie budzi także obecność reaktywowanego Nevermore. Powrót jednej z najbardziej kultowych grup amerykańskiego progressive i power metalu należy do najgłośniejszych wydarzeń ostatnich lat na światowej scenie metalowej.

Nie zabraknie również wyjątkowych setów przygotowanych specjalnie na tę okazję. Blaze Bayley zaprezentuje przekrojowy program oparty na materiale z okresu swojej działalności w Iron Maiden, natomiast islandzki Misþyrming wraz z Nergalem wykonają w całości kultowy album Behemoth „Sventevith”, jeden z kamieni milowych polskiego black metalu.

Miłośnicy death metalu otrzymają wyjątkowo mocną reprezentację gatunku. Na festiwalu wystąpią między innymi legendarni Massacre, duński Baest, fińscy mistrzowie śmiercionośnego doomu Krypts, amerykański Of Feather and Bone, czeski Sněť czy młodzi przedstawiciele nowej fali death metalu w postaci Putridarium.

Z kolei fani cięższych, klimatycznych i bardziej eksperymentalnych brzmień będą mogli zobaczyć między innymi funeral doomowych gigantów z Ahab, wizjonerów z Jesu, post-metalowe Blindead 23, energetyczne Ciśnienie oraz ceniony projekt Cult of Fire, słynący z widowiskowych koncertów i niepowtarzalnej oprawy wizualnej.

Siłą Summer Dying Loud pozostaje różnorodność

Od wielu lat jednym z największych atutów festiwalu jest jego eklektyczny charakter. Obok klasycznego heavy metalu, black i death metalu znaleźć można tutaj również doom, post-metal, gothic rock, industrial, noise rock, dark ambient czy psychodelicznego rocka. Dzięki temu Summer Dying Loud pozostaje wydarzeniem dla słuchaczy poszukujących muzycznych odkryć oraz ambitnych, nieoczywistych projektów.

Do tegorocznego line-upu dołączyli również między innymi Lucifer, prezentujący klasyczne brzmienia inspirowane heavy i hard rockiem lat siedemdziesiątych, włoski Ponte del Diavolo, łączący doom metal, black metal oraz post-punk, a także szwedzki Saturnalia Temple, specjalizujący się w rytualnym, psychodelicznym doom metalu.

Polscy artyści i scena niezależna

Organizatorzy niezmiennie przykładają dużą wagę do obecności polskich wykonawców. W tym roku publiczność zobaczy między innymi Frontside, Azarath, Thy Worshiper, Neolith, Ciśnienie, Hydra, Czernina, Atavia, Aquilla oraz Pure Bedlam. To właśnie zestawienie uznanych nazw z mniej oczywistymi projektami sprawia, że Summer Dying Loud od lat pozostaje jednym z najciekawszych festiwali w Europie Środkowej.

Wystawa Art Hunt, merch i strefa gastronomiczna

Nieodłącznym elementem wydarzenia pozostaje wystawa Art Hunt, prezentująca twórczość artystów związanych z szeroko pojętą kulturą muzyki metalowej. W tym roku swoją obecność potwierdzili między innymi:

• Aleks Nocny – tatuator, rzeźbiarz, malarz i ilustrator,
• Sylwia Rymanowska – autorka prac dla zespołów takich jak Stillborn, Azarath, Infernal War oraz Anima Damnata,
• Artem Metra,
• Martyna.

Oprócz koncertów uczestnicy będą mogli odwiedzić tradycyjnie rozbudowaną strefę merchową, w której swoje stoiska przygotują wytwórnie, dystrybutorzy muzyczni oraz zespoły. Na miejscu funkcjonować będzie również strefa gastronomiczna z szeroką ofertą jedzenia i napojów.

Jak co roku do dyspozycji uczestników pozostaną także pole namiotowe, miejsca dla camperów oraz parking, dzięki czemu festiwal zachowa swój charakter muzycznego miasteczka, które na trzy dni staje się centrum polskiej sceny rockowej i metalowej.

Pełny line-up Summer Dying Loud 2026

• Ahab (funeral doom metal)
• Aquilla (heavy metal)
• Årabrot (noise rock / post-punk / industrial rock)
• Atavia (post-metal / sludge metal)
• Azarath (death metal / blackened death metal)
• Baest (death metal)
• Black Magnet (industrial metal)
• Blaze Bayley (heavy metal)
• Blindead 23 (post-metal)
• Civerous (blackened death metal / doom metal)
• Ciśnienie (post-rock / post-metal)
• Cryptic Shift (technical thrash metal / death metal)
• Cult of Fire (epic black metal)
• Czernina (black metal)
• Destruction (thrash metal)
• Devil Master (blackened punk / black metal)
• Dool (dark rock)
• Drowned In Silver (occult rock)
• Eyes (hardcore / noise / sludge metal)
• Frontside (metalcore / deathcore)
• Grief Circle (black metal)
• Hekla (dark ambient / experimental)
• Helga (folk / post-rock / black metal)
• Hexer (doom metal / sludge metal)
• Hydra (heavy metal / doom metal)
• Imha Tarikat (black metal)
• Jesu (drone / doom metal / shoegaze / post-rock)
• King Parrot (grindcore / thrash metal)
• Königreichssaal (black metal)
• Krypts (death doom metal)
• Lucifer (hard rock / heavy metal)
• Massacre (death metal)
• Misþyrming & Nergal performs Behemoth „Sventevith” (black metal)
• Neolith (doom metal / death metal / black metal)
• Nevermore (progressive metal / power metal)
• Of Feather and Bone (death metal)
• Ponte del Diavolo (doom metal / black metal / post-punk)
• Pure Bedlam (alternative rock / post-rock / post-hardcore)
• Putridarium (death metal / death doom metal)
• Rope Sect (gothic rock / post-punk)
• Saturnalia Temple (psychedelic doom metal)
• Satyricon (black metal)
• SIGH (avant-garde black metal)
• Sněť (death metal)
• Species (technical thrash metal)
• Stellar Blight (blackened heavy metal / death metal)
• Thy Worshiper (death metal / black metal / folk metal)
• Triptykon (doom metal / extreme metal)
• Vanishing Kids (psychedelic rock / doom / post-punk)
• Wolfpack Heading Nowhere (gothic rock / dark rock)

Bilety

• 500,90 zł – karnet 3-dniowy
• 596,90 zł – karnet 3-dniowy + pole namiotowe
• 107,90 zł – pole namiotowe
• 169,90 zł – camper
• 96,90 zł – parking

Bilety dostępne są w serwisie eBilet.pl.

Artykuł Wszystko co musisz wiedzieć o SUMMER DYING LOUD 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

Idea, którą powołano do życia w 2009 roku, przez ostatnie piętnaście lat urosła z jednodniowej imprezy, z kilkoma polskimi zespołami, do pełnoprawnego, trzydniowego festiwalu z ponad pięćdziesięcioma wykonawcami z całego świata!

W tym roku odbędzie się 17-ta edycja Summer Dying Loud. 

03-05.09.2026 – Aleksandrów Łódzki, MOSiR im. Włodzimierza Smolarka (wydarzenie)

Kolejnymi potwierdzonymi zespołami są:

• Satyricon (black metal)
• Destruction (thrash metal)
• SIGH (avant-garde black metal)
• Cult of Fire (epic black metal)
• Blindead 23 (post-metal)
• Dool (dark rock)
• Thy Worshiper (death/black/folk metal)
• Cryptic Shift (technical thrash/death metal)
• Black Magnet (industrial metal)
• Drowned In Silver (occult rock)
• Königreichssaal (black metal)

Wcześniej potwierdzono:

• Misþyrming & Nergal wykona Behemoth „Sventevith” (black metal)
• Ahab (funeral doom metal)
• Jesu (drone/doom metal/shoegaze/post-rock)
• Massacre (death metal)
• Blaze Bayley zagra wyjątkowy set z lat swojej aktywności w Iron Maiden (heavy metal)
• Of Feather and Bone (death metal)
• Civerous (black/death/doom metal)
• Baest (death metal)
• Eyes (hc/noise/sludge metal)
• Imha Tarikat (black metal)
• Hexer (doom/sludge metal)

Bilety w cenach:

• 500,90 zł – karnet 3-dniowy
• 596,90 zł – karnet 3-dniowy+pole namiotowe
• 107,90 zł – pole namiotowe
• 169,90 zł – camper
• 96,90 zł – parking

do nabycia na ebilet.pl.

Artykuł Niemiecka i norweska legenda zasila skład SUMMER DYING LOUD 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

Środowy wieczór zapowiadał się ekscytująco. W poznańskim klubie Tama już od wczesnych godzin popołudniowych trwały przygotowania do tego, co miało się odbyć wieczorem, czyli koncert trzech zespołów, które choć różne stylistycznie, to znakomicie, jak się okazało, się uzupełniały. Wchodząc do klubu, byłem trochę zawiedzony frekwencją, ale to się miało wkrótce zmienić. Rozumiem, że to właściwie środek tygodnia i fanom ciężkich brzmień na drodze do Tamy stanęły zwykłe codzienne, rutynowe czynności jak praca, szkoła czy najbardziej naturalne życie rodzinne, ale do cholery, nie znaleźć 4 godzin na przyjemność spod znaku Caronte, The Great Old Ones i nawiedzonych mistyków z Cult Of Fire? Ja czekałem na ten gig już od kilku tygodni.

Przyznam się bez jakichkolwiek wyrzutów sumienia, że po twórczość włoskiego Caronte sięgnąłem dopiero na kilka dni przed koncertem. Po The Great Old Ones – mimo, że studyjne albumy łechtają moją artystyczną duszę – to ni cholery nie wiedziałem czego się spodziewać. Natomiast Cult Of Fire był mi już dobrze znany, zarówno w wersji studyjnej, jak i koncertowej, i wiedziałem, że to będzie nie lada show.

Całość o dziwo rozpoczęła się wcześniej, a nie jak zapowiadali organizatorzy (Winiary Bookings) o 19.40. Pierwsze dźwięki serwowane przez Włochów zabrzmiały kilka minut po 19. Caronte to doom/stoner metal spod znaku Electric Wizard czy Danzig okraszony okultystycznymi tekstami rodem z twórczości Aleistera Crowleya. Niestety chociaż sam występ był raczej w porządku, to akustycy dali ciała.

Scena najeżyła się od magicznych trójzębów, atrybutu scenicznego Caronte, a tuż za zespołem zawisła flaga z logo i abstrakcyjnym wizerunkiem czegoś. Całe szczęście, że niezmordowany wokalista Dorian Bones wykrzykiwał z entuzjazmem tytuły poszczególnych utworów. I tak, o ile niczego nie przeoczyłem, doom metalowcy zagrali retrospekcję swojej twórczości, kładąc logicznie nacisk na wydanej w 2021 EP Circle i przedpremierowej pełnej płycie Spiritvs (zapowiadanej na 8 kwietnia tego roku). Pojawiły się Flowerrs Of Lucifer, Black Flames, Interstellar Snakes Of Gold czy bardzo energetyczny Solar Void Of Yule. Przebłysnęły też starsze numery, które pierwotnie ukazały się na czterech albumach Caronte wydanych w latach 2012 do 2019, jak Queen Of The Sabbath, Shamanic Meditations Of The Bright star oraz Starway To The Cosmic Fire.

Muzyka Caronte to wypadkowa Danzig i Electric Wizard, i do fanów ich twórczości skierowany był dzisiejszy koncert. Kilkunastoosobowa publika (w tym ja) zgodnie przytupywała w rytm coraz to odważniej poczynających sobie Włochów. Cały problem ich występu polegał na zbyt zmasowanym brzmieniu, które momentami zlewało się w niemiłosierną całość i tylko pulsujący bas oraz perkusja nadawały rytm całości. Niestety dający z siebie wszystko wokalista był słabo słyszany, a w bardziej nastrojowych momentach, gdzie wokal powinien nadawać atmosferę całości, po prostu fałszował. Caronte zakończył swój występ z przytupem, w postaci niemalże rockowego Scarlet Love. I nastała kilkunastominutowa przerwa…

Na scenie zaczął montować się zespół, który, sądząc po ludziach zebranych pod sceną, jest dobrze znany polskim fanom. The Great Old Ones “uzbrojony” został przez scenografów w mikrofony ze znakiem necronomicon, a mikrofon wokalisty opatrzony był symbolem Cthulhu. Tuż za perkusją zawisła ogromna flaga okładki singla Second Randez-Vous (Jean-Michel Jarre Cover), którego i tak nie usłyszeliśmy podczas trwania koncertu, może z racji tego, że to instrumentalna przeróbka. Ciekawostką w składzie Francuzów było to, że zdecydowali się na set z trzema gitarami, co wymagało, tak mi się wydaje, większej synchronizacji, a co za tym idzie skupienia muzyków na samej muzyce. The Great Old Ones rozpoczęli The Omniscient i po prawie 10-minutowym starcie płynnie przeszli do In The Mouth Of Madness z najnowszego, jeszcze ciepłego Kaddath. Na tym krążku zespół się skupił, promując go znakomicie. Potężne gitary, rwące pulsy basu i grzmiąca perkusja, to wizytówka występu The Great Old Ones. Przykro mi jedynie z tego powodu, że partie klawiszy, odgrywane z taśmy ginęły nieco wśród żywych instrumentów i stanowiły tło, nie zawsze słyszalne. Winę za to ponoszą z całą odpowiedzialnością dźwiękowcy, którzy nie wywiązali się ze swojego zadania tak jak powinni. Po Under The Sign Of Koth i majestatycznym Those From Uthar ze znakomitego Kaddath zespół przypomniał Dreams Of The Nuclear Chaos i When The Stars Align z poprzednich albumów. Po nieco ponad godzinie The Great Old Ones zszedł ze sceny w akompaniamencie gromkich braw i okrzyków aprobaty. Scenę zasunięto ogromnymi kotarami…

…i przygotowywano show, które miało odbyć się lada chwila. Trzeba było jednak czekać blisko godzinę zanim obsługa przygotowała scenę na spektakl. Miałem przyjemność widzieć Cult Of Fire w zeszłym roku na Brutal Assault w rodzimych rejonach zespołu, dlatego ich wizerunek sceniczny nie stanowił dla mnie tajemnicy. Tym razem na scenie pojawił się także ołtarz pełen owoców, jadła i napojów wszelkiej maści, Po obu stronach ołtarza na gigantycznych podestach w formie kobr usiedli gitarzyści w pozycji do jogi i w takiej pozycji grali do samego końca. Tuż za ołtarzem, odprawiając swoje buddyjskie rytuały, stał wokalista i główny aktor spektaklu Vojtěch Holub. Uderzyli mocno, moim faworytem z The One, Who Is Made Of Some, najbardziej chyba lotnym Dhoom.

Brzmienie Cult Of Fire w Poznaniu było czyste i nad wyraz selektywne, biorąc pod uwagę intensywność muzyki. Co ciekawe, Czesi wystapili bez asysty basu, co nieco osłabiło ton ich koncertu, ale to jest szczegół, który należy traktować bardziej jako ciekawostkę, bo bębny nadrabiały gęstością i intensywnością.

Jak można było się spodziwać, koncert dedykowany był premierze albumu The One, Who Is Made Of Smoke, która przypadała dokładnie w dzień poznańskiego koncertu. Zatem oprócz wspomnianego Dhoom pojawiły się również Anger, There Is More To Lose i singlowy Joy. Zespół jednak nie zapomniał o tych fanach, którzy jeszcze nie słyszeli płyty i sięgnęli po starsze utwory, jak Buddha 1, काली मां (Kali Ma) czy porażający संहार रक्त काली (Samhara Rakta Kali). Wielki szacunek dla wokalisty, bo brzmiał naprawdę potężnie i krystalicznie czysto.

Całość zakończyła się po 23. Jestem pewien, że gdyby nie środek tygodnia, to frekwencja byłaby dwukrotnie większa. Niestety trasy rządzą się innymi prawami.

Do następnego razu.

Autorem zdjęć jest Adam Pilachowski

Artykuł Cult Of Fire, The Great Old Ones, Caronte – Poznań (26.03.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Loss
2. Mourning
3. Anger
4. Dhoom
5. Blessing
6. Joy
7. There Is More to Lose

Artykuł Odsłuch nowego albumu formacji CULT OF FIRE pochodzi z serwisu KVLT.

Monumentalni black metalowcy po raz kolejny zagłębili się w tematy hinduistyczne i buddyjskie, które od czasu wydania मृत्यु का तापसी अनुध्यान (Ascetic Meditations Of Death) w 2013 są im najbliższe. Znakomicie słychać to w każdym z siedmiu utworów na The One, Who Is Made Of Smoke, dedykowanym bogini Dhumavati i wszystkim wdowom naszego świata. Jak twierdzi sam zespół, jest to najbardziej osobisty i głęboki album Cult of Fire wydany do tej pory. Nie orientuję się za bardzo w mitologii hinduistycznej, ale jak wynika z opisu albumu, rzeczona Dhumavati jest siódmą z dziesięciu Bogiń Mahavidya, i aby zaspokoić swój głód połknęła Shivę. Choć później go wypluła, ten odrzuca ją i przeklina, aby już zawsze pozostała wdową. The One, Who Is Made Of Smoke to koncept album, a każdy utwór to kawałek historii, które łączą się w jedną spójną całość. Opis do płyty mówi, że tematem przewodnim albumu jest kobieta radząca sobie z głęboką stratą swojego najbliższego towarzysza i miłości życia. Odizolowana i porzucona przez rodzinę i społeczeństwo, znajduje się w równowadze między istnieniem a zapomnieniem. W tym stanie bezbronności budzi się do nowo odkrytego celu poprzez oddanie Bogini Dhumavati. Ta duchowa podróż wnosi bogactwo do jej życia, wypełniając je szczęściem i miłością, które wykraczają poza materialne troski i zamiast tego skupiają się na boskiej więzi.

Zaś muzyka na tym albumie to monumentalna podróż po najbardziej mrocznych zakątkach duszy czeskich artystów. Cholernie się cieszę, że takie płyty powstają, bo przypominają mi najlepsze momenty twórczości ich krajanów z Master’s Hammer i Root – oprócz samej atmosfery dużą rolę odgrywa tu język czeski, w którym śpiewa Cult of Fire. Słyszę tu wyraźne piętno Ritual z najlepszego okresu Master’s Hammer czy genialnego The Temple in the Underworld i Black Seal black klimaciarzy z Root. To naprawdę godni następcy wyżej wspomnianych i znakomicie sprawdzają się w formule znanej już z tych zespołów.

Płyty trzeba słuchać w całości, żeby wczuć się w atmosferę całego albumu. Niecałe 40 minut to dla mnie za mało, więc włączam płytę od początku i z każdym przesłuchaniem odkrywam coś nowego, nowy świat kreowany przez Cult of Fire. Zauważyłem, że oprócz standardowego instrumentarium zespół śmiało wykorzystuje sitar, wszechobecny w muzyce indyjskiej, a tu dodający mistycznego klimatu. The One, Who Is Made Of Smoke otwiera wprowadzający grozę instrumentalny Loss. Z każdym utworem atmosfera gęstnieje i nabiera nowego wymiaru, po to, by apogeum nastąpiło, w moim zdaniem najlepszym momencie płyty, czyli w potężnym Dhoom. Dochodzi do tego furia black metalowej ekstazy, ale też nastrój i klimat ukojenia, chociażby w Blessing czy singlowym Joy. Na sam koniec Cult of Fire zapewnia nas, że There Is More To Lose.

Atmosfera całego albumu łączy furię black metalu z nastrojem niemal depresyjnym, kłującym gdzieś w najczarniejszych zakamarkach mojej świadomości. Zarówno zespół, jak i wytwórnia Beyond Eyes Production zapewniają nas, że muzyka Cult of Fire to Tantric Black Metal i ta definicja przemawia do mnie w stu procentach.

Jedynym minusem jest to, że ten klimat już znam z dokonań innych zespołów, i płyta jest zdecydowanie za krótka. Za to sam przekaz, brzmienie i kompozycje przekonują mnie do samego końca.

Artykuł CULT OF FIRE – „The One, Who Is Made Of Smoke” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Eihwar

Combichrist

Cult Of Fire

Loathe

Cattle Decapitation

Behemoth

Artykuł Rockstadt Extreme Fest 2024 – Dzień 1 (30.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

09-12.08.2023 – Jaromer, Twierdza Josefov (wydarzenie)

Podczas Brutal Assault 2023 wystąpią:

Belphegor, Rising Insane, Artificial Brain, Coffin Feeder, Grave Miasma, Nero Di Marte, Obsidious, Sijjin, Car Bomb, Cro-Mags, Downset, Feastem, Ingested, Knocked Loose, Volumes, Cobra The Impaler, Crippled Black Phoenix, Cult Of Luna, Kurokuma, Llnn, Maybeshewill, Messa, Moonspell, Profetus, The Ocean, Unto Others, Heaven Shall Burn, Holy Fawn, Ithaca, Lionheart, Spy, The Acacia Strain, The Callous Daoboys, While She Sleeps, Birds In Row, Bleed From Within, Cult Of Fire, Enslaved, Gang Green, Heilung, Immolation, Infected Rain, Konvent, Krisiun, Meshuggah, Miasmatic Necrosis, Mork, Obituary, Orbit Culture, Possessed, Saturnus, The Agonist, Tribulation,  Carpenter Brut, Dödsrit, Horskh, Church Of The Cosmic Skull, Church Of Misery, Lamp Of Murmuur, Manes, Mantar, Pensées Nocturnes, Perturbator, Russian Circles, White Ward, Wiegedood, Zeal & Ardor, Angelus Apatrida, Crisix, Evildead, Exciter, Insanity Alert, Legion Of The Damned, Overkill, Sodom, Agnostic Front, Brand Of Sacrifice, Cabal, Capra, Converge, Crowbar, Death Before Dishonor, Eyehategod, Get The Shot, Malevolence, Shadow Of Intent, Slapshot, Concrete Winds, Dismember, LIK, Mysphirming, Nordjevel, Sacramentum, Skinless, Solothus, Spectral Wound, Watain, Be’Lakor, Borknagar, In Flames, Omnium Gatherum, Wolfheart, Anthrax, Benediction, Fit For An Autopsy, I Am Morbid, Marduk, Sepultura, Signs Of The Swarm, Suicidal Angels, Terror, Within Destruction, Archspire, Beartooth, Biohazard, Deicide, Dying Fetus, Gatecreeper, Hypocrisy, Napalm Death, Nile, Trivium

Artykuł Już w środę rusza BRUTAL ASSAULT 2023 pochodzi z serwisu KVLT.

09-12.08.2023 – Jaromer, Twierdza Josefov (wydarzenie)

Podczas Brutal Assault 2023 wystąpią:

Belphegor, Rising Insane, Artificial Brain, Coffin Feeder, Grave Miasma, Nero Di Marte, Obsidious, Sijjin, Car Bomb, Cro-Mags, Downset, Feastem, Ingested, Knocked Loose, Volumes, Cobra The Impaler, Crippled Black Phoenix, Cult Of Luna, Kurokuma, Llnn, Maybeshewill, Messa, Moonspell, Profetus, The Ocean, Unto Others, Heaven Shall Burn, Holy Fawn, Ithaca, Lionheart, Spy, The Acacia Strain, The Callous Daoboys, While She Sleeps, Birds In Row, Bleed From Within, Cult Of Fire, Enslaved, Gang Green, Heilung, Immolation, Infected Rain, Konvent, Krisiun, Meshuggah, Miasmatic Necrosis, Mork, Obituary, Orbit Culture, Possessed, Saturnus, The Agonist, Tribulation,  Carpenter Brut, Dödsrit, Horskh, Church Of The Cosmic Skull, Church Of Misery, Lamp Of Murmuur, Manes, Mantar, Pensées Nocturnes, Perturbator, Russian Circles, White Ward, Wiegedood, Zeal & Ardor, Angelus Apatrida, Crisix, Evildead, Exciter, Insanity Alert, Legion Of The Damned, Overkill, Sodom, Agnostic Front, Brand Of Sacrifice, Cabal, Capra, Converge, Crowbar, Death Before Dishonor, Eyehategod, Get The Shot, Malevolence, Shadow Of Intent, Slapshot, Concrete Winds, Dismember, LIK, Mysphirming, Nordjevel, Sacramentum, Skinless, Solothus, Spectral Wound, Watain, Be’Lakor, Borknagar, In Flames, Omnium Gatherum, Wolfheart, Anthrax, Benediction, Fit For An Autopsy, I Am Morbid, Marduk, Sepultura, Signs Of The Swarm, Suicidal Angels, Terror, Within Destruction, Archspire, Beartooth, Biohazard, Deicide, Dying Fetus, Gatecreeper, Hypocrisy, Napalm Death, Nile, Trivium

Artykuł Już za kilka dni BRUTAL ASSAULT 2023 pochodzi z serwisu KVLT.